تروي هذه الرواية المذهلة قصة روحين مصابتين، تحاول كل واحدة منهما أن تشفي الأخرى، وتكسر كل الحواجز. أدت نجاحات ويلي في كرة القدم إلى دعوته للانضمام إلى فريق دالاس كاوبويز، وهذا ما بدا أنه إشارة إلى مستقبل رائع. لعب ويلي بشكل مبهر، لكن ضربات القدر لم تكن سهلة المقاومة بخلاف منافسيه الرياضيون. لقد أجبرته لامبالاة وخيانة أحبائه على أن ينغلق داخل حصن داخلي، فخسر كل شغف له بالحياة، وبدّل عمله، فأصبح عامل نظافة في مستشفى حيث التقى بمهاجر شاب مرّ بكثير من تجارب الفقد وعانى من الحرب، أضف إلى ذلك معاناته من مرض السرطان. في مستشفى أم دي أندرسون للسرطان، الذي لا يمضي فيه المرضى الذين يطلق عليهم لقب الملائكة وقتاً طويلاً، لم يبدِ المهاجر الشاب الذي يحمل نظرة إيجابية للحياة خوفاً مما هو قادم. وبدلاً من التفكير في موته، وضع لنفسه تحدياً: بث الأمل في ويلي. هل سيتمكن هذا الملاك الذي حافظ على حب إنساني داخله من فك ارتباط ويلي بماضيه وتحريره؟ ففي الحياة يقابل كل شخص ملاكه الخاص أحياناً، يكون إنساناً آخر، وأحياناً يكون كتاباً. هذه الرواية التي أصبحت أحد أفضل الكتب مبيعاً في أذربيجان في الفترة بين عامي 2016 و2018، أعطت الأمل لآلاف الأشخاص، وأنقذت العديد منهم الذين كانوا على وشك الانتحار. تُمثل الصداقة التي جمعت بين الشخصيتين الرئيسيتين قيماً عالمية قادتهما للتغلب على الحواجز الاجتماعية والوطنية وغيرها. هذا الكتاب مكرّس لكل من لا يستسلم أبداً ويقف في وجه السرطان والتحديات الكبيرة الأخرى.
People often ask me what I wanted to be as a child. Sometimes, they hurry to add “how lucky you became a writer!” In fact, I never really wanted to master a profession. I just had a strong desire to study and teach, to help people solve their social problems, to participate in the process of reforming society, to contribute to the life of young people. Until I decided where to start, I just kept learning. I got my first degree from the University of Economics. But after four years of study, I realized that I could not achieve my goals as an economist. I became increasingly convinced that what people need most is a healthy philosophy of life and good literature. Thus, I went on to study theology, oriental studies, Eastern and Western philosophy at various universities around the world for nine years. Then I got a degree as a consulting gestalt therapy psychologist at the faculty of Psychological counseling at the Moscow Institute of Positive Technologies and Consulting. In short, I tried to acquire academic knowledge in areas that covered the universe, cognition, and the human inner world. What is my hobby? I believe this is a crucial question, the answer to which helps to get to know a person better. Two hobbies have mattered greatly to me since childhood: reading and sports. At the age of seven I started with Greco-Roman wrestling, the Soviet martial art called “sambo” and judo; later, these sports were joined boxing. I participated in competitions and came second in the international judo tournament Edinstvo ("Unity") in 2011. Now, I continue training; this is my way of life. When I grew older, I also became interested in travel. I carefully plan where to go. Everything I see on my trips gives rise to ideas for my works. To see, to know, to feel and then to create: this gives a special flavor to fiction. It comes to life and breathes, enriched by the impressions of the writer. In the novel The Man on the Rails, there are several excerpts about the massacre in Srebrenica. When I went to Bosnia and Herzegovina, I visited Srebrenica, saw the cemetery with the victims’ graves, met and talked to witnesses. When traveling in Ireland, I gathered interesting information for my intellectual-psychological detective novel, Abaddon. The serial novel The Pathfinder tells about a life of African tribes far from modern civilization, a life full of struggle and deprivations but also of interesting traditions and ancient beliefs. This novel depicts wild African nature, the exciting events in the boundless savannah and the dense woods. Getting acquainted with Africa, the cradle of humanity, was so fascinating that I went back there more than once. In December 2019, I visited Antarctica. The way there was hard; I traveled through Latin American countries. From the famous city of Ushuaia, nicknamed the edge of the world, I went to the land of ice. On the way, I made friends with the legendary Drake Strait. During the expedition to Antarctica I got acquainted with many international specialists, scientists, and researchers; saw the scientific activity of the polar stations, observed the unique fauna. I also had a chance to swim in the icy waters of the ocean, to dig a hole in the ice and spend the night there. These emotions and impressions were reflected in the novel Minus Zero, which consists of two parts. In this book, the heroic explorer Robert Scott, one of the first conquerors of the South Pole, and the young Norwegian geographer Linda narrate the dangers they faced in the land of ice and unveil some mysterious events taking place in polar stations.
