밤에만 열리는 카페 도도

喫茶ドードー #1

by Nagi Shimeno, ShimenoNagi, 장민주 (Translator)

카모메 식당, 리틀 포레스트, 바닷마을 다이어리…
그 이상의 포근함을 선사하는 힐링 드라마!
밤이 되면 다정한 불이 켜지는 카페 도도
“고민을 해결해주는 신비로운 차와 디저트를 드립니다”
도시의 숲속, 밤에만 문을 여는 1인 전용 카페 도도.
이곳을 찾은 다섯 여성에게 맞춤 제작된 다섯 가지 디저트,
카페 주인 소로리와 반전을 품은 비밀스러운 존재 도도까지...
모두가 신비롭게 연결되는 따뜻한 이야기.
소로리와 이들의 관계에는 어떤 비밀이 숨겨져 있을까?

Genres: Fiction, Japanese Literature

262 pages, Paperback

First published May 12, 2022

About the author

Nagi Shimeno (Author) Nagi Shimeno is a writer and café owner based in Tokyo. She was a 1st Delicious Literature Award finalist and is the author of the Café Dodo and Messenger Cat series.

Reviews

[Chontiwat Udomsiripat]

พบกันคืนนี้ ที่คาเฟ่คิสสะโดโด - นวนิยายสาย warm & cozy ว่าด้วยร้านกาแฟในป่ากลางกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ที่มีชื่อว่า "คิสสะโดโด" โดยมีบาริสต้าประจำร้านชื่อว่า "โซโรริ" โดยร้านจะเปิดเฉพาะช่วงเย็นถึงดึก แต่จะมีเปิดช่วงกลางวันบ้างในยามฤดูหนาวที่ร่างกายต้องการแสงแดดเพื่อความอบอุ่น

ในเนื้อหาของหนังสือเล่มนี้นั้นจะเเบ่งออกเป็น 5 ตอน ที่มีจุดเชื่อมโยงคือร้านคิสสะโดโด ซึ่ง 5 ตอนดังกล่าวนั้นได้แก่
1. กาแฟกาน้ำเพิ่มความพึงพอใจในตัวเอง
2. แซนด์วิชในวันฝนตก
3. มาร์ชเมลโลว์ย่างเพื่อดูเเลตัวเอง
4. ของหล่นจากป่าและของขวัญจากป่า
5. แอปเปิ่ลอบแห่งความสุข

ในแต่ละตอนนั้นก็มีตัวละครเอกแตกต่างกันไป ทั้งคุณวุฒิ วัยวุฒิ ปัญหาชีวิตที่ต้องเผชิญในเเต่ละวัน ภายใต้แรงกดดันของสังคมทุนนิยมญี่ปุ่น ขณะที่โซโรริเองก็เข้าสู่ระบบทุนนิยมเหมือนกันคือการเปิดคาเฟ่ แต่แนวคิดของโซโรรินั้นมีความเป็น "คอมมูน" อยู่บ้างก็คือการเอื้อเฟื้อแบ่งปันสิ่งของแก่ลูกค้าเมื่อลูกค้าเข้ามาใช้บริการ ซึ่งความเป็นคอมมูนนี้เองส่งผลให้คนเรารักกันได้ง่ายขึ้น เปลี่ยนจาก "เพื่อตัวเรา" เป็น "เพื่อทั้งตัวเราและพวกเรา" แทน

ด้วยความที่นิยายเป็นแนวอ่านง่ายสบายตา จึงไม่มีอะไรให้จดจำแบบสะกดใจนัก แต่เราเข้าใจสารที่ผู้เขียนจะสื่อพอสมควร หลังอ่านจบคือรู้สึกไม่หวือหวา แต่ก็มีอะไรให้จดจำและนำไปใช้ได้บ้าง ไม่มากก็น้อย - ผู้เขียนอย่าง Nagi Shimeno เป็นบาริสต้าด้วย เปิดร้านกาแฟในโตเกียวอีกต่างหาก เดาว่าหนังสือเล่มนี้คืองานสเก็ตแน่ ๆ

"ต้นไม้ที่โตเร็วจะอ่อนแอ แต่ต้นไม้ที่อาศัยเวลาค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปจะเเข็งแรงนะครับ" - p. 157."

