"Zucht. Een vloek, in de 17e eeuw uitgesproken, die zijn doel voorbij schoot."Jack de Pater was nog bezig zijn zonnebril in zijn binnenzak te stoppen toen hij binnenliep. 'HŽ, wacht verdomme, waar gaat zij met die kleine naar toe?'Richard ging voor hem staan. 'Ik herinner me niet dat ik jou hier heb uitgenodigd.'De Pater zuchtte ge‘rgerd terwijl hij door het raam boven het aanrecht keek naar de Jeep en zijn motor op de oprijlaan. 'Je dacht toch niet dat je me kunt tegenhouden?`Ik moet Nell spreken.''Jij vertrekt weer.''Dat zal best, maar nog niet meteen, want ik weet wat er met Nell aan de hand is.`In het leven van Richard van de Wal ziet alles er goed uit. Zijn vrouw Jan, eerder lijdend aan een psychose, komt eindelijk weer naar huis. Maar voordat ze thuiskomt, gebeuren er rare dingen. Zo ziet hij zijn dochters bruine ogen van kleur veranderen. Wat moet hij denken als ze hem met blauwe ogen aankijkt en hem vraagt of je leven kunt opzuigen?Als een merkwaardige kerel, luisterend naar de naam Jack de Pater, claimt hen te kunnen helpen, beginnen de problemen pas echt. Een eeuwenoude vloek heeft Jack en het kleine meisje in zijn greep. Het is aan Richard om het tij te keren. Een opdracht die niet alleen van zijn Japanse moeder komt.
Rik Raven (1966) lives in a small village in the south of Holland. She writes magic-realistic thrillers, blogs, poems, short stories, and articles for a weekly regional newspaper. Her stories have a very personal, distinctive style. They take you into the lives of ordinary people that have to deal with situations very much out of the ordinary. Woven into this interaction between vastly different characters and the description of their lives in this and other, more alien worlds is a recurring magical element. Some of her stories were nominated for the Edge Zero Award, a Dutch literary fantasy award. Some of her stories were translated into English and some of them were published in anthologies from the US. Revenge is a common theme, but coming of age as well as the drive for satisfaction, seduction and self-centeredness are frequent leitmotifs. Violence and sex are not shunned and no one is spared, but love is always at the heart of every story.
Rik published the novels Source, Drive and Justice, the latter of which was nominated for the Bastard Fantasy Award, another Dutch fantasy award. 2009 saw her winning first prize in the Crimezone poetry contest with her poem A heartbeat as a goodbye. By now she publishes her poems with Heimdall Publishers, in anthologies, and in poetry chapbooks of her own.
Er zijn veel auteurs die schrijven over vampirisme, maar slechts enkelen slagen er in om een creatieve originele invulling aan dit thema te geven. Rik Raven valt onder deze laatste groep, want met ‘Zucht’ heeft ze een prachtig verhaal geschreven over zelfconfrontatie, de relatie met het verleden en Jack de Pater. Om te beginnen heeft de auteur met ‘Zucht’ aan energetisch vampirisme een uiterst creatieve en authentieke invulling gegeven. Dit thema komt in het verhaal aan bod door een vloek uit de 17e eeuw, die een destructieve invloed heeft op de levens van enkele personages in het boek. Hoe deze levens elkaar raken, welke invloed ze op elkaar hebben en de veranderingen die ze bij elkaar teweeg brengen is geweldig beschreven. Ook water is een belangrijk motief in het boek. In de thrillers van Rik Raven speelt de dualistische betekenis van water een rol. Het water representeert niet alleen verlangens, emoties, gevoelens, intuïtie, reiniging en verbeeldingskracht, maar ook angsten. Dit geldt met name voor Richard van de Wal en de passages waarin hij en water in voorkomen zijn heerlijk om te lezen. Net als in ‘Bron’ (Rolf Dorinth en Baxan Kanter) vormen Richard van de Wal en Jack de Pater een eenheid van tegenstellingen. Beiden zijn gevormd door een sterke band met een ouder, maar hebben zich geheel verschillend ontwikkeld. Jack de Pater: macaber, onvoorspelbaar, gevaarlijk en een monster in meer dan een opzicht heeft een bijzondere invloed op Richard en hoe dat is erg intrigerend om te lezen. Kortom, wie een creatief, geweldig, heerlijk en intrigerend boek wil lezen over energetisch vampirisme, kan ik ‘Zucht’ van harte aanraden.
