Ίσως φύγεις στο εξωτερικό

by Nikolas Koutsodontis

(ΔΙΧΩΣ ΝΑ ΤΟ ΞΕΡΕΙ- ΒΟΛΤΑ ΣΤΟΝ ΘΕΡΜΑΪΚΟ)

Στις τρεις τη νύχτα ο Θερμαϊκός
είναι μια λίμνη με δεκάδες τηλεοράσεις αναμμένες

Να βγεις κρυφά να δεις
τη μοναξιά της σκόνης στα κλειστά περίπτερα
μα και τ’ αμάξια που στην Βασιλίσσης Όλγας
μοιάζουν αυτόβουλα
σαν την Κριστίν του Κάρπεντερ.

Αυτό δεν φτάνει να πειστείς πως όλα
περπατούν στο σύμπαν
και πως κι αυτή την ώρα ακόμα υπάρχει
η αρχιτεκτονική των αραχνών
επάνω στα μικρά πευκάκια.

Μα όλα σε διαρκή ταραχή κι ας μην ακούγεται
το ελάχιστο κύμα
της μεταμεσονύχτιας τέκνο απ’ το μάρκετ
με τον φοιτητή υπάλληλο
παρά μονάχα οι ήχοι από το πέρασμα
μιας ποδηλάτισσας
όπως μαζεύει απ’ τα σκουπίδια γυαλικά
και τα ηλεκτρικά πατίνια των νυχτερινών περαστικών
με μαύρα μαρτιάτικα πλεκτά σκουφιά
ηλεκτρισμένα απ’ τα μαλλιά τους.

Όλα βαδίζουνε και ταξιδεύουνε λοιπόν
από στενό σε στενό στα κλεφτά
όπως κι εγώ που δίχως να το ξέρει
με βήματα γοργά κάτω απ’ το μπλε
φως χειρουργείου της εισόδου
τον άφησα μόνο του στης γκαρσονιέρας το σκοτάδι
κι έφυγα με την πλάτη μου μήλο
καλά δαγκωμένο απ’ τα δόντια του
για λίγο στην πόλη.

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΟΥ ΘΑ ΣΕ ΠΑΩ
Το ταξίδι που θα σε πάω
(Δίχως να το ξέρει - Βόλτα στον Θερμαϊκό)
Κλουβί για ένα λουλούδι
Ένα τριήμερο στην Αίγινα
Τι σου λέω όταν ξυπνάς κατσούφης
Ταξίδι στην Άνδρο
Όταν σκέφτεσαι την καριέρα σου
ΑΡΠΑΞΕ ΤΗ ΜΕΡΑ
Άρπαξε τη μέρα
ΠΛΗΡΗΣ ΟΥΡΛΙΑΧΤΩΝ
Σου έφερα πίτα της Σάντζιης ή επιστροφή στην Κύπρο
Ο Τιμ και ο Πητ τα ξαναφτιάχνουν
Νύσταξες πασάκα μου
Μου αρέσει η θηλυκή σου πλευρά
Στην Παραλία
Νύχτα στην πλατεία Γαρδένιας
ΜΕ ΚΕΡΔΙΖΕΙΣ
Με κερδίζεις
ΚΤΙΡΙΟ ΣΕ ΜΕΤΑΣΕΙΣΜΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ
Πράσινος ελαφρύς καπνός (Το σπίτι)
Το σπίτι του ποιητή Ζεράλντ Νεβέ
Πτήση οριστική
ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΚΡΥΟ
Μοναχική κουκέτα τρένου στο Ζάγκρεμπ
Οι παπαγάλοι του ποιητή Κοτσμπέκ
Το ζήτημα της πυγμής
Να δοκιμάσεις το σπιτικό άϊβαρ
ΣΧΕΔΟΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ
6 Σεπτεμβρίου
Υστερόγραφο

Πρώτες δημοσιεύσεις / παρουσιάσεις
Σημειώσεις

94 pages, Paperback

First published January 1, 2024

About the author

Nikolas Koutsodontis was born in 1987 in Athens. He studied Sociology at Panteion University of Social and Political Sciences and has published three collections of poetry: Decalcomania (Edypois Editions 2017, Thraca Editions 2024), Just don’t bring anyone home (Thraca Editions, 2021, 2nd edition 2023) and Maybe you’ll go abroad (Thraca Editions, 2024). He has translated a poetry book by the Croatian poet Marko Pogačar (Sunday Collector, Thraca Editions, 2024) and was also the main anthologist of the first Anthology of Greek Queer Poetry (Thraca Editions, Rosa Luxemburg Institute- Office in Greece, 2023). His own poems have been translated into German (https://signaturen-magazin.de/edition...), English, Slovenian(http://vrabecanarhist.eu/nikolas-kout...), Croatian, Italian (https://poesiainverso.com/2022/07/25/...) and Albanian.

