De wind vindt altijd zijn weg

by Sholeh Rezazadeh

Onderweg door het Perzische landschap kijkt een jonge vrouw voorzichtig uit naar een nieuwe toekomst.

In De wind vindt altijd zijn weg neemt Sholeh Rezazadeh de lezer mee op een poëtische reis door Iran; langs rode bergen, bossen, woestijnen, windtorens en een speelse zee. Een jonge vrouw doorkruist het land om in het noorden een literaire prijs in ontvangst te nemen. Ze reist samen met haar innerlijke kind dat eindeloos nieuwsgierig, optimistisch en vol bewondering is voor alles om hen heen. Onderweg ontmoeten ze medereizigers die hen deelgenoot maken van hun ervaring van het land dat langs hen heen trekt.

Omgeven door stoffige blauwe gordijntjes in de coupé, de geur van rijst in de restauratie en uitzicht op het betoverende Perzische berglandschap, geeft de jonge vrouw het kind dat ze ooit was steeds meer de ruimte om haar koers te bepalen. Ze staat op een keerpunt in haar ze wil niet langer arts worden, maar schrijver zijn.

Genres: Ebooks

61 pages, Paperback

First published October 31, 2024

Reviews

[Marco · Rating 3 out of 5]

Hoe hou je het kind in jezelf in leven, hoe bescherm en koester je het. Wel, door op reis te gaan. Als je het levenspad beschouwt als reis dan ben je al onderweg. Het boekje (61 pagina’s) staat vol met metaforen. In prachtige taal word je meegenomen door Iran en op een innerlijke reis.

[Cathérine · Rating 3 out of 5]

3 1/2 *

[Jeroen Decuyper · Rating 3 out of 5]

"Later, als we weer alleen zijn, ga ik haar vertellen dat niemand echt interesse heeft in wat we gaan doen, en vaak voeren mensen gesprekken met elkaar omdat ze beleefd willen lijken en niets anders." (p. 17)

In dit achtste deel van de ondertussen welbekende reeks van literaire treinreizen, gemaakt en beschreven door een schrijver uit ons taalgebied, maak je als lezer met de auteur een reis doorheen Iran. Tijdens die reis wordt de vertelster deze keer vergezeld door een extra stem die haar innerlijke kind symboliseert en zo een meerwaarde zou moeten vormen bij de eerste verhaallijn. Iets wat ik niet zo aanvoelde.

Het minste van de boekjes uit de Spoorslag-reeks die ik tot nu toe heb gelezen. Ditmaal voelde ik het gerommel van de sporen, de cadans van de rit en piepen van de remmen nauwelijks tot niet, ondanks de mooie zinnen en de rijke beeldtaal. Een mooie cover, dat wel.

[Ferry Visser · Rating 4 out of 5]

‘De wind vindt altijd zijn weg’ is een feest om te lezen. Voor mij is er een intertekstuele verwijzing naar een tekst van zenmeester Dogen, die gaat over het wandelen van bergen. Daarnaast is het boek intrigerend omdat verschillende verhaallijnen elkaar raken. De auteur weet steeds de lezer te boeien, waardoor het ontzettend lastig is om te stoppen met lezen. De kracht van de auteur is dat beeldende en lyrische beschrijvingen elkaar afwisselen, waardoor er een poëtische evenwichtige dynamiek in de tekst ontstaat. Het achtste deel van de spoorslag serie is voor mij de wind die ervoor zorgt dat ik de weg vind naar de andere boeken van Sholeh Rezazadeh.

