ตำนานรักเหนือภพ ภาคพิเศษ / 花千骨

花千骨 #3.5

by Fresh Guo Guo, Fresh Guo Guo, พริกหอม (Translator)

สองร้อยปีที่เพียรตามหา ในที่สุดก็พานพบ ต่อแต่นี้ไป๋จื่อฮว่าจะไม่ให้นางแยกจากอีก ไม่ว่าฉางหลิว หกภพภูมิ หรือมวลมนุษยชาติล้วนไม่สำคัญ เพียงปรารถนาได้อยู่กับนางตราบตลอดไป

สามวิญญาณเจ็ดจิตเหลือเพียงดวงจิตเดียว ตัวนางในชาติภพนี้ไม่อาจนับได้ว่าเป็นคนเต็มคน หากเขาก็ยังยืนกรานที่จะเป็นอาจารย์ของนาง คอยดูแลเคียงข้างอย่างที่เคยเป็นเมื่อวันวาน

แต่การเฝ้าดูนางเติบโตก็ทำให้เขาซึมซาบรับรู้ว่าเสี่ยวกู่ผู้นี้กับเสี่ยวกู่คนเก่าไม่ใช่คนเดียวกัน ไม่ใช่คนที่เคยรักเขาอย่างโง่งม... ถ้อยคำ‘ถ้าทุกอย่างสามารถย้อนคืนกลับมาใหม่ได้ ข้าจะไม่มีวันรักท่านอีก’ดุจมีดแหลมกรีดแทงใจ แล้วเขาผู้ซึ่งไม่แก่ ไม่ตาย ไม่เจ็บ ไม่ดับสูญ จะข้ามผ่านความทรมานของการที่นางไม่รักเขาได้อย่างไร!

Genres: China, Fiction, Novels

224 pages, Paperback

First published March 1, 2014

About the author

Associated Names:
* Fresh Guo Guo
* Fresh果果 (Chinese Profile)
* 과과 (Korean Profile)
* Fresh กั่วกัว (Thai Profile)

Reviews

[Monaliz Juang · Rating 3 out of 5]

คือยิ่งอ่านยิ่งไม่เข้าใจความรักของเฮียไป๋ มันเป็นรักที่เห็นแก่ตัวไปไหม
รักโดยเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ไม่หวังให้เสี่ยวกู่เป็นของใคร
ความรักของไป๋คือรักโดยการครอบครอง
ในใจก็ยังคงชอบตงฟางกับซาเซียนโม่มากกว่า รักโดยให้คนที่รักมีความสุข
ตามประสาพระรองที่แสนดี ส่วนเนื้อเรื่องอ่านแล้วหวานมาบ้าง
แต่สงสัยจะอินกับเสี่ยวกู่เล่มก่อน
เลยอยากเชียร์ให้ไปคู่กับตงฟาง ไม่ชอบไป๋ บอกตรงๆ
เห็นด้วยกับคนเขียนที่ตัดเหลือสามเล่มนั้นตอนแรก
เพราะมันเหมาะจะจบแบบนั้นจริงๆ

[Lily 百合花 · Rating 4 out of 5]

ชื่อเรื่อง – ตำนานรักเหนือภพ 1-3 (花千骨 Hua Qian Gu) + ตำนานรักเหนือภพ ภาคพิเศษ (花千骨番外 Hua Qian Gu - Side Story)
ผู้แต่ง – Fresh กั่วกัว (Fresh 果果) เขียน พริกหอม แปล

เป็นเรื่องที่อ่านแล้วรู้สึกสนุกมาก แต่ไม่เสียน้ำตาเลยสักหยด กร๊ากๆ ไม่ได้รักพระนางเป็นพิเศษ คือเฉยๆ กับทั้งฮวาเชียนกู่และไป๋จื่อฮว่า แต่อ่านแล้วกลับชอบจอมมารอย่างซาเซียนโม่อ่ะ น่ารักมากๆ 555+ ไม่ค่อยชอบตงฟางอวี้ชิง อยากจะบอกว่าเพราะเอ็งแหละ ฮวาเชียนกู่เลยต้องเจอชะตากรรมแบบนั้น รู้นะว่าตงฟางอวี้ชิงละวางจากหน้าที่ตัวเองไม่ได้ แต่อ่านแล้วเคืองจริงๆ

