從經濟發展到民主：現代亞洲轉型之路的不同面貌

by Dan Slater

威權統治者為什麼願意讓步轉向民主？

是抵擋不住，是心懷慈善，還是另有盤算？

我們曾經以為，一個國家的經濟發展起來，民主也將隨之發展出來。然而真實情況卻十分複雜，與這樣樂觀的期待相距甚遠。中國與新加坡是特別明顯的例子：儘管經濟有驚人的發展，政治上卻並非民主。

然而，原本是威權體制的臺灣與南韓，卻在經濟起飛之後踏上民主轉型之路。為什麼會有這樣的差別？儘管在一九八○年代，國民黨的威權統治者遭遇美國施加的壓力以及臺灣內部追求民主的呼聲，但它的統治權力仍舊非常穩固，是什麼樣的因素讓它願意進入另一種政治架構，來應對上述的壓力？

本書作者認為，原因並非政權即將崩潰所以不得不妥協，也不是威權統治者善心大發，反而正是因為統治基礎十分穩固，讓威權政黨有信心在全面開放選舉之後，仍然可以穩操勝券，掌握政權。

這個相當特別的解釋角度十分具有啟發性，讓我們對「為什麼有些國家邁向民主，有些卻沒有」這個政治經濟領域的重大謎團有進一步的理解。兩位作者深入比較亞洲十二個國家的經濟與政治發展路徑，解釋他們從這樣的視角如何看待這些國家的民主發展，包括日本、南韓、臺灣、中國、新加坡、泰國、香港、越南、柬埔寨、緬甸、印尼、馬來西亞。


史萊特與黃一莊運用精要的分析與全方位的實證研究，為理解亞洲的民主化軌跡提供了新的架構。保守派的掌權者有可能化身為出人意料的民主化源頭──對於比較政治學的研究者，這是重要的一課。
──齊布拉特（Daniel Ziblatt），哈佛大學政府學系教授，《民主國家如何死亡》（How Democracies Die）共同作者。


獨裁者為什麼會放棄他們的威權權力？對於這個關鍵問題，史萊特與黃一莊這兩位比較政治學頂尖學者提出新穎而令人信服的詮釋，並深入研究亞洲民主化與威權現況的案例作為佐證。《從經濟發展到民主》一方面與當今世局的析論密切相關，一方面為理解民主化提供了新穎而恆久的貢獻。
──史宗瀚（Victor C. Shih），加州大學聖地亞哥分校政治學系教授

Genres: Nonfiction, Asia, Politics, History, China, Economics

472 pages, Paperback

Published May 21, 2024

Reviews

[Saman · Rating 4 out of 5]

ایده اصلی کتاب چیست؟

آقایان دن استیلر و جوزف ونگ در این کتاب قصد تشریح ایده « دموکراسی از موضع قوت» رو دارند. این دو معتقدند مردم‌سالاری‌های قوی می‌تونند از بطن رژیم‌های اقتدارگرا به بوجود بیاند. در این نظریه رژیم های اقتدارگرا اغلب زمانی دموکراسی رو می‌پذیرند که از پیروزی و تداوم ثبات خودشون اطمینان داشته باشند.از طرفی با دریافت چهار نشانه که حکایت از گذراندن دوران اوج اون نظام حکایت می‌کنه می‌تونند گذار به دموکراسی رو استارت بزنند. اون علایم چهارگانه به صورت انتخاباتی، اقتصادی،تنازعی و ژئوپولتیک ظاهر میشه. نویسندگان از تعبیر جالب تلخ و شیرین برای این لحظه استفاده می‌کنند. شیرین بابت رسیدن به اوج و در واقع تجربه اوج نظام و تلخ از این جهت که ضمن رسیدن به اوج، سقوطی هم در راهه و بهتره تا سقوط شدید نشده خود اون رژیم به سمت دموکراسی حرکت کنه. یه تصویر کلیشه ای از دموکراسی حکایت از این داره که اون رو معطوف به غرب می‌دونه و کلیشه دوم هم رسیدن به دموکراسی رو با انقلاب و براندازی رژیم اقتدارگرای مستقر قلمداد می‌کنه. مولفان کتاب ضمن کشیدن خط بطلانی بر این دو نظر، معتقدند رژیم های اقتدارگرا بدون سقوط می‌تونند روی به دموکراسی بیارند. طبق نظریه این دو رژیم حاکم بر چین همچنان فرصت حرکت به سمت دموکراسی رو داره.

