De laatste sirene is het vijfde deel over Mus en kapitein Kwaadbaard van tweevoudig Kinderjury-winnaar Kevin Hassing. Met prachtige fullcolourillustraties van Linde Faas.
Mus, kapitein Kwaadbaard en hun overgebleven vrienden zijn op de vlucht. Niet alleen voor een bekende vijand, maar ook voor de sirene. Dit wezen – half meisje, half vogel – lokt schepen de vernieling in en niemand kan haar gezang weerstaan. Na een gevaarlijke tocht belandt Mus op een eiland waar ze oude vrienden tegenkomt. Samen met de kleurrijke eilandbewoners smeedt ze een plan om voorgoed af te rekenen met oud zeer en nieuw kwaad. Is liefde sterker dan haat? En wie overleeft de allesbeslissende strijd tussen goed en kwaad?
Mus en Kapitein Kwaadbaard en de laatste sirene is een ontroerend boek. Je leeft met Mus mee, alle verhaallijnen komen samen in dit boek en (bijna) alles wordt afgerond. Een mooi einde van een geweldige serie. Het voorlezen en herlezen waard! 🥰
Een paar quotes die ik wilde delen: "Billie knikt. 'Als je het zo samenvat klinkt het niet heel geloofwaardig.' 'Precies. Een verhaaltje voor in een ongeloofwaardig kinderboek,' zegt Kwaadbaard."
"Ze kijkt omhoog. De sterren stralen nog net zo hard als gisteren. Het alfombra ligt nog net zo lekker. Mus is nog steeds Mus. Maar niets zal ooit meer hetzelfde zijn."
Wat een prachtige afsluiter van deze heerlijke serie dit!
Begonnen voor te lezen aan zoon van 10; al snel vloog hij zelf lezend door dit prachtige laatst deel van Mus en kapitein Kwaadbaard heen en kreeg ik nog maar hier en daar een hoofdstukje mee:) het einde is zo mooi!
Speeeetterend wervelend prachtig laatste deel van deze spannende, hartverwarmende serie. Naar mijn mening het allerbeste deel, dus je moet ze alle 5 lezen.
Even een pauze genomen, want dit boek voelde als het laatste deel en dat klopte. Ik vond het een knap vervolg qua 'weer een verhaallijn' en dat verdient respect. Helaas vond ik het qua stijl en plot wel allemaal érg op elkaar stapelend waardoor ik zelfs met de bril van een kinderboek het af en toe een beetje moe werd tot zelfs lichtelijk geërgerd. Bijvoorbeeld de lessen over Mus' zelfvertrouwen zijn moreel gezien heel lief, maar als je kijkt hoe ze zich het hele boek door de hoofdrol toeeiegend (oké, nadat Kareltje of Raaf dat deed) niet erg geloofwaardig voor het personage. Of hoe scala en het vogelmeisje ze overal mee helpen - dat is lief en fijn, maar als je leest hoe lomp en vaak dat gebeurd - in de trand van 'ik keek de andere kant op/deed totaal wat anders/heb andere prioriteiten want je vrienden gaan bijna dood en je viel, maar natuurlijk redde ik je' - is het echt te opvallend om het nog te negeren. Dat zorgde wel dat de spanning uit het boek ging, want er waren te veel overdreven superhelden om nog echt te geloven dat er iets mis kon gaan. (Terwijl ik bijv. echt hoopte dat Ramon -wat een saaie naam tov de andere personages- een interessante twist ging geven met zijn ontboezemingen.
Ook moet ik eerlijk toegeven dat ik wat dingen heb geskipt, want ik werd zó moe van de ontluikende liefdesscenes op de zoveelste persoon waar Mus verliefd op wordt zodra ze het boek binnenlopen (en waarom zit die rare 2-regel-verwijzing tussen Hestia en Kwaadbaard er in? Wat heeft dat nou voor doel?). De A's van Scala waren leuk, maar waarom wordt daarmee gebroken voor het 2de schip? Had het dan met een B laten beginnen.. en waarom de namen van de inwoners niet met een A?
Sorrry als het wat fel overkomt - ik houd van de personages maar ik vond het boek inhoudelijk een beetje irritant.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Het laatste deel in een fantastische serie. Ik wilde eigenlijk niet beginnen omdat ik geen afscheid wilde nemen van al deze bijzondere, hartverwarmende personages. Maar het is een ongelooflijk waardig, ontroerend slot, en het sterkste deel als je het mij vraagt.
Je merkt dat Kevin zoveel plezier heeft in het bedenken en schrijven voor kinderen, echt heel knap gedaan weer! Ik houd zo van zijn fantasie, zijn droge humor en alle originele woordgrappen. Had het boek binnen 2 dagen uit, inclusief ugly cry. Absoluut mijn lievelingsdeel uit de serie! Ik ben nu al verheugd op alle nieuwe creaties die Kevin nog gaat bedenken.
De hele serie gelezen en wat een genot! Ook voor volwassenen leuk om te lezen, al helemaal als je het voorleest. Er zaten goed woordgrappen in. Ik vond het ook leuk dat sommige spreekwoorden en uitdrukkingen op een speelse manier werden uitgelegd. Ik kijk gewoon uit naar het boek over Kromme Kareltje 🫶🏼.
Samen met het eerste boek het beste boek van de serie. Je vliegt er doorheen! Wat niet betekent dat ik opeens vleugels heb maar wel dat het zo fijn leest dat het bijna geen moeite kost en zo lekker snel gaat. If you know you know! Kevin gaat grote mensen zaken niet uit de weg, misschien omdat het geen grote mensen zaken zijn. Hij schuwt het ergste wat je kan doen in een boek met een sympathieke hoofdpersoon absoluut niet. Wat ik tegelijkertijd heel knap vindt en dapper (maar goed het is niet voor niets de bedenker van Mus) en ook ontzettend stom en verdrietig. Het heeft me tot tranen toe geroerd. Wat inderdaad gewoon betekent dat ik gehuild heb. Kapitein Kwaadbaard ik ga je missen!
