What do you think?
Rate this book
Το πορτρέτο της σιωπής
Ψιχάλιζε τρυφερά. Η κορυφή του Άθω αχνοφαινόταν μέσα στην ομίχλη. Ένας αράγιστος καθρέφτης η θάλασσα δεχόταν γαλήνια στους κόλπους της την ψιλή βροχή. Το Άξιον Εστί, το γέρικο πλοιάριο, που χρόνια τώρα ενώνει τη μοναστική πολιτεία με τον αληθινό κόσμο, σε λίγα λεπτά θα έπιανε τη Δάφνη, το μικρό λιμανάκι του Άθω, κι ο ήχος της πλώρης που σκίζει τα νερά ήταν ο μόνος που τάραζε την ερημιά του χρόνου..."
Ένα βιβλίο που σε περιβάλλει με μια έντονη νοσταλγία: αυτή τη νοσταλγία που σου απομένει στο τέλος ενός ονείρου ή μετά από μια καταβύθιση μέσα στην καρδιά και στην ψυχή! Διαβάστε το επειγόντως! (Ζιλμπέρ Σινουέ)
Ένα βιβλίο που σε περιβάλλει με μια έντονη νοσταλγία: αυτή τη νοσταλγία που σου απομένει στο τέλος ενός ονείρου ή μετά από μια καταβύθιση μέσα στην καρδιά και στην ψυχή! Διαβάστε το επειγόντως! (Ζιλμπέρ Σινουέ)
371 pages, Paperback
First published January 1, 2013
19 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
January 29, 2019
Η πρώτη μου επαφή με την συγγραφέα το βιβλίο αυτό και το κλείνω με τις καλύτερες εντυπώσεις. Ατμοσφαιρικό, με δυνατούς χαρακτήρες και ενδιαφέρουσα πλοκή. Το καλύτερο όμως κομμάτι του βιβλίου για μένα, είναι η καταπληκτική γραφή της κυρίας Μπάιλα. Σίγουρα ανήκει στους συγγραφείς που θα ακολουθώ από εδώ και πέρα!
August 15, 2014
Όταν αντικρίζεις μια βυζαντινή εικόνα σε μια εκκλησία νιώθεις δέος και γονατίζεις μπροστά της. Σε παρασύρουν η μυσταγωγία του χώρου, το γλυκό βλέμμα του απεικονιζόμενου προσώπου, η αύρα και η άλως ενός υπερφυσικού επέκεινα. Γονατίζεις και προσεύχεσαι, γλυκαίνει η ψυχή σου, κάποτε δακρύζεις κιόλας. Δεν είναι τόσο η τέχνη του αγιογράφου ούτε το πρόσωπο που απεικονίζεται, όσο η δύναμη που αντλείς από μέσα σου, η ανάγκη να ακουμπήσεις κάπου το βλέμμα σου και την ψυχή σου, γι’ αυτό και γονατίζεις, έμπλεως δέους για την ιερή ατμόσφαιρα.
Αυτά τα συναισθήματα μου γεννήθηκαν όταν διάβασα και το βιβλίο «Το πορτρέτο της σιωπής» της καταπληκτικής συγγραφέως Τέσυς Μπάιλα. Μου κράτησε την πιο γλυκιά συντροφιά στις φετινές διακοπές μου, με γέμισε δέος,με συγκίνησε. Όσο δυνατή είναι η πένα της συγγραφέως άλλο τόσο αδύναμη είναι η ικανότητά μου να μεταδώσω τα συναισθήματα που ένιωσα διαβάζοντας αυτό το βιβλίο. Σα βυζαντινή αγιογραφία, ζωγραφισμένη με τον χρωστήρα του ταλέντου, το «Πορτρέτο της σιωπής» περιγράφει το ψυχολογικό αδιέξοδο του Χριστόφορου, κατά κόσμον Γιάννη, ενός παιδιού που μεγάλωσε σε νησί, αγάπησε τη μουσική και αφοσιώθηκε στο βιολί. Με τις νότες του βιολιού χάιδευε τα αυτιά του Θεού και σχεδίαζε τις ισχνές γραμμές του χαρακτήρα του. Πολύ γρήγορα κατάλαβε ότι κάποιος ψιθυρίζει τρυφερά αλλά και απαιτητικά το όνομά του, οπότε εγκατέλειψε τη γυναίκα που αγαπούσε, τους γονείς του και το νησί του και αφοσιώθηκε στον Θεό («Θέλησε ν’ αποσυρθεί απ’ τη ζωή των μάταιων συναναστροφών, να γίνει ένας αναχωρητής του εφήμερου και να μαθητεύσει στη μοναξιά του ασκητισμού, μήπως κι έτσι ανακαλύψει την αρμονία που κρύβει μέσα της η ουράνια μελωδία. Θέλησε ν’ αφεθεί στην υπέρβαση των ορίων του, μήπως κι έτσι βρει την αληθινή του ταυτότητα, μήπως και κατορθώσει και ανακαλύψει ποιος στ’ αλήθεια είναι», σελ. 26).
Εκπληκτικές περιγραφές του Αγίου Όρους, δυνατές σκηνές μοναχισμού, κατανυκτικές ολονυκτίες και εξαντλητικοί όρθροι. Ψυχές χωρίς Παράδεισο, ίσκιοι χωρίς σώματα, καντήλια με θείο λάδι, οι μοναχοί αγωνίζονται για τον σημερινό επιούσιο και για το αυριανό άδηλο μέλλον. Τοπία με χρώματα, μόχθος, καθημερινότητα, ικεσίες, παρακλήσεις, μυσταγωγία, η συγγραφέας δε φείδεται να τα καταγράψει, δε διστάζει να τα αναπαραστήσει μπροστά στα μάτια μας. Μια γυναίκα που ποτέ δεν πάτησε στο Άγιον Όρος λόγω του άβατου καταφέρνει να αναπαραστήσει τη ζωή στα μοναστήρια και στην ερημιά του Περιβολιού της Παναγίας. Και το βιολί του Χριστόφορου να χαρίζει τις θείες μελωδίες του στον απαιτητικό Ακουστή του.