คืออ่านแล้วอยากจะบอกว่า ชีวิตของฮวาเชียนกู่นี่ซวยจริงๆ นะ ซวยซ้ำซวยซ้อน ใช้คำอื่นไม่ถูกเลย ฮ่าๆ ที่อ่านแล้วสนุกมาก ตรงนี้ต้องขอชมคนเขียนและคนแปลเลยค่ะ ทำให้อ่านไปลุ้นไป และไม่อยากวางเลย แม้เรื่องจะดราม่ามากๆ ก็ตาม แต่เราไม่ได้เศร้าตาม เพราะเราเฉยๆ กับฮวาเชียนกู่ ฮ่าๆ ที่หลงรักไป๋จื่อฮว่าอย่างหัวปักหัวปำ แต่ทำไมก็ไม่รู้ พอได้ตามไปฟังเพลงประกอบละครเรื่องนี้ พร้อมกับดูคลิปไปด้วย โฮกเลย เศร้ามาก ดันเศร้าตอนเห็นภาพซะงั้นอ่ะเรา แต่ฮั่วเจี้ยนหัวที่มาเล่นเป็นไป๋จื่อฮว่าหล่อจริงๆ นะ ยิ่งตามไปฟังเพลงที่เฮียร้อง โอ๊ยยยย ร้องเพลงเพราะจัง 555+ รอแต่ว่าเมื่อไรละครจะมาล่ะ อยากดูแล้วนะ

เรื่องนี้อ่านแล้วในใจเราจะเกิดคำถามว่า “ถ้าไม่…” เต็มไปหมดเลย เพราะคิดว่าถ้าเลือกอีกทาง มันคงจะไม่เป็นแบบนี้แน่ๆ แต่ใครกันจะฝืนชะตาลิขิตได้ล่ะนะ ที่อ่านแล้วแทบรับไม่ได้ ก็คือสภาพร่างกายของฮวาเชียนกู่ที่ต้องผจญกับมัน สยดสยองมากมาย

เลยเป็นเรื่องที่อ่านสนุกสำหรับเรา แต่ไม่ได้รักใครเป็นพิเศษ นอกจากท่านจอมมาร ที่อ่านแล้วขำกร๊ากอ่ะ ฮวาเชียนกู่มองซาเซียนโม่เป็นพี่สาวตลอด แล้วเป็นจอมมารที่เอาแต่ใจมากด้วย คือทุกอย่างเพื่อเชียนกู่แล้ว เขายอมทำให้หมด โดยไม่สนใจว่าเชียนกู่เป็นศิษย์ของฉางหลิว ฝ่ายตรงข้ามกัน ลูกน้องของจอมมารก็เลยได้แต่ปวดกบาล เลยขำจุดนี้เป็นพิเศษแหละ

เท่าที่คุยกับน้องมา น้องบอกว่าเรื่องนี้สื่อให้เห็นว่า ทั้งไป๋จื่อฮว่าและตงฟางอวี้ชิง ต่างก็ทำหน้าที่ของตัวเองเต็มที่ จำต้องทำให้คนที่รักที่สุดต้องเจ็บปวดทรมาน เพราะเหมือนเลือกส่วนรวมมากกว่าส่วนตัว ส่วนซาเซียนโม่ก็เป็นการสื่อถึงการละเลยหน้าที่แบบเต็มขั้น แบบว่าเป็นจอมมารอะไรก็ไม่รู้ กลับช่วยแต่เชียนกู่อย่างเดียว ไม่สนใจใครเลย 555+ ละเลยหน้าที่แบบสุดๆ แต่เค้าก็ชอบนะ น่ารักอ่ะ ชอบจริงๆ เลย

เซียวหยวนหล่างเป็นพระรองอีกคน ที่บทไม่เยอะนะ เขาเป็นกษัตริย์ของแดนมนุษย์ หลงคิดว่าตัวเองชอบเชียนกู่ แต่จริงๆ ก็คงไม่ใช่แหละมั้ง แทบจะไม่ได้รู้จักกันเลย ก็เลยกลายเป็นเรื่องรักสามเส้ากับชิงสุ่ย เพื่อนรักของเชียนกู่เลย

ส่วนฉากที่พระนางกัดคอดูดเรื่องกัน โอ้แม่เจ้าาาาาาาา บทจะมีก็ยาวเชียว อ่านไปเลือดแทบจะพุ่งตาม 555+ ประหนึ่งอ่านทไวไลท์เวอร์ชั่นจีนอ่ะ เห็นในละครมีฉากนี้แน่ๆ นะ ทำเอาอยากดูเลย ฉากไคลแมกซ์ของเรื่องเลย ฮ่าๆ