کشورهای مورد بررسی نویسندگان کدام است؟

نویسندگان کتاب دوازده کشور شرق آسیا رو برای نظریه خودشون مورد بررسی قرار دادند و اونها رو در چهار خوشه تقسیم بندی کردند. خوشه اول کشورهای دولت محور شامل ژاپن، کره جنوبی و تایوان است که بهترین نمونه های دموکراسی از موضع قوت هستند. خوشه دوم کشورهای نظامیان توسعه گرا شامل اندونزی، میانمار و تایلند است که آنها هم دموکراسی از موضع قوت داشتند اما نه به شکل خوشه اول بلکه نسخه ای ضعیف تر از آنها. خوشه سوم کشورهای به اصطلاح توسعه گران سابقا بریتانیایی هستند که در مورد سنگاپور ، مالزی و هنگ کنگ هستند که در زمان درست به سمت دموکراسی حرکت نکردند و به اصطلاح از موضع ضعف به این هدف حرکت کردند که نتایج مثبت و جالبی نداشت و خوشه چهارم سوسیالیست های توسعه گرا شامل چین،ویتنام و کامبوج هستند که از رفتن به سمت دموکراسی امتناع ورزیدند.

ریویو و خلاصه ای مطالب کتاب:

شروع بررسی کشورها با ژاپن به عنوان اولین کشوری است که به سمت دموکراسی از موضع قوت حرکت کرده. نویسنده برای توضیح اوضاع ژاپن بعد از جنگ جهانی دوم ابتدا فلش بکی به چند دهه قبل می‌زنه و به شرح دوران امپراتوری میجی می‌پردازه. نکته حائز اهمیت نویسندگان در بررسی ژاپن استفاده از نخبگان غیرنظامی محافظه کار هست. سنگ بنا و ریشه این مساله رو ما در دوران میجی می‌بینیم که طی اصلاحات اون دوره، احزاب در ژاپن رشد کردند و دموکراسی هم پیشرفت هایی داشت..در پی این اصلاحات و تولد احزاب، طبقه محافظه کار به وجود آمد. درسته که در ابتدای دهه سی ژاپن وارد یک دوره فاشیستی میشه اما این محافظه کاران پس از جنگ جهانی دوم با حضور در قدرت کار رو برای ژاپن در میارن. در مورد ژاپن پسا جنگ نکته ای که گفته میشه اشغال ژاپن توسط آمریکا و دیکته کردن قانون اساسی توسط آمریکایی هاست. نویسندگان معتقدند درسته حضور امریکا تاثیر مثبت داشت و این کشور رو به این سمت سوق داد ولی این روایت تمام ماجرا نیست و در واقع قانون اساسی تازه ژاپن حاصل مذاکره و چانه زنی آمریکایی ها با همین گروه محافظه کار ژاپنی است.

فصل چهارم کتاب از تایوان صحبت می‌کنه و این کشور رو بهترین مثال برای دموکراسی از موضع قوت می‌دونه. حزب کومین تانگ که قدرت رو چند دهه در تایوان به دست داشت چون از حفظ قدرت اطمینان داشت در همون دوران تلخ و شیرین به سمت دموکراسی حرکت کرد.در چند دهه حکمرانی این حزب کشور از نظر اقتصادی رشد بالایی رو داشت و درسته اعتراضاتی در کشور نسبت به مسائل سیاسی وجود داشت ولی اونقدر حاد و گسترده نبود که بخواد نگرانی ایجاد کنه فلذا این حزب تصمیم گرفت در بهترین زمان ممکن به سمت دموکراسی حرکت کنه. مساله ای که در نظریه نویسندگان کتاب روش تاکید میشه اینه که توسعه اقتصادی باعث میشه طبقه متوسط گسترده تر بشه و شهروندانی با مطالبات جدید درست بشه که رژیم حاکم نمیتونه نسبت ب این مطالبات بی تفاوت باشه.
فصل پنجم اخرین کشور از خوشه اول یعنی کره جنوبی رو بررسی میکنه.کره مسیر کج دار و مریزی رو پیمود. نه محافظه کاران قوی ژاپنی رو داشت و نه مثل تایوان در زمان اوج، تن به دموکراسی داد. کره پس از جنگ جهانی دوم و طی یک مسیر پر پیچ و خم به این مهم دست یافت. تمجید نویسنده از آمریکا چه در این فصل و چه در فصل ژاپن و تاکید بر خیرخواهی این کشور برای دموکراتیک شدن این دو کشور برای من آزاردهنده بود. چنان از اشغال ژاپن توسط آمریکا تعریف می‌کردند که انگار پدیده میمون و مبارکی است.