Δυστυχώς όμως η ζωή, τόσο κακομαθημένη που είναι, δεν ξεχνά τα σκέρτσα της και τα νάζια της και σύντομα ο Χριστόφορος αναγκάζεται να γυρίσει πίσω στο παρελθόν που εγκατέλειψε, για να σώσει τη ζωή της κόρης του που δεν ήξερε ότι είχε. Η γυναίκα που άφησε άναυδη να κοιτάζει την άδεια κόχη του ήταν έγκυος και αρκετά χρόνια μετά, το κοριτσάκι τους επλήγη από λευχαιμία. Ο εσωτερικός κόσμος του Χριστόφορου γκρεμίζεται, ο θόρυβος από τις πόρτες που κλείνουν γύρω του μία μία είναι εκκωφαντικός. Τι θα κάνει; Πώς θα αντιδράσει; Ποια θα είναι η επόμενη κίνησή του; Θα καταφέρει να συμφιλιωθεί με το παρελθόν του αλλά κυρίως με τον εαυτό του;
Η συγγραφέας χειρίζεται μοναδικά μια ιστορία που ίσως ακούγεται μελοδραματική και καθόλου πρωτότυπη, όμως είναι τόσο καλογραμμένη και η εξέλιξη είναι τόσο πρωτότυπη που δε θα αφήσει ασυγκίνητο κανεναν αναγνώστη. Επιπλέον, υπάρχουν τόσο έντονα ζωγραφισμένοι χαρακτήρες που εκτυλίσσουν τον δικό τους μύθο παράλληλα με την ιστορία του Χριστόφορου που η πλοκή γίνεται πλούσια, μεστή και ανατρεπτική. Παράλληλα με όλα αυτά φτάνει στο Άγιον Όρος κι ένας μυστηριώδης μοναχός με ένα σκοτεινό παρελθόν που εξαφανίζεται μετά από έναν μήνα. Ποιος είναι στην πραγματικότητα ο μοναχός Ιάκωβος; Τι γυρεύει στο Περιβόλι της Παναγίας και γιατί δε μιλάει σε κανέναν; Πώς θα τα φέρει η μοίρα να βρεθούν καιρό αργότερα σε τελείως απρόσμενες συνθήκες με τον Χριστόφορο;
Ένα διαφορετικό, πολυεπίπεδο, καλογραμμένο μυθιστόρημα, με έναν από τους ωραιότερους χαρακτήρες που έχω συναντήσει, έναν άντρα που αναλαμβάνει τις ευθύνες του και δίνει μόνος του την οριστική λύση στο δράμα που τύλιξε σφιχτά τη ζωή του. Μη διστάσετε να αφήσετε τον εαυτό σας να παρασυρθεί από τις νότες του βιολιού και να μελετήσετε γραμμή γραμμή το Πορτρέτο της σιωπής μιας συγγραφέως που μας χάρισε πρόσφατα το τελευταίο της βιβλίο, «Το μυστικό ήταν η ζάχαρη». Θα μεθύσετε από το θείο κρασί της συγγραφής και θα γίνετε κοινωνοί μιας πρωτότυπης μυσταγωγίας. Πάντως ειλικρινά πιστεύω ότι αυτό το βιβλίο μπορεί κάλλιστα να μεταφερθεί στην ελληνική τηλεόραση σε μορφή σήριαλ.
Χαρακτηριστικά αποσπάσματα (δεν ξέρω τι να πρωτογράψω):
«Aσυλλόγιστα o Οκτώβρης είχε κάνει τα πρώτα φύλλα να κιτρινίσουν. Συστάδες δέντρων συνομιλούσαν ψιθυρίζοντας το τέλος του καλοκαιριού. Χρωματικοί πορφυρισμοί, παγιδευμένοι στα κλαδιά τους, λαμπύριζαν μες στη βροχή. Η γη απέπνεε τις μυρωδιές της νοτισμένης προσμονής, αφού είχε περάσει πολύς καιρός από την προηγούμενη νεροποντή. Κολασμένα αναζητούσε να ξεδιψάσει απ’ το υγρό της χάδι. Στην αριστερή πλευρά του δρόμου, μια συκιά, μόνη ανάμεσα στα τόσα αμπέλια, εξακολουθούσε να λατρεύει τον ουρανό, με στραμμένα σε ικεσία τα κλαδιά της, σ’ ένα σιωπηλό θρήνο, ωδή στην αναπόδραστη μοναξιά της. Δακρυσμένες σταγόνες εισχωρούσαν παντού, συνωμοτώντας ψιθυριστά με τους ορεινούς όγκους» (σελ. 13).
«Μόνος, αυτός, η θάλασσα και η μουσική του. Η μουσική, που πάντα γύριζε μέσα του, να του θυμίζει, ότι τίποτα περισσότερο δεν χρειάζεται ένας πόθος παρά μια τόση δα μικρή σχισμή, μια ελάχιστη χαραμάδα για να γεμίσει ο νους, μια μόνο σπίθα για να πυρποληθεί η σκέψη» (σελ. 26).
«Πώς κρύφτηκε, Θεέ μου, τόσος πόνος μέσα σε μια στιγμή; Τόση οργή και θλίψη, μέσα σε ένα και μόνο βλέμμα; Σαν ζακετάκι ακουμπισμένο ανέμελα, πάνω στην κουπαστή ενός πλοίου η ψυχή της. Ξεχασμένο εκεί να το φυσά ο αέρας, να το βρέχει η αρμύρα, να το νοτίζει η θάλασσα, λίγο πριν πέσει μέσα στα κύματα της απελπισίας! Κι αν ξέρει κανείς να κολυμπά είναι καλά. Μα κάποιοι δεν μπόρεσαν ποτέ να μάθουν. Πάντα τρόμαζαν να κοιτούν τη θάλασσα, γιατί στο μυαλό τους, βάθη και σκότος, υγρή φυλακή, έρχονται πάντα στη θέα της» (σελ. 40).
