Dieren zonder kleren

by Delphine Lecompte

Gewichtige letterkundigen beweren dat je nooit mag schrijven over je huisdieren. Dat zou sentimenteel en onnozel zijn. Onzin! Mensen zijn zelf beesten. Ze zijn moordzuchtig, hebberig, onberekenbaar, hardvochtig, hypocriet, ijdel, wrokkig en vals.

In tegenstelling tot hun haast haarloze medeschepsels zijn het net de dieren die het leven van Delphine Lecompte hebben verrijkt. Aan de mensen om zich heen heeft zij bitter weinig gehad. Het waren telkens weer de dieren die redding en schoonheid boden. De dieren houden er immers geen bijbedoelingen op na. Ze zijn onverschillig, impulsief, wonderlijk en helend. Daarom brengt Lecompte in dit boek een ode aan alles wat gromt, briest, koert, balkt, sist, blaat of kwaakt. Het zijn heftige levensverhalen, maar wel met hier en daar een hond die zich tegen de schrijfster aanvlijt.

Delphine Lecompte is dichteres, verhalenvertelster en polemiste. Ze woont samen met haar twee bastaardhondjes Bernard (intelligent, koppig en meestal slechtgeluimd) en Zohra (imbeciel, flemerig en zorgzaam), aan wie ze nog veel teksten zal wijden.

748 pages, Kindle Edition

Published June 4, 2024

About the author

Delphine Lecompte (1978) debuteerde in 2004 in het Engels met de roman Kittens in the boiler, daarna schakelde ze over naar gedichten in haar moedertaal. Haar debuutbundel, De dieren in mij, kreeg de C. Buddingh’-prijs 2010 en de Prijs voor Letterkunde van de Provincie West-Vlaanderen 2011. Haar gedichten worden vertaald naar het Frans en het Engels.

Reviews

[Alex T. · Rating 1 out of 5]

What a fucking terrible book. Worst and most offensive one I've read in years.

First of all, it's falsely advertised as being primarily about animals (which is why I picked it up in the first place). It's not. The animals are THERE, but the book is just primarily the author traumadumping about her terrible life. The animals feel like an afterthought.

Secondly, the author couldn't even be arsed to give content warnings. This book contains a shitton of child abuse, animal abuse, racism, incest, rape, pedophilia, pretty much every issue you can think of needs a content warning. And it's not like the author is only describing other people's behavior here: she is guilty of a few of these things herself as well (e.g. using racial slurs).

Thirdly, the author's writing voice is dreadful to have to read. She is fucking obsessed with using adjectives (sometimes five to six in a row) and refuses to italicize the titles of media (movies, books, etc.).

Skip this one.

[TJonck Joeri · Rating 3 out of 5]

De eerste 50 pagina's zijn een plezier om te lezen met hilarische momenten. Daarna wordt het knabbelen. Na het lezen van het boek wordt mij veel over de schrijfster duidelijk. Het is een liefde haat verhouding maar misschien wil ze dit ook echt.

[Thirza Meta · Rating 1 out of 5]

Ik wou eigenlijk geen sterren geven, maar ik geef er 1, voor de dieren in het boek. En de mooie cover.

Dit is een totale teleurstelling geworden, op alle vlakken. Niet mijn stijl, niet mijn auteur. Voor mij betekende dit boek: een tsunami van adjectieven die in draken van zinnen resulteren, een tornado aan incest en incest-gerelateerde momenten die te pas en te onpas in een alinea worden gegooid, een aardbeving van ongeloofwaaridgheid en karakterloosheid - nee, niet mijn ding. Mevrouw Lecompte veegt alle regels over schrijverschap lekker chaotisch aan de kant - en daar moet je bewondering voor hebben - en dat resulteert in wat misschien een louterende ontboezeming voor haar eigen demonen moet zijn.

Dit was mijn eerste, en tegelijk laatste, lezing van deze dame. Ik ben 156 pagina's ver geraakt en dat vind ik een prestatie.