فصل ششم کتاب در مورد کشور چین صحبت میشه.خب یکی از نکات بسیار اساسی در نظریه این دو اطمینان از آینده است. یعنی نظام حکمرانی باید نسبت به آینده خودش مطمئن باشه تا تن به دموکراسی بده.فلذا اینکه چین بعد از اتفاقات و شورش های سال 1989 به این سمت حرکت نکرد، علتش نگرانی نسبت به آینده است و طبق همین منطق شرایط فعلی چین رو برای حرکت به سمت دموکراسی و انتخابات آزاد کاملا مهیا میدونند. از اونجایی که حزب حاکم بر چین در حال حاضر در اوج قدرت خودش قرار داره و ابدا شرایطی مثل اعتراضات 1989 رو نداره، این کشور میتونه به سمت دموکراسی حرکت کنه..

فصل هفتم، نظامیان توسعه گرا سه کشور اندونزی، تایلند و میانمار رو در یک فصل مورد بررسی قرار میده. این سه کشور حرکتشون به سمت دموکراسی از موضع قوت بود ولی نه به شکل خوشه اول. چهار تفاوت این سه کشور با خوشه نخست توضیح داده میشه و سپس به شرح هر کدومشون پرداخته میشه. در این سه کشور باز وضعیت اندونزی بهتر بود و توانست به یک هم‌زیستی بین ارتش و سیاسیون دست پیدا کنه. تایلند مورد جالبی است و به علت نبودمحافظه کاران قوی و همچنین عدم وجود احزاب قوی، مسیر حرکت این کشور به سمت دموکراسی مختل شد و کودتا و مسائل مشابهی رخ داد.ائتلاف ارتش و دربار تا زمانی که نسبت به آینده آسوده خاطر نباشند به سمت دموکراسی حرکت نخواهند کرد. فصل هشتم و نهم هم دو خوشه آخر رو مورد بررسی قرار میدند.

در باب مترجم:

من تحلیل‌های آقای قهرمانپور ور اغلب دنبال می‌کنم. به شخصه خوشمم میاد. هر چند انتقاداتی نسبت به عدم قطعیت و نسبی گرایی زیادی که ایشون داره وجود داره ولی تحلیلهای ایشون اغلب یک تصویر بزرگ و کامل از یک ماجرا/پدیده میده. آفت بزرگی که ما گریبانگیرش هستیم همین تک بعدی یا کامل ندیدن پدیده هاست. چه تاریخ خودمون و چه مسائل روز رو کامل و با توجه به تمام زوایا نگاه نمی‌کنیم و اتفاقا نیاز داریم به نور انداختن به اون ابعادی که عمدی یا سهوی نادیده‌اش می‌گیریم...یک گفت و گویی ایشون با دکتر محمد فاضلی در مورد همین کتاب داره که به محض وصل شدن اینترنت بین الملل، لینک یوتیوب برنامه رو پیدا می‌کنم و میذارم اینجا، اگر دوست داشتید ببینید.برنامه مفیدی است.

لینک برنامه:

https://youtu.be/ERgHXda6VMA?si=fImWs...

جمع بندی:

از ایده‌های اصلاحات محور خوشم میاد و سعی می‌کنم تو همین مسیر حرکت کنم. برای منی که کلا از انقلاب و مشتقاتش بدش میاد چنین طرز فکرها و ایده هایی جذابیت داره. در کل کتاب میخواد بگه نظام حاکم بر یک کشور، وقتی جیک جیک مستونت هست به فکر زمستونتم باش. در همون دوران شیرین اوج، با اطمینان از آینده سیاسیت میتونی اصلاحات و مسیر به سمت دموکراسی رو هموار کنی، پس برو جلو. اصلاحات پیش دستانه و حرکت به سمت دموکراسی و تعویض قدرت بی درد سر توسط انتخابات بهترین گزینه ایست که یک نظام میتونه بهش رضایت بده. البته که همه کشورها یک مسیر رو نمیرند و گاهی مثل خوشه های سوم و چهارم یا دیر به این سمت حرکت میکنند و یا کلا از رفتن به این مقصد امتناع می‌ورزند.