จริงๆ เปิดอ่านบทนำแล้วเกือบจะปิดอ่ะ เพราะฉากนั้นสะเทือนไตมาก และเป็นฉากที่เริ่มต้นดราม่าอย่างแท้จริงเลย แต่พออ่านไปเรื่อยๆ ก็พบว่าดีว่าไม่ปิดก่อนจะอ่านจบ 555+ เลยได้อ่านเรื่องดีๆ จนจบนะ

เรื่องนี้ใครยังไม่อ่าน แนะนำให้อ่านนะคะ ช่วงครึ่งแรกของเรื่องสนุกมากค่ะ แต่ช่วงก่อนจะจบเล่ม 3 ออกทะเลไปไกลเลย กว่าจะกู่กลับมาก็ตอนจะจบเรื่อง แต่ก็มีตอนพิเศษให้ได้ลุ้นกันกับการสืบคดีด้วยฝีมืดของเชียนกู่ และปิดท้ายด้วยเล่มภาคพิเศษที่ออกแนวรวมมิตร เฮฮาปาจิงโกะ จนคิดว่าเป็นคนละเรื่องกันเลย ขำมากๆ แล้วก็ดูเป็นคนละเรื่องกับก่อนหน้านี้ที่อ่านจริงๆ

[สปอยล์]
ตำนานรักเหนือภพ 1 - เริ่มเรื่องได้น่าติดตามมาก ว่าฮวาเชียนกู่จะต้องผจญกับปัญหาอะไรบ้าง จู่ๆ ได้เป็นเจ้าสำนักเหมาซานโดยไม่ทันตั้งตัว ไหนจะเจอปู้จายระหว่างทางตั้ง 2 คน (เซียนหยวนหล่างกับตงฟางอวี้ชิง ตอนแรกข้าพเจ้าก็สับสน จนเอาสองคนนี้มารวมกัน คิดว่าคนเดียวกัน ฮ่าๆ) ไหนจะได้ถังเป่าเป็นลูกน้อยกลอยใจ ไหนจะได้เป็นศิษย์ของไป๋จื่อฮว่าผู้ชาเย็น เล่มแรกเลยออกแนวสดใส สนุกสนาน คล้ายๆ อ่านแฮร์รี่ พอตเตอร์ เวอร์ชั่นจีนไรงี้ แบบเข้าสำนัก ศึกษาร่ำเรียนวิชาด้วยความพยายามของตัวเอง

เรื่องของถังเป่ากับลั่วสืออี ฮามากๆ อ่ะ ไม่คิดว่าจะลงเอยกัน หนอนน้อยกับศิษย์คนสำคัญของฉางหลิว

ตำนานรักเหนือภพ 2 - เราคิดว่าทั้งเล่มจะเป็นการไปผจญโลกภายนอกของพระนาง แต่แล้วไปด้วยกันได้ไม่ถึงร้อยหน้า ความดราม่าก็มาเยือน โฮกสุดๆ อ่ะ เมื่อไป๋จื่อฮว่าโดนรับพิษแทนฮวาเชียนกู่ และไม่มีทางรักษาหายขาดได้ จริงๆ ไป๋จื่อฮว่าเตรียมตัวที่จะตายจากไปแล้ว มีแต่ฮวาเชียนกู่ที่พยายามให้อาจารย์ดูดเลือดตัวเองไปกิน แถมพอมีคนมาเห็นไป๋จื่อฮว่าจูบเธอ ก็ลบความจำทั้งของเขาคนนั้นและของอาจารย์ไปเลย

เซ็งตงฟางอวี้ชิงมาก บอกเชียนกู่ทำไมก็ไม่รู้ว่าต้องใช้อาวุธเทพทั้งสิบ เพื่อได้หยกเปลววารีมาแก้พิษให้อาจารย์ ก็เข้าใจนะว่าตามหน้าที่ของตงฟางจะต้องเป็นประมุขหออี้สิ่ว ที่ต้องทำตามนั้น แต่แบบว่าแง่ๆๆๆ เซ็งอ่ะ จุดเริ่มต้นของความซวยก็มาจากตรงนี้ด้วย จริงๆ ตอนรู้ว่าตงฟางเป็นประมุขหออี้สิ่วที่เชียนกู่เคยเอาหัวผักกาดไปเซ่นไหว้ ก็ตกใจนะ มิน่าทำไมถังเป่าเรียกตงฟางว่าท่านพ่อ ซึ่งถังเป่าเป็นหนอนภูตที่เกิดมาจากเลือดของเชียนกู่ โดยเป็นคนของหออี้สิ่ว

