Kto powiedział Ci, jak żyć?

by Hubert Jaśtak

O tym, co w nas siedzi i co by było, gdyby wylazło na zewnątrz.
Ludzkie traumy i lęki wiją w nas po cichu gniazda. Staramy się ich nie zauważać, a one kochają być niedostrzegalne, przynajmniej do momentu, kiedy nie stają się na tyle wielkie, by pożreć nas w całości. Nie zdajemy sobie sprawy z tego, jak jest to niebezpieczne głównie dlatego, że dzieje się to w sferze niedostrzegalnej ludzkiej natury.
Co, jednak gdybyś spotkał się z nimi twarzą w twarz?
Greg jest facetem po trzydziestce, przeżył już trochę i nie bardzo ma ochotę na więcej. Wszystko zaczyna wyglądać dla niego jednakowo. Codzienny wyrzyg tej samej monotonii i wszechogarniająca szarość codzienności. Niestety, gdy spotka tajemniczą kobietę w zatęchłym pubie, przekona się, ile jeszcze życie może mieć barw i jak ciemne mogą one być.

213 pages, Paperback

Published May 29, 2024

Reviews

[Aellirenn Czyta · Rating 5 out of 5]

Nie do końca wiem, jak opisać tę książkę. Do fabuły nawet nie będę się odnosić, bo to jest tak popaprane (w dobrym tego słowa znaczeniu), że nie potrafię znaleźć na to słów. Autor potrafił. I to jak!

Okładka była dla mnie zapowiedzią czegoś spokojnego. Miałam wrażenie, że Hubert Jaśtak złapie mnie delikatnie za rękę i powoli wprowadzi w swój debiutancki świat. I rzeczywiście zostałam złapana za rękę, ale mocno, stanowczo, po czym zostałam zrzucona z wysokiej góry wprost do chorego snu autora. Jakie to było dobre! A jakie emocjonujące! I dziwne!

Od pierwszej do ostatniej strony miałam wrażenie, że czytam na kształt spowiedzi. Nietypowej, ale wciąż spowiedzi. Jakby ktoś, kto ją napisał chciał rozprawić się ze swoim wewnętrznym „ja”. Celowo mówię „ktoś”, bo to nie jest autobiografia, więc nie chcę w moje przemyślenia o książce, wplatać dywagacji o autorze.
Wszechobecny smutek i brzydota zawarte w tej książce niesamowicie mocno oddziaływały na moją wyobraźnię i na moje emocje. Autor potrafił spotęgować te uczucia używając potocznego języka, który w tym wypadku był po prostu piękny. Trudno mi było się od niego odseparować. Pojedyncze słowa po prostu wgryzały się w mózg i już go nie opuściły. Prócz słów były jeszcze obrazy. I nie mam na myśli ilustracji, a malowanie słowem. Jaśtak genialnie posłużył się naturalizmem, bardzo przypominając mi dzieła Baudelaire’a.

Ta książka jest niewygodna, uwierająca, ale porusza coś głęboko w serduchu i wydaje mi się, że po prostu trzeba się z nią zmierzyć.

Pisałam wyżej o spowiedzi. A może jednak to była terapia dla tego kogoś? Ja po lekturze na pewno potrzebuję ukojenia. Muszę jednak podkreślić, że wstrząs, jakim okazała się lektura tego debiutu, był mi potrzebny.

Gorąco polecam, bo to jest prawdziwa perła.

[Chochlikowebooki · Rating 4 out of 5]

Szczerze nie wiem czego się spodziewałam po książce, ale na pewno nie tego co dostałam. Myślałam, że książka będzie spokojna, powolna, że będzie mnie prowadzić przez swoje meandry, a tu się okazało, że naprawdę musiałam się skupić na fabule, na tym jak szybko wszystko płynie, aby nie pogubić się we wszystkim, a jeszcze dobrze rozkminić o co tutaj tak naprawdę chodzi i czy to rzeczywistość, a może sen? Co jest prawdą, a co nie?

Bardzo lubię zagłębiać się w psychikę człowieka, odsłaniać jej różne poziomy i sprawdzać jak to wszystko wygląda, gdy jesteś w centrum. Autor w książce zabiera nas do poznania ludzkiej psychiki, na różnych płaszczyznach. Daje nam wielką dawkę metafor, które mogą zgubić czytelnika jak się nie skupi na fabule. Bo naprawdę ja czasem miałam problem ze zrozumieniem pewnych rzeczy.

Książka jest naprawdę dobra, ale trzeba przy niej przysiąść i skupić się na tym co się dzieje. Po odłożeniu na kilka dni i później powrotu do niej może sprawić to, że pogubimy się w tym co było i jak to połączyć z tym co jest teraz, albo będzie dopiero.

Polecam, bo jak na debiut to naprawdę ciekawa pozycja książkowa. Ja do niej wrócę na pewno, może nie od razu, ale na pewno jeszcze raz ją przeczytam, aby dokładnie jeszcze zrozumieć i przeanalizować pewne wątki.

[Ksiazkowe_refleksje · Rating 3 out of 5]

• Kto powiedział Ci, jak żyć?” to książka o wielu obliczach. Z jednej strony mamy mocny thriller psychologiczny, a z drugiej to dzieło, z którego wypływa groza i wiele emocji. Pomysł na książkę jest dobry, a zakończenie ciekawe i nieszablonowe. Jednak samo wykonanie nieco mnie rozczarowało.
• Książka jest napisana bardzo prostym, wręcz ulicznym językiem, co doskonale oddaje zarówno kreację głównego bohatera, jak i sam świat – pełen brudu i bezeceństwa, gdzie nie ma miejsca na litość i współczucie. Dostajemy szansę “wejścia” do głowy głównego bohatera, poznania jego traum i myśli. To także swoisty przykład tego, jak jedna niepozorna decyzja potrafi całkowicie zmienić bieg zdarzeń i w konsekwencji całe życie.

• Muszę jednak powiedzieć, że o ile autor dość barwnie opisuje wnętrze psychiki “porytego” głównego bohatera, to kilka elementów nie przypadło mi do gustu. Momentami czułem się, jakby autor wpuścił mnie do świata książki, ale nie dał mi jednocześnie żadnej wiedzy o nim.

•Pierwsze 100–150 stron mnie wynudziło, bo nie do końca łapałem, o co chodzi, a sama treść tego nie ułatwiała. Nie wiem, na ile to wina warsztatu autora, a na ile redakcji, ale momentami było ciężko. W miarę dalszej lektury miałem jednak wrażenie, że książka nabrała nieco przejrzystości i czytało mi się ją o wiele przyjemniej.

• Sama fabuła mogłaby być nieco bardziej szczegółowa. Myślę, że książka by na tym bardzo wiele zyskała. Zamiast tego dostajemy historię, która co prawda brnie do przodu, ale przez pobieżne potraktowanie opisu świata ciężko się w nią wciągnąć na całego.

• “Kto powiedział Ci, jak żyć” to książka z potencjałem. Gdyby autor nieco bardziej pochylił się nad tłem powieści, stworzył odpowiedni klimat oraz nadał nieco więcej głębi głównemu bohaterowi, to książka byłaby naprawdę przejmująca. Bo moc w niej jest ogromna.