Deepfake

by Μάκης Μαλαφέκας, Κώστας Σπαθαράκης (Editor), Εύα Πλιάκου (Editor)

Έπρεπε να γράψω ένα λάθος μυθιστόρημα. Ο αφηγητής παρασέρνει τον ήρωα σ’ όλα τα αδιέξοδα, σ’ όλα τα λάθη, τα περιγράφει και λάθος από πάνω, εκτιμά λάθος την εποχή του, τις καταστάσεις όλες, και στο τέλος ο ήρωας πεθαίνει γιατί δεν μπορεί να γίνει τίποτα άλλο. Και πεθαίνει κι ο αφηγητής. Όλοι. Πεθαίνουν όλοι με φριχτό τρόπο, το λάθος μυθιστόρημα ξεχνιέται, και μετά από χρόνια το βρίσκει σε καλάθι ένας άλλος αφηγητής. Κάνει πλέον μισό ευρώ, αλλά δεν το αγοράζει καν.

Genres: Fiction, Noir, Mystery, Literature, Crime, Greece, Detective

224 pages, Paperback

First published June 1, 2024

About the author

Ο Μάκης Μαλαφέκας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977. Ασχολείται με τη λογοτεχνία και την ποίηση, το σχέδιο και τη ζωγραφική. Ζει και εργάζεται στο Παρίσι.

Reviews

[Χρυσόστομος Τσαπραΐλης · Rating 4 out of 5]

Θεσπέσιο page turner, αθηναϊκο (ως επί το πλείστον) καταιγιστικό νεονουαρ που καταπιάνεται με τρέχοντα θέματα (alt-right, μεταναστευτικό, gentrification), αλλά και με καταστάσεις και πρόσωπα που ακουμπάνε τη νεότητα των 35+ (ανάμεσα στα οποία και ο Φουσέκης!), με καμπόσα easter eggs που άπτονται της Αττικής γεωγραφίας. Μόνη μου ένσταση το κάπως φτωχό σε πληροφορία τέλος.

[. . . _ _ _ . . . · Rating 3 out of 5]

Είχατε νουάρ και στο χωριό σας. Εξυπνακιστίκο, λίγο δήθεν, με σημαντική αναφορά για την πλοκή στον φαρσέρ Φουσέκη (!) - που αν και ίδιας ηλικίας με τον συγγραφέα τον ανακάλυψα μετά το ποντκαστ του Δημοκίδη-αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι υπάρχει ταλέντο εδώ και ενδιαφέρον στην πλοκή με urban αισθητική (με παράκαμψη στη Μεσσηνία). Εντάξει, οι χαρακτήρες δεν υπάρχουν (και όταν λέω "δεν υπάρχουν", εννοώ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ, αλλά σε ποιο νουάρ υπάρχει αληθοφάνεια;) και γενικά η υπόθεση κλωτσάει από παντού, αλλά διάβασα κάτι με άποψη και αισθητική που σε κρατάει γερά ως το τέλος, έχοντας την εξυπνάδα να μην το ξεχειλώσει : σύντομο και παλπ, μακριά από τον κάθε "μπεσελερά" που νομίζει ότι πρέπει να γράψει 600 σελίδες για να κρατήσει το κοινό. Bonus point μια Εισαγγελέας Πρωτοδικών με κρυφές φαντασιώσεις (έπρεπε να φτάσω στο τέλος για να μάθω ποια ήταν η περίφημη φαντασιώση της Εισαγγελέως που "δεν είπε καν στον ψυχαναλυτή της". Σεξ πάνω σε δικογράφίες με έναν αστυνομικό διευθυντή; Όργια με τον συνήγορο υποστήριξης της κατηγορίας και υπεράσπισης ταυτοχρόνως;).
Τώρα βέβαια για το οι "χαρακτήρες δεν υπάρχουν" με ειδοποιούν από το κοντρόλ ότι Πατριαρχέας από τη Μεσσηνία με ξενοδοχεία υπάρχει στ' αλήθεια. Παραείναι σύμπτωση και πολύ θα ήθελα να το μάθει ο αληθινός Πατριαρχέας για να πάρω ποπκορν.
Ε ΡΕ ΚΑΤΙ ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΣΟΥΝ

[Makis Dionis · Rating 4 out of 5]

Ο Μαλαφεκας καταθέτει την απογοήτευση του για ένα κόσμο που χάνεται. Έχει προλάβει την τελευταία ελεύθερη εποχή των σοβαρών ακουσμάτων κ διαβασματων, την εποχή που πήγαινες Κυκλάδες με 1500 δρχ εισιτήριο, την εποχή που έμοιαζε να έχει μέλλον που μας περίμενε όχι για την επιβίωση αλλά τη δημιουργία

Κ μετά ο ορυμαγδος του internet , των κινητών , του φαστ τρακ, παραδομένοι στην μοναξιά η/και στην εξουσία σ ένα κουλ γραφείο , μιας χώρας που ρημάζει, περιμένοντας τον αλγόριθμο να ορίσει του τι είναι κ τι δεν είναι . Deepfake κουλτούρας!

Τα Εξάρχεια του Κρόκου η απόδειξη, η αφετηρία στη διαδρομή της παράνοιας αλλά και η πηγή μιας κρυφής ελπίδας ότι δεν έχουν χαθεί όλα. Ακόμη.

[Χρήστος Γιαννάκενας · Rating 5 out of 5]

Νουάρ παραλήρημα σε μορφή σάτιρας, όπως μόνο ο Μαλαφέκας ξέρει.

[Thanasis Styl · Rating 5 out of 5]

"Νυχτερινή Αθήνα. Ένα τέρας που έζεχνε ηλεκτρική υγρασία και ψέματα μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι." (σ. 103)

Ένα πραγματικά πολύ καλό νουάρ για το σήμερα. Χωμένο βαθιά στον βούρκο της alt-right και της διαπλοκής της. Οι περιγραφές κοφτές και ρεαλιστικές. Νομίζεις ότι είσαι κι εσύ εκεί, στο κέντρο, στα Εξάρχεια, στην Καλλιθέα, στην Παραλιακή, στη Μεσσηνία, σε μια βίλα που (αρχικά) φαίνεται να έχει vibes "μεγάλου Γκάτσμπυ", απέναντι από μια γειτόνισσα που ερωτοτροπεί με μάσκα προστασίας, να ακούς ξανά τις φάρσες του Φουσέκη, να τρως στη μάπα τα fake news της Ακροδεξιάς, να πίνεις καφέ και να τρως ζελέ στον τελευταίο όροφο του Hondos στην Ομόνοια, να βλέπεις τα ΜΑΤ να κάνουν παρέλαση στα Εξάρχεια.

[Sevi Salagianni · Rating 2 out of 5]

Γιατί πάτε και κάνετε hype στα social με τέτοια βιβλία και την πατάμε εμείς;

[Lazaros Karavasilis · Rating 5 out of 5]

Με το έργο του Μάκη Μαλαφέκα ήρθα σε επαφή πολύ πρόσφατα και μετά από μακρόχρονη παρότρυνση φίλου. Αναγνωστικά, με ελκύει το νουάρ, το νέο-νουάρ και το πόλαρ και δη το πιο πολιτικοποιημένο, αυτό που δεν επαφίεται αυστηρά στις κλασικές νόρμες της νουάρ λογοτεχνίας. Έτσι, η περσινή πρώτη μου επαφή με το ‘Μη Λες Κουβέντα’, συμπληρώθηκε από την φετινή ανάγνωση της χαλαρότερης ‘Μεσακτής’ και του πιο σοβαρού ‘Deepfake’, ολοκληρώνοντας την τριλογία με τον Μιχάλη Κρόκο, alter-ego του ίδιου του συγγραφέα.