What genres do I write in?
I began my work with scholarly and philosophical books. In 2010, my first book, Scientific Bases of Self-purification, was published. In it, I describe the factors of spiritual revival and personal decay, qualities of the soul and the shades of light and darkness it manifests. In 2011, I translated and gave a broad explanation of one of Avicenna's lates
( cox uzun reydi, umid edirem sona oxuyarsiz ve kitabi oxuyan varsa, fikirleri maraqlidir.)
bu kitab niye bele sevilir?
Duzu, kitabin adi xosuma gelse de, sirf dizayn baximindan diqqetimi cekmirdi, ancaq yuxaridaki suala cavab tapmaq ucun oxudugum bir kitab oldu. Ve dusunurem ki, bu sualin cavabini tapa bildim. Amma evvelce onu deyim ki, kitabin mueyyen hissesine qeder ona vereceyim xal 3 olacaqdi, cunki mene gore ele de maraq kesb etmirdi, hansi ki, bunun en baslica sebebi obrazlar idi. Kitabda coxlu obrazlar olsa da, sanki, her biri eyni idi ve dialoqlarin ekseriyyeti oxsar terzde yazilmisdi. Yani oxuyanda dialoqun hansi obrazin terzi oldugu bilinmir, ele bil, yazar obrazlari deyil ozunu danisdirmisdi kitab boyunca. Ekser obrazlar - ister esas obrazlar olsun, ister digerleri, hetta parkdaki adi qoca bele cox bezekli cumlelerden istifade edirdiler, esas da bas obraz Visam. Oglan elm, din, felsefe, psixologiya kimi bir cox movzulara yuksek seviyyede sahibdir ve bu, meni oxuduqca narahat etdi. Qeyd etdiyim kimi kitabda yazari daha cox gordum, neinki obrazlari. Bununla yanasi kitabin bolumleri bezen 3cu sexs terefinden, bezen obrazin dilinden neql olunurdu ve bu, meni casdirirdi. Hemcinin bir cox yerlerde ozumu roman deyil, hansisa sexsi inkisaf kitabi oxuyurmus kimi hiss etdim. Duzdu, kitabdaki demek olar ki, ekser fikirleri beyendim, heqiqeten cox gozel, alti xettlenesi idi ve dusunurem ki, coxlugun kitabi beyenmesi sirf bu fikirlere, kitabin psixoloji cehetden yaxsi olmasina goredir. Kitabda iki ferqli din gosterilse de, hekaye Hyustonda bas verse de, ister obraz, ister onlarin davranisi baximindan men Azerbaycanda kecdiyini dusundum, ne o xristian ab-hava yox idi, Islam dini onu basdirmisdi, ne de xaricde olduqlari hiss olunmurdu, bu baximdan niye gore xaricde cereyan edildiyi ve xarici adlardan istifade olunmasini anlamadim. Islam dini demisken, kitabda din movzusuna cox yer verilmisdi, ister Qurandan hisseler, ister de hedisler cox idi, bunlar verilen elave melumatlarla birlikde romanin deyerdim ki, 60%ni teskil edirdi, bunlar olmasaydi romanin 200 sehifelik bir hekayesi var idi.
4 bal vermeyimin baslica sebebi oz dilimizde oxudugum diger bizim yazarlarin kitablariyla muqayisede yazi terzi cox yaxsi idi ve qeyd etdiyim kimi fikirleri, cumleleri beyendim. Hemcinin fikrimin yaxsi terefe yonelmesine 2 sehne sebeb oldu - biri hebsxanadaki sohbet, diger ise bas obrazin aile munasibetleri. Bu yerler mene dogurdan tesir etdi. Yazar sevginin, kicik qaygi ve diqqetin nelere sebeb olacagini cox gozel catdirib.