ช่วงเวลาที่เชียนกู่ได้อยู่กับนาหมัวเยวี่ย และเลี้ยงดูจนโต เป็นอะไรที่อ่านแล้วชอบมาก นาหมัวเยวี่ยเป็นร่างของมารเทพที่กำลังโต แต่แล้วพลังทั้งหมดเสี่ยวกู่กลับได้รับไป ไม่คิดเลยว่าในเล่มภาคพิเศษ นาหมัวเยวี่ยมาเกิดใหม่เป็นหลวงจีน และได้คู่กับโยวรั่ว 555+

เล่มนี้เรียกได้ว่าเชียนกู่ซวยมากๆ ขโมยอาวุธเทพ ถูกจับตัวกลับไปลงโทษ ถูกกล่าวหาว่าฆ่าเจ้าสำนักสักสำนักแหละ สูญเสียเพื่อนที่ชื่อช.ช้างอะไรสักอย่างแหละ จำไม่ได้ แต่สุดท้ายเขาคนนั้นคือหยกเปลววารี เลยตามเชียนกู่ไปขโมยอาวุธเทพด้วย ตอนถูกลงโทษก็คือฉากในบทนำเล่มแรกแหละ โฮกเลย แถมหลังจากนั้นยังโดนน้ำจากสระสิ้นรักจนหน้าเละเทะเหมือนโดนน้ำกรด เพราะหนีมั่นเทียนใจร้ายสุดๆ อ่ะ

ไหนจะศิษย์พี่ของไป๋จื่อฮว่าอีก ที่พยายามจะฆ่าเชียนกู่ให้ตาย ทำให้เชียนกู่เข้าใจว่าอาจารย์ตัวเองเอาน้ำสระสิ้นรักมาสาดใส่ตัวเอง แถมยังเนรเทศเธอไปดินแดนรกร้างป่าเถื่อน ด้วยสภาพที่ตามองไม่เห็น หน้าตาเละเทะ แต่ใจจริงเสี่ยวกู่ก็คิดว่าอาจารย์ใจร้ายกับเธอมาก หารู้ไม่ว่าตัวครวญครางที่อยู่เป็นเพื่อนนาง ก็คือตัวแทนที่เขาส่งไปดูแลเธอ แต่อาจารย์ของเธอไม่เคยรู้ว่าเธอโดนน้ำจากสระสิ้นรัก กว่าจะรู้ก็ตอนเล่ม 3 เลยแก้แค้นให้ด้วยกันฟันแขนของหนีมั่นเทียนขาดเลย สะใจ โฮะๆๆ

นอกจากไป๋จื่อฮว่าจะรู้ว่าเชียนกู่เป็นเทพองค์สุดท้าย เลยทำให้เลือดของเธอรักษาได้ทุกอย่าง เขายังรู้ว่าเธอได้รับพลังมารเทพไป เลยทำให้ยอมปิดผนึกมารเทพไว้ ไม่ให้เปิดออกมา เพราะถ้าเปิดออกมา ก็จะทำให้ไป๋จื่อฮว่าบาดเจ็บไปด้วย แล้วจริงๆ ไป๋จื่อฮว่ารู้ทุกอย่างที่เชียนกู่ทำ แต่ทำเป็นไม่รู้ ใจร้ายมากอ่ะ 555+ วิธีรักในแบบของอาจารย์ช่างโหดร้ายจริงๆ

ไม่คิดว่าเชียนกู่จะมีศิษย์ด้วย โยวรั่วขอเป็นศิษย์เธอ และจริงๆ เป็นหยกที่เชียนกู่แขวนคอมาตลอด พอได้กลับคืนร่างเซียนของตัวเอง ก็เลยมาขอเป็นศิษย์

ตำนานรักเหนือภพ 3 - เล่มนี้แอบคิดว่าออกทะเลไปไกลมากๆ มากแบบที่ เง่ออออ เหมือนกับว่าต่อสู้กัน แล้วทีนี้ในที่สุดไป๋จื่อฮว่าก็ขังฮวาเชียนกู่ไว้ใต้ทะเลฉางหลิวนาน 16 ปี แต่แล้วนางก็ออกมาได้ เพราะถังเป่ามาช่วยจนโดนฆ่าตาย พอถังเป่าตาย นางก็เลยแค้นมาก กลายเป็นมารเทพไปซะงั้น และจับไป๋จื่อฮว่าที่กลายเป็นคนธรรมดา (เพราะโดนพลังปิดผนึกกระจุยความเป็นเซียนไป) อยู่ด้วยกันตลอด แต่ชาเย็นกันตลอด ไป๋จื่อฮว่าก็คิดแต่ว่าจะต้องสังหารให้ได้ โฮกกกกกก แต่ก็มีฉากดูดเลือดให้เคลิ้มๆ กันไป กร๊ากๆ

