Voor Bookinfluencers mocht ik 'Een zee van ruimte' lezen en de ruimte waar Lara Billie Rense naar op zoek was, die had ik nodig voor het lezen van dit boek.
In dit boek Bespreekt Lara Billie Rense de zoektocht en strijd die die ervaarde tijdens het proces van diens eigen weg vinden in de wereld en in diens lichaam. Lara Billie Rense is non-binair, maar gebruikt ook wel de term tussenmens, wat ik zelf erg passend vind. Lara Billie gebruikt een poëtische vorm om de strijd die die voert uit te leggen aan de lezers. Met humor, quotes en voorbeelden maar Lara Billie duidelijk hoe die van jongs af aan al aanloopt tegen de verwachtingen van de wereld om hen heen en hoe dat die heeft gevormd en strijd heeft gebracht. Lara Billie Rense is namelijk geen vrouw, maar ook geen man. Lara Billie Rense heeft zich jarenlang aangepast aan de norm, waardoor enorme psychische problemen ontstonden die zich uitten in depressie, een laag zelfbeeld, eetproblematiek en bovenmatig sporten. Lara Billie Rense vertelt heel mooi hoe het is om in de spiegel te kijken en te ontdekken dat de persoon die je in de spiegel ziet, niet voelt als jezelf en dat je dit overal in terugkomt.
Constant moet Lara Billie Rense gevechten aangaan om geaccepteerd te worden door de wereld om hen heen, om de stappen voor elkaar te krijgen die die nodig heeft om weer henzelf te worden, de persoon die die altijd is geweest en hoe die stap voor stap de ui moest pellen om weer terug te komen bij diens eigen kern, om te beseffen dat wie die was, altijd al okay was.
Dit boek bespreekt een onderwerp dat vaak enorm veel weerstand opwekt bij verschillende groepen in de maatschappij. Ook hier geeft Lara Billie Rense voldoende voorbeelden van en hoe die hier zelf over denkt. We zijn met zijn allen aangeleerd en ook gewend om alles in hokjes te willen plaatsen, om te oordelen als iets of iemand buiten die hokjes valt, om vooral maar heel hard te schreeuwen dat iets niet klopt, want dat is wat we geleerd hebben en gewend zijn. Lara Billie Rense probeert met dit boek te laten zien, dat deze hokjes er niet altijd toe doen. Dat de ruimte tussen deze hokjes ook ingevuld mag worden, dat het vrijheid geeft, dat het niks engs of slechts is om niet binnen de gecreëerde hokjes te vallen. Het Japanse woord Yutori gebruikt Lara Billie Rense heel mooi. Het woord Yutori gaat over tussenpozen. De ruimte tussen de hokjes, de ruimtes tussen woorden, de ruimtes tussen in- en uitademingen. Deze ruimtes zijn net zo belangrijk en soms misschien zelfs wel belangrijker. Hoe mooi zou het zijn als iedereen buiten deze hokjes durfde te bewegen, om in de tussenruimtes te gaan zitten, op een eigen manier. Ga op zoek, ontdek. Sta open, leer, wees nieuwsgierig naar de wereld en de mogelijkheden om je heen.
De reden dat ik zelf de ruimte nodig had om na te denken over wat Lara Billie Rense zo mooi omschrjift, is het feit dat dit mij gewoon aan het denken zet. Dit zijn geen lichte boeken die je zomaar leest en weer weg legt. Zelf al legde ik het boek een maand aan de kant, ik ben er wel constant mee bezig geweest. Hoe is dit onderwerp voor mij? Denk ik ook in hokjes? Herken ik dingen? Probeer ik ook constant te voldoen aan de verwachtingen van anderen? Waar ben ik naar op zoek? Want 1 ding werd me wel duidelijk. Ik ervaar geen genderdysforie, maar ik ervaar wel veel van de klachten die Lara Billie beschrijft in haar boek. Het me niet thuis voelen in mijn lichaam, spiegels vermijden, omdat ik nooit het gevoel heb naar mezelf te kijken in de spiegel, depressies, angst, altijd alert zijn in ruimtes omdat ook ik niet binnen de gemaakte hokjes val en dus altijd op mijn hoede moeten zijn. Ik sta altijd aan en ervaar ook zoveel van de problemen die Lara Billie ook ervaart.
En dat bracht me bij het volgende. Mensen letten bij elkaar zo op de verschillen die er zijn. We zijn allemaal ons eigen persoon en dat is natuurlijk wat zo mooi is aan het mens zijn. Niemand is hetzelfde. Ik merk alleen dat we tegelijkertijd altijd eisen dat we op elkaar lijken, dat we allemaal aan bepaalde normen en waarden moet voldoen en anders aan de schandpaal genageld worden. Ik ben niet als Lara Billie Rense. En ik kan heel hard schreeuwen dat ik het nooit zal begrijpen, dat het niet zo hoort, dat het vreemd is of ongehoord. Wat bereik ik daar mee? Verdeling, strijd en negatieve gevoelens naar de ander en de ander andersom naar mij. Wat nou als we eens ergen doorheen keken? Lara Billie Rense doet er alles aan om henzelf te ontdekken. En daarbij gebruikt die creativiteit en vrijheid om daar te komen waar die wil. Wat die daarmee ook doet, is openingen en kennis verwerven voor andere mensen die ook op zoek zijn, die ook klachten ervaren en in de knoop zitten. Ik herkende mezelf in sommige opzichten en ik besloot daarnaar te kijken. Zonder oordelen, zonder te schreeuwen of een mening te verkondigen op het internet. We zijn misschien allemaal verschillend, maar we zijn ook allemaal gelijk. We zijn allemaal op zoek. We willen allemaal een plekje op deze wereld waar we ons goed bij voelen, maar nog meer willen we ons goed voelen bij onszelf. Dus waarom laten we anderen daarin geen ontdekkingsreis doen? Waarom moet alles binnen de kaders blijven?
Ik merkte ook dat ook in dit boek de hokjes toch wel weer naar voren kwamen. Mensen die anders denken zijn onwetend, blind, conservatief.... En ik heb hier maar 1 ding op te zeggen... Als je zelf niet in hokjes geplaatst wil worden, begint dat altijd bij jezelf. En als je bij het schrijven van zo'n waardevol en belangrijk boek dan andere mensen alsnog in hokjes weet te plaatsen, sla in in mijn ogen enigszins de plank mis. De boodschap is mooi, maar ik vind wel dat je dan ook heel bewust stil mag staan bij hoe je andere mensen plaatst in je wereld. Iedereen heeft een ander perspectief. En je mag mensen toewensen dat ze meer gaan zien, leren en ontdekken dan wat ze is aangeleerd, maar je moet mensen ook die ruimte gunnen. Vasthoudendheid werpt altijd vruchten af. Dat doet het alleen niet als je precies die groepen die je aanspreekt weer in hokjes plaatst en ze dan geen opening geeft.
Een zee aan ruimte heeft bij mij erg veel los gemaakt. Het maakte me boos, verdrietig, trots, nieuwsgierig en nog vele andere woorden zijn passend bij wat ik voelde. Dit boek raad in aan aan iedereen die last heeft van genderdysforie, maar ook aan iedereen die open staat en ook op zoek is naar ruimte, op wat voor manier dan ook. Ben je nieuwsgierig van aard? Ook dan raad ik je aan om dit boek te lezen. Het zal je niet teleurstellen. Ik geef een zee aan ruimte daarom 4 sterren!
"De natuur houdt van variatie, de samenleving haat het." - Dr. Milton Diamond
~ Live Your Life Reading