This book was exactly what I was looking for. From beginning till the end you can feel emotional storms of the protagonist and his loneliness. Father-son, mother-son, broken families, feeling of being late, forgiveness, internal conflicts, and so many other feeling was described in such a gentle way that I almost finished book in a day. The main focus of the book is to show that the two different lives can cross in such a different way that it can change the whole story. This book is about love, life, friendship, family ties. In some points, I felt happy and in some pages, I could not stop my tears. Highly recommend readers who read and really enjoyed "The Kite Runner"
" Uşaqlar böyüklər kimi deyil. Onlar kiçik və dəyərsiz şeylərdən elə xoşbəxt olurlar ki. Bir konfet versən, sevinərlər. Qızlar analarının paltarlarını, dikdaban çəkmələrini geyinmək üçün, oğlanlar da ataları kimi üzlərinə tük çıxması üçün tez bir zamanda böyümək istəyərlər. Bunların elə də önəmli olmadığını əsla düşünməzlər... Kaş ki, böyüklər də o cür aza qane olub, əllərində olan, dəyərsiz hesab etdikləri şeylərlə sevinə bilərdilər... "
Okumak için doğru bir zamanı seçmişim. Acı, ani bir kayıp yaşadığım şu günlerde bu hikayeyle adeta dertleştim. Dinlendirici, yürek burkan ama aynı zamanda insana umut olan, ders olan bir hikaye, aslında hikayeler, anlatıyor kitap. Hayır bilinende şer, şer bilinende hayır olduğunu hatırlatıyor. Farklı karakterler üzerinden farklı hikayeler, fakat nihayetinde, bir noktada birleşen hayatlar okumak öğretici bir deneyim oldu benim için. Kitabın yalın, sade ve anlaşılır bir üslubu; akıcı, karakterlerle kolayca empati kurabileceğiniz etkileyici bir anlatımı var. Kitap aslında, gerçek olaylardan esinlenilmiş, kurgusal bir hikayeyle harmanlanmış bir kişisel gelişim kitabı. Karamsarlığa düştüğüm, önümü göremediğim şu dönemde bana ilaç gibi geldi.
الرواية مناسبة جدًا لكل من يحب القصص الإنسانية اللي تجمع الألم بالأمل. الأسلوب سهل ومعبّر، والمضمون قوي مؤثر درامي . تناسب القُراء الذين يحبون روايات نفسية واقعية فيها تحولات داخلية وصداقة تبني حياة جديدة
Bugün Noel; dışarıda lapa lapa kar yağışı dolu dizgin sürerken terastan iz düşümü koşturan çocuklara bakıyorum. Cıvıltılı sesler kulağıma çalınırken üşüdüğümü fark ediyorum. İçeri girip biraz gezinme isteği oluşuyor, derin bir nefesle sıcak ürpertiyi bekleyen adımlarım beni uzun bir koridora çıkartıyor.
Plastik oturma alanlarında küme küme oturan insanların suratlarında hep aynı tanıdık hüzünü buluyorum. Yürüdükçe beyaz kapılar dizesi iki yanımı sarıyor. Ayaklarım beni 17 numaralı odaya sürüklüyor. Önce çekiniyorum; kimin odası? Neden buradayım? Sonra bir cesaret kaplıyor bedenimi ve kapının kulbunu çevirerek odaya giriyorum. Beyaz çarşaflı yatakların birinde oturan bir görevli var. Bir elinde futbol topu diğer elinde bir zarf; okur sanki beni bekliyor gibi bir hali var. Kasket takılı olduğu için yüzünü görmek zor lakin bakışlarını zemine dikmiş.
“Sen kimsin, burası neresi?” diye soruyorum. Adam naif bir gülümsemeyle bana çeviriyor bakışlarını, uzatmadan “Ben Willy, sana anlatacak bir hikayem var. Burası Anderson Hastanesi; bizim tabirimizle meleklerin şehri” diye yanıtlıyor.
Yalnız olmadığımızı hissediyorum, dışarıdan daha soğuk bir hava var burada okur. Ayağa kalkan Willy onu takip etmemi söylüyor. Sessizce kapıdan çıktığımızda koridorda insanları görüyoruz. Her birine birer selam veren Willy beni televizyon odasına yönlendiriyor. Orada tek başına oturmuş bir adam var.
