Mijn naam is Nina Blom. Op mijn veertiende was ik bijna dood. Jij Gaat Dood gaat over hoe ik tot mijn veertiende stelselmatig ziek gemaakt werd door mijn moeder. Ze verzon of verergerde klachten voor me en werd boos als ik niet tegen de dokter zei dat ik ergens pijn had, ook al was dat niet waar. Vanaf mijn negende jaar hield ze me thuis, ik mocht niet naar school, vriendinnen mochten niet langskomen, ik mocht alleen op bed liggen, waardoor mijn situatie uiteindelijk inderdaad kritiek werd. Het voelde alsof ik in een achtbaan was gezet waar ik nooit meer uit kon komen.
Het was de nogal opvallende titel die me deze graphic novel uit het schap deed nemen. En dan het onderwerp, Münchausen by proxy, is iets wat me intrigeert, omdat het zo haaks staat op wat ik versta onder graag zien en verzorgen dat ik het maar niet kan vatten.
Hoewel ik de naam Münchausen by proxy al tig keer verkeerd uitsprak en met moeite juist kan onthouden ga ik er na het lezen van dit boek wel een blijvende herinnering aan overhouden!