This entire review has been hidden because of spoilers.
Het vijfde en laatste deel. Eigenlijk wilde ik hem helemaal niet lezen, want hierna is het klaar😳 Maar ja. Toch nieuwsgierig na het laatste vreselijke einde van deel 4 natuurlijk 😅
“Soms is er geen ‘of’, maar ‘en’. Soms zijn meerdere dingen waar” ~ de Nachtwachter
Mus en Kwaadbaard zijn gevlucht. Of niet? Nou ja, ze zijn in ieder geval rondjes aan het varen. Dan stuiten ze op Homme. Een jongen die in het water drijft. Hij vertelt hen over de sirene en dat zijn hele boot vergaan is. Terwijl ze zoeken naar land en de Nachtschade proberen te ontlopen, vinden ze de sirene….. en dan begint het avontuur pas echt.
“…. plotseling kan Mus zich een leven zonder Kwaadbaard niet meer voorstellen.”
In dit boek worden echt alle eindjes aan elkaar geknoopt. Alle verhaallijnen versmolten. En beëindigd. Een waardig afscheid van Mus en al haar vrienden 💙💚🩵 Een fijn boek dat ook weer vol zit met humor en taalgrappen. Korte hoofdstukken, ideaal om voor te lezen, die standaard eindigen met een ‘cliffhanger’. (Niet zo’n erge als eind deel 4, maar toch hangen ze lekker 😉) Ik hou zo van deze schrijfstijl! Maar ook: tranen over mijn wangen. Meer dan eens.
“Ik denk dat jij Mus meer mist dan ik.” ~ Hestia “Missen is geen wedstrijd.” ~ Kwaadbaard
Ik denk dat we Mus allemaal gaan missen…. Dan maar weer opnieuw beginnen in deel 1 ☺️
Dit boek voelt als thuiskomen! Na vier geweldig leuke en spannende delen is er nu het magnifieke slotstuk van Mus & Kapitein Kwaadbaard: De laatste sirene.
Net als de rest van de serie leest dit boek als een trein, een hoge snelheidstrein wel te verstaan. Een vertrouwd recept in alle boeken zijn de korte hoofdstukken met een cliffhanger waardoor je het boek niet weg kan leggen. Dát en dan gecombineerd met het geweldige gevoel voor humor van Kevin verklaart waarom deze boeken zo populair zijn bij de leerlingen!
Dit laatste deel bevat dus alles van bovenstaande én een beetje meer. Het boek is lekker dik, ruim driehonderd pagina's, en dat geeft ruimte om alle personages veel ruimte te geven. Alle losse stukjes komen nu bij elkaar. En dat is wel even slikken...afscheid nemen doet pijn, kan ik je zeggen. Bij mij in elk geval wel.
Ik heb genoten van dit boek en deze gehele serie. Fijn om zelf te lezen en ook heel fijn om voor te lezen. Een serie die kinderen aan het lezen krijgt en houdt! Kevin heeft inmiddels met De Krieps alweer een nieuwe toffe serie gemaakt en er komt een spin-off van Mus, want...Kleine Kareltje heeft niet altijd krom gestaan.
En de bonus: de illustraties! Wow! Zo ongelofelijk mooi. Die maken dit boek weer helemaal af!
Zo'n boek waar je niet aan wilt beginnen, omdat je weet dat je daarmee begint aan het einde. Tegelijk moet je wel, omdat je weet dat het ongetwijfeld een waanzinnig mooi eind is.
En dat is het.
Voor iedereen die de serie van Mus en Kapitein Kwaadbaard in het hart heeft gesloten is dit opnieuw genieten.
Op de vlucht voor de vijand valt Mus in de klauwen van een sirene. Een wezen, half mens/half vogel, waar menig spannend verhaal over wordt verteld. Mus zal Mus echter niet zijn als het hare een totaal eigen versie wordt. Ook ontdekt ze Scala, een bijzonder eiland waar mens en natuur op magische wijze samenwerken. Ondertussen komt de vijand steeds dichterbij en is een eindstrijd onvermijdelijk.
Het begin was heel sterk, het einde was prachtig (janken natuurlijk), maar in het midden heb ik even pauze moeten nemen - het verhaal werd iets trager, viel soms in de herhaling, grapjes werden minder origineel, het voelde als de “opbouw” naar een afsluiting van de serie (wat het natuurlijk ook was). Door die pauze wel weer met heel veel plezier het einde in kunnen duiken. Maar deel 3 blijft toch echt mijn favoriete deel uit de serie.
Dat heeft die Kevin knap gedaan. Vijf delen lang mij volledig ingepakt met een strik er om. Deel vijf was zo mogelijk nog beter dan de rest. Met loslaten als een zeer aanwezig thema, ga ik dat nu ook doen. Maar ik zal zorgen dat zo veel mogelijk mensen ook zo gegrepen kunnen worden door deze geweldige avonturen. Dag lieve Mus en vrienden…!
Een aantal die ik erover sprak hadden gelijk: de serie eindigt met het sterkste verhaal & zo hoort het ook als slotstuk. Alles komt op een manier bij elkaar, misschien onverwacht, maar daardoor des te mooier. Ik begrijp de afsluiting richting het einde van het boek, maar toch voel ik een opening voor nog een deel…