Teun maakt de kachel aan. Krabbelt Mol over zijn kop. Zet koffie. Klopt de melk. Zo gaat het elke morgen. Voorjaar, zomer, herfst, winter. Altijd de kachel, de kop van Mol en de pot koffie. Bruin brood in hompen. Boter in vetvrij papier en dikke plakken kaas. Soms is er spek, soms worst. Met koffie in een mok en Mol op haar hielen begint de dag.
Een poëtisch, rijk geïllustreerd verhaal in tekst en beeld. Over Teun, leven van het land en de liefde. Natuurlijk ook over de liefde.
Een waar kleinood vol extra’s zoals gegomde etiketten en kattenbelletjes die het verhaal nog meer tot leven brengen.
Iedereen die van lezen houdt, die weet: boeken troosten. Niet alleen de verhalen waarin je zo diep wegzinkt dat je je eigen sores vergeet, ook de boeken zelf, hoe ze ruiken, hoe ze voelen in je hand.
In dit boek vind je wat mij betreft de overtreffende trap van troost. “Zeeboerin” is het verhaal van Teun en haar hond Mol. Teun leeft van het land, ze hoedt geiten, zout spek, dopt kapucijners. Alles is goed. Totdat er ineens iemand voor haar neus staat die alles doet wankelen.
“Zeeboerin”, geschreven door Anne Lichthart en geïllustreerd door Cynthia Borst, gaat over de zoektocht naar een thuis, een thuis in jezelf—maar misschien nog wel meer over stoppen met zoeken. Over vrede vinden in jezelf. Over volle aandacht voor de kleine dingen om je heen. Een meeuw die krijst. Het vuur in de kachel. Een poot op je hand.
Dankzij Uitgeverij Loopvis zijn de tekst en de illustraties die ik al jaren in mijn hart draag nu verworden tot een schat die ik elke dag wel met me mee zou willen nemen, in mijn borstzakje, dicht tegen me aan, als een talisman, als een kompas.
Zonder twijfel één van de mooiste boekjes van 2024. Of je nu kijkt naar het verhaal of naar de waanzinnig mooie illustraties, het is allemaal zo in evenwicht, zo zorgvuldig gedaan, zo gevoelig, wauw.
Voor wie dit leest en een keer in Arnhem is: vlakbij Arnhem Centraal bevindt zich de winkel van uitgeverij Loopvis. Daar vind je meer van zulke geweldige creatieve boeken en prenten. Gaat dat zien!
Zo lief, zo mooi. Het is soms een beetje verdrietig, een boek waardoor je een knuffel nodig hebt. Tegelijkertijd is het een boek dat troost biedt en jou als lezer die benodigde knuffel geeft.
Boeken herlezen doe ik te weinig, maar bij Zeeboerin zal ik zeker nog eens terugkomen.
Wat een prachtig en bijzonder boek is Zeeboerin. Zo vol aandacht en liefde gemaakt! Met losse papiertjes en briefjes, zelfs briefjes in een envelopje! Alles is mooi, het verhaal, de tekeningen van Cynthia Borst, de kleuren, het papier, het formaat. Een boek om altijd te bewaren en steeds weer te lezen.
Dit boekje klopt! Tekst en beeld vullen elkaar zo prachtig aan. Het gaat over een vrouw Teun en haar hond Mol. Over het boeren leven, leven van het land, met je handen in de modder, met bonen op je bord. En over verlangen naar liefde, met iemand samen zijn, de ruimte die je voor jezelf nodig hebt. Met zoveel liefde en aandacht geschreven en geïllustreerd (én uitgegeven door Loopvis, met al die handgekleurde/ingeplakte extra’s). (Dank collega’s voor dit verjaardagscadeau!)
Zo'n mooi verhaal, zo lief en breekbaar. En wat een prachtige illustraties! Alles van Uitgeverij Loopvis is fantastisch, maar dit boek voelt extra bijzonder.
De eerste keer dat ik bij een luisterboek hoor wie het "sound design" heeft gedaan. En hoe!
Heerlijk om naar te luisteren, bijna meer een hoorspel dan een luisterboek. Al moet ik toegeven dat ik sommige stukken vier keer heb moeten luisteren, omdat ik wegdroomde bij het ruisen van de zee en het mekkeren van de geiten. Dit boek vraagt er eigenlijk om om met volle aandacht beluisterd te worden.
Als ik de reviews mag geloven, moet het fysieke boek heel erg mooi zijn, dus die wil ik ook heel graag nog eens lezen en dan moet ik daarna mijn sterren nog maar eens herwaarderen.
'Zeeboerin' is in formaat een klein boekje, en ook de zinnen zijn kort, klein, met daardoor veel ruimte voor de lezer. Soms stoort het me, zoveel korte zinnen zonder grammaticaal onderwerp, of zelfs geen persoonsvorm. Het haalt de sfeer dan uit het verhaal en verwordt tot een opsomming, een boodschappenlijstje, een tekst geschreven door een basisschoolleerling. Gebruik ook wat vaker een komma, in plaats van een punt, denk ik tevens. Maar goed, dit was de keuze van de schrijver, die ik begrijp. Visueel is het een prachtig en zoet boekje en het verhaal stond me ook aan. Al met al een fijn klein kunstwerkje van Anne Lichthout, rijkelijk geïllustreerd met mooie tekeningen van Cynthia Borst.
Het spreekt mij niet zo aan, misschien doordat het de hele tijd over worst en spek en eieren gaat. En dan klagen dat ze de geiten moet melken en de kippen moet voeren. Doe die dieren weg en ga plantaardig eten, dat is een stuk minder gedoe en gezonder voor jezelf en de wereld
Tekstueel gezien zou ik zeggen: 1,5 ster. Maar qua vormgeving is het wel een prachtig gemaakt boekje, met allerlei ingeplakte stukjes papier en envelopjes waar je briefjes uit kunt halen.