„ჭირის მეგობარი“ ლუკა ხატიაშვილის სადებიუტო წიგნია. მასში თავმოყრილი მოთხრობების მთავარი გმირები ავად გვიყვებიან საკუთარ თავზე – ლაღად, მარტივად, გულწრფელად და იუმორით. ისინი ერთმანეთს განსაკუთრებული თვითირონიით ჰგვანან. შეიძლება ითქვას, რომ ეს წიგნი ურთიერთობებზეა, იმაზე, თუ როგორ გვჭირდება გვერდით ჩვენი ლხინისა და ჭირის გამზიარებელი ადამიანები. პერსონაჟები გვიყვებიან თავიანთ, თითქოს, არაფრით გამორჩეულ ცხოვრებაზე, წარუმატებლობებზე, ოცნებებზე, მარტოობაზე...
ერთ-ერთი მოთხრობა „ეძღვნება შრედინგერს, უფრო სწორად, მის კატას“. გამომძიებელი გიგო არსენიშვილი ოცდაოთხი წლის ფიზიკოსის, ტელემაქეს, გაუჩინარების საქმეს იძიებს. ამ საქმის მსგავსად, კრებულში მოთხრობილი თითოეული ამბავი დეტექტივივითაა და ზუსტად არ იცი, რა დაგხვდება ბოლოს.
პირველი ვარ, ვინც გუდრიდსზე ეს წიგნი მონიშნა და დიახ, საამაყოდ მაქვს საქმე. ავტორმა კი, თავის მხრივ, იმით უნდა იამაყოს, ასეთი მრავალფეროვანი, გემრიელი, ლაღი, გულწრფელი და ხარისხიანი ტექსტები რომ გამოაცხო.
პ.ს. თუ დააპირებთ, რომ შთაბეჭდილების გასაზიარებლად მისწეროთ, ბეკეტი, ეტვუდი ან ბერნჰარდი დაუძახეთ, გაუხარდება ეს "თიკუნი".
“რაც გამომძიებლად დავინიშნე, ვოცნებობ, მკვლელობა მოხდეს” ასე იწყება ერთ-ერთი მოთხრობა და ვფიქრობ მთელ კრებულს გასდევს მსგავსი ვაიბი: უცნაურ მთხრობელთა წყება, რომლებიც იზიდავენ, ისრუტავენ ან იგონებენ კიდეც უცნაურ, ტრაგიკულ, აღმაფრთოვანებელ და კარგა გვარიანად შემაზანზარებელ ამბებსა და პერსონაჟებს.
სიგიჟის, ირეალურობის განცდის, შიშების, მათ შორის მისტიკური საბურველის ქვეშ მყოფი მარტოსული, რაღაცნაირად ცხოვრებისგან დაჩრდილული პერსონაჟების შექმნა ერთია და მეორეა, ამ პერსონაჟების ამბებში იპოვო გემოვნებიანი, დახვეწილი და მოზომილი იუმორი, რის გამოც კიდევ უფრო მეტად ვაფასებ ავტორს.
იმდენად გულწრფელია ყველა ტექსტი, რომ კითხვის დეოს გრძნობ როგორ უყვარს ავტორს წერა და ეს მერე თავისთავად უფრო გაყვარებს კითხვის პროცესს და წიგნს. ყველა მოთხრობა თავიდან წაკითხვისას კალეიდოსკოპურად გადატრიალდდბა ხოლმე, მაგრამ სტაბილურად ფერადი რჩება✨ ჩაიხედავ და გარშემო ყველაფერი ნაცრისფერი ქრება
პირველი რაც შემიძლია ვთქვა არის ის რომ ეს წიგნი ნამდვილად ჭირის მეგობარია.
შედგება ხუთი ერთმანეთისგან განსხვავებული მოთხრობისგან და მგონია, რომ ყველანაირი ისტორიის მოსასმენად მოსულ მკითხველს გაიტაცებს რამდენიმე საათით.
მე პირადად მოგზაურობისას თან წავიღე ეს წიგნი და ფრენისა თუ მატარებელში მგზავრობის რამდენიმე დამღლელი საათი სულ მთლად დამავიწყა.
ზუსტად ამას ამბობენ, რომ მწერალი ისეთი უნდა იყოს მასთან მეგობრობა მოგინდესო, ხოდა მეც ამ კრებულში მოცემული ყველა მოთხრობის შემდეგ მის ავტორთან მეგობრობის სურვილი მიმძაფრთებოდა. ჩემი ფავორიტი კი ნამდვილად არის მეოთხე მოთხრობა.