«Ο μόνος ήχος που έφτανε στον Χριστόφορο, ήταν αυτός ο μουσικός αποχωρισμός των δροσοσταλίδων, που αργά και σταθερά, έσταζαν στο έδαφος, σίγουρες για τον αφανισμό τους, άστρα που δάκρυζαν για το χαμό της σύντομης ζωής τους» (σελ. 70).
«Ποιος μπορεί άλλωστε να διακρίνει τα όρια σ’ αυτές τις περιπτώσεις και να μιλήσει με σιγουριά; Και ποιος μπορεί να δει στα κατάβαθα της ψυχής του άλλου τι κρύβεται, όταν κισσός ο πόνος απομυζά όσους χυμούς τής έχουν απομείνει;» (σελ. 77).
«Ένας ολόλαμπρος ήλιος ήρθε το επόμενο πρωινό να ζεστάνει γλυκά το νησί. Αναζήτησε με τις πρώτες αχτίδες του την πέτρινη γη να σμίξει μαζί της, έλουσε τα μαλλιά του στο γαλάζιο νερό και πλημμύρισε τον αιθέρα νιάτα και ομορφιά. Όρμησε μέσα από το μισάνοιχτο παράθυρο του δωματίου, τελάλης της καινούργιας μέρας. Στάθηκε πρώτα κοντά στη Φωτεινή, έπαιξε με τα απλωμένα χέρια της και προχώρησε να καλημερίσει τα μάτια της. Τα παγωμένα της δάκρυα τον τρόμαξαν. Γρήγορα πλημμύρισε φως το δωμάτιο, ελπίζοντας έτσι να συνθλίψει τη σκοτεινιά, που στρογγυλοκαθισμένη στο σαλόνι απέναντι από τη Φωτεινή, όλο το βράδυ έμεινε μοναδική συντροφιά, να σκουπίζει τα βουβά δάκρυά της» (σελ. 82).
«Κι ο πόνος τι άλλο, παρά ένα παιδί που γεννιέται όταν η αγάπη ερωτευτεί τον αποχωρισμό, που αγκαλιάζει σφιχτά την καρδιά και το νου και δεν αφήνει περιθώριο στα μάτια να κοιτάξουν γύρω τους μ’ αθόλωτο βλέμμα» (σελ. 84).
«Κι η αγάπη ξέρει να ντύνεται το κουστούμι της υπομονής. Και κάθεται σε μια γωνιά ν’ αχνοχαμογελά, γιατί από πριν γνωρίζει πως τίποτα δεν μπορεί να αντισταθεί σε ό,τι αυτή θελήσει» (σελ. 115).
«Μπορεί μια στιγμή να μετατραπεί σε έναν ολόκληρο αιώνα, κι ένας αιώνας να σβήσει στη διάρκεια μια στιγμής; Δυο ζευγάρια μάτια διασταυρώθηκαν σε μια ανελέητη ματιά! Καρφώθηκαν το ένα μέσα στο άλλο κι αναζήτησαν τις αλήθειες τους. Κι όλη η τρικυμία μιας καταιγίδας αλλά και η γαλήνη μιας λίμνης αποτυπώθηκαν στο βλέμμα τους. Το βλέμ μα μιας μόνο στιγμής! Γι’ αυτήν όλη η ζωή, κι ο χρόνος ένας αδιαπραγμάτευτος ληστής της ανθρώπινης μοίρας! Μια στιγμή σαν αιώνας μεγάλη! Σε μια ματιά αναπάντεχη! Αμίλητοι δυο άνθρωποι χάθηκαν στο μελωδικό δάσος ενός βλέμματος! Δυο διψασμένα πουλιά που έψαχναν να βρουν την πηγή της αλήθειας τους. Να δροσιστούν από το νερό της για να συνεχίσουν, χωριστά και πάλι, το καθένα τη δική του πορεία» (σελ. 260).
«Γιατί είναι αλήθεια, κάποτε τα λόγια χάνονται πριν κατορθώσει κανείς να τα αρθρώσει. Καταδικάζονται να μην μπορέσουν ποτέ να δώσουν μορφή σε όσα η καρδιά ορίζει. Και μένουν μόνο οι σκέψεις. Αδύναμα τα χείλη να σχηματίσουν τις λέξεις. Κι οι λέξεις μετέωρες στο λαβύρινθο του νου. Ξεχασμένες σταλαγματιές βροχής που χάθηκαν στην απρόσμενη καταιγίδα. ...γιατί είναι κάποιες φορές που η ζωή παίζει φιλήδονα με τους ανθρώπους και τα πάθη τους. Βγάζει τον κρυμμένο άσο από το μανίκι της και το ρίχνει στο τραπέζι. Και τότε είναι που είτε καίγεσαι και χάνεις τα πάντα, είτε κερδίζεις και τραβάς καινούργιο φύλλο στο παιχνίδι της. Μα τίποτα δε μένει πια ίδιο. Αλλά το κόστος που μοιραία θα κληθείς να πληρώσεις είναι πολύ μεγάλο. Κι άλλοτε πάλι σφυρίζει αδιάφορα τα μυστικά της και φαίνεται να προσπερνά χωρίς να αφήνει πίσω της σημάδια. Μα πάντα, ένα μελτέμι αρώματα, από τα πιο ηχηρά, έρχεται να σφυρίξει τα πιο αναπότρεπτα όνειρα» (σελ. 266).