Ήδη από τις πρώτες μέρες κυκλοφορίας του βιβλίου γνώριζα πως η θεματική του Deepfake θα είχε επίκεντρο την ακροδεξιά, την εναλλακτική δεξιά (alt-right) και τις σύγχρονες ελληνικές εκφάνσεις της, όχι ασύνδετες απο τις παγκόσμιες μεταμορφώσεις του συγκεκριμένου χώρου. Επαγγελματικά μιλώντας, αυτός ο χώρος βρίσκεται συνέχεια στο επίκεντρο μου, λογοτεχνικά μιλώντας, το νουάρ μ’αρέσει, πιστεύω πως ήταν θέμα χρόνου να εξερευνήσω τη νέα και σαφώς πιο επικίνδυνη περιπέτεια του Μιχάλη Κρόκου.

Συνεπαρμένος απο τη ροή της γραφής, όπως άλλωστε οφείλει να είναι ένα σωστό page-turner, έδωσα έμφαση στην ίδια την αφήγηση και στην επίλυση ενός άλλου μυστηρίου, με εξαφανίσεις, femme fatales, και τα λοιπά γνωστά στοιχεία του νουάρ. Στη πορεία όμως συνειδητοποίησα τον εργαλειακό τρόπο με τον οποίο επιστρατεύεται η συγκεκριμένη λογοτεχνική δομή για να μιλήσει για κάτι πολύ βαθύτερο: την μορφή της εκσυγχρονισμένης alt-right στην Ελλάδα σήμερα. Θα πει κανείς πως αυτό ήταν ήδη γνωστό από την περιγραφή του βιβλίου. Αυτό όμως που δεν ήταν γνωστό, είναι η υπόγεια διαβρωτική δικτύωση της alt-right και ο αντίκτυπος της στο συνολικό πολιτικό σώμα, δηλαδή την ίδια την κοινωνία.

Το Deepfake έρχεται να δείξει αυτή τη νέα συνθήκη που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια στα καθ’ημάς και σχηματίζει και μια ακούσια (ίσως) αντιπαραβολή με τη σχετικά πρόσφατη ακροδεξιά παρουσία στην Ελλάδα. Οι μέρες όπου οργανωμένα γκρουπούσκουλα της Χρυσής Αυγής τρομοκρατούσαν με ωμή βία τους δρόμους της χώρας, φαίνεται να ανήκουν σε ένα αρχαϊκό παρελθόν και έχουν δώσει τη θέση τους σε μια ακροδεξιά με φιλικό πρόσωπο, κουστουμαρισμένη, και με λάπτοπ στο χέρι αντι για ρόπαλο. Οι φωνές και τα συνθήματα έχουν αντικατασταθεί απο την εργαλειοποίηση της κολτούρας των memes (meme culture), απο την υπεροπλία που μπορεί να παρέχει το ίντερνετ και οι διαδικτυακοί μικρόκοσμοι για τη διάχυση της ρητορικής του μίσους, ενώ η βία έχει γίνει πιο στοχευμένη. Με λίγα λόγια, η ακροδεξιά έχει γίνει πιο στρατηγική, πιο έξυπνη και σαφώς πιο επικίνδυνη.

Καθώς ο Μιχάλης Κρόκος βυθίζεται όλο και περισσότερο σε αυτό το κόσμο, γίνεται όλο και πιο φανερή η σύζευξη μεταξύ σύγχρονης alt-right και θεμελιακών στοιχείων της ελληνικής ακροδεξιάς, μια ανίερη συμμαχία μεταξύ των νέων μεθόδων και μιας παλαιακής αντίληψης για το έθνος. Εκεί, όπου ο νέος κόσμος μιλάει για την ακροδεξιά επιτάχυνση της καταστροφής του ανθρώπινου πολιτισμού (far-right accelerationism), οι παλαιοί καταφεύγουν στις αρχές της πατριδοκαπηλίας με την μακραίωνη ιστορία τους. Σε ένα χαρακτηριστικό σημείο του βιβλίου, το κεφάλι της alt-right οργάνωσης δηλώνει πως θέλει να πουλήσει πίνακες με αρχαιοελληνικό θέμα, ζωγραφισμένους με κάρβουνο, απο τα αποκαϊδια όλων των κτηρίων που έγιναν στάχτη τη περίοδο 2008-2012, απο τις ‘θλιβερές μειοψηφίες και τα μπάχαλα’. Η οδύνη γίνεται ευκαιρία, ένα προϊόν στα χέρια αυτών που πουλάνε πατρίδα, για να καταλήξει ένα vintage σουβενίρ, μασκαρεμένο ως σοφιστικέ τέχνη. Τα αρχαία αντικαθίστανται από τα νέα, αλλά η ακροδεξιά έχει σταθερή προσήλωση στην εκμετάλλευση του πόνου, του έθνους, και όλων των άλλων χαρακτηριστικών στοιχείων της. Εκεί που οι νεότεροι χειρίζονται τη νέα τεχνολογία πιο έξυπνα και με μεγαλύτερο αποτέλεσμα, οι παλαιοί καταφεύγουν σε ψηφιακά επεξεργασμένους σκανδαλοτραφείς εκβιασμούς. Αυτή η συνεργασία όμως επιτρέπει την μεγαλύτερη διεύρυνση της ακροδεξιάς στο μεγαλύτερο δυνατό ακροατήριο.