[eve]

เหมือนได้ออกไปจ้องมองท้องฟ้าใส ๆ ลมพัดเย็น ๆ บนทุ่งหญ้ากว้าง ต้นไม้น้อยใหญ่เรียงราย ดอกไม้ปลิวไหว ๆ ไปกับลมเอื่อย ๆ ฟังเสียงนกเสียงใบไม้ นั่งเงียบ ๆ คิดอะไรคนเดียว เบาสบายไปหมดเลย

ว่าด้วยนิยาย cozy สไตล์ สนพ Sunday Afternoon ก็จะเป็นเรื่องราวประมาณนี้ ไม่หนักไป ไม่เบาไป มีประเด็นให้ได้ฉุกคิดระหว่างอ่าน ซึ่งเราชอบหยิบมาอ่านในช่วงระหว่างที่เราต้องการอะไรเบา ๆ อ่านง่าย ซึ่งเล่มนี้ก็ยังให้กลิ่นอายเช่นเดิม

โซโรริ ชายหนุ่มผมหยิกหัวฟู ใส่ผ้ากันเปื้อนสีดำเป็นเอกลักษณ์ พูดในน้ำเสียงโมโนโทนเสมอ ผู้เป็นเจ้าของคาเฟ่คิสสะโดโด เคลมว่าเป็นคาเฟ่สำหรับคนเดียว ซึ่งตั้งแต่อ่านมาก็มีลูกค้าเข้าทีละคนเสมอ ทั้ง ๆ ที่มีโต๊ะอยู่กลางสวน และมีเก้าอี้ stool อีกถึง 5 ตัว คาเฟ่แห่งนี้ตั้งอยู่ในซอยเล็ก ๆ ที่คนเดินผ่านไปมาอาจไม่ทันได้สังเกตว่ามีคาเฟ่เล็ก ๆ ตั้งอยู่ เป็นกระท่อมขนาดกะทัดรัด และมีสวนขนาดย่อมอยู่ในบริเวณเดียวกัน — อธิบายแค่นี้เราก็รู้สึกถึงความอบอุ่น มวลความสบายใจลอยอยู่รอบ ๆ คาเฟ่แห่งนี้แล้ว

และดั่งเช่นนิยายญี่ปุ่น warm & cozy ที่เราคุ้นเคย ภายในเล่มจะเป็นเรื่องสั้นเรียงต่อกัน 5 เรื่อง เชื่อมโยงกันด้วยคาเฟ่แห่งนี้และสายใยบาง ๆ ที่ตัวละครมีต่อกันโดยที่ไม่รู้ตัว มีเจ้าของคาเฟ่คิสสะโดโดเป็นจุดเชื่อมใหญ่ ก่อนโยงไปยังตัวละครอื่น ๆ อีกหลายตัว และด้วยความที่เป็นญี่ปุ่น ประเด็นก็จะไม่ได้หนักหน่วงอะไรแต่รีเลทได้กับทุกคน เข้ากับยุคสมัย

พอเราอ่านไปเรื่อย ๆ จุดที่เราสังเกตได้คือในแต่ละเรื่อง อายุของตัวละครจะเป็นช่วงอายุที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ปัญหาที่พบเจอก็ต่างกัน ประสบการณ์ชีวิต มุมมองก็ต่างกัน มีตั้งแต่ตัวละครที่อายุ 30-40-50-60-70 และอีกจุดสังเกตคือ ฤดูที่เปลี่ยนผันไปตามเรื่องราวแต่ละเรื่อง สภาพอากาศและต้นไม้ใบหญ้าที่พร้อมผลัดใบหรือเปลี่ยนสีถูกแทรกเอาไว้อย่างแนบเนียน นี่อาจเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งที่นักเขียนญี่ปุ่นสามารถหยิบยกเรื่องภูมิอากาศของประเทศตนขึ้นมาเป็น background ได้ เพราะมันมีความแตกต่างอย่างสิ้นเชิง และแต่ละฤดูกาลก็มีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง hi

ฤดูใบไม้ผลิที่อากาศกำลังเย็นสบาย ดอกไม้ผลิดอกออกผลสวยงาม ก่อนจะเข้าหน้าร้อนที่ท้องฟ้าสดใสแดดจ้า ก่อนที่เหล่าต้นไม้ที่เคยสดใจจะรอการร่วงโรยเพื่อเตรียมตัวเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงอย่างเต็มตัว และเปลี่ยนผ่านเข้าสู่หน้าหนาวในที่สุด ปกคลุมไปด้วยหิมะและกลิ่นอายเทศกาลแห่งความสุขล่องลอยมาแต่ไกล ๆ — (เห็นปะ มีเสน่ห์มาก ๆ ส่วนบ้านเรานั้นไม่ต้องพูดถึง ฤดูร้อนเหมือนนรก ฤดูฝนกระหน่ำน้ำท่วม และฤดูฝุ่นหายใจเข้าเอามะเร็ง 3 ฤดูสวย ๆ)