Αυτά τα συναισθήματα μου γεννήθηκαν όταν διάβασα και το βιβλίο «Το πορτρέτο της σιωπής» της καταπληκτικής συγγραφέως Τέσυς Μπάιλα. Μου κράτησε την πιο γλυκιά συντροφιά στις φετινές διακοπές μου, με γέμισε δέος,με συγκίνησε. Όσο δυνατή είναι η πένα της συγγραφέως άλλο τόσο αδύναμη είναι η ικανότητά μου να μεταδώσω τα συναισθήματα που ένιωσα διαβάζοντας αυτό το βιβλίο. Σα βυζαντινή αγιογραφία, ζωγραφισμένη με τον χρωστήρα του ταλέντου, το «Πορτρέτο της σιωπής» περιγράφει το ψυχολογικό αδιέξοδο του Χριστόφορου, κατά κόσμον Γιάννη, ενός παιδιού που μεγάλωσε σε νησί, αγάπησε τη μουσική και αφοσιώθηκε στο βιολί. Με τις νότες του βιολιού χάιδευε τα αυτιά του Θεού και σχεδίαζε τις ισχνές γραμμές του χαρακτήρα του. Πολύ γρήγορα κατάλαβε ότι κάποιος ψιθυρίζει τρυφερά αλλά και απαιτητικά το όνομά του, οπότε εγκατέλειψε τη γυναίκα που αγαπούσε, τους γονείς του και το νησί του και αφοσιώθηκε στον Θεό («Θέλησε ν’ αποσυρθεί απ’ τη ζωή των μάταιων συναναστροφών, να γίνει ένας αναχωρητής του εφήμερου και να μαθητεύσει στη μοναξιά του ασκητισμού, μήπως κι έτσι ανακαλύψει την αρμονία που κρύβει μέσα της η ουράνια μελωδία. Θέλησε ν’ αφεθεί στην υπέρβαση των ορίων του, μήπως κι έτσι βρει την αληθινή του ταυτότητα, μήπως και κατορθώσει και ανακαλύψει ποιος στ’ αλήθεια είναι», σελ. 26).
Εκπληκτικές περιγραφές του Αγίου Όρους, δυνατές σκηνές μοναχισμού, κατανυκτικές ολονυκτίες και εξαντλητικοί όρθροι. Ψυχές χωρίς Παράδεισο, ίσκιοι χωρίς σώματα, καντήλια με θείο λάδι, οι μοναχοί αγωνίζονται για τον σημερινό επιούσιο και για το αυριανό άδηλο μέλλον. Τοπία με χρώματα, μόχθος, καθημερινότητα, ικεσίες, παρακλήσεις, μυσταγωγία, η συγγραφέας δε φείδεται να τα καταγράψει, δε διστάζει να τα αναπαραστήσει μπροστά στα μάτια μας. Μια γυναίκα που ποτέ δεν πάτησε στο Άγιον Όρος λόγω του άβατου καταφέρνει να αναπαραστήσει τη ζωή στα μοναστήρια και στην ερημιά του Περιβολιού της Παναγίας. Και το βιολί του Χριστόφορου να χαρίζει τις θείες μελωδίες του στον απαιτητικό Ακουστή του.
Δυστυχώς όμως η ζωή, τόσο κακομαθημένη που είναι, δεν ξεχνά τα σκέρτσα της και τα νάζια της και σύντομα ο Χριστόφορος αναγκάζεται να γυρίσει πίσω στο παρελθόν που εγκατέλειψε, για να σώσει τη ζωή της κόρης του που δεν ήξερε ότι είχε. Η γυναίκα που άφησε άναυδη να κοιτάζει την άδεια κόχη του ήταν έγκυος και αρκετά χρόνια μετά, το κοριτσάκι τους επλήγη από λευχαιμία. Ο εσωτερικός κόσμος του Χριστόφορου γκρεμίζεται, ο θόρυβος από τις πόρτες που κλείνουν γύρω του μία μία είναι εκκωφαντικός. Τι θα κάνει; Πώς θα αντιδράσει; Ποια θα είναι η επόμενη κίνησή του; Θα καταφέρει να συμφιλιωθεί με το παρελθόν του αλλά κυρίως με τον εαυτό του;
Η συγγραφέας χειρίζεται μοναδικά μια ιστορία που ίσως ακούγεται μελοδραματική και καθόλου πρωτότυπη, όμως είναι τόσο καλογραμμένη και η εξέλιξη είναι τόσο πρωτότυπη που δε θα αφήσει ασυγκίνητο κανεναν αναγνώστη. Επιπλέον, υπάρχουν τόσο έντονα ζωγραφισμένοι χαρακτήρες που εκτυλίσσουν τον δικό τους μύθο παράλληλα με την ιστορία του Χριστόφορου που η πλοκή γίνεται πλούσια, μεστή και ανατρεπτική. Παράλληλα με όλα αυτά φτάνει στο Άγιον Όρος κι ένας μυστηριώδης μοναχός με ένα σκοτεινό παρελθόν που εξαφανίζεται μετά από έναν μήνα. Ποιος είναι στην πραγματικότητα ο μοναχός Ιάκωβος; Τι γυρεύει στο Περιβόλι της Παναγίας και γιατί δε μιλάει σε κανέναν; Πώς θα τα φέρει η μοίρα να βρεθούν καιρό αργότερα σε τελείως απρόσμενες συνθήκες με τον Χριστόφορο;
Ένα διαφορετικό, πολυεπίπεδο, καλογραμμένο μυθιστόρημα, με έναν από τους ωραιότερους χαρακτήρες που έχω συναντήσει, έναν άντρα που αναλαμβάνει τις ευθύνες του και δίνει μόνος του την οριστική λύση στο δράμα που τύλιξε σφιχτά τη ζωή του. Μη διστάσετε να αφήσετε τον εαυτό σας να παρασυρθεί από τις νότες του βιολιού και να μελετήσετε γραμμή γραμμή το Πορτρέτο της σιωπής μιας συγγραφέως που μας χάρισε πρόσφατα το τελευταίο της βιβλίο, «Το μυστικό ήταν η ζάχαρη». Θα μεθύσετε από το θείο κρασί της συγγραφής και θα γίνετε κοινωνοί μιας πρωτότυπης μυσταγωγίας. Πάντως ειλικρινά πιστεύω ότι αυτό το βιβλίο μπορεί κάλλιστα να μεταφερθεί στην ελληνική τηλεόραση σε μορφή σήριαλ.