Öyle genç ki! Gözleri okur gözleri masmavi, seni alıp götürecek kadar derin bakışları var. Adının Wisman olduğunu söyleyen genç bana tek bir cümle söylüyor.
“Mutlu olmak için on saniye yeter”
Burası Anderson Hastanesi; buradaki hastalar ölüm mahkumu! Burada okuyacağın sağlam bir hayat dersi ve çok iyi bir dostluk var. Hayatının sonlarında halen gülmeyi başarıp Willy’nin yaşamına ışık olan genç Wisman sana nasihat dolu bir yolculuğa çıkaracak. Kabul etmem gerekir ki bu yıl okuduğum en duygu yüklü kitaptı! Etkisi hala üzerimdeyken okumanızı gönülden isterim.
Eğer unutamayacağınız iyi bir hayat romanı arıyorsanız bu sizin için mükemmel bir kitap!
Bu rəyi yazmaq mənə çox çətin olsa da bunu yazmalıyam çünki bunu həm bir insan kimi düşüncələrimi və hisslərimi həm də əsəri yazan yazıçıya minnətdarlığımı bildirmək üçün özümə bir borc bilirəm.
Ümid edirəm düşüncələrimi azca da olsa Rövşən bəy kimi düzgün və anlaşılır formada izah edərəm.
Bu kitabda örnək götürüləcək çox dəyərli həyat dərsləri var ki, bunlar artıq həyatımızda elə də diqqət etmədiyimiz - bəlkə də müasir dünyanın maddi "gözəllikləri" ilə günü-gündən bizə "öz"-ümüzü unutdurmağa çalışdırdığı insani ruhumuzu qidalandıran "mənəvi duyğularımız"-dan bəhs edir.
Düşünürəm ki, pis kitab yoxdur, hər kitab sizə nə isə öyrədə bilir ancaq bəzi kitablar isə hadisələrə aid fərqli baxış bucaqlarını və bu bucaqlardan fərqli baxmağı öyrədir.
Məncə kitabın yaxşı olub olmamasını göstərən önəmli bir meyar isə xüsusilə də romanlarda oxuyucunun oxuduqları üzərindən necə mühakimə aparması, hadisələrə hansı təcrübələri ilə, necə bir baxış bucağı ilə yanaşması sonda kitab haqqında olan fikirlərimizə müstəsna bir təsir edir.
Buna görə də belə başa düşürəm ki, kitabı bəyənməyən insanların bir çoxu bu kitabda təsvir edilmiş həyat sınaqlarını fərqli formada təcrübə etmiş insanlardır.
"Yaşamayan anlamaz" cümləsi burada yerinə düşər mi bilmirəm, ancaq yazıçının hadisələrin axarını belə düzgün ardıcıllıq və səlislik ilə vurğuladığı önəmli nöqtələri göz önünə sərməyi məncə bu hadisələri yaşamayan insanın da anlamasına və dərs almasına yardım edir.
"Bu şəhərdə kimsə yoxdur." adlı bu əsər mənə çox dərindən təsir etdi və müsbət mənada düşüncələrimin də dəyişməsinə səbəb oldu. Bütün müsbət və mənfi hisslərimizi bura söz kimi yaza bilərdim. Siz də söz kimi oxuya bilərdiniz ancaq fərqliliyimiz bu hissləri kimimizin dərin kimimizin isə dayaz təcrübə etmiş olmağındadır.
Sevginin insan həyatında necə güclü bir mənəvi duyğu olduğunu indi anladım. Əzizlərinizi bu duyğudan məhrum etməyin. Bir bitki necə suya möhtacdırsa biz də eynilə sevgiyə möhtac və tələbkarıq.
Kitabda hadisələrə İslam dinindən də bir çox istinadlar verilir. İnam və ümid duyğusunun da ən az sevgi qədər yaşamaq üçün necə önəmli olduğunu anladım.
Bu kitabı oxuduğum və Rövşən bəy kimi istedadlı bir yazıçını da tanıdığım üçün özümü çox şanslı hiss edirəm çox şükürlər olsun ki, göz ardı etdiyim önəmli dəyərlərin vaxtında fərqinə vardım.