ปัญหาของแต่ละตัวละครนั้นไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่หนักหนาอะไรมากมาย แต่ดูเหมือนว่าตัวละครแต่ละตัวต้องการความมั่นใจอะไรบางอย่างเพื่อคอนเฟิร์มกับตัวเองว่าสิ่งที่กำลังเผชิญอยู่ สิ่งที่กำลังจะลงมือทำ หรือสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นนั้น จริง ๆ แล้วมันก็เรื่องแค่นี้เอง แค่ปรับเปลี่ยนมุมมองความคิด หรือจัดวางจัดระเบียบความคิดใหม่ ก็จะดีขึ้นแล้ว โดยเป็นคำพูดของโซโรริ เจ้าของคาเฟ่เองที่พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงซื่อ ๆ แต่ทำให้ตัวละคร (หรือแม้แต่ตัวเราเอง) ฉุกคิดอะไรบางอย่างได้จากประโยคสั้น ๆ เหล่านั้น ความจริงแล้ว มุมมองการใช้ชีวิตหรือการใช้ชีวิตมันก็คงไม่ได้ชี้แนะแล้วปรับเอามาใช้ได้เลยทันที การเปลี่ยนแปลงมันอาศัยเวลา หากแต่เมื่อได้ยินเพียงประโยคสั้น ๆ ที่กล่าวโดยโซโรริแล้ว เราก็อดคิดไม่ได้ว่าบางเรื่องมันก็เรื่องแค่นี้เองนะ

ส่วนใหญ่แล้วตัวละครจะไม่ได้สังเกตเห็นคาเฟ่แห่งนี้มาก่อน คาเฟ่แห่งนี้มักจะปรากฏตัวสู่สายตาตัวละครเมื่อเริ่มมีอะไรในใจให้คิด เมื่อมองดูแล้ว จะลองเข้าไปดูก็น่าจะไม่มีอะไรเสียหาย เมื่อได้มาเยือนแล้วก็มักจะได้อะไรกลับมาเสมอ นี่เป็นอีกข้อที่เราชอบ เป็นเสน่ห์ของต่างประเทศที่มีถนนหนทางให้เดินลัดเลาะได้ อากาศเป็นใจ เส้นทางดี เรามักจะชอบเดินเล่นในเมืองเมื่อไปเที่ยวต่างประเทศ ร้านรวงต่าง ๆ จะตั้งเป็นร้าน stand alone เราสามารถเดินสำรวจบ้านเมืองพร้อมกับเอนจอยร้านค้า ร้านขนม local ต่าง ๆ ไปพร้อม ๆ กันได้โดยไม่ติดขัด

เราอ่านเล่มนี้ด้วยความไม่คาดหวัง อย่างที่เป็นมาเสมอเวลาอ่านหนังสือจาก สนพ นี้ เพราะเรารู้ว่ามันจะเป็นเล่มที่ช่วยให้เรารู้สึกเย็นสบายได้เสมอ เป็นหนังสือที่ค่อนข้างเบาสบาย ไม่ต้องคิดเยอะ ไม่ต้องลุ้น มักจะเป็นหนังสือจาก สนพ นี้แหละที่เราเลือกหยิบขึ้นมาในช่วงเวลาเรารู้สึกหนัก ๆ ต้องการอะไรเบา ๆ เข้ามาทำให้รู้สึกดีขึ้น

P.S. เห็นได้ชัดว่านิยายเล่มนี้เขียนขึ้นมาในช่วงหลังโรคระบาด COVID-19 เรายังอดรู้สึกไม่ได้ว่ามันแปลก ๆ เมื่อเห็นเรื่องโรคระบาดที่เราเองเพิ่งจะเผชิญไปไม่กี่ปีโผล่เข้ามาในนิยายปัจจุบัน ซึ่งก็มีหลายเล่มแล้วที่หยิบเอาโรคระบาดมาพูดถึง แต่มันก็คงจะเหมือนเหตุการณ์ต่าง ๆ ในอดีตที่ปรากฏในประวัติศาสตร์โลกนั่นแหละ เพียงแต่โควิดนี่มันค่อนข้าง recent แล้วเราเองก็อยู่ในเหตุการณ์ที่ผ่านมา มันเลยแอบรู้สึกแปลก ๆ

[achnn]

“ ด้วยเหตุนี้เอง คืนนี้ฉันถึงได้เฝ้าดูโซโรริซังกับ
เหล่าลูกค้าผู้มาเยือนจากห้องครัวแห่งนี้เช่นเคย
โดยภาวนาให้ทุกคนหาความหมายของความสุข
สำหรับตัวเองเจอในสักวัน ” :—)

[E.L.]