Χαρακτηριστικά αποσπάσματα (δεν ξέρω τι να πρωτογράψω):
«Aσυλλόγιστα o Οκτώβρης είχε κάνει τα πρώτα φύλλα να κιτρινίσουν. Συστάδες δέντρων συνομιλούσαν ψιθυρίζοντας το τέλος του καλοκαιριού. Χρωματικοί πορφυρισμοί, παγιδευμένοι στα κλαδιά τους, λαμπύριζαν μες στη βροχή. Η γη απέπνεε τις μυρωδιές της νοτισμένης προσμονής, αφού είχε περάσει πολύς καιρός από την προηγούμενη νεροποντή. Κολασμένα αναζητούσε να ξεδιψάσει απ’ το υγρό της χάδι. Στην αριστερή πλευρά του δρόμου, μια συκιά, μόνη ανάμεσα στα τόσα αμπέλια, εξακολουθούσε να λατρεύει τον ουρανό, με στραμμένα σε ικεσία τα κλαδιά της, σ’ ένα σιωπηλό θρήνο, ωδή στην αναπόδραστη μοναξιά της. Δακρυσμένες σταγόνες εισχωρούσαν παντού, συνωμοτώντας ψιθυριστά με τους ορεινούς όγκους» (σελ. 13).
«Μόνος, αυτός, η θάλασσα και η μουσική του. Η μουσική, που πάντα γύριζε μέσα του, να του θυμίζει, ότι τίποτα περισσότερο δεν χρειάζεται ένας πόθος παρά μια τόση δα μικρή σχισμή, μια ελάχιστη χαραμάδα για να γεμίσει ο νους, μια μόνο σπίθα για να πυρποληθεί η σκέψη» (σελ. 26).
«Πώς κρύφτηκε, Θεέ μου, τόσος πόνος μέσα σε μια στιγμή; Τόση οργή και θλίψη, μέσα σε ένα και μόνο βλέμμα; Σαν ζακετάκι ακουμπισμένο ανέμελα, πάνω στην κουπαστή ενός πλοίου η ψυχή της. Ξεχασμένο εκεί να το φυσά ο αέρας, να το βρέχει η αρμύρα, να το νοτίζει η θάλασσα, λίγο πριν πέσει μέσα στα κύματα της απελπισίας! Κι αν ξέρει κανείς να κολυμπά είναι καλά. Μα κάποιοι δεν μπόρεσαν ποτέ να μάθουν. Πάντα τρόμαζαν να κοιτούν τη θάλασσα, γιατί στο μυαλό τους, βάθη και σκότος, υγρή φυλακή, έρχονται πάντα στη θέα της» (σελ. 40).
«Ο μόνος ήχος που έφτανε στον Χριστόφορο, ήταν αυτός ο μουσικός αποχωρισμός των δροσοσταλίδων, που αργά και σταθερά, έσταζαν στο έδαφος, σίγουρες για τον αφανισμό τους, άστρα που δάκρυζαν για το χαμό της σύντομης ζωής τους» (σελ. 70).
«Ποιος μπορεί άλλωστε να διακρίνει τα όρια σ’ αυτές τις περιπτώσεις και να μιλήσει με σιγουριά; Και ποιος μπορεί να δει στα κατάβαθα της ψυχής του άλλου τι κρύβεται, όταν κισσός ο πόνος απομυζά όσους χυμούς τής έχουν απομείνει;» (σελ. 77).
«Ένας ολόλαμπρος ήλιος ήρθε το επόμενο πρωινό να ζεστάνει γλυκά το νησί. Αναζήτησε με τις πρώτες αχτίδες του την πέτρινη γη να σμίξει μαζί της, έλουσε τα μαλλιά του στο γαλάζιο νερό και πλημμύρισε τον αιθέρα νιάτα και ομορφιά. Όρμησε μέσα από το μισάνοιχτο παράθυρο του δωματίου, τελάλης της καινούργιας μέρας. Στάθηκε πρώτα κοντά στη Φωτεινή, έπαιξε με τα απλωμένα χέρια της και προχώρησε να καλημερίσει τα μάτια της. Τα παγωμένα της δάκρυα τον τρόμαξαν. Γρήγορα πλημμύρισε φως το δωμάτιο, ελπίζοντας έτσι να συνθλίψει τη σκοτεινιά, που στρογγυλοκαθισμένη στο σαλόνι απέναντι από τη Φωτεινή, όλο το βράδυ έμεινε μοναδική συντροφιά, να σκουπίζει τα βουβά δάκρυά της» (σελ. 82).
«Κι ο πόνος τι άλλο, παρά ένα παιδί που γεννιέται όταν η αγάπη ερωτευτεί τον αποχωρισμό, που αγκαλιάζει σφιχτά την καρδιά και το νου και δεν αφήνει περιθώριο στα μάτια να κοιτάξουν γύρω τους μ’ αθόλωτο βλέμμα» (σελ. 84).
«Κι η αγάπη ξέρει να ντύνεται το κουστούμι της υπομονής. Και κάθεται σε μια γωνιά ν’ αχνοχαμογελά, γιατί από πριν γνωρίζει πως τίποτα δεν μπορεί να αντισταθεί σε ό,τι αυτή θελήσει» (σελ. 115).
«Μπορεί μια στιγμή να μετατραπεί σε έναν ολόκληρο αιώνα, κι ένας αιώνας να σβήσει στη διάρκεια μια στιγμής; Δυο ζευγάρια μάτια διασταυρώθηκαν σε μια ανελέητη ματιά! Καρφώθηκαν το ένα μέσα στο άλλο κι αναζήτησαν τις αλήθειες τους. Κι όλη η τρικυμία μιας καταιγίδας αλλά και η γαλήνη μιας λίμνης αποτυπώθηκαν στο βλέμμα τους. Το βλέμ μα μιας μόνο στιγμής! Γι’ αυτήν όλη η ζωή, κι ο χρόνος ένας αδιαπραγμάτευτος ληστής της ανθρώπινης μοίρας! Μια στιγμή σαν αιώνας μεγάλη! Σε μια ματιά αναπάντεχη! Αμίλητοι δυο άνθρωποι χάθηκαν στο μελωδικό δάσος ενός βλέμματος! Δυο διψασμένα πουλιά που έψαχναν να βρουν την πηγή της αλήθειας τους. Να δροσιστούν από το νερό της για να συνεχίσουν, χωριστά και πάλι, το καθένα τη δική του πορεία» (σελ. 260).