საშუალო შეფასება 3.5 გამოვიდა ყველაზე მეტად ბოლო ორი მოთხრობა მომეწონა. მთლიანობაში მოკლედ: დადებითი - ქრიფინეს ფაქტორი კარგად აქვს, უარყოფითი - ყველა მოთხრობა პირველ პირში რომაა დაწერილი ნერვებს მიშლის, but that's my thing :D
ლუკა ხატიაშვილი იმ იშვიათ ავტორებშია, ვინც სიტყვებით ადამიანურ განცდებს ისე ხატავს, თითქოს ფუნჯი ეჭიროს ხელში და ტილოზე უშუალოდ ჩვენს სულს ხატავდეს. „ჭირის მეგობარი“ არ არის ერთი კონკრეტული ამბავი – ეს არის ადამიანების ურთიერთობების ქსელი, სადაც სიყვარულს, ტკივილს, დანაკარგს და სიჩუმეს თანაბარი ადგილი აქვს.
წიგნში თითოეული პერსონაჟი თითქოს ჩვენს მეზობლად ცხოვრობს – ჩვენ ვიცით მათი ჩუმი ტკივილი, ვგრძნობთ იმ დამალულ ემოციებს, რომლებსაც სხვებისგან მალავენ, მაგრამ ჩვენგან ვერაფერს მალავენ. ხატიაშვილის ენა არის ძალიან ემოციური, მაგრამ ამავე დროს მარტივად გასაგები – არ დაგღლის ზედმეტი რთული ტერმინებით, მაგრამ გიტოვებს იმ ფიქრებს , რასაც მარტივად ვერ მოიშორებ.
„ჭირის მეგობარი“ გვაჩვენებს, რომ ჭირი – ტკივილი, ტრაგედია – შეიძლება არ იყოს მხოლოდ მტერი. ზოგჯერ ის გვასწავლის მოთმინებას, გვაჩვენებს, ვინ გვიყვარს ნამდვილად, და გვაიძულებს მივხედოთ საკუთარ თავს. აქ მეგობრობა და სიყვარული არ არის იდეალიზებული – ის ისეთი მკაცრია, როგორიც რეალურ ცხოვრებაშია, მაგრამ მაინც ტოვებს სითბოს.
ეს არის წიგნი, რომელიც კითხვის დასრულების შემდეგაც დაგრჩება გულში, თითქოს პერსონაჟები ისევ იქ არიან, შენთან. და როცა ბოლო ფურცელს დახურავ, მიხვდები, რომ ჭირიც კი შეიძლება გახდეს შენი ყველაზე მნიშვნელოვანი მასწავლებელი. ❤️📚
1. ტელემაქე მოკვდა 2. სად ხარ, რინა? 3. “ნოვოსელია” 4. ას ოთხმოცი მარგალიტი 5. ჭირის მეგობარი
არადა თავიდან ისე წავიდა, ყოველი მოკდევნო მოთხრობა ერთმანეთზე მეტად მომწონდა. ბოლოც თავიდან სულ სხვანაირი წარმოვიდგინე, მაგრამ ცოტა გამიცრუა იმედები. ( მაგიტო ვაკლებ 1 ვარსკვლავს ). სხვა მხრივ თხრობის ტაქტიკა, პერსონაჟების კომპლექსურობაც და ფლოთიც ხუთივე მოთხრობაში, მიუხედავად იმისა, რომ თითქოს ერთი იდეა აერთიანებთ, ყველა თავისებურად ძალიან ინდივიდუალურია.
აუცილებლად წაიკითხეთ ეს კრებული, განსაკუთრებით, თუ მისტიკური ან დეტექტიური ჟანრი გიზიდავთ. მოთხრობები ერთმანეთთან კავშირში არ არის, მაგრამ ერთ მთლიანობას ქმნის, სტრუქტურულად თითქოს ერთ ხაზს იმეორებს. პირადად ჩემთვის განსაკუთრებით საინტერესო იყო "ტელემაქე მოკვდა". აქ კარგი დეტექტივის ყველა ნიშანს იპოვით: გამომძიებელს, რომელიც რაღაცნაირად თვითონვე ხდება "დანაშაულის" მონაწილე, საინტერესო მოწმეებს, რომლებიც თითქოს რაღაცას მალავენ, ამოუცნობ მოტივს, უცნაურ ოჯახს და ა.შ. მოთხრობები ემოციურად მძიმეა, ამბები - სასტიკი და სისხლიანი, მოტივები - გაუგებარი და დაფარული.
წაკითჰვას არ ვნანობ, რადგან ერთი საათი ბევრად უფრო უაზროდაც ბევრჯერ დამიკარგავს )) ტელემაქეს ცოტა არაუშავდა, დანარჩენ ამბებში სად იყო ავტორი, რას აკეთებდა და რის დაწერას ცდილობდა, ვერაფერი გავიგე. ეჭვი მაქვს არც ავტორმა იცის რა დაწერა ან რისი დაწერა უნდოდა. დებიუტისთვისაც ფრიად სუსტია <3
სწრაფად და სახალისოდ იკითხება, პირველი 4 მოთხრობა (ჩემთვის) საინტერესო იყო, თუმცა ბოლო დიდად არა. მომეწონა ენამოსწრებული პერსონაჟები თავისებური იუმორით. წარმატებები ავტორს