[Lalagè · Rating 2 out of 5]

het gaat over haar innerlijke kind en dat spreekt mij niet zo aan

[Els Lens · Rating 2 out of 5]

"Ik strijk met mijn hand over het lichaam van de kat die op een blauw kussen zit. Ik beweeg mijn vingers over zijn onopvallende oren en de grote brede buik. Van de kleine zee die op zijn nek ligt tot zijn opgetrokken benen." Zo begint dit boekje.
Blijkt dat het over een spoorkaart gaat: Iran heeft op de kaart de vorm van een kat.
Dat is echt zo. Ik heb Iran even gegoogeld.
Verder reist er een klein meisje met haar mee. Dat is haar innerlijke kind. Dat is er dus niet echt bij. Het is waarschijnlijk poëtisch bedoeld.
De flaptekst zegt: "Naarmate het eindstation nadert geeft de vrouw dit kind steeds meer de ruimte om haar koers te bepalen en te worden wie ze werkelijk wil zijn."
Hum, en dat allemaal in een boekje van pakweg 55 bladzijden?
Voor mij werkte dit niet.

[Bastiaan · Rating 4 out of 5]

Dit boek lees ik terwijl ik zelf in de trein zit, een defecte trein wel te verstaan, bedankt voor de leestijd NS. Sholeh Rezazadeh weet op mooie wijze een treinreis door Iran te beschrijven. Iran is een land waar ik me geen voorstelling bij kon maken en waarvan ik buiten Teheran geen enkele andere stad kende. Dit boek laat me uit het raam kijken en het veranderende Iraanse landschap bekijken en kennis maken met verschillende steden. Die ik voor mijn eigen plezier even heb opgezocht om toch hun ligging beter te leren.
Dan heb ik het nog niet eens gehad over hoe het verhaal verteld wordt. Het verhaal is geschreven vanuit een ik-perspectief die alleen deze reis maakt, echter is er voortdurend iemand anders aanwezig. Deze “zij” lijkt in het begin op een dochter of vriendin die ook in de trein zit, maar in het verloop van het verhaal wordt het duidelijk dat het gaat om een stemmetje in het hoofd van de hoofdpersoon. Met behulp van deze verteltechniek krijg je een inkijkje in het diepste en meest persoonlijke van een mens, je leert over de onzekerheden en de angsten.
Kortom, een mooi en interessant boek over de reizen zowel door een land als door je gedachten. 4/5⭐️

[Madelief BK · Rating 3 out of 5]

3,5 ster

Sholeh schrijft erg poëtisch en kan vooral het landschap in Iran heel mooi beschrijven

[Henneke Wateringen · Rating 5 out of 5]

Wat schrijft ze toch prachtig.

[Aart Beeker · Rating 4 out of 5]

Parel. Echt klein maar fijn. Poetische reis door Iran met de trein. Het landschap, de kleuren en geurend zo levendig. En de taal, om in te verdrinken zo mooi.

[Sjoukje Werkman · Rating 4 out of 5]

Wat mooi gevonden: je jongere zelf een (schrijf)stem geven. Alweer een prachtige treinreis!

[Ymke · Rating 5 out of 5]

Prachtig.

[Kaat Van Der Haegen · Rating 4 out of 5]

Een treinreis maken door Iran. Je zou het heden ten dage niet doen.
Sholeh Rezazadeh doet het in het achtste nummer van de reeks Spoorslag wel. In tegenstelling tot in andere nummers van de serie neemt de trein in dit verhaal niet direct een prominente rol in. Wel geeft de auteur een leuk weetje mee. Ze neemt tijdens haar reis een kat mee. Die kat is een landkaart. Eventjes googelen en je komt algauw te weten dat Iraniërs een kat herkennen in de vorm van hun land.
Een jonge vrouw mag in het zuiden van het land een literaire prijs in ontvangst nemen. Ze moet hiervoor dwars door Iran en neemt tijdens haar reis haar innerlijke kind mee. Een speels kind met een grote drang om de wereld en het leven te ontdekken. Het innerlijke kind daagt de jonge vrouw uit tot actie, tot meer avontuur. Maar de jonge vrouw twijfelt. Is het omdat zij meer ervaring heeft dan het innerlijke kind? Of lezen we dat het innerlijke kind door zijn omgeving het zwijgen opgelegd wordt? Een spanning die de auteur voortdurend insinueert.
Aan het einde van het verhaal voelt de jonge vrouw meer en meer de nood om haar innerlijke kind te volgen. Ze belooft dat ze haar stem, haar lach maar ook haar boosheid en rusteloosheid zal bewaren en erover zal schrijven. Ze heeft die nodig om het in deze wereld vol eenzaamheid en onbegrip te kunnen volhouden.
Sholeh Rezazadeh woont nu in Nederland en is arts van opleiding maar schrijft. Ze schrijft zowel poëzie als proza.