Talehinizdə baş verən çətinliklərə şikayətlənmək əvəzinə əlinizdəkilərlə xoşbəxt olmağınız diləyilə. Mütləq oxumağınızı məsləhət görürəm.
Son bir neçə aydır ölkə üzrə ən çox satılan, geniş müzakirələrə yol açan bu kitabı vətəndən xeyli uzaqda – İstanbul şəhərində oxudum. Bir dostum özü ilə bərabər Bakıdan xeyli kitab gətirmişdi, məndən təkidlə hədiyyə olaraq bir kitab seçməyimi istədikdə, heç fikirləşmədən “Bu şəhərdə kimsə yoxdur”u seçdim. Çoxdan oxumaq istəyirdim bu kitabı. Bunun bir səbəbi kitab haqqında eşitdiyim, oxuduğum təriflər olsa da, əsas səbəb yazıçının qələminə olan inamım idi. Məlum məsələdir, gündə yüzlərlə kitabın çap olunduğu bir dövrdə hər kitabı oxumaq qeyri-mümkündür. Buna görə yalnız etibar etdiyimiz, qələminə güvəndiyimiz yazarların əsərlərinə müraciət edə bilirik. Doğrudur, “Bu şəhərdə kimsə yoxdur”, müəllifin birinci oxuduğum əsəri olsa da, Rövşən Abdullaoğlunu tanıdığıma, savadına, intellektinə bələd olduğuma görə, düzgün seçim etdiyimə əmin idim. Gözlədiyim kimi də oldu. Kitabı oxuyarkən nəinki yalnış seçim etmədiyimi əmin oldum, həm də yazıçının nə dərəcədə istedadlı bir qələm sahibi olduğunu kəşf elədim. Bədii orjinallıq, maraqlı süjet xətti, yazıçın geniş dünyagörüşündən doğan fəlsəfi-elmi mühakimələr əsərə xoş bir axıcılıq bəxş edir. Yazıçı böyük ustalıqla oxucuya çatdırır ki, əslində bütün problemlər bizim dünyaya baxış tərzimizdən, bu həyatın fəlsəfəsini anlamamağımızdan qaynaqlanır. O, əsərdə hər insanın həyatda bir missiyasının olduğunu göstərir. Həyat eşqini itirmiş Villini yenidən həyata qaytarmaq da artıq ölmək üzrə olan xəstə Visamın missiyasıdır. Livandan gələn Visam bu missiyanın öhdəsindən son dərəcədə uğurla gəlir, mərhələ-mərhələ amerikalı dostu Villinin dünyaya baxış tərzini düzəldir. Ona sanki yeni həyat bəxş edir. Yazını çox uzatmaq istəmirəm, zatən məqsədim də uzun-uzadı bir mətn hazırlamaq deyildi. Yazıçının əməyinə təşəkkür olaraq təəssüratlarımı bu kiçicik yazı ilə bölüşmək istədim sadəcə. Sonda sizə minnətdarlıq etmək istəyirəm, Rövşən bəy. Bu əsəri qələmə aldığınıza görə, çox sağ olun. Qələminiz iti, məntiqiniz aydın, fəaliyyətiniz insanlığa faydalı olsun.