แต่ฮวาเชียนกู่จูบกับหลายคนนะเรื่องนี้ ทั้งอาจารย์ ตงฟาง จอมมาร และเชียนโม่ปิง ตอนเป็นมารเทพอ่านแล้วแอบเซ็งนะ อยากจะให้เรื่องจบๆ ไปซะ ออกทะเลไปซะไกล สุดท้ายเชียนกู่ก็สร้างเรื่องว่าตัวเองฆ่าคนทั้งหกภพภูมิแล้ว บังคับให้อาจารย์สังหารตัวเอง และสาปเขาไม่ให้แก่ ไม่ให้เจ็บ และไม่ให้ตาย แล้วตัวเองก็จากไป

สุดท้ายจู๋หร่านก็ยอมสละตัวเอง เพื่อเก็บวิญญาณอีก 1 ดวงของเสี่ยวกู่ให้ไป๋จื่อฮว่า แต่เขาเอาไม่ทัน โดยจอมมารชิงไป 555+ เลยทำเอาสติแตกไปอีก 200 ปีเลย กว่าจะได้ตัวกลับมา ว่าเธอเกิดใหม่เป็นคนสติไม่เต็ม ก็เลยรีบตามไปรับเป็นศิษย์ เธอจำเขาไม่ได้ แล้วก็จบลงแค่นี้แหละ ว่าเป็นศิษย์อาจารย์กัน

จริงๆ คิดว่าจบแค่เล่ม 3 มันก็โอเคแล้วนะ แถมยังมีตอนพิเศษต่อท้าย เล่าถึงช่วงเล่ม 2 ที่พระนางออกไปผจญยุทธภพกัน แต่ไม่ได้เอ่ยในเล่ม 2 เพราะแท้จริงแล้วโดนลบความจำไป และจริงๆ คดี มาจากฮวาเชียนกู่ตอนเป็นมารเทพจะกลับไปสังหารตัวเอง แต่ทำไม่ลง เลยลบความจำตัวเองในอดีตไปแหละ (เพิ่งมาเข้าใจก็ตอนจะจบตอนพิเศษของเล่ม 3 แหละ)

ตำนานรักเหนือภพ ภาคพิเศษ - สุดท้ายเสี่ยวกู่ก็ได้กินยาคืนความจำจากตงฟางที่มาเกิดใหม่ แล้วเป็นวิญญาณตามมาหา อาจารย์ให้เธอกินยาเป็นเซียน จะได้อยู่กับเขาตลอดไป แต่พอเธอจำได้ ก็ทำให้ร่างกายส่วนอื่นมีปัญหา เช่น ตาบอด หูหนวก พูดไม่ได้ บลาๆๆ ก่อนจะเป็น ก็ได้กลับสำนักกันทั้งศิษย์และอาจารย์ ตอนนี้โยวรั่วเป็นเจ้าสำนัก ลั่วสืออีที่ถูกเชียนกู่ฆ่าไป ก็ฟื้นกลับมา แต่จำอะไรไม่ได้เท่าไร เจอถังเป่าก็ชอบเหมือนเคย 555+ (ขำไม่หายตอนเล่มแรกๆ ที่ถังเป่าถามเชียนกู่ว่าจะเป็นหญิงหรือชายดี จะรักลั่วสืออี หรือชิงสุ่ยดี 555+)

งงมากว่าพระนางแต่งงานกันตอนไหน รู้อีกทีก็บอกว่าแต่งกันมาหลายปีแล้ว แต่ยังไม่เคยเข้าห้องหอกัน 555+

เรื่องออกทะเลไปอีก เมื่อตงฟางบอกว่ามีวิธีรักษาอาการตาบอดของเชียนกู่ แต่ต้องใช้เวลา 16 ปี ก็เลยพนันให้เชียนกู่กลับไปเกิดใหม่ จำอะไรไม่ได้ ให้ศิษย์น้องของไป๋จื่อฮว่าไปเป็นพ่อ แล้วก็ให้เธอมาเข้าเรียน ดูสิว่าเธอจะตอบรับใครแต่งงานด้วย

แต่สุดท้ายถึงไป๋จื่อฮว่าชิงจูบเธอก่อน แต่เธอกลับตอบรับจะแต่งงานกับคนที่เป็นหยกเปลววารีมาเกิดใหม่อ่ะ 555+ การพนันเลยจบลง ทุกอย่างกลับไปเหมือน 16 ปีก่อน และให้ไป๋จื่อฮว่าฝังเข็มให้กับเธอ พอเธอมองเห็นก็ยั