Άδειο Νυφικό

by Φωτεινή Σκανδαλή

Η Μέλπω στεκόταν αμήχανη μέσα στο νυφικό της. Χρόνια τη σκεφτόταν αυτή τη μέρα, όπως όλες οι κοπέλες του χωριού της. Έπρεπε να φτάσει είκοσι οκτώ χρονών για να πει το μεγάλο "ναι". Ο γαμπρός, ο Γιάννης, ήταν από τα μέρη της, λοχαγός του στρατού. Ψηλός, μελαχρινός, όμορφος, την κοιτούσε σαν να μην υπήρχε ωραιότερη γυναίκα στον κόσμο από αυτήν. Ήλπιζε ότι με τον καιρό θα τον αγαπούσε. Τί κι αν ο γάμος έγινε με προξενιό, όπως ήταν το έθιμο; Ο έρωτας θα ερχόταν πιο μετά. Ήταν σίγουρη γι'αυτό. Μα τότε, γιατί δεν μπορούσε να χαμογελάσει ή να κοιτάξει τον άντρα της στα μάτια; Γιατί τον ένιωθε πιο ξένο κι από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισε; Το μόνο που έβλεπε πια μπροστά της ήταν το νυφικό κρεβάτι, ένα κλειδί που γύριζε αργά και μια πόρτα που έκλεινε βαριά πίσω της, σαν φυλακή. Ήθελε να τρέξει, να φύγει μακριά, αλλά τα πόδια της παρέμεναν καρφωμένα στο πάτωμα. Έπειτα όλα γίνονταν πόνος, μια βαριά ανάσα, ένα ουρλιαχτό που έσκιζε τη νύχτα και μια πνιχτή φωνή που έλεγε "αγάπη μου" για πρώτη και τελευταία φορά.
Έτσι είναι η αγάπη; αναρωτιόταν η Μέλπω, νιώθοντας στο στόμα της την πικρή γεύση που αφήνουν οι αγκαλιέςόταν αδειάζουν από χάδια. Τύλιξε τα χέρια της γύρω από το γυμνό κορμί της και το βουβό κλάμα της ενώθηκε με το παράπονο της Γιώτας, της "χαλασμένης", με τις φωνές των αδελφών της, της μάνας της, έγινε μια αγκαλιά με όλες τις γυναίκες που μεγάλωσαν μέσα στα πρέπει και τα μη, που έζησαν, έκλαψαν, έψαξαν τον έρωτα μα δεν τον βρήκαν...

496 pages, ebook

First published March 15, 2013

About the author

Η Φωτεινή Σκανδαλή γεννήθηκε στο Αγρίνιο και πέρασε τα παιδικά της χρόνια σε πολλά μέρη της Ελλάδας. Σπούδασε Δημοσιογραφία και Γαλλική Φιλολογία στην Αθήνα, και εργάζεται εδώ και αρκετά χρόνια στη δημόσια εκπαίδευση ως καθηγήτρια γαλλικών. Έχοντας πάντα στην καρδιά της την αγάπη για το γράψιμο, μοιράζεται τις σκέψεις της με τους αναγνώστες και αρθρογραφεί στα έντυπα Ο Δρυμώνας της Αιτωλοακαρνανίας, Ο Παλμός της Γλυφάδας και Hellenic Voice του Σικάγο.

Reviews

[Marilouthegreat · Rating 1 out of 5]

Καπου ειχα διαβασει πως ο ορισμος της τρελλας ειναι να κανεις το ιδιο πραγμα συνεχως και να περιμενεις διαφορετικο αποτελεσμα. Ε οι ηρωες του βιβλιου αυτο εκαναν. Ο ενας ηταν ενας κουτος που νομιζε πως η γυναικα του ειναι η τρυπα με ποδια και απορουσε κιολας γιατι ποναει η παρθενα την πρωτη της φορα. Η γυναικα του ειναι ενα ζαβο πλασμα το οποιο δεν εχει την νοητικη ικανοτητα να προσθεσει ενα και ενα για να βγαλει δυο. Η μανα της ειναι ενα πραμα, ουτε καν ανθρωπος, το οποιο λειτουργει με μπαταριες. Τα πεθερικα της κατι παραωροι, οι οποιοι απορω πως καταφεραν να επιβιωσουν μεχρι την ενηλικιωση τους, χωρις να πιουν κατα λαθος χλωρινη. Γενικα, οι ηρωες του βιβλιου ειναι σαν αποκεφαλισμενα κοτοπουλα που τρεχουν πανω κατω, χωρις να σκεφτονται. Δεν ειναι αναγκη να εκδιδουμε την καθε ανοησια εκει εξω. Μερικα βιβλια θα πρεπει να παραμεινουν στο κεφαλι των εμπνευστων τους.