«Γιατί είναι αλήθεια, κάποτε τα λόγια χάνονται πριν κατορθώσει κανείς να τα αρθρώσει. Καταδικάζονται να μην μπορέσουν ποτέ να δώσουν μορφή σε όσα η καρδιά ορίζει. Και μένουν μόνο οι σκέψεις. Αδύναμα τα χείλη να σχηματίσουν τις λέξεις. Κι οι λέξεις μετέωρες στο λαβύρινθο του νου. Ξεχασμένες σταλαγματιές βροχής που χάθηκαν στην απρόσμενη καταιγίδα. ...γιατί είναι κάποιες φορές που η ζωή παίζει φιλήδονα με τους ανθρώπους και τα πάθη τους. Βγάζει τον κρυμμένο άσο από το μανίκι της και το ρίχνει στο τραπέζι. Και τότε είναι που είτε καίγεσαι και χάνεις τα πάντα, είτε κερδίζεις και τραβάς καινούργιο φύλλο στο παιχνίδι της. Μα τίποτα δε μένει πια ίδιο. Αλλά το κόστος που μοιραία θα κληθείς να πληρώσεις είναι πολύ μεγάλο. Κι άλλοτε πάλι σφυρίζει αδιάφορα τα μυστικά της και φαίνεται να προσπερνά χωρίς να αφήνει πίσω της σημάδια. Μα πάντα, ένα μελτέμι αρώματα, από τα πιο ηχηρά, έρχεται να σφυρίξει τα πιο αναπότρεπτα όνειρα» (σελ. 266).
September 29, 2017
"Το πορτρέτο της σιωπής"
Κάποιες φορές νιώθεις πως οι λέξεις θα φανούν αδύναμες,μικρές&λίγες για να κατορθώσουν να αποτυπώσουν αυτό το σαρωτικό κύμα συναισθημάτων που σε διαπέρασε διαβάζοντας ένα βιβλίο.Με κάθε ειλικρινεία είναι από τις λίγες φορές που αισθάνομαι έτσι,φοβούμενη μήπως αδικήσω ένα μυθιστόρημα που ανήκει πλέον δικαιωματικά "στη βιβλιοθήκη της καρδιάς μου ".
"Το πορτρέτο της σιωπής",λοιπόν,της Τ.Μπάιλα.Έχοντας ακούσει διθυραμβικές κριτικές απο αναγνώστες που εμπιστεύομαι το πήρα στα χέρια μου&γεμάτη περιέργεια το ξεκίνησα.Ξεπέρασε κατά πολύ τις προσδοκίες μου.Από τις πρώτες σελίδες η λυρική γραφή της Μπάιλα ,με την τρυφερότητα που τη διακρίνει άγγιξε&την πιο ευαίσθητη χορδή μου.Εικόνες γεμάτες παραστατικότητα,χρώματα,αρώματα&συναισθήματα ξεκινούν να χορεύουν στο νου σου με τη συνοδεία ενός βιολιού.
Το βιολί αυτό παίζει μια γλυκιά μελωδία&συνάμα έναν δραματικό σκοπό,γιατί ως συνοδοιπόρος των ηρώων της ιστορίας,τους συνοδεύει σε κάθε τους βήμα.Δε θα ήθελα να αναφερθώ καθόλου στην πλοκή για να μη σας αποκαλύψω ούτε ένα λιθαράκι.Το μόνο που θα σας πω είναι πως η συγγραφέας εξυφαίνει με τον αργαλειό του λόγου της,μια αισθηματική ιστορία βαθιά ανθρώπινη,γεμάτη ένταση&πόνο που καθηλώνει.Μια ιστορία οχι συνηθισμένη.Οχι χιλιοειπωμένη.Τα πρόσωπα που βιώνουν αυτόν τον έρωτα είτε ως πρωταγωνιστές είτε ως συμπαραστάτες είναι άψογα ηθογραφημένα,με ρεαλισμό&ταυτόχρονα καμωμένα ως γλυπτά ενός καλλιτέχνη με ποιότητα&ευαισθησία.
Δε σας κρύβω πώς σε ολη την ανάγνωση του βιβλίου σημείωνα μανιωδώς φράσεις που με άγγιξαν.Είναι τόσες πολλές που δεν ξέρω ποια να σας παραθέσω.Δε φοβάμαι να σας πω πως ως φανατικοί βιβλιόφιλοι που είστε, θα κατανοήσετε, πως κάποιες φορές ήθελα να το ολοκληρώσω για να δω τη λύση της πλοκής αλλα άλλες στιγμές έλεγα μεσα μου "δε θέλω να τελειώσει".Και είναι από τις μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού φορές που συγκινήθηκα&έκλαψα τόσο πολύ σε μυθιστόρημα.Θερμά συγχαρητήρια στην κ.Μπάιλα για τα βιβλία που παραδιδει στους αναγνωστες,τα οποία ειναι γεμάτα ποιότητα,χαρακτήρα,λυρισμό&ευαισθησία.
Κάποιες φορές νιώθεις πως οι λέξεις θα φανούν αδύναμες,μικρές&λίγες για να κατορθώσουν να αποτυπώσουν αυτό το σαρωτικό κύμα συναισθημάτων που σε διαπέρασε διαβάζοντας ένα βιβλίο.Με κάθε ειλικρινεία είναι από τις λίγες φορές που αισθάνομαι έτσι,φοβούμενη μήπως αδικήσω ένα μυθιστόρημα που ανήκει πλέον δικαιωματικά "στη βιβλιοθήκη της καρδιάς μου ".