Reviews

[Ρένα Λούνα · Rating 5 out of 5]

Ίσως φύγεις στο εξωτερικό του Νικόλα Κουτσοδόντη με το εξώφυλλο του ξαπλωμένου με το απλανές ερωτευμένο βλέμμα και πράγματι, δεν απουσιάζει ο έρωτας από τη συλλογή. Από τη μια φωλιάζει στα σεντόνια όλη η τρυφερότητα των δύο που έδωσαν τα χέρια (τα μυαλά και τις καρδιές) για το ζεστό πλαίσιο της συμβίωσης και της ευγενής ρουτίνας, από την άλλη τα ταξίδια, η απόσταση, τα μικρά αδιέξοδα μέχρι το σημείο που έρχονται το στοπ ακριβώς μπροστά μας – μου άρεσε το πώς αφήνοντας το Θερμαϊκό για λίγο, μπήκε ένα όλο τρεμάμενα σύμβολα, μπρουταλιστικό αρχιτεκτονικό στοιχείο των Βαλκανίων και τα κτίρια που ζωντανεύουν, ίδια με το ανθρώπινο σώμα. Θυμήθηκα το έρωτες κομμουνιστών της Λουτσιάνα Καστελίνα, αλλά εδώ που τα λέμε δεν το ξεχνάω και ποτέ.

«στη ζεστή ιστορία του κρεβατιού μας
όπου κοιμάσαι
εξουθενωμένος σαν βυζαντινή εικόνα απ’ τα θυμιάματα σε μια πλωτή εκκλησία»

[Γιώργος Μαντάς · Rating 5 out of 5]