Ik ben hieraan begonnen en las het in 1 week uit. Ik ben nogal een trage lezer en het feit dat ik hier doorheen blies, geeft aan dat het echt geweldig was. Er wordt uit verschillende oogpunten verteld en dat zorgt ervoor dat je het verhaal goed kunt beleven. Emoties worden rauw weergegeven en dat komt soms echt binnen. De mannelijke hoofdpersoon Jack is een niet zo'n fijn persoon en dat wordt middels zijn ruwe taalgebruik goed weergegeven. Richard is een stuk milder en dat wordt weerspiegeld in hoe en wat hij zegt. Jan, de vrouwelijke hoofdpersoon, krijgt te maken met groot verdriet en ook dat wordt goed neergezet: niet overdreven sentimenteel en niet te beschouwend. In het begin weet je nog niet waar het heen gaat. De informatie komt stukje bij beetje binnen tot je tenslotte het "aha" moment krijgt op precies het juiste tijdstip. Het is een verhaal met een gemiddeld tempo, korte hoofdstukken en dat is erg prettig. De afloop is niet voorspelbaar, wel logisch. Rik Raven schrijft ook poëzie. Je kan merken dat ze gewend is om in korte zinnen veel emotie neer te zetten. Daarnaast vond ik het hele boek van heel hoog, zeg rustig: literair niveau. Ik vond "zucht" dan ook geweldig en hiermee levert Rik Raven een puike prestatie.
Na het lezen van 'Bron', Rik Ravens debuut, was ik een beetje huiverig om aan nog een werk te beginnen: dat boek miste een goede redactie en was niet echt om door te komen. Aangezien ik haar tweede boek ook in de kast had liggen, besloot ik het er toch op te wagen en helaas, het viel net zo hard tegen. Haar schrijfstijl vond ik moeilijk om doorheen te komen, de personages vond ik niet geloofwaardig reageren op gebeurtenissen en eerlijk gezegd ook erg stereotype. Wederom vond ik het een hele opgave om dit boek uit te lezen. Het krijgt anderhalve ster van me.
”Zucht. Een vloek, in de 17e eeuw uitgesproken, die zijn doel voorbij schoot.”
Tijdens het schrijfevent in Den Bosch maakte ik kennis met Rik Raven. Na een heel leuk gesprek vroeg ze mij of ik een boek van haar wilde lezen en recenseren. Nu schrijft Rik in een genre dat ik niet zo vaak lees en moest ik wel even nadenken. Maar mijn leeshonger en nieuwsgierigheid is altijd groot en na enig overleg werd er besloten dat ik het boek Zucht van haar zou gaan lezen. Zo gezegd, zo gedaan…
In Zucht draait het hoofdzakelijk om de personages Richard, Jan (Janneke) en Jack. Jan is vanwege een psychose een aantal jaren van huis weg geweest, maar eindelijk komt de dag dat ze weer naar huis mag. Naar Richard en haar dochter Nell, die inmiddels drie jaar oud is. Maar al voordat Jen thuiskomt ziet Richard rare dingen gebeuren bij zijn dochter. Haar mooie bruine ogen veranderen af en toe van kleur. Dan kijkt een paar blauwe ogen hem aan en het is alsof ze het leven uit hem wil opzuigen. Als Jack de Pater in hun leven komt en beweerd hen te kunnen helpen, beginnen de problemen pas echt…
‘Ze kon niet weg en werd gedwongen een levensbepalende gebeurtenis te ondergaan, doordrongen van pijn, machteloosheid en schaamte. Ze keek in andermans verleden. Ze zag het, voelde het bijna aan den lijve. Wat was dit?’
Rik Raven beschikt over een heleboel fantasie maar ze wil ook heel veel vertellen in een verhaal. Rik Raven schrijft wat ze graag zou willen lezen, verhalen die zich afspelen in onze wereld, maar waarin niets is zoals het eigenlijk zou moeten zijn . Zucht is een boek met heel veel vaart enkel ook zo nu en dan wat moeilijk te volgen. Er wordt zoveel informatie gegeven dat je soms even de draad kwijtraakt. Daarentegen is er voortdurend veel spanning aanwezig en het willen weten hoe alles afloopt laat je almaar doorlezen. Zoals Rik zelf al aangeeft in het voorwoord van het boek: “Ik heb namelijk nooit aan het verhaal getwijfeld, alleen aan het literaire vermogen van destijds om het vorm te geven.”
