1Het verhaal vertelt eigenlijk gewoon hoe Marnix langzaam losraakt van het christelijke moraal. Vroeg ontdekt hij dat het (binnensmonds) zeggen van lelijke woorden niet leidt tot bliksem uit de hemel. Knap aan het boek is hoe de kinderlijke redenaties en associaties zijn weergeven. De beschrijvingen van de refowereld zijn wat over de top wat mijn ervaring betreft, maar het zou elders best zo ervaren kunnen zijn. Wel valt me op dat - anders dan de flaptest suggereert - de nadruk ligt op hoe Marnix leven al snel in dronkenschap en sekspartijen verzandt, en niet intellectuele twijfel. Daarvan slechts één matig voorbeeld. Dit gedeelte eindigt met een gesprek met de dominee, waarbij niet zo duidelijk is wat er nu gebeurt en wat fantasie van de hoofdpersoon is.
Parallel hieraan lopen twee andere verhalenlijnen, eentje met een tamelijk vermoeiend gesprek met een roomse priester, aangezien Marnix daar wel voor open staat, en eentje met 'epifaniën', die vooral verwarrend zijn, maar wel steeds iets explicieter worden. Langzaam gaan die lijnen die elkaar lopen, en eindigt in soort epifaan moment bij een altaar.
Mijn interpretatie is de epifaniën hem tot een soort al-ervaring brengen waarin hij vrede vindt.
Ik ben geneigd 3½ sterren te geven