"Το πορτρέτο της σιωπής",λοιπόν,της Τ.Μπάιλα.Έχοντας ακούσει διθυραμβικές κριτικές απο αναγνώστες που εμπιστεύομαι το πήρα στα χέρια μου&γεμάτη περιέργεια το ξεκίνησα.Ξεπέρασε κατά πολύ τις προσδοκίες μου.Από τις πρώτες σελίδες η λυρική γραφή της Μπάιλα ,με την τρυφερότητα που τη διακρίνει άγγιξε&την πιο ευαίσθητη χορδή μου.Εικόνες γεμάτες παραστατικότητα,χρώματα,αρώματα&συναισθήματα ξεκινούν να χορεύουν στο νου σου με τη συνοδεία ενός βιολιού.
Το βιολί αυτό παίζει μια γλυκιά μελωδία&συνάμα έναν δραματικό σκοπό,γιατί ως συνοδοιπόρος των ηρώων της ιστορίας,τους συνοδεύει σε κάθε τους βήμα.Δε θα ήθελα να αναφερθώ καθόλου στην πλοκή για να μη σας αποκαλύψω ούτε ένα λιθαράκι.Το μόνο που θα σας πω είναι πως η συγγραφέας εξυφαίνει με τον αργαλειό του λόγου της,μια αισθηματική ιστορία βαθιά ανθρώπινη,γεμάτη ένταση&πόνο που καθηλώνει.Μια ιστορία οχι συνηθισμένη.Οχι χιλιοειπωμένη.Τα πρόσωπα που βιώνουν αυτόν τον έρωτα είτε ως πρωταγωνιστές είτε ως συμπαραστάτες είναι άψογα ηθογραφημένα,με ρεαλισμό&ταυτόχρονα καμωμένα ως γλυπτά ενός καλλιτέχνη με ποιότητα&ευαισθησία.
Δε σας κρύβω πώς σε ολη την ανάγνωση του βιβλίου σημείωνα μανιωδώς φράσεις που με άγγιξαν.Είναι τόσες πολλές που δεν ξέρω ποια να σας παραθέσω.Δε φοβάμαι να σας πω πως ως φανατικοί βιβλιόφιλοι που είστε, θα κατανοήσετε, πως κάποιες φορές ήθελα να το ολοκληρώσω για να δω τη λύση της πλοκής αλλα άλλες στιγμές έλεγα μεσα μου "δε θέλω να τελειώσει".Και είναι από τις μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού φορές που συγκινήθηκα&έκλαψα τόσο πολύ σε μυθιστόρημα.Θερμά συγχαρητήρια στην κ.Μπάιλα για τα βιβλία που παραδιδει στους αναγνωστες,τα οποία ειναι γεμάτα ποιότητα,χαρακτήρα,λυρισμό&ευαισθησία.
April 4, 2014
Το βιβλίο αυτο χωρίζεται σε δυο μέρη για μένα.Στο πρώτο μέρος χορταίνεις μαγευτικές περιγραφές και στο δευτερο μέρος γεμίζεις συναισθήματα!Εχω ακόμη τον ήχο του βιολιου στα αυτιά μου, τις πραγματικά υπεροχες περιγραφές του στην ψυχή μου και τα απιστευτα συναισθήματα που ένιωσα στην καρδιά μου!!!
Μπορεί μια στιγμή να μετατραπεί σε έναν ολοκληρο αιώνα, και ένας αιώνας να σβήσει στην διάρκεια μιας στιγμής: Δύο ζευγάρια μάτια διασταυρώθηκαν σε μια ανελέητη ματιά!Καρφώθηκαν το ένα μεσα στο άλλο και αναζήτησαν τις αλήθειες τους!Κι όλη η τρικυμία μιας καταιγίδας αλλά και η γαλήνη μιας λίμνης αποτυπώθηκαν στο βλέμμα τους.Το βλέμμα μιας μόνο στιγμής!!!!!!!!
April 2, 2014
Οταν το διαβασα είχα μαγευτεί από τη γραφή της Τεσυ ... Μας έχει χαρίσει ένα υπέροχο βιβλίο !!!!!!!
September 13, 2015
Συγκλονιστικό βιβλίο. Λόγια που σε συνεπαίρνουν σε έναν άλλον κόσμο.
Συγκινητικό.
Η συγγραφέας, απλά μοναδική.
Ανυπομονώ να διαβάσω και τα υπόλοιπα βιβλία της.
Συγκινητικό.
Η συγγραφέας, απλά μοναδική.
Ανυπομονώ να διαβάσω και τα υπόλοιπα βιβλία της.
October 18, 2024
Παρά πολλά καλολογικα στοιχεία σαν από έκθεση των 70s...
March 8, 2014
«…Ότι περισσότερο αναζητούσε στη ζωή του, αυτός, ο τόσο ιδιότυπος άνθρωπος ήταν ακριβώς αυτό. Να βρει τον εαυτό του. Να αποκρυπτογραφήσει τον μυστικό του κώδικα και να νιώσει τη μόνη και αληθινή του ουσία. Δεν ήταν ο ονειροπαρμένος, αλλά ο ονειροπόλος της ζωής. Ενας περιηγητής της αυτογνωσίας. Ο Παυσανίας της σιγής».