Θεωρώ πως είναι η πιο ώριμη ποιητική δουλειά του αγαπητού Νικόλα Κουτσοδόντη.
Θα μου πεις ''και ποιός είσαι εσύ;''
Δεν τον γνωρίζω προσωπικά αλλά από τη μεριά του λάτρη της ποίησης και κυρίως της σύγχρονης ελληνικής ποίησης που είναι κατάφωρα αδικημένη.
Θα το ξαναπώ.
Έχουμε σπουδαίους ποιητές και σπουδαίες ποιήτριες στη σύγχρονη ελληνική ποίηση και τα μικρά, θαυμάσια, καλαίσθητα βιβλιαράκια τους περιμένουν υπομονετικά στα ράφια, στις προθήκες να τα σηκώσουμε, να τα πάρουμε στα χέρια μας και να τα διαβάσουμε.
Και κυρίως να επιστρέφουμε σε αυτά. Είναι πολύ σημαντικό.
Με την ποίηση δεν ξεμπερδεύεις εύκολα, αν πρόκειται για καλή.
Τώρα τι σημαίνει καλή ποίηση...
Ναι υπάρχει πληθώρα ποιητικών βιβλίων, δεν είναι όλοι ποιητές κι ας έχουν εκδώσει ποιήματα.
Πιστεύω πως αν κάποιος/α επιθυμεί να ασχοληθεί σοβαρά θα βρει τον τρόπο να ανακαλύψει τι σημαίνει καλή ποίηση.
Η καλή ποίηση για μένα είναι απλή, καθόλου απλοϊκή και δεν αερολογεί. Χτυπάει ευθύβολα στην καρδιά όποιο θέμα κι αν πραγματεύεται.
Μπορεί να είναι γλυκιά αλλά όχι ζαχαρωμένη.
Καλή ποίηση είναι αυτή που υπάρχει λόγος να γραφτεί.
Στις εκδόσεις Θράκα (απ' όπου και ο Νικόλας Κουτσοδόντης) φαίνεται πως το γνωρίζουν πολύ καλά αυτό.
Διάβαζα τα ποιήματά του συνεπαρμένος. Είναι από τα ποιήματα που τα διαβάζεις και μετά κλείνεις το βιβλίο και σου έρχεται να το αγκαλιάσεις γιατί νιώθεις πως ο ποιητής είναι δίπλα σου και σου ψιθύρισε όλα αυτά τα όμορφα νοήματα.
Ναι η ποίηση είναι ΚΑΙ το νόημα. Το νόημα που έχει λοιδορηθεί τόσο με επιθεωρησιακό τρόπο ή σε σατιρικές ταινίες με φράσεις του τύπου ''το' πιασες το νόημα;'' ή ''πολύ νόημα''.
Ναι η ποίηση εκτός των άλλων είναι και πολύ νόημα. Όχι διδακτισμός.
Ποίηση δεν είναι λέξεις στη σειρά και ό,τι δημοσιεύεται στα tiktok και στα άλλα social media από ατακαδόρους που πλασάρονται ως ποιητές.
Μια σημείωση εδώ: Και η καλή ατάκα θέλει ταλέντο και κόπο για να βγει.
Η ποίηση του Νικόλα Κουτσοδόντη ομνύει στην τρυφερότητα. Μα και στην κατανόηση της ταξικής μας θέσης.
Δυναμικά και αναπολογητικά.
Εξαιρετικός κι ο τρόπος που περνάει κινηματογραφικές εικόνες σε κάποιες από τις ποιητικές του συνθέσεις.
Π.χ. διαβάζουμε στο ποίημα ''μου αρέσει η θηλυκή σου πλευρά'':
''Για τούτο και θέλω να ρωτήσω τη νεαρή υπάλληλο του ψιλικατζίδικου εάν ισχύει πως όλα τα θηλυκά ήρθαν, σαν την ηρωίδα της Βαρντά, από τη θάλασσα...''
Εδώ ο υπέροχος αυτός ποιητής αναφέρεται στην ηρωίδα Mona Bergeron (εξοχα ερμηνευμένη από την Sandrine Bonnaire) από την ταινία της Ανιές Βαρντά ''δίχως στέγη δίχως νόμο'' (''sans toi ni loi'').
Υπάρχουν όμως και πιο pop αναφορές (δηλαδή popular, κάπως πιο mainstream ας πούμε) όπως αυτή που συναντάμε στο ποίημα ''δίχως να το ξέρει-βόλτα στον Θερμαϊκό): ''μα και τ' αμάξια που στην Βασιλίσσης Όλγας μοιάζουν αυτόβουλα σαν την Κριστίν του Κάρπεντερ''.
Παρεμπιπτόντως ο τρόπος που παρουσιάζει την πόλη στο συγκεκριμένο ποίημα είναι βαθιά ρεαλιστικός και ποιητικός ταυτόχρονα, ένα κομψοτέχνημα γραφής.
''Ο Τιμ και ο Πητ τα ξαναφτιάχνουν'' και μας θυμίζουν ποιός είναι ο ταξικός μας εχθρός.
Παρ' όλη την τρυφερότητα που διαπνέει τη συλλογή, ο ποιητής δεν ξεχνάει πως η ποίηση οφείλει να είναι και πολιτική πράξη, κάτι που μας είχε δείξει κι από την προηγούμενη ποιητική του συλλογή.
Πολιτική πράξη με συγκεκριμένο στόχο, όχι μπουρδολογίες διαφόρων θιασωτών της εθνικής ενότητας και του ''όλοι το ίδιο είμαστε, λαός και Κολωνάκι''.
Ο Νικόλας Κουτσοδόντης έχει πολιτική και ταξική συνείδηση γι' αυτό είναι σπουδαίος καλλιτέχνης.
Χρειάζεται αυτό στην τέχνη; Ναι. Είναι απαραίτητο.
Και μην συγχέουμε το πολιτικό με το κομματικό.
Τα ποιήματά του δεν σε προτρέπουν να ψηφίσεις αυτό ή το άλλο, με την στενή κομματική έννοια μα να αναλογιστείς και να συνειδητοποιήσεις εν τέλει σε ποιιόν κόσμο ζεις.
Η ασφυξία της επαρχίας και της οικογενειακής εστίας δίνει κι εδώ το παρών: ''η χαρά δεν είναι καλεσμένη στο τραπέζι μήτε κι η ποίηση'' διαβάζουμε στο ποίημα ''πράσινος ελαφρύς καπνός(το σπίτι)'' ενώ κινηματογραφικές θα μπορούσαμε να πούμε σεκάνς δίνονται στο ποίημα ''ένα τριήμερο στην Αίγινα''.
Μια σκληρή εικόνα από τη ζωή στην επαρχία δίνει ο ποιητής στο ποίημα ''ταξίδι στην Άνδρο'' (τόπος καταγωγής του) και συγκλονίζει: ''Θα σ' έπαιρνα απ' το χέρι εκεί που κάποτε υπήρχε δάσος δρυών και οι παλιές γυναίκες σαν γυρνούσαν απ' τα σπιτικά στη Σμύρνη απέναντι όπου ξενόπλεναν για πρέσβεις γιάνκιδες και Ανδριώτες της διασποράς καλοβαλμένους σπέρναν παιδιά πέντε κι επτά κι οκτώ και κινούσανε στις αιμασιές κρυφά να κουβαλήσουν βάρητα για να πέσει το ένατο. Το κατά λάθος''.
Καταλάβατε τώρα τι σημαίνει καλή ποίηση;
Να κοιτάς την κοινωνική και ταξική ανισότητα καθώς και την πατριαρχία κατάματα και να την ξεμπροστιάζεις.
Καλή ποίηση είναι να θυμάσαι να μην τα έχεις καλά με όλους.
Τα τρυφερά ερωτικά ποιήματα της συλλογής δεν είναι μόνο queer.
Αναδεικνύουν την ομορφιά της αγάπης και του σμιξίματος ως το μοναδικό καταφύγιό μας.
Ένα τελευταίο ''spoiler'' θα κάνω καθώς αξίζει να διαβαστούν οι στίχοι απροειδοποίητα όπως συνέβη και σε μένα ώστε να έρθετε σε πρώτη επαφή μαζί τους απροετοίμαστοι και να τους θαυμάσετε γιατί το αξίζουν.
Βρήκα ευφυέστατη και υπέροχη την έναρξη του τελευταίου ποιήματος ''Υστερόγραφο'': ''Μαμά έφερα τελικά κάποιον σπίτι πάει, πέρασε τώρα η αγάπη μας ήταν για σύντομη απόσταση''.
Εδώ ο ποιητής συνομιλεί με την προηγούμενη ποιητική του συλλογή που τιτλοφορούνταν ''Μόνο κανέναν μη μου φέρεις σπίτι''.
Χρειαζόμαστε τα ποιήματα αυτού του πραγματικά σπουδαίου νεαρού σύγχρονου ποιητή, όσοι λάτρεις της ποίησης τα χρειαζόμαστε.
Και χρειαζόμαστε επίσης κι άλλους ''απόλυτα κι απλά δοσμένους στην ανεπρόκοπη τέχνη'' όπως αυτοχαρακτηρίζεται στο αριστουργηματικό ποίημα-(αν)απολογητική αναφορά στον πατέρα του με τίτλο ''Άρπαξε τη μέρα''.
Εύχομαι οι λάτρεις της ποίησης να πέφτουν συχνά πάνω σε τέτοια βιβλία.

