What do you think?
Rate this book
Blijf van mijn lijfje
- GenresNonfiction
223 pages, Hardcover
First published January 1, 2014
3 people are currently reading
17 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
March 19, 2022
Mooi kan je dit boek niet noemen, mooi geschreven ook niet, maar dit is dan ook niet de essentie van het boek. Het doel is om de genitale verminking van jonge meisjes onder de aandacht te brengen en met dit boek lukt dit maar al te goed…. Zeker met al die getuigenissen. Zo schrijnend dat dit tot op dag vandaag nog gebeurt… Het lijkt een ver van ons bed show maar is het helaas niet…. Vreselijk…
July 1, 2025
TW: female genital mutilation.
This book was very informative, but also extremely difficult to read because of the subject. But I really wanted to educate myself on it, and this book seemed like a good start.
Reading it was heartbreaking, but I'm glad I did. I do wish some of the book had focused on how to work towards finding a solution to this problem tho, and how we can help.
Also didn't like how the author just casually mentioned at the end of the book that she couldn't wait to leave Africa now that her research there is done... Like it feels a bit rude to say that considering all those girls experiencing horrifically traumatic events can't just leave the country. Her being filming the mutilation of two young girls also feels very weird to read about, I know that's what journalism is, but like she just witnessed an event that those girls will think about for the rest of their lives... And for her it was just another day of research.
I know research like that has to be done, but it is still very uncomfortable to read about, especially considering she added pictures. Like those girls don't even know there are pictures of the most traumatic event of their lives, and they were published in a book that anyone can read.
Anyway, like I said I know this type of journalism is needed to raise awareness to this type of topic, but I still feel like they could have handled the subject more sensitively.
This book was very informative, but also extremely difficult to read because of the subject. But I really wanted to educate myself on it, and this book seemed like a good start.
Reading it was heartbreaking, but I'm glad I did. I do wish some of the book had focused on how to work towards finding a solution to this problem tho, and how we can help.
Also didn't like how the author just casually mentioned at the end of the book that she couldn't wait to leave Africa now that her research there is done... Like it feels a bit rude to say that considering all those girls experiencing horrifically traumatic events can't just leave the country. Her being filming the mutilation of two young girls also feels very weird to read about, I know that's what journalism is, but like she just witnessed an event that those girls will think about for the rest of their lives... And for her it was just another day of research.
I know research like that has to be done, but it is still very uncomfortable to read about, especially considering she added pictures. Like those girls don't even know there are pictures of the most traumatic event of their lives, and they were published in a book that anyone can read.
Anyway, like I said I know this type of journalism is needed to raise awareness to this type of topic, but I still feel like they could have handled the subject more sensitively.
May 4, 2017
'Mooi' kun je dit boek niet noemen. De verhalen over vrouwenbesnijdenis zijn gruwelijk. En toch is het heel belangrijk dat deze verhalen verteld worden. Dit kan niemand onberoerd laten.
Straf van Struyf dat ze dit doet. Het boek is de letterlijke weergave van de reportages over genitale verminking van meisjes die we in "Via Annemie" gezien hebben. Terwijl ik dit boek las, hoorde ik in mijn hoofd voortdurend de stem en de specifieke intonatie van Annemie. Heel vreemd was dat.
De verhalen over meisjes in Afrika die Annemie vertelt, worden afgewisseld met verhalen over besneden meisjes en vrouwen die haar dochter Johanna in België ontmoette. Op die manier voegt het boek toch nog een extra toets toe aan wat we gezien hebben in de reportages.
Als je Via Annemie niet gezien hebt, moet je het boek zeker lezen. Het is belangrijk dat zo veel mogelijk mensen op de hoogte zijn van deze vreselijke folteringen. Maar wanneer gaat daar ooit een einde aan komen? Wie kan en gaat daar iets aan doen? Dat zijn de vragen waar ik mee blijf zitten.
