Αγαπώ τον Σέρλοκ, είναι από τους πιο έξυπνους και πολυδιάστατους ήρωες που υπάρχουν στη λογοτεχνία. Καθότι λοιπόν προκατειλλημένη, και εφόσον δεν υπάρχουν πολλές ιστορίες του που να μην έχω διαβάσει, απόλαυσα αυτό το βιβλίο. Όμως! Δεν μπορώ να πω ότι η ιστορία με συγκίνησε ιδιαίτερα. Δεν ήταν δεμένη αρκετά, σε σημείο που να αναρωτιέμαι σε κάποια σημεία αν έχασα κατι, ή το προσπέρασα! Επίσης, όλο αυτό το θέμα με τον σατανισμό και τα δαιμόνια, έχει καταντήσει κουραστικό... και όχι, δεν θα ασχολιόταν ο Σέρλοκ με αυτή την υπόθεση, όσο και να τον παρακάλαγε ο Μάικροφτ.
Περίμενα καλύτερα, αλλά η αλήθεια ειναι ότι Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, δεν υπάρχουν πολλοί, και πως κι εμένα αν μου ζήταγαν να γράψω μια ιστορία του, όσο ωραία και να την έστηνα υπάρχει κόσμος που θα έκλαιγε από τα γέλια. Εν κατακλείδι λοιπόν, (γιατί είναι και περίεργη περίοδος...) νιώθω ευγνωμοσύνη για την ύπαρξη μιας ακόμη ιστορίας Σέρλοκ, την οποία ρούφηξα, αλλά θα προτιμούσα μια άλλη θεματολογία, για να είμαι ικανοποιημένη πλήρως.