Ο Μαλαφέκας καταφέρνει με αυτό το τρόπο να παρουσιάσει μια σύγχρονη ακτινογραφία της ελληνικής alt-right, ενός κράματος μεταξύ τοπικών ιδιαιτεροτήτων και διεθνών τάσεων που δεν παύει να είναι εξαιρετικά επικίνδυνη. Το Deepfake δεν είναι ένα απλό tech-noir, αλλά μια σήμανση κινδύνου για τον ακροδεξιό χώρο που παρεισφρέει δίπλα μας, στις χαραμάδες της ίδιας της κοινωνικής ζωής, χωρίς να γίνεται καν αντιληπτός. Αυτή ίσως να είναι και μια απο τις μεγαλύτερες σύγχρονες επιτυχίες του.

[Jordan Iordanis · Rating 4 out of 5]

Δεν ξέρω σε ποια κατηγορία εντάσσεται, noir, crime fiction, μάλλον το πρώτο, πάντως το βιβλίο ήταν εξαιρετικό. Ρυθμός που σε κρατάει, ωραίοι χαρακτήρες, ρεαλιστικοί διάλογοι, και δεμένη υπόθεση προσαρμοσμένη στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα - όπως κάνει εδώ και πολλά χρόνια ο Μάρκαρης. Θα ήθελα λίγο περισσότερες πληροφορίες στο τέλος, το οποίο αφήνεται (ελαφρώς) ανοιχτό, αλλά who cares? Δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου. Απολαυστικότατο.

Βαθμολογία: 4.5/5.0

[Michael Kotsarinis]

Ένα πολύ σύγχρονο ελληνικό νουάρ με αρκετά κινηματογραφικά στοιχεία και πολλές αναφορές στην σύγχρονη κοινωνία με μια δόση σαρκασμού και αναζήτησης της γενιάς των χαμένων ευκαιριών.

Δείτε περισσότερα στο Ex Libris.

[Κρίτων Γρηγοράκης · Rating 3 out of 5]

(+)
Ενδιαφέρουσα γραφή, πλούσια, ξεχωριστή.
Ενδιαφέροντες ήρωες, ωραία ανεπτυγμένοι.
Αγωνία και δυνατή "δραματουργική εξέλιξη" μέχρι τέλους.
Ενδιαφέρον νουάρ / αστυνομικό / κοινωνικό

(-)
Κλείνει συνωμοτικά το μάτι σε πολύ συγκεκριμένο κοινό, συγκεκριμένες γενιές με πολύ συγκεκριμένα ερεθίσματα. (π.χ. όντας ελαφρώς μεγαλύτερη γενιά από τον συγγραφέα - τον Φουσέκη, που παίζει "κεντρικό ρόλο" στην πλοκή, από σπόντα και μόλις προσφάτως τον γνώρισα. Το τι ήταν και οι φάρσες του ήταν το inside joke μια γενιάς και μόνο αυτής).
Έχει αρκετά εξυπνακίστικο χιούμορ.
Κάπου γίνεται χαοτικός και κουραστικός στο να καταλάβεις τι γίνεται - και αν το χάος είναι στο κεφάλι του ήρωα (σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση) - ο αναγνώστης δεν φταίει να το υποστεί σε βαθμό τέτοιο. Κουράζει με αναφορές σε πρόσωπα / πράγματα / καταστάσεις άγνωστα - χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις - που σε μπερδεύουν και ψάχνεις να βγάλεις άκρη.

