Vijftien jaar na de relatie met zijn jeugdliefde Leah, staat correspondent Andreas Sauer tegenover de Vesuvius. Zijn voormalige schoonvader heeft hem uitgenodigd in Napels. Leah is verdwenen en ondanks alles voelt het toch vanzelfsprekend dat juist Andreas naar haar op zoek gaat.
Hij volgt haar sporen en al snel ontdekt hij meer over haar leven zonder hem en over de vroegere vriendschap tussen hun ouders. Leah blijkt niet de enige te zijn die iets verbergt.
Zomersplinters is een roman over twee families, de keerzijde van eerlijkheid en het verlangen om tegen beter weten in ergens bij te willen horen.
Een vriend van mij heeft de neiging om in een gesprek, uit het niets, iets te zeggen als 'Dat was ook zo bizar toen..!'. Dan is ie afwachtend stil, en is het aan jou om te vragen 'Uh, wat was zo bizar?' En dan vertelt ie het pas. Wat volgt is altijd een anticlimax en de 'opgebouwde spanning' niet waard. Ongelooflijk irritant vind ik dat!
Precies zo is dit boek ook opgebouwd. Sterker nog, ieder hoofstuk is zo opgebouwd. En ook hier wordt de 'spanning' nergens ingelost.
Ik vond de schrijfstijl mooi, met veel vloeiende dialogen en subtiele overgangen tussen de binnenwereld van Andreas en de buitenwereld van zijn werkelijkheid.
De wisselingen tussen het heden en het verleden waren makkelijk te volgen en ontwikkelden twee verschillende verhaallijnen die op meesterlijke wijze samenkomen aan het einde. We krijgen het gevoel dat de jongere en latere versies van Andreas en Leah totaal verschillende mensen zijn, en het mysterie blijft hangen hoe zij uiteindelijk toch dezelfde personen worden. Dit wordt prachtig overgebracht.
De nostalgie in het verhaal wordt op magistrale wijze voelbaar gemaakt. De lezer kan de emoties van spijt, vreugde en verdriet bijna tastbaar ervaren tijdens het lezen.
Toch waren er enkele details die niet werden verklaard of die tegen het einde nog steeds onduidelijk bleven. Ik had moeite met de relevantie van sommige van deze toevoegingen.
Desondanks zou ik het boek graag herlezen, vooral vanwege het gevoel van terugkeer naar die nostalgische plek waar Andreas zich bevond.
Het voelt alsof ik de eerste manuscriptversie heb gelezen, want ik denk dat er meer in dit verhaal had gezeten. Er zijn in het boek veel sprongen in de tijd en er wordt duidelijk naar een climax toegewerkt. Toch zou ik voor een andere opbouw van het verhaal hebben gekozen.
Andreas Sauer komt in Zomersplinters van Mick van Biezen aan in Italië, waar een zoektocht begint naar zijn oude jeugdliefde Leah Valenti. Flarden van herinneringen, fragmenten uit dialogen en delen van een onopgelost mysterie liggen verspreid door de plot. Aan de lezer de taak om zich logischerwijs een weg te banen door deze stukjes informatie, terwijl Andreas zijn reis vervolgt door de kronkelige straatjes en armoedige steegjes van Napels. De relatie met de vader staat daarbij centraal en die is voor beide hoofdpersonages problematisch.
Lees de volledige recensie op elineschrijfthier.nl