[Σίμος Ανδρονίδης]

Θα ήταν ίσως κοινότοπο να αναφέρω πως ο αγαπητός Νικόλας Κουτσοδόντης προβαίνει σε μία 'κατάθεση ψυχής' με την συγκεκριμένη ποιητική συλλογή ('Ίσως φύγεις στο εξωτερικό'). Αντιθέτως, μπορεί και συγκροτεί ένα περιβάλλον άλλοτε σκληρό και άλλοτε περισσότερο ρομαντικό, επιτρέποντας στον αναγνώστη να εισχωρήσει στον κόσμο του. Έναν κόσμο ερωτικό; Σαφώς και ναι, είναι η απάντηση μας. Αλλά και έναν κόσμο συμπεριληπτικό, εντός του οποίου βρίσκουν θέση οι 'πολλοί' και οι 'ανώνυμοι'. Η συλλογή 'Ίσως φύγεις στο εξωτερικό' φέρει και ένα ακόμη ιδιαίτερο χαρακτηριστικό: Σηματοδοτεί την μετάβαση από την ποίηση που γράφτηκε εν καιρώ κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής κρίσης προς την κατεύθυνση της ποίησης που εν προκειμένω σχετίζεται με την επιθυμία επανατοποθέτησης του ατόμου σε έναν νέο και υπό διαμόρφωση κόσμο, εκεί όπου ξεχωρίζει η λέξη 'ρευστότητα'. Ως εκ τούτου, συστήνεται ανεπιφύλακτα, όντας το κατάλληλο ανάγνωσμα για όλους όσοι θέλουν να 'μυηθούν' στα τα της νεότερης ελληνικής ποίησης.