[Marjolein · Rating 3 out of 5]

---ENGLISH REVIEW BELOW---

Dit is een kort verhaal, en ik ben niet gewend om die te lezen. Ik weet niet precies hoe ik dit verhaal moet interpreteren. De beschrijvingen waren mooi, en het voelt alsof dit verhaal een ode is aan de kunst van het schrijven. Dat is een gevoel, want als ik puur kijk naar wat er op papier staat, begrijp ik niet alles. Maar misschien is dat ook het punt. Het verhaal trok zich niet te lang, dus dat is een voordeel.

---ENGLISH REVIEW---

This is a short story, and I'm not used to reading those. I'm not quite sure how to interpret this story. The descriptions were beautiful, and I feel like the story is a tribute to the art of writing. That's a feeling, because looking purely at what's on paper, I don't understand everything. But I suppose that might be the point. The story didn't stretch too long, so that's a plus.

[Marjolein Schut · Rating 4 out of 5]

Treinreis van Tabriz naar Mashad. De hoofdpersoon reist naar Mashad om een prijs in ontvangst te nemen. Zij -geneeskunde student- won een literaire prijs. Ze reist samen met een voor anderen onzichtbaar meisje; denkelijk een jongere, onbevangenere en onschuldiger versie van haarzelf. Aan die vrije geest draagt ze haar succes op. En daarmee is het boek een uiting van verzet. Van verzet tegen een bestraffende, repressieve overheid

[Lex Niekel · Rating 4 out of 5]

Mooi beschreven reis van een jonge vrouwelijke arts in spe die met haar innerlijke dochter (daar moet je wel even achter komen) een treinreis maakt op weg naar een stad in Iran waar haar een prijs zal worden uitgereikt voor een door haar geschreven verhaal. Tijdens de reis geeft ze haar innerlijke dochter steeds meer ruimte waardoor de jonge vrouw onder invloed van het gedrag van haar kind (nieuwsgierig, optimistisch) haar eigen koers gaat bepalen om te worden wie ze werkelijk wil zijn.

[Suzan de Bruijn · Rating 5 out of 5]

Heel mooi, zoals ik gewend ben van Sholeh. Ik zie het meisje voor me. Heerlijk hoe de verwijzing naar de paarden het interview dat ik toen met haar had nog specialer maakt (haar volgende boek zal iets met paarden te maken gaan hebben). Haar stijl is weer even treffend als altijd en het verhaal is kort maar krachtig, met oog voor het verleden en de toekomst, in zoveel opzichten.

[Lili Bammens · Rating 4 out of 5]

Dit korte verhaal ontroerde me.
Op reis met jezelf.

[Ellen Maassen · Rating 4 out of 5]

Prachtig geschreven door de mooie woorden, hun ritme en dat wat niet geschreven is.

Lief verhaal dat je nieuwsgierigheid aanwakkert en tot je verbeelding spreekt.

Te kort !!

[Saskia (Smitie) · Rating 3 out of 5]

Een kort verhaal dat goed wegleest. De interactie met het kind in jezelf is interessant weergegeven.

[Saskia Van Raalte · Rating 5 out of 5]

Prachtig kort verhaal over een treinreis door Iran. Een verhaal waarin het kind de ruimte krijgt om in haar voort te leven.