以疫情期間為背景的療癒系好讀小書。

書中五位都會女性，以為經營工作、生活、關係，非常用力而精疲力盡，在這間隱密都市綠洲的小咖啡店中，找到了答案。

很喜歡書中對餐食細節的描寫，無論是香甜的烤棉花糖、暖心的熱可可、來自森林的三明治、烤蘋果⋯⋯好動人。

[Kanyada Kongtrakool]

หนังสือแนวอบอุ่น Cozy

คาเฟ่คิสสะโดโด ร้านคาเฟ่เล็กๆที่รายล้อมไปด้วยความเป็นป่าที่ถึงแม้จะอยู่ในเมือง บรรยากาศอันอบอุ่นชักชวนให้ผู้คนได้เข้าไปมีประสบการณ์อันหลากหลายที่นั่นด้วยความบังเอิญ แต่กลับออกมาด้วยหัวใจที่อบอุ่น การได้พูดคุยกับ โซโรริ เจ้าของร้าน และเครื่องดื่ม/อาหาร ที่เขาเสิร์ฟให้แบบโดนใจชีวิตและปัญหาของลูกค้าแต่ละคนได้อย่างน่าอัศจรรย์

ชอบตรง timeline ของเรื่องที่มีกิมมิคเล็กๆที่คนอ่านน่าจะพอเข้าใจได้ในตอนท้ายเรื่อง และความสัมพันธ์ของตัวละครที่มีความเชื่อมโยงกันเล็กน้อยในบทต่างๆ

เป็นหนังสือที่อบอุ่น อ่านได้เรื่อยๆค่ะ ส่วนตัวยังไม่รู้สึกประทับใจมากแบบกลับมาอ่านซ้ำอีก ให้ 3.5 คะแนน

[Sanisa Sindhuseka]

เป็นหนังสือที่อ่านจบแล้วอยากให้มีคาเฟ่แบบนี้อยู่จริงๆจัง

ส่วนตัวชอบงานเขียวแนวนี้อยู่แล้ว ปกติอ่านแต่ของฟุมิเอะ คนโดะ แต่พอเป็นงานของสำนักพิมพ์นี้ก็ไม่ผิดหวังเลยจริงๆ เป็นเรื่องราวสั้นๆหลายเรื่องรวมกันที่อ่านแล้ววางไม่ลง อ่านแล้วรู้สึกฮีลใจ อยากกินโกโก้อุ่นๆ สตูเนื้อร้อนๆ กาแฟใส่เครื่องเทศ และอีกหลากหลายเมนูในเรื่องนี้ ที่ไม่น่าเชื่อก็คือ เราได้ข้อคิดดีๆและข้อความที่ชอบจากหนังสือเล่มนี้ไปเต็มจนพูดได้ไม่หมดเลยละ

“ต้นไม้ที่โตเร็วจะอ่อนแอ แต่ต้นไม้ที่อาศัยเวลาค่อยๆเปลี่ยนแปลงไปจะแข็งแรงนะครับ”

ก็เป็นหนึ่งใน quote ที่เราชอบ
ในฐานะหนังสืออบอุ่นฮีลใจถือว่าทำหน้าที่ได้ถูกต้อง ให้นักอ่านยิ้ม (และแอบหิว) ได้อย่างสมบูรณ์ รับไปเลย 5/5

[niyada waiyaburi]

เรื่อยๆมาเรียงๆ อ่านไม่จบซะที

[Chi-Chi Chou]

疫情期間的人們走向自我療癒的故事，
充滿日式淡然、工整的生活風格。

人生路總是曲曲折折，
筆直走了一大段後，回頭一望，
卻是猶豫滿懷……

唯有透過新的體驗和巧遇的那些有緣人，
擦撞出絢爛火花，
激發自身醒悟，
再次勇往直前。

[Indy]

Japanese style heart-warming cafe stories, healing wounds and finding happiness in life with food.

[Alistair]

「就連現在發生的氣候變遷、新冠疫情，都是人類過度擴張欲望的結果。我想探究該怎麼做，才能更簡簡單單地感受幸福。」（頁293）
-
整本書的氛圍就像這句子，原因和結果之間的鋪陳幾乎沒有，幸福得空泛。