[Fotis Ips · Rating 5 out of 5]

Τι να λέμε τώρα;
Βιβλιάρα (όπως και το προηγούμενο).
Πολύ συμβολική γραφή, ιδι��ίτερο ύφος και συμβολισμοί, σε προβληματίζει και σε συγκινεί!
Εύγε.

[Nikolas Koutsodontis]

Γράφει η ποιήτρια Χλόη Κουτσουμπέλη για το "Ίσως φύγεις στο εξωτερικό":

«Η πολυδιάστατη τρυφερότητα του Νικολάου Κουτσοδόντη


Θα ξεκινήσω με ένα ποίημα από τη συλλογή

ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΩ ΟΤΑΝ ΞΥΠΝΑΣ ΚΑΤΣΟΥΦΗΣ

Όχι με τις φιλοδοξίες ενός καναρινιού
δίπλα στο γαλάζιο μικροαστικό ψυγείο
αλλά μικροί πολύ μικροί
στη ζεστή ιστορία του κρεβατιού μας
όπου κοιμάσαι
εξουθενωμένος σαν βυζαντινή εικόνα
απ’ τα θυμιάματα σε μια πλωτή εκκλησία.

Μέσα στην πρωινή σιωπή του δωματίου
είσαι ολόκληρος
κουλουριασμένος στο γκρι, μια φέτα
από ψωμί γιασεμιού
κι όπως η κουβέρτα έμεινε ώρες στάσιμη
υγρός μουσκεμένος σαν από συννεφένια βενζιναντλία
και οι πνοές σου σμάρια μικρών πουλιών
σε τσιμεντένια γούρνα.
Έρχομαι τότε ήσυχα στο αυτί σου
με τα χείλη μου να το πλάσω
τις γροθιές σου να κάνω μια γλαστρούλα
ηρεμίας πλάι στο στόμα
ανακατεμένης με υπνόσκονη
που σε κάνει έτσι αστείο.

Η τρυφερότητα είναι διάχυτη σ’ αυτή τη συλλογή. Ένας χαρακτηριστικός στίχος που μου έκανε εντύπωση: «αυτάκι κόκκινη πιπερίτσα.»

Δεν είναι όμως μία τρυφερότητα σαν χνουδωτό πάνινο αρκουδάκι, δεν είναι μία τρυφερότητα μελό, δεν είναι μία τρυφερότητα ουδέτερη, είναι μία τρυφερότητα επαναστατική, αγωνιστική, συντροφική, κοινωνική, πολιτική, διακειμενική, μία τρυφερότητα που απλώνεται και διαχέεται και κατακτά τον αναγνώστη της γιατί ακριβώς είναι πολύ παραπάνω από μία τρυφερότητα και κάποτε πρέπει να διευρύνουμε τις λέξεις για να χωρούν όλες οι αποχρώσεις.

Ο ορισμός της τρυφερότητας από τη Νομπελίτσα Όλγα Τοκάρτσουκ περιέχεται στην αρχική παράγραφο που εισάγει την ποιητική συλλογή. Γράφει μεταξύ άλλων.

«Η τρυφερότητα είναι ένας τρόπος να κοιτάζουμε που δείχνει ότι ο κόσμος είναι ζωντανός, ζων, διασυνδεδεμένος, συνεργατικός και εξαρτώμενος από τον εαυτό του.»

Εξομολογητικός ο Κουτσοδόντης σ’ αυτή τη συλλογή; Εκθέτει έναν έρωτα, μία απόγνωση, έναν πόθο, μία λαγνεία, έναν κόσμο προσωπικό περίκλειστο; Όχι ο Κουτσοδόντης φτιάχνει κόσμους ανοιχτούς και ελεύθερους, ο καθένας και η κάθε μία έχουν πρόσβαση σ’ αυτούς. Η συλλογή αυτή έχει να κάνει με ένα ταξίδι, προσπαθεί να αποτυπώσει την αλλαγή, την διαρκή κίνηση του κόσμου και των ανθρώπων. Οι άνθρωποι δεν είναι ιδιοκτησίες, δίνουν εκεί που ελεύθερα αγαπούν.