[Nikos Gian · Rating 5 out of 5]

Ατμοσφαιρικό, σκοτεινό στους δρόμους της Αθήνας. Διαβάζεται απνευστί.

«Εντός του αντεστραμμένου κόσμου, η αλήθεια είναι μια στιγμή ψεύδους».

[Eva · Rating 3 out of 5]

Κάτι έχει παιχτεί με τη Dua Lipa και τον Μαλαφέκα, αλλα δεν διαβάζω lifo και δεν ξέρω τι ακριβώς. Είχα στη λίστα μου το βιβλίο εδώ και πολύ καιρό κι επί τέλους το πέτυχα κάπου διαθέσιμο.

Ακούω κάποιους νεαρούς αναγνώστες να το επικρίνουν, εκεί προς το τέλος ανοίγει την υπερβολή του νουάρ όσο δεν πάει άλλο, όμως ως βαθύ, βαθύτατο GenX το διάβασα ευχάριστα και το απόλαυσα ιδιαίτερα. Είχε κατι να μου πει, ήξερε πως να μου κλείσει το μάτι.

[Milt Theo · Rating 5 out of 5]

Το "Deepfake" είναι η ονείρωξη του κάθε Εξαρχιώτη, ή αλλιώς το νεο-νουάρ που αξίζει στην Αθήνα και την ελληνική πραγματικότητα γενικότερα. Στο κέντρο ένας πικραμένος συγγραφέας πνευματικά καθηλωμένος στη δεκαετία του '90 και πίσω του μια Αθήνα που ζει κυρίως σε φαντασιωτικές συζητήσεις αναρχικών καφενείων. Αυτός ο "ήρωας" είναι ένας χαμένος, ένας ξενερωμένος πλάνητας που κινείται δυστονικά μες στην πόλη, ένας ψευτομπενγιαμινικός flaneur τίγκα στη μιζέρια και στην απογοήτευση, ο οποίος βρίσκεται ξαφνικά μπλεγμένος μέσα στα κατακάθια της ελληνικής επιχειρηματικότητας και ανάπτυξης (δηλαδή, στη διαφθορά) - και ανακαλύπτει, με μια deepfake αθωότητα, τι σημαίνει αληθινός κυνισμός στους 50άρηδες διαπλεκόμενους του σήμερα (ή του 2022, τέλος πάντων). Στο τέλος, προτιμά να γυρίσει στη φωλιά του, όπου τα χαμόγελα μεταξύ γειτόνων τάχα παραμένουν γνήσια, και απ' όπου ξετρυπώνει ακόμη η ελπίδα για το μέλλον, έστω και εντελώς άδεια από συγκεκριμένο περιεχόμενο, δίχως σχήμα, οδηγίες, αρχιτεκτονική ή πρόγραμμα - μια κακομεταχειρισμένη όψιμη ντερρινταϊκή υπόσχεση, διαρκώς αναβαλλόμενη αλλά απτή για το μυημένο που είναι σε θέση να πιάσει το κλείσιμο του ματιού. Π΄ρόκειται άραγε για μια deepfake ελπίδα; Ναι, αν είναι δυνατόν να προσομοιωθούν τα συναισθήματα. Αλλά τι θα ήταν μια deepfake εκδοχή της λύπης, της χαράς, της νοσταλγίας; Θα είχαν διαφορά από τη λύπη, τη χαρά και τη νοσταλγία;

