παρΑνοϊκός δολοφόνος λέξεων

by Μαρία Σταυροπούλου

Πενήντα τέσσερα ποιήματα. Πενήντα τέσσερις κραυγές ενός ανθρώπου που φωνάζει με τον τρόπο του «βοήθεια» και καθημερινά έρχεται αντιμέτωπος με τον εαυτό του, κυρίως, αλλά και με την κοινωνία στην οποία επιλέχθηκε να ζει. Ωμά ρεαλιστής και ονειροπόλος συνάμα, ακροβατεί μεταξύ λογικής και παράνοιας, αφήνοντας το μυαλό του να παίζει σκοτεινά, κατά κύριο λόγο, παιχνίδια, με σκοπό να διατηρήσει τον αυτοέλεγχό του.

Ποιήματα που μιλούν για την επίπονη αναζήτηση του εαυτού μας μέσα από τη μοναξιά και τη μοναχικότητα, αλλά και τις σχέσεις μας ή μη με τους άλλους, για όσα καθημερινά καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε ζώντας σε μια δυστοπική πλέον κοινωνία.

Πενήντα τέσσερις φορές όπου η συγγραφέας γίνεται παρΑνοϊκός δολοφόνος λέξεων ζώντας και πονώντας μοναχικά και ελεύθερα με λέξεις που δεν όριζε, μα έρχονταν από μόνες τους στον νου της.

100 pages

Published January 1, 2023

Reviews

[Γιώργος Τσιβελέκος · Rating 5 out of 5]

Η Μαρία Σταυροπούλου στην ποιητική της συλλογή καταθέτει 54 ιστορίες ενός "παρΑνοϊκού δολοφόνου λέξεων" με έντονη εικονοπλασία. Με αρκετά πεζοποιήματα και κάποια ποιήματα περιγράφει με τη χρήση του Α' προσώπου καταστάσεις που μάλλον βιώνει κάθε σύγχρονος ευαίσθητος άνθρωπος ο οποίος δυσκολεύεται να παραστήσει πως όλα είναι καλά εντός και εκτός του, αφού ζει σε μια ανθρωποφαγική κοινωνία όπου το άγχος, ο φόβος και η μοναξιά αποτελούν τρία τεράστια τέρατα με τα οποία μάχεται καθημερινά.
Είναι εντυπωσιακός ο τρόπος με τον οποίο έχουν χωριστεί τα ποιήματα σε τρεις ενότητες, όσες και οι λέξεις του τίτλου της συλλογής, καθεμία από τις οποίες αποτελεί ξεχωριστά τον τίτλο της κάθε ενότητας. Στην πρώτη, λοιπόν, ενότητα μια "παρανοϊκή" φωνή κάνει λόγο για τη ζωή, από το πώς γεννήθηκε μέχρι το πώς της φαίνεται η ζωή και πώς ζει (πληγωμένη, σαν νεκρή, σαν τρελή) μέσα σε αυτήν. "Γεννιόμαστε πεθαμένοι και πεθαίνουμε ζωντανοί", διαβάζουμε. Προφανώς εδώ η ποιήτρια θίγει κοινωνικά ζητήματα. Στη δεύτερη ενότητα η παράνοια μετατρέπεται σε αυτοκτονία και δολοφονία. Δολοφονία του εραστή, του έρωτα ολόκληρου, ακόμα και του χρόνου. Οι καταστάσεις που περιγράφονται θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ωμές, αληθινές, σκληρές, αλλά όχι τόσο ώστε να είναι αποτρεπτικές για την ανάγνωση. Τέλος, στην ενότητα με τις "λέξεις" η θεματολογία θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι ποικίλη, χωρίς όμως να μην κυμαίνεται και πάλι στο ανάλογο ύφος με τις προηγούμενες ενότητες.
Κάποιοι αναγνώστες ίσως θεωρήσουν την ποίηση της Μαρίας καταθλιπτική, ίσως και να είναι, αλλά εγώ προσωπικά την είδα σαν μια διαμαρτυρία, σαν ειρωνεία, σαν στηλίτευση των καταστάσεων που μας έχουν κάνει όλους μας να ζούμε λίγο πολύ σαν παρανοϊκοί. Σε αυτήν τη συλλογή ο παρανοϊκός φαίνεται, τελικά, να είναι ο απλός άνθρωπος και παρανοϊκή να είναι η εποχή του. Κυρίως, θεωρώ πως φωνάζει σε όσους τυχόν μπορεί να χαρακτηρίζουν άλλους ανθρώπους τρελούς, χωρίς να καταλαβαίνουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και τα προβλήματα ψυχικής υγείας που ίσως έχουν, ότι ζούμε σε μια πραγματικότητα βαριά την οποία δεν μπορούν να βαστάξουν όλοι οι άνθρωποι με την ίδια ευκολία. Το πρόβλημα θα έπρεπε να εντοπίζεται στις περιρρέουσες συνθήκες και όχι στον ίδιο τον άνθρωπο. Βεβαίως, ωστόσο, ο ίδιος ο άνθρωπος είναι που μπορεί να τις αλλάξει, να τις βελτιώσει, αλλά το θέμα είναι ότι χρειάζεται την ένωση, την ενότητα, το μαζί, το εμείς, για να μπορέσει να βρει τη δύναμη να το πετύχει.

[Giota]

«ΠαρΑνοϊκός δολοφόνος λέξεων» είναι ο τίτλος της νέας ποιητικής συλλογής της Μαρίας Σταυροπούλου που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Βακχικόν. Τα 54 ποιήματα θα λέγαμε ότι είναι συμπυκνωμένες ιστορίες ζωής, κυρίως της σύγχρονης καθημερινότητας.

https://www.clevernews.gr/maria-stayr...