Straf van Struyf dat ze dit doet. Het boek is de letterlijke weergave van de reportages over genitale verminking van meisjes die we in "Via Annemie" gezien hebben. Terwijl ik dit boek las, hoorde ik in mijn hoofd voortdurend de stem en de specifieke intonatie van Annemie. Heel vreemd was dat.
De verhalen over meisjes in Afrika die Annemie vertelt, worden afgewisseld met verhalen over besneden meisjes en vrouwen die haar dochter Johanna in België ontmoette. Op die manier voegt het boek toch nog een extra toets toe aan wat we gezien hebben in de reportages.
Als je Via Annemie niet gezien hebt, moet je het boek zeker lezen. Het is belangrijk dat zo veel mogelijk mensen op de hoogte zijn van deze vreselijke folteringen. Maar wanneer gaat daar ooit een einde aan komen? Wie kan en gaat daar iets aan doen? Dat zijn de vragen waar ik mee blijf zitten.
January 15, 2023
Is het onderwerp belangrijk? Ja! Is dit boek de beste manier om het erover te hebben? Nee. Ik heb betere boeken gelezen over dit onderwerp. Toegegeven, op de kaft staat dat al dat dit boek eigenlijk alleen verhalen vertelt over vrouwenbesnijdenis en toch miste ik het stukje ‘en wat gaan we er nu nog extra aandoen dan?’ Bij vlagen had het een soort ramptoerisme vibe. Je wil het niet lezen, maar je doet het toch.
February 5, 2022
Genitale verminking is aanwezig zowel in landen als Egypte, Somalië, Indonesië als bij ons in Europa. We moeten ons blijven inzetten om dit te bestrijden, organisaties zoals GAMS zijn hierbij essentieel.
April 18, 2022
Sluit aan bij mijn thesis “Denken over besnijdenis bij vrouwen - leidend tot een impasse?” (augustus 2001)
April 6, 2025
3.5/5✨
February 4, 2017
Ondanks de grote noodzaak om alle verhalen in dit boek een stem te kunnen geven, is dit "boek" echt slecht.
Eerst en vooral is er de opbouw: het boek bestaat uit een afwisseling van hoofdstukken die beurtelings door Annemie Struyf en haar dochter Johanna werden geschreven. De hoofdstukken van Annemie spelen zich af eind 2012, die van Johanna een jaar later. Om een logisch vervolg van het ene 2012-hoofdstuk op het andere 2013-hoofdstuk te kunnen garanderen, begint ieder hoofdstuk met een sms-conversatie tussen moeder en dochter.
Die sms-conversatie wordt daadwerkelijk als sms'jes weergegeven: korte zinnen in een soort van geïmproviseerde sms-lay-out, voorzien van de bijhorende "X'jes", "Dag mama!'s", "Ik mis je's" en nog allerhande elementen die deze sms-structuur ronduit belachelijk maken.
Het onderwerp van dit boek is ernstig en aan de vrouwelijke slachtoffers in dit boek moet inderdaad een oorverdovende stem worden gegeven. Maar Annemie schrijft helaas op dezelfde manier als dat ze tv-reportages maakt: ze beschrijft wat ze meemaakt met een heuse dosis naïviteit en verwondering, waardoor je haast in twijfel zou trekken dat de journaliste al jaren in het vak zit. Ik zeg niet dat een dergelijk boek zo objectief mogelijk geschreven moet worden (ik denk ook dat je onmogelijk onbewogen kan achterblijven wanneer je getuige bent van VGV op vijfjarigen), maar zinnen à la "ik ben verbaasd" en "ik ben verwonderd" mochten er best uitgelaten worden.
De stukken van Johanna waren eigenlijk beter geschreven (de sms-stukjes hier buiten beschouwing gelaten), al stak de Annemie-verwondering hier ook af en toe de kop op en vormden zinnen zoals "Een vrouw naar ons hart, quoi." een serieuze doorn in het oog.