‘Ze werd opgetild, omarmd. Er was liefde. Vergetelheid. Rust. Totale ontspanning. Totdat de hemel openbrak en het warme bad in een douche veranderde. Totdat ze het mes omhoog bracht.’
Zucht is nog wel een keer gereconstrueerd maar alsnog mist er soms wat soepelheid. De verhaallijnen lopen af en toe erg abrupt over in elkaar en dat geeft een wat chaotisch geheel. Na het lezen van haar biografie kwam ik erachter dat wij iets gemeen hadden en dat verklaarde bij mij ook haar schrijfstijl. Maar het verhaal: apart en heel goed bedacht. Een verhaal dat van toevalligheden aan elkaar hangt en niet geschikt is voor mensen met een gevoelige maag vanwege de soms gruwelijke scenes.
‘Hij smakte nog eens. Echte ogen. Onvergelijkelijk. Oké, ze waren in het begin ietsiepietsie zurig maar toen ze eenmaal tussen zijn tanden uit elkaar knapten, kwam zelfs de smaak van zoete, bijna overrijpe druiven er niet eens bij in de buurt.‘
Rik Raven laat met dit boek zien dat ze wel degelijk een goed verhaal kan verzinnen. De opbouw mag dan nog wel wat aangescherpt worden, de aanwezige spanning en het opvallende, beetje excentrieke maken een heleboel goed. En als je Rik Raven persoonlijk zou ontmoeten na of voor het lezen van dit boek, dan zul je merken dat ze haar hele ziel in dit boek gelegd heeft. Een gegeven dat nieuwsgierig maakt naar haar andere boeken. Zucht is een boek dat moeilijk in een genre onder te brengen is. Het is een hele leuke mix van thriller, horror en fantasy. Tijdens het lezen moet je echt wel tegen een stootje kunnen en niet te overgevoelig zijn. Gruwelijkheden, exorcisme, agressie en geweld, dit alles kom je in het boek tegen. Echter, houd je van de genoemde elementen en van een spannend en soms zelf eng verhaal, dan moet je dit boek zeker lezen!
De bovennatuurlijke thriller Zucht vertelt het verhaal van Richard, soms ook wel Richiritudo genoemd, de jonge vader van de driejarige Nell en partner van de net uit uit de psychiatrische instelling ontslagen Jan(neke). Richard is blij wanneer Jan terug naar huis mag komen, maar vreemde dingen gebeuren vooraleer ze thuiskomt. Wat moet hij denken van Nelles blauwe ogen die normaal bruin zien? En wat als ze vraagt of leven opgezogen kan worden?
Een merkwaardige, ruige kerel, luisterend naar de naam Jack de Pater, duikt plots in hun traditionele gezinsleven op. Hij beweert aan de ouders van Nell een helpende hand te kunnen zijn, omdat hij weet wat er met haar scheelt. De problemen worden echter alleen maar groter en bovendien komen er steeds nieuwe bij. Een eeuwenoude vloek rond de satanistische priester MacDowell ontvouwt zich. Maar wat heeft deze van seks bezetene geestelijke met Jack, Nell, Richard en Jan te maken?
Verstijfd. Ademloos. Zijn spieren op slot. Alle woorden uit het gesprek met Jan dreunden als zwaar onweer in zijn hoofd, toen hij de deur naar de logeerkamer openduwde. Hij was geen Jack. Nee, inderdaad, hij had principes, zo veel dat ze hem danig in de weg zaten. Hij staarde maar naar het eenpersoonsbed, naar Jan, die bij Jack op dat bed lag. Naar haar haren die over de rand hingen. Problemen en schuldvragen, keer ze nooit de rug toe, ongeacht de uitkomst. (Zucht, p. 111)
Schrijfstijl onder de loep Het hierboven geplaatste citaat illustreert Rik Ravens schrijfstijl goed: een licht staccato, afgewisseld met een soms ietwat langere zin. Vaak staat er dan een kleine, maar duidelijke metafoor in. Deze relatief vlotte stijl zorgt ervoor dat het verhaal snel te lezen is. Ze is helder. Duidelijk. Toch weet ze helaas niet altijd de juiste sfeer te zetten, waardoor er soms een kil, en afstandelijke vertelstijl ontstaat die het echte ‘beleven’ van het verhaal minder mogelijk maakt. De spanning die Raven in dit citaat heel goed weet op te bouwen, faalt – helaas – in sommige, soms belangrijke, scènes van het verhaal. Echter, en dat moet ook gezegd worden, weet de auteur toch altijd een vraag op te werpen, waardoor het lezen zeker geen saaie ervaring wordt.