Η έμφαση στην οδό Καρνεάδου, μετά το θάνατο του Μαζωνάκη μοιάζει προφητική - τα σύντομα περάσματα από τα καφέ και τους φούρνους των Εξαρχείων και της Καλλιδρομίου επίσης φέρνουν στο νου τα παρατράγουδα της φοροδιαφυγής από ιδιοκτήτες αλυσίδων εστίασης του σήμερα. Η συμμορία του πρώην βουλευτή δεν θυμίζει όμως πλέον τη Χρυσή Αυγή, αλλά τις περίπλοκες "εγκληματικές οργανώσεις" λογιστών και δικηγόρων που φαίνεται πως κάθε σημερινός μεγαλοεπιχειρηματίας που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να έχει στο τσεπάκι του, με δίχτυα απλωμένα παντού, αλά ελληνικά όμως - Μαφίες από τα Lidl που θα λέγαμε κι άλλοτε. Με αυτό το σκηνικό ως φόντο, η πλοκή αναπτύσσεται αριστοτεχνικά, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, με αναφορές τόσο στην αθηναϊκή παρακμή όσο και στη simulation theory, ένας αχταρμάς που δεν δένει ποτέ, τρεμουλιάζει σαν αποτυχημένος ζελές και καταλήγει μια χωματερή ή ένας οχετός μπαγιάτικων αναμνήσεων, μαγαζιών που έχουν βάλει πλέον λουκέτο, και κλεφτών ματιών σε έναν κόσμο που έχει πάψει εδώ και καιρό να υπάρχει. Ωραίο το μυστήριο, αλλά τόσο αγχωμένη η γραφή, τόσο θλιβερό το τέλος.

Αν ποτέ φτάσει ΑΙ να γράψει τέτοιο βιβλίο, θα οφείλαμε να τη βγάλουμε από την πρίζα. Μας φτάνει ένας Μαλαφέκας.

[Dimitra Mylona · Rating 3.75 out of 5]

Σαν ένα επεισόδιο τύπου NCIS αλά Αθήνα - πολύ ευκολοδιάβαστο, πολύ pop και greek culture references. Ό, τι πρέπει για διαδρομή με κτελ που δεν έχει μπαταρία το κινητό.

[Nikos Tsentemeidis · Rating 5 out of 5]

Ελληνικό noir

[Ronan Cloney · Rating 2 out of 5]

unfortunately this did not do it for me! I did indeed want to enjoy it but whether a somewhat clunky translation or janky plot is to blame, this one was a miss

[Rachel Louise Atkin · Rating 3.5 out of 5]

3.5 stars. Read for my book club and is the second book I’ve read translated from Greek. I loved the vibe of this one and the touch and go personality of the narrator which was very Hunter S. Thompson. The city of Athens completely comes to life as the book explores its dark underbelly following the economic crisis, brimming with incels, hate groups and deepfakes used as revenge porn. The first 50% had me completely hooked but it leaned too much into a postmodern crime type of vibe for the rest of the novel and I didn’t enjoy it as much. The ending was slightly anticlimactic, however I finished the book thinking that I did enjoy it and was really glad I picked it up.

[Xenia Germeni · Rating 4 out of 5]

"Κοιμήσου τώρα", είπε κι ακούμπησε το χέρι της στο μέτωπο μου. "Κοιμήσου, Κροκετ. Κοιμήσου". Το τελευταίο δεν μπορεί να το είχε πει η Ρεβέκκα. Δεν μπορεί". -Μάκης Μαλαφεκας, Deepfake, αντίποδες, 2024....ΥΓ για όσα συμβαίνουν στα παιδιά που γεννήθηκαν το 73, 74, 75 και σήμερα ζουν το συλλογικό και ατομικο Deepfake που τα εθρεψε...Χθες βράδυ περπατούσα στα αυγουστιατικα Εξάρχεια και κάθε φορά σκεφτόμουν πόσο φάση έχει όλο αυτό που συντρέχει. Το άκυρο. Ο Κρόκος από την άλλη ζει όπως οι περισσότεροι αρσενικοί με λίγο μυαλό αλλά καμένα γκάζια σαν το Ίμπιζα. Λάτρεψα τα βιβλία του αλλά πιο πολύ ζήλεψα που είχε μια φίλη. Τη Ρεβέκκα. Για μένα η Ρεβέκκα είναι όλα όσα ονειρεύονται οι μοναχικοί και ρομαντικοί και καμμένα να βρεθεί στο δρόμο τους και να τους δωσει τρυφερότητα, φροντίδα και αγάπη αλλά δεν τολμούν. Όσο για μένα θα συνεχίζω τις διαδρομές του βιβλίου που γίνονται πλέον ρουτίνα και κρυψώνα και εύχομαι να βρω μια Ρεβέκκα να με φιλήσει και να μου κεράσει πρωινό στο Chancellor χωρίς να είναι Deepfake όλο αυτό.

