Suzanne Vermeer-fans opgelet. Met 'De vallei' heeft ze weer een kort en krachtig verhaal geschreven dat vooral weet te overtuigen door het sympathieke hoofspersonage.
'De Vallei' van Suzanne Vermeer draait om Emily wiens leven van de een op de andere dag op zijn kop komt te staan als ze op een doodnormale dag een telefoontje ontvangt van de politie uit Australië. Haar broer zou bij een auto-ongeluk zijn ongekomen en aangezien zij - door de wilsonbekwaamheid van hun moeder - zijn enige familielid is, moet zij afreizen naar het land om de zaken zo goed als mogelijk te regelen. Waar Emily alleen geen rekening had gehouden, is dat haar broer geheimen voor haar had. En niet zo'n beetje ook. Lukt het haar desondanks haar hoofd koel te houden? Zelfs als het gevaar dreigt...
Als je 'Strandfeest' van Suzanne Vermeer hebt gelezen, weet je mogelijk wel dat kinderen Vera en Max na het overlijden van hun vader Christiaan werden opgevoed door Hanna, hun stiefmoeder. Ze hebben op dat moment geen contact met hun biologische moeder Emily die hen op jonge leeftijd in de steek heeft gelaten, en willen dat ook niet. In 'De Vallei' krijg je eindelijk antwoord op de vraag wat er al die jaren geleden met Emily is gebeurd en waarom ze deed wat ze deed.
Dat maakt 'De vallei' alleen al een heel interessant verhaal. Ik kan me namelijk nauwelijks voorstellen dat ik mijn kinderen - als ik die zou hebben - achter zou laten en nooit meer naar ze zou omkijken. Laat staan dat ik het Emily zie doen. Ze komt in het eerste hoofdstuk heel warm en lief over en als iemand die bewust voor het gezinsleven heeft gekozen. Maar waarom heeft ze het dan toch gedaan.
Om daarachter te komen, kroop ik gewoon in dit verhaal - dat zoals we van Suzanne Vermeer kennen al start met een fijne mysterieuze epiloog. Dit blijkt echter vooral een voorproefje te zijn, een preview van een verhaal dat zich grotendeels afspeelt in Australië waar Emily de zaken voor haar onlangs overleden broer Ben probeert te regelen die daar tot aan zijn dood een wijngaard runde.
Wat er verder allemaal nog gebeurt, laat ik je liever zelf ontdekken. Maar wat ik kan zeggen, is dat het Suzanne Vermeer wederom is gelukt om met weinig woorden een krachtig, spannend en vooral meeslepend verhaal te schrijven dat niet teleurstelt. En het knappe hierbij is, is dat 'De vallei' niet voortborduurt op een bepaald mysterie: je weet immers door 'Strandfeest' al het een en ander over Emily's heden.
Maar saai is het boek daarentegen ook niet. Er gebeurt in een hoop in haar leven - dat voor de vorm is opgebouwd in een heden, 'twaalf jaar geleden' en 'vijf jaar geleden' - en het is de vraag hoe ze dat allemaal doorstaat. Begreep ik al haar keuzes? Misschien niet. Maar toch wist Emily de hele tijd wel een soort sympathie te behouden. Je gunt haar dat fijne einde.
Als 'De Vallei' dan ook één ding bewijst, is het wel dat een verhaal altijd twee kanten kent: die van Hanna en die van Emily. Bij elkaar is het een geheel dat mijn uiteindelijk haast met een klein traantje in mijn oog achterliet. En oh ja, ik wil ook een hond als Cody!