Ένα υπέροχα, «διαφορετικό» βιβλίο, που αξίζει να διαβασθεί με προσοχή από την αρχή μέχρι το τέλος του. Το θέμα του, ανθρωποκεντρικό, αγγίζει πολλά θέματα, κοινωνικά, φιλοσοφικά, συναισθηματικά, τη σχέση του ανθρώπου με το θεό, την αναζήτηση του νοήματος της ζωής, προβληματίζει και συγκινεί και πάνω απ’ όλα, προσφέρει αναγνωστική ικανοποίηση. Εξαιρετικές περιγραφές του Αγίου Ορους και της μοναστικής ζωής, της φύσης της αθωνικής χερσονήσου, δοσμένες μέσα και από τη φωτογραφική ματιά της Τέσυς Μπάιλα, οι οποίες μεταφέρουν την μυσταγωγία και την κατάνυξη του περιβάλλοντος, το οποίο επέλεξε ο ήρωας της ο Χριστόφορος, για να νιώσει τη σιωπή, να γίνει κομμάτι της, και να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του. Διαβάζοντάς το, κατανοείς εν μέρει την επιθυμία, τις σκέψεις και την απόφαση του Χριστόφορου, να αποκοπεί (όχι χωρίς πόνο) από την καθημερινή του ζωή, και να ακολουθήσει τον προσωπικό του δρόμο προς την αυτογνωσία. Πόσο όμως η απόφαση αυτή μπορεί να επηρεάσει τις ζωές άλλων και πόσο μπορεί να κλονισθεί από την επίγνωση ότι τελικά, είμαστε ένα πολύ μικρό κομμάτι του κόσμου μας, και οι καταστάσεις πολλές φορές μας φέρνουν αντιμέτωπους με τις βαθύτερες επιθυμίες μας, τις οποίες και μπορεί εν τέλει να ανατρέψουν ;; Όπως ξετυλίγεται στο βιβλίο, η ζωή του Χριστόφορου, η απόφαση του να επιλέξει το δικό του δρόμο, αποδεικνύεται, εξαιτίας πολλών παραγόντων, δύσκολη, επίπονη, και επώδυνη για τον ίδιο, τα διλήμματα προκύπτουν στην πορεία, αγωνιώδη, απαιτητικά και άμεσα. Απρόσμενο το τέλος και η λύτρωση, νομίζω, όμως ταιριαστό με την ιδιοσυγκρασία και το χαρακτήρα του ήρωα, σύμφωνο με τις αξίες του και την δική του άποψη για τη ζωή. Τα μηνύματα και τα νοήματα του «Πορτρέτου της Σιωπής» πολλά και τα αποσπάσματα του βιβλίου που διαπερνούν και τη δική μου σκέψη περισσότερα, διάλεξα μόνο ένα ελάχιστο μέρος από το βιβλίο, που συνοψίζει νομίζω, το χαρακτήρα που επέλεξε να σκιαγραφήσει η Τέσυ Μπάιλα για τον ήρωα της και τον προορισμό που ο ίδιος χάραξε για τη ζωή του.
Ένα υπέροχα, «διαφορετικό» βιβλίο, που αξίζει να διαβασθεί με προσοχή από την αρχή μέχρι το τέλος του. Το θέμα του, ανθρωποκεντρικό, αγγίζει πολλά θέματα, κοινωνικά, φιλοσοφικά, συναισθηματικά, τη σχέση του ανθρώπου με το θεό, την αναζήτηση του νοήματος της ζωής, προβληματίζει και συγκινεί και πάνω απ’ όλα, προσφέρει αναγνωστική ικανοποίηση. Εξαιρετικές περιγραφές του Αγίου Ορους και της μοναστικής ζωής, της φύσης της αθωνικής χερσονήσου, δοσμένες μέσα και από τη φωτογραφική ματιά της Τέσυς Μπάιλα, οι οποίες μεταφέρουν την μυσταγωγία και την κατάνυξη του περιβάλλοντος, το οποίο επέλεξε ο ήρωας της ο Χριστόφορος, για να νιώσει τη σιωπή, να γίνει κομμάτι της, και να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του. Διαβάζοντάς το, κατανοείς εν μέρει την επιθυμία, τις σκέψεις και την απόφαση του Χριστόφορου, να αποκοπεί (όχι χωρίς πόνο) από την καθημερινή του ζωή, και να ακολουθήσει τον προσωπικό του δρόμο προς την αυτογνωσία. Πόσο όμως η απόφαση αυτή μπορεί να επηρεάσει τις ζωές άλλων και πόσο μπορεί να κλονισθεί από την επίγνωση ότι τελικά, είμαστε ένα πολύ μικρό κομμάτι του κόσμου μας, και οι καταστάσεις πολλές φορές μας φέρνουν αντιμέτωπους με τις βαθύτερες επιθυμίες μας, τις οποίες και μπορεί εν τέλει να ανατρέψουν ;; Όπως ξετυλίγεται στο βιβλίο, η ζωή του Χριστόφορου, η απόφαση του να επιλέξει το δικό του δρόμο, αποδεικνύεται, εξαιτίας πολλών παραγόντων, δύσκολη, επίπονη, και επώδυνη για τον ίδιο, τα διλήμματα προκύπτουν στην πορεία, αγωνιώδη, απαιτητικά και άμεσα. Απρόσμενο το τέλος και η λύτρωση, νομίζω, όμως ταιριαστό με την ιδιοσυγκρασία και το χαρακτήρα του ήρωα, σύμφωνο με τις αξίες του και την δική του άποψη για τη ζωή. Τα μηνύματα και τα νοήματα του «Πορτρέτου της Σιωπής» πολλά και τα αποσπάσματα του βιβλίου που διαπερνούν και τη δική μου σκέψη περισσότερα, διάλεξα μόνο ένα ελάχιστο μέρος από το βιβλίο, που συνοψίζει νομίζω, το χαρακτήρα που επέλεξε να σκιαγραφήσει η Τέσυ Μπάιλα για τον ήρωα της και τον προορισμό που ο ίδιος χάραξε για τη ζωή του.
November 7, 2022
Τι να πει κανείς και πως να περιγράψει . Υπέροχη η κυρία ΤΕΣΗ ΜΠΑΙΛΑ για ακόμη μια φορά. Τρυφερή, γλυκειά, εξαιρετικά αισθαντική η ιστορία κρατά αμείωτη την προσοχή του αναγνώστη . Εξαιρετικές όπως πάντα οι περιγραφές δοσμένες μοναδικά σε ταξιδεύουν. Αλήθεια τι και αν οι γυναίκες δεν μπορούν να επισκεφτούν το Άγιο Όρος ! Και όμως η συγγραφέας μας ταξίδεψε μαγικά στα μυστικά μονοπάτια του ιερού βουνού ! Συγχαρητήρια !
Displaying 1 - 9 of 9 reviews