ختم این ریویو هم این جمله از کتاب باشه:

« ای بسا آخرین دلالت کتاب ما برای رژیم‌های اقتدارگرا در سراسر جهان این باشد که اصلاحات پیش‌دستانه بهترین بیمه در قبال ویرانی تقریبا حتمی است که بعد از سقوط ناگهانی و کامل رژیم به بار خواهد آمد؛ بروندادی که به اعتقاد ما حتی طرفداران دو آتشه دموکراسی هرگز نباید سراغ آن بروند. حتی موفق‌ترین رژیم‌های اقتدارگرا باید بپذیرند قوت نهادی و بزرگ‌تر کردن کیک اقتصاد نمی‌تواند جایگزینی دائمی برای دموکراتیزاسیون باشد، بلکه انجام این کار می‌تواند مستحکم‌ترین شالوده‌ها را برای موفقیت گذار به دموکراسی در آینده فراهم آورد.»

[Ali · Rating 4 out of 5]

امیدوارم حالتون خوب باشه خودم که دچار سندرم بازمانده شدم یا یک همچین چیزی. معرفی کتاب رو که آقا سامان زحمت کشیدن کامل و جامع توضیح دادن فقط بلد نیستم لینک بذارم:)
همینقدر کوتاه بگم که نسخه ش به درد الان لااقل در کوتاه مدت نمی خوره جایی که سایه حزب هم با تیر زده میشه شاید باشه برای مقاطع گذشته یا مقاطع محتمل آینده.

[Ashley Combs · Rating 4 out of 5]

It’s a 3.5 but I’ll round up because it covers 12 different countries. Overall idea and argument is pretty solid, but I thought it was lacking in information and story for certain countries. You could definitely tell where the author felt more confident in the country’s history. I also felt that, like many political science books, it repeated its argument too much rather than just letting the history and information speak for itself. But would recommend if you’re looking for a solid understanding of democracy and development in Asia

[Sadie Forsythe]

The breadth of this research is a little staggering, though entirely secondary and apparently limited to English-language. It's also a little convenient that the developmental clusters break neatly into four groups of three each. But all in all, interesting and convincing (at least to this non-economist, baby political scientist).

[Dylan · Rating 3 out of 5]

Some very interesting ideas. However, as a work of political science I found some of the arguments made were not very compelling. Every general principle or category the authors tried to construct seemed to be more exception than rule. As a work of history, the book suffered from a general lack of primary sources.

[Major Kusanagi · Rating 4 out of 5]

Study on the origins of democracy across east and southeast Asia, dividing countries into loose 'clusters': the democratizers (Japan, South Korea, Taiwan), the developmental militarists (Indonesia, Thailand, Myanmar), those with a legacy of British colonialism (Malaysia, Singapore, Hong Kong), and the developmental socialists (China, Cambodia, Vietnam).

Authors suggest two broad paths of how non-democratic regimes become democratic: either when the non-democratic system breaks down, or when ruling parties or elites are confident enough they can retain power or continue to hold influence after democratization.

[Jeany Lin · Rating 3 out of 5]

這本原作是2022年出版，春山2024年五月出版。資料和研究還蠻新的，所以我蠻有興趣的。

然後他比《比較的幽靈》好讀一百倍！就是一個正常的美國研究型書籍會有的樣子！把結論先寫出來給你，再舉例說明，比歐洲學者喜歡纏纏繞繞的風格真是簡明易懂多了。

不過要說到他的分析，我覺得他有他的道理，但是台灣部分超級不行，日本也沒有說服我。東南亞不熟無法判斷，中國、越南、新加坡有道理。

[Daniel Mcintyre · Rating 5 out of 5]

A truly spectacular piece of political science scholarship, crisply written and goes on not a page too long.