Γράφει στο ποίημα ΚΛΟΥΒΙ ΓΙΑ ΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙ:

«Με την αίσθηση πως μας ανήκει ένα μέλλον/δεν μας είναι ορατοί/οι πάσσαλοι που έχουνε μπήξει στα εσωτερικά χωράφια μας/αυτή τη γη τη χωρισμένη σε ιδιοκτησίες.»

Η συλλογή θέλει να μιλήσει για την πολιτική, μισεί τα αφεντικά και τους Δυνατούς με πάθος, η συλλογή είναι ανυποχώρητα Βαλκανική και μυρίζει παντού Θεσσαλονίκη, η συλλογή μιλά για την επιβίωση ακόμα κι όταν η καρδιά έχει ματώσει.»


Γράφει η κριτικός λογοτεχνίας Βαρβάρα Ρούσσου:

«Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι τα κουήρ άτομα να συνεχίσουν περισσότερο πλέον ευάλωτα την τέχνη τους ακόμη και τη ζωή τους; Όμως ακριβώς εδώ βρίσκεται ο διαφορετικός λόγος και ρόλος μέρους της σύγχρονης ποίησης. Αποκαλύπτει άμεσα φανερώνει θα έλεγα, διεκδικώντας και ταυτόχρονα διακυβεύοντας: την σωματική ακεραιότητα, την ψυχική υγεία, τη φήμη, την εργασία, την κοινωνική υπόσταση. Στη συγκεκριμένη συλλογή ο Νικόλας δεν έρχεται μόνο να εκθέσει το ατομικό τραύμα που οδηγεί στην κατάρρευση μιας σειράς κωδίκων ζωής (τρυφερότητα, φροντιστικότητα, συντροφικότητα αλληλεγγύη). Η τρυφερότητα της ευάλωτης ζωής μπαίνει από το μότο μέχρι το τελευταίο ποίημα όπως και η ευαλωτότητα. Έτσι λοιπόν αυτά τα ποιήματα έρχονται να μιλήσουν μέσα από το ατομικό για τη σχέση ηθικής και πολιτικής. Στο ποίημα «Σου έφερα πίτα της Σάντζιης ή επιστροφή στην Κύπρο» η τρωτότητα των άλλων, η ενσυναίσθηση και η τρυφερότητα σε ατομικό επίπεδο ζευγαριού συμπλέκονται. «Να συζητάς για πατρίδα[…] Να συζητάς σε ορισμένα μέρη/είναι σκληρό[…]μ’ έγνοια πιάσε το γόνατο κάποιου/που πληγώθηκε και ρώτα τι αισθάνεται» μαζί με το «Σου πήρα την πίτα. Έχει μελάκι/θα σου διαβάσω όταν γυρίσω» -το υποκοριστικό και η ανάκληση μιας τρυφερής σκηνής συνυπάρχουν. Και το πολιτικό-η ειρωνική έκθεση της ελληνικότητας ή ακόμη και της κυπριακότητας- συνιστά αυτό που είπα ζήτημα ηθικής και πολιτικής. Γιατί η εξάρτηση δεν είναι σχέση μεταξύ ανθρώπινων υποκειμένων και ιδίως δυο υποκειμένων όπου λειτουργεί η τρωτότητα αλλά και εξάρτηση από το πλέγμα σχέσεων εξουσίας και από τα κανονιστικά πλαίσια. Η ατομική ηθική της
τρυφερότητας στα ποιήματα του Νικόλα γίνεται πολιτική παράγοντας μια απάντηση στην πολυσυζητημένη αντίθεση αισθητικής πολιτικής. Εδώ ο Νικόλας, μαζί και με άλλα άτομα που γράφουν ποίηση σήμερα επιχειρεί να διαρρήξει την αισθητική κανονιστικότητα που πολλές φορές κοιτάζει απειλητικά σύγχρονες/ους ποιήτριες/ές. Ένα άλλο ιδιαίτερο στοιχείο που ενισχύει αυτή την οπτική, αυτή τη στάση ζωής θα έλεγα και που μεταφέρεται στη συλλογή είναι οι θεσιακότητες από τις οποίες προβάλλεται ο ποιητικός λόγος»