[Georgina Koutrouditsou · Rating 3 out of 5]

Πριν την ανάγνωση του βιβλίου είχα ακούσει και διαβάσει διάφορες συνεντεύξεις του συγγραφέα.Νομίζω ότι τον λάτρεψα τόσο πολύ,που όταν διάβασα τελικά το 3ο του βιβλίο,αντί για το πρώτο,λίγο έμεινα άφωνη...γιατί δεν περίμενα έναν παραληρηματικό λόγο με ακραίες εικόνες και καταστάσεις,με μια έντονη προφορικότητα του γραπτού λόγου και τελικά με ένα συμπέρασμα ότι τι;!

Τελικά στη Λογοτεχνία αναμετριόμαστε με τον αληθινό εαυτό μας,που λέει και ο Κούρτοβικ!

Ωστόσο,έχω σκοπό να διαβάσω και τα 2 προηγούμενα έργα του,γιατί δεν μπορεί να έπεσα τόσο έξω με τον συγγραφέα και να με "παρέσυρε" το εκπληκτικό υφάκι/λεξιλόγιο του που είχε στις συνεντεύξεις!

[Zozetta · Rating 4 out of 5]

*3,5

[nell · Rating 2 out of 5]

i just didn’t care at all

[Suveer Ganta · Rating 2 out of 5]

hard to engage with, but maybe lost in translation

[Booklists_ Catherine · Rating 4 out of 5]

Για να σας ξεκινήσω από τον τίτλο του βιβλίου, Deepfakes είναι εικόνες, βίντεο ή ήχοι που έχουν επεξεργαστεί ή δημιουργηθεί χρησιμοποιώντας τεχνητή νοημοσύνη, εργαλεία που βασίζονται σε AI ή λογισμικό επεξεργασίας ήχου-βίντεο. Ο συγγραφέας με πολύ ωραία γραφή και έξυπνη πλοκή αναλύει ένα σάπιο πολιτικό σύστημα, μια κυβέρνηση συμφερόντων και πελατειακων σχέσεων. Στα μάτια μου ένα έξυπνο πολιτικό μυθιστόρημα που για όσους έχουν διάθεση ,αναλύει πολύ εύστοχα όσα ζούμε εμφανίζοντας τα από μια πιο εσωτερική σκοπιά. Μου άρεσε πολύ. Από εμένα είναι ναι.

[Sophie Gledstone · Rating 4 out of 5]

Loved this !! However there was so much going on my little brain actually couldn’t compute all of it - might have to give it a reread soon

[Evie Spicer · Rating 4 out of 5]

a generous 4

[Kostas Terzanidis · Rating 3 out of 5]

Ό,τι πρέπει για παραλία. (Αν και βαρέθηκα στην ξαπλώστρα να διαβάζω τις περιπέτειες του Κρόκου, προτίμησα τις βουτιές).
Τι ακριβώς άρεσε στην Dua?

[Sofia · Rating 3 out of 5]

Λατρεύω να διαβάζω την Αθήνα και την σύγχρονη Ελλάδα μέσα από τις περιγραφές στις ιστορίες του Μαλαφέκα.
Περνάω σούπερ διαβάζοντας αλλά η πλοκή δεν με συγκίνησε ιδιαίτερα.

[christina · Rating 2 out of 5]

*2.5
Ίσως δεν ήμουν εγώ το target demographic για αυτό το βιβλίο όμως πραγματικά με άφησε με ένα ερωτηματικό...