Op het einde van het boek bleef ik op mijn honger zitten, want ik miste een soort van consensus: er komen lossen verhalen uit 2012 en 2013 door elkaar aan bod en op het einde van het boek is er geen besluit of samenspraak tussen moeder en dochter. Daardoor voelt dit boek aan als een bijproduct van een tv-reportage dat achtergrondinformatie aanbiedt. Inzichten, een slot of een aansporing om stappen te ondernemen waren hier wenselijk geweest.
Eerst en vooral is er de opbouw: het boek bestaat uit een afwisseling van hoofdstukken die beurtelings door Annemie Struyf en haar dochter Johanna werden geschreven. De hoofdstukken van Annemie spelen zich af eind 2012, die van Johanna een jaar later. Om een logisch vervolg van het ene 2012-hoofdstuk op het andere 2013-hoofdstuk te kunnen garanderen, begint ieder hoofdstuk met een sms-conversatie tussen moeder en dochter.
Die sms-conversatie wordt daadwerkelijk als sms'jes weergegeven: korte zinnen in een soort van geïmproviseerde sms-lay-out, voorzien van de bijhorende "X'jes", "Dag mama!'s", "Ik mis je's" en nog allerhande elementen die deze sms-structuur ronduit belachelijk maken.
Het onderwerp van dit boek is ernstig en aan de vrouwelijke slachtoffers in dit boek moet inderdaad een oorverdovende stem worden gegeven. Maar Annemie schrijft helaas op dezelfde manier als dat ze tv-reportages maakt: ze beschrijft wat ze meemaakt met een heuse dosis naïviteit en verwondering, waardoor je haast in twijfel zou trekken dat de journaliste al jaren in het vak zit. Ik zeg niet dat een dergelijk boek zo objectief mogelijk geschreven moet worden (ik denk ook dat je onmogelijk onbewogen kan achterblijven wanneer je getuige bent van VGV op vijfjarigen), maar zinnen à la "ik ben verbaasd" en "ik ben verwonderd" mochten er best uitgelaten worden.
De stukken van Johanna waren eigenlijk beter geschreven (de sms-stukjes hier buiten beschouwing gelaten), al stak de Annemie-verwondering hier ook af en toe de kop op en vormden zinnen zoals "Een vrouw naar ons hart, quoi." een serieuze doorn in het oog.
Op het einde van het boek bleef ik op mijn honger zitten, want ik miste een soort van consensus: er komen lossen verhalen uit 2012 en 2013 door elkaar aan bod en op het einde van het boek is er geen besluit of samenspraak tussen moeder en dochter. Daardoor voelt dit boek aan als een bijproduct van een tv-reportage dat achtergrondinformatie aanbiedt. Inzichten, een slot of een aansporing om stappen te ondernemen waren hier wenselijk geweest.
July 2, 2015
Boeiend boek over een schrijnend onderwerp. De hoofdstukken zijn afwisselend het relaas van Annemie in Kenia (dat reeds te zien was in 'Via Annemie', en voor wie dat gezien heeft zijn haar hoofdstukken een herhaling), en de verhalen van de ontmoetingen van haar dochter met vrouwen en meisjes in België die het slachtoffer waren of dreigden te worden van genitale verminking en daarom hun land ontvluchtten.
December 8, 2023
Heel mooi geschreven, en alle kanten en standpunten komen aan bod wat niet gemakkelijk is voor zo’n gevoelig onderwerp als dit. Het was heftig om die verhalen en foto’s te lezen/zien, maar ik vind het zo goed dat ik die wereld een klein beetje heb kunnen binnenkijken. En er komen ook heel mooie initiatieven in voor.
March 30, 2014
Een boek die diepe sporen nalaat...
November 11, 2014
Naast het tv-programma over genitale verminking bij vrouwen, was dit boek een échte eye-opener die IEDEREEN gelezen moet hebben.
Displaying 1 - 12 of 12 reviews