Zucht is een verhaal over een vloek die in de 17e eeuw is uitgesproken door een heks met groene ogen in Schotland en geen wonder ook als je ziet wat MacDowell voor gruwelijks met vrouwen doet. Als geest leeft hij voort in het lichaam van zijn "zoon" Jack de Pater die al even gruwelijke dingen doet. Richard en zijn vrouw Jan krijgen hiermee te maken nadat er iets met Jan is gebeurd tijdens haar zwangerschap. Hun driejarige dochter heeft ineens blauwe ogen in plaats van bruine. Jack zegt hier iets aan te kunnen doen, maar dat valt te betwijfelen. Als lezer sta je voor veel vragen. Kan het waar zijn dat een geest zoveel macht heeft dat vrouwen zich willoos laten verkrachten door een vieze vent en er zelfs om schijnen te vragen? Zou een karateka het toestaan dat Jack in zijn huis blijft logeren wanneer hij hem in bed vindt met zijn vrouw? Waarvoor gelooft hij dat Jack zijn dochter kan helpen terwijl daar niets van blijkt uit wat hij doet? En dan is er de alcohol, de dronkenschap, het uitslapen van een roes, het fucking taalgebruik. Nee, ik was er al bang voor maar dit boek, horror of geen horror, is niet wat ik graag lees. Toegegeven, de schrijfstijl en de spanning zijn goed, maar het onderwerp is niet mijn keuze. Het is wel mooi bedacht, datgene wat Richard doet en zijn verbintenis met mystieke Japanse zaken. Maar als er dan staat dat hij een kimono draagt, wat Japanse vrouwenkleding is en dat hij blijft staan dralen in een brandend huis, geloof ik er niets meer van. Waarom al die stereotypen in deze moderne tijd? Ik wil best geloven dat er onderzoek gedaan is voor dit verhaal, maar het ging niet ver genoeg. En wat wilde de schrijver hier nu mee bereiken? Als het walging is, dan is ze daarin geslaagd. Doel bereikt. Maar dit is niet mijn comfortzone. De mooie gedeelten die er ook in zitten laten voor mij te veel onduidelijk.
Wat heb je mij aangedaan.... T'is een heerlijk weglezend horror boek geworden. Je leest over Jack de Pater, Richard en zijn vrouw Jan en hun dochter Nell, die bezeten is door een vloek, die weer te maken heeft met Jack. Alles eindigd in een climax in een ruine in Schotland. Ik wil niet meer zeggen over het verhaal, gewoon lezen.
Ik heb hem met plezier gelezen, bij tijd en wijle spannend. Als geheel beter als Bron. Ik kan alleen maar zeggen een sterke 2de boek van Rik, je merkt dat ze gegroeid is als schrijver.
Het boek is uit en sorry dat ik het moet zeggen, maar het was een verspilling van kostbare leestijd. Ik heb mij constant door geërgerd aan het taalgebruik van Jack en ook aan het grove gedrag. Jan en Richard waren de hele tijd erg vaag. Ik heb zelf geen kinderen maar ik kan mij niet voorstellen dat ik maar zo lauwtjes zou reageren als het leven van mijn kind in gevaar was. De laatste paar bladzijden heb ik maar door gebladerd tot het eind. Ik wilde er verder geen tijd meer aan besteden. Mijn enige spijt is dat ik het boek niet direct na de eerste vijftig pagina’s al aan de kant heb gegooid.
Dit boek wist mij in het begin niet te pakken, pas na zo'n 60 pagina's begon het mij in het verhaal te krijgen. Vanaf dat moment had ik nog steeds moeite om enkele stukken geloofwaardig te achten, maar kon ik er wel makkelijk overheen lezen (vanwege de vaart in het verhaal). Het einde was ietwat voorspelbaar, maar ondanks dat alles heb ik me prima vermaakt met dit boek.