[...]Η "αγάπη για τον συνάνθρωπό" μας δεν είναι τάχα επιτακτική ανάγκη για μια καινούρια ιδιοκτησία; Κουραζόμαστε με το παλιό, για ό,τι γνωρίζουμε καλά και σίγουρα, έχουμε ανάγκη να τεντώσουμε τα χέρια μας ακόμα πιο μακριά. Και το πιο όμορφο τοπίο, όταν το ζήσουμε, όταν το έχουμε μπροστά στα μάτια μας για τρεις ολόκληρους μήνες, μας κουράζει, δεν είμαστε βέβαιοι για την αγάπη μας γι΄αυτό. Κάποια άλλη μακρινή όχθη μας τραβάει περισσότερο. Γενικότερα, μια κατοχή μειώνεται με τη χρήση... Όταν κουραζόμαστε από ένα απόκτημα, κουραζόμαστε με τον ίδιο μας τον εαυτό.[...]