Η πλοκή είχε τη δυνατότητα να είναι πολύ ενδιαφέρουσα, και το βιβλιο πραγματευτηκε ενδιαφέροντα θέματα ,για τα οποία ίσως δεν θα ειχα ευκαιρία να διαβάσω αλλιώς, όμως νιώθω ότι χάθηκε το potential.. Διαβάζοντας αρκετές φορές χανόμουν και χρειαζόταν να ανατρέξω και να ξαναδιαβάζω κάποια σκηνή πράγμα που κατάντησε κουραστικό -- ειδικά όταν επρόκειτο για βασικούς χαρακτήρες (μπορεί εγώ να είμαι τρελή αλλά ακόμα δεν είμαι σίγουρη ποιος είναι ο Φουσέκης..) Γενικότερα ο τρόπος που μίλαγαν οι χαρακτήρες θα έλεγα φαινόταν αφύσικος-προσποιητός. Το "αποκορύφωμα" ήταν το τέλος... αλήθεια εκνευριστηκα πολύ ένιωσα ότι...τίποτα.. δεν είχε κάποια κορύφωση - ή έστω εγώ δε το έπιασα.

[Dimitris Patriarcheas · Rating 5 out of 5]

Pulp μεταμοντέρνο ελληνικό μυθιστόρημα! Πότε δεν πίστευα ότι αυτές οι 4 λέξεις μπορούν να συνυπάρξουν πόσο μάλλον να με ενθουσιάσει και το αποτέλεσμα! Πραγματικά και μόνο για το ρυθμό, την κινηματογραφική πλοκή, την αληθοφάνεια των σκηνών, τις σουρεαλιστικές -αν και όχι τόσο μακριά από την πραγματικότητα- καταστάσεις που περιγράφει από εμένα είναι 4,5/5 σιγουράκι! Και bonus έκπληξη προσωπικά για εμένα, η αναπάντεχη συνωνυμία μου με ήρωες του μυθιστορήματος που με έκανε να γελάσω αφάνταστα!

[J.T. Wilson · Rating 3 out of 5]

When trans party girl Rebecca goes missing, Michalis Krokos is employed to infiltrate the alt right organisation probably responsible for her disappearance. But don’t be too sure.

Kind of a mix of Scarlett Thomas’s zeitgeisty 2000s novels, Paul Auster’s noir-but, and Hunter S Thompson’s gonzo journalism as a platform for exploring society. The story feels somehow hard to get a grip on, perhaps deliberately given the what-is-reality, did-this-really-happen nature: it twists and subverts but also seems to meander.

It’s the Athens setting that makes it all feel different, although the inherent Greekness of it means that some of it doesn’t entirely translate. It’s not just the references to streets or celebrities or news events. So much of the characterisation is based on a character that doesn’t exactly exist outside of Greece: a post-civil war, pre-financial crisis generation who seem alienated and adrift, an alt-right seemingly more interested in gazumping the Mafia than replacing the government.

Still, it’s the disenchantment of people who grew up in a suburb which they no longer recognise because of gentrification and tourism: this would not be alien to readers in Kreuzberg, Spitalfields or Stirchley. You might not know every street or vanished bar in Athens, may never have heard a prank call by Fousekis, but you can understand the disenfranchisement. There’s a soliloquy about the disillusionment of Malafekas’s generation which feels like a version of the death of the hippy dream bit in ‘Fear and Loathing’ (Thompson is referenced multiple times in the text, particularly around this bit).

The only Malafekas to be translated into English thus far, the translation is by Jenny Flynn and the most exasperating thing about it is translating people shouting INTO BLOCK CAPITALS, SOMETIMES FOR WHOLE PARAGRAPHS. This assumedly is a substitute for an equivalent technique in the original, but is distracting. Flynn adds a useful translator’s note explaining some of the context and references at the end.

(I read this shortly after reading a Paul Auster and some stories extracted from Anaïs Nin’s ‘Delta of Venus’; coincidentally, the book reminded me of Auster and features ‘Delta of Venus’.)