Rövşən Abdullaoğlunun “İnsan hər şeyi, kitab isə insanı dəyişir” – cümləsi diqqətimi daha çox cəlb etdi. Həqiqətən bu kitabın mənə çox böyük təsirləri oldu, hətta ətrafdakılara belə təsir etməyə başladım. İndi daha özümə güvənli, gələcəyimə inamlı yanaşıram. Bu vaxta qədər çoxlu kitablar oxumuşam. Müxtəlif kitabların mənə müxtəlif təsirləri olub , amma bu kitab mənə həyatımı daha gözəl qurmağı, bacara biləcəylərimi və qadir ola bildiklərimi daha gözəl öyrətdi. Kitab oxuduğum ilk psixoloji kitab idi. Rövşən Abdullaoğlunun bir çox kitablarına sosial şəbəkələrdə rast gəlirdim, lakin əldə etmək qismət olmurdu. Qədim Qala nəşriyyat evi sayəsində kitabları çox asan üsulla əldə etdim və bu mənə böyük sevinc bəxş etdi. Bu kitab həyata baxış tərzimi sözün əsl mənasında dəyişdi. İnanıram ki, gələcəkdə mən tanınmış uşaq psixoloqu, çoxları tərəfindən sevilib hörmət olunan bir insan olacam və bütün bunlar üçün yazıçıyla görüşüb ona dərin təşəkkürlərimi bildirəcəm. Düşünürəm ki, kitabı həyatımın ən doğru zamanında oxudum və bu kitab mənim həyat yoluma saçılan bir işıq oldu. Ətrafımdakı hər kəsə bu kitabı oxumağı məsləhət görürəm. İstəyirəm ki, onlar da özlərinə inamlı olsunlar, gələcəyini daha düzgün və layiqli qura bilsinlər. Yazıçıya bol uğurlar diləyir, belə gözəl kitab yazdığına görə təşəkkürümü bildirir və "Zamanı necə yeyək" kitabını oxumağa başlayıram. Bütün kitabsevərlərə xoş mütaliələr
“Hemen cevabını vereyim: Tabii ki var! Bu şehir güzel insanlarla dolu. Birileri seni göremiyor olabilir ama bu seni görmezden geldiklerinden değil, muhtemelen dalgın olduklarındandır. Herkesin yanında biri vardır. Sadece onu görmek lazım. Biz de birilerinin yanındayız. Belki de yanımızdaki insan da bizim gibi yapayalnız olduğunu düşünüyordur. Yapayalnız olduğunu düşünenlerin yanında da biz varız. Herkes yalnız olduğunu iddia ederse hepimiz yalnızlığa mâhkum oluruz.” ========================== Çok sade bir dili, çok yalın bir anlatımı var. “Hayatımızı zorlaştırdığımız gibi hayatımızın en önemli sorularına verilecek basit cevapları da zorlaştırıyoruz.” diyor, öyle haklı ki, ve kitapta hayatımızın en önemli sorularına basitçe cevaplar veriyor, zorlaştırmadan. — Bazen içimizdeki karanlığa saplanıyoruz, bir türlü çıkamıyoruz oradan, bir adım atsak çıkabilecekken bunu yapmıyor dışardan bir el bekliyoruz uzansın bizi çıkarsın diye.. Halbuki her şey çok daha farklı olabilir. “Nefes aldığın sürece, yıkılan duvarları onarmaya fırsatın vardır.” diyor. Farkına varılması gereken bu. —— Güzel kitap.
الكتاب: هذه المدينة فارغة الكاتب / ـه: هروشان عبدالله أوفلو نوع الكتاب: رواية عدد الصفحات: ٢٧١ دار النشر: الدار العربية للعلوم ناشرون التقييم: ⭐️⭐️⭐⭐️⭐️ المراجعة: (بيلي) شاب ينحدر من أسرة مفككة وماضٍ ثقيل انعكس على حياته المأساوية وعدم ارتباط بزوجته وابنيه، فوضع نفسة في عزلة تامّة عنهم لما يحويه تاريخه مع والدية؛ أم نادمة على ولادته وأب غير داعم قرر تركه لخلافاته مع أمه؛ تلك الخلافات التي تفاقمت وأدت إلى إنشاء حياة جديدة لكل منهما مع أشخاص آخرين، وأصبح هو في مهب الريح إلى أن انتهى به الحال ليصبح عامل نظافة في مستشفى. يعمل بشكل روتيني ممل، إلى أن يأتي (وسام) ذو الوجه البشوش على الرغم من مرضة الميؤوس من شفائة فيقلب عالم (بيلي) رأسًا على عقب، وهو الذي بنى حصناً منيعاً كي لا يقترب منه أي شخص حتى زملاؤه، أولئك الذين لا يكنون له الاحترام. هل نجح (وسام) في تغيير حياة (بيلي) الذي هو أيضا حياته كانت عاصفة بمشاكل لا تقل عن مشاكل (بيلي)؟ هل يحتاج كل شخص تعيس لشخص مثل (وسام) في حياته لينتشله من دوامّة التعاسة التي يعيشها؟ رأي شخصي: كتاب أكثر من رائع أنصح به بشدّة؛ يحتوى على الكثير من الأمل على الرغم من الحزن والغصّة الظاهرة في القصة والتي هي بمثابة الدافع للبحث عن الأمل 💛
Я потратил один день с половиной на прочтение 400 страниц этого романа. Представьте себе, я не спал, а когда кушал, эта книга не сходила с моих рук, но я не могу высказать своё мнение об этой прекрасной книге. Поверьте в этой книге, которую я прочёл со слезами на глазах, словно содержится 100 книг. В ней имеются сведения обо всём: о психологии, философии, религии, судьбах людей, о правах родителей, любви к ребёнку, о замкнутости человека и затем о его возвращении к жизни… Обязательно прочтите эту книгу, она непременно изменит вас, и сделает совершенным. В конце я хотел бы сказать: «Висам, ты супер… я проливал слёзы на каждой странице, где было написано твоё имя». Спасибо Ровшану Абдуллаоглу.
Hərkəsə salam😍😍😍Bəzi mahnılar üçün çoxca işlənən bir ifadə var "Sən sus,mən mövzunu bilirəm" deyə.Əgər bu ifadə kitablar üçün işlədilsə idi məhz ən gözəl bu kitaba yaraşardı..😊📚Kitabın sadəliyi bir kənara ,o qədər dərin və önəmli mövzulara toxunulubki💜Kitabda məncə ən önəmli mövzu biz insanlarıq👱Bizim həyatda qarşılaşdığımız hadisələr ,uģurlarımız,çətinliklərimiz və ən önəmlisi hadisələrə baxış tərzimizin həyatımıza birbaşa təsiri🌌🌸🌿Əgər ruhunuz yorģunsa,bir dolu sullar arasında çaşıb qalmısızsa ,sizi huzura aparacaq cümlələrə ehtiyacınız varsa bir an belə düşünmədən bu kitabı oxuyun məncə..🔮📖
Ailede sevginin, ilginin önemini anlatan, önemsiz gördüğümüz bir çok şeyin insan hayatını nasıl değiştirebileceğini bizlere gösteren bir kitap. Akıcı bir dili var, okutuyor kendini. En beğendiğim kısım baş karakterlerin arasında gerçekleşen ikili diyaloglardı. O iki kişinin arasındaki çatışma konuyu daha anlaşılır yapıyor. Eleştirdiğim kısımsa, cevaplayan tarafın bazı argümanlarının dini olması. Çünkü orada sorgulama değil teslimiyet anlayışı mevcut. Bazı insanların hayatını bile değiştirebilir, belki daha iyi anne baba olmalarını, belki bir şeyleri daha iyi görmelerini sağlayabilir. Aklınızda bulunsun, denk gelirseniz okuyun.
Sometimes, to escape reality, you don’t even want to look in a mirror. But the aches in your back and your joints, as well as the wrinkles and frailty associated with old age, never stop reminding you, every day, of your advancing years. Is this really life? No, this isn’t life, it’s the end, just the end . . . Yes, Helen, the train is slowly pulling up to its last station . . .”
Kitab sürükləyici idi,əgər iki il əvvəl oxusaydım daha çox təsir edərdi,son zamanlarda oxuduğum psixoloji kitablarından öyrəndiyim şeylərlə üst-üstə düşürdü deyə fərqli nələrsə qatmadı,bir digər mənfi tərəfi də o idi ki,kitabın obrazlarını xarici olduğunu təsəvvürümdə canlandıra bilmirdim,adicə christmas(krismas) qeyd edərkən belə sanki azərbaycanlılar yeni il keçirirmiş kimi hiss etdim.Ümidsizliklə sınandığınız bir dövrdə oxumaq yaxşı olar,yeni ilin ilk kitab seçimi olaraq xoş təsadüf idi.
“How can a heart that has never known love understand it?!” Willie was always surprised by what Wisam had to say about love and family. “All you need is a heart in order to understand love,” smiled Wisam.
*From the psychological novel #This_city_is_empty #Rovshan_Abdullaoglu
İlk öncə belə bir uğurlu romanlar üçün Rövşən bəyə təşəkkürlər ❤️ Romanı 4 ildir bitirməyimə baxmayaraq hələ də təsirindən çıxmamışam. Visam məni özünə aşiq elədi. Yaxşı ki, oxumuşam dediyim romanlardandir və hər kəsə tövsiyə edirəm.
Geçtiğimiz yıl almıştım bu kitabı ve bu ay okuma fırsatı buldum. Kitap akıcı ve rahat bir şekilde okunuyor. Sadece anlatılmak istenen konuya bu kadar sığ yaklaşılmış olmasını beğenmedim. Çok üstten yazılmış gibi geldi bana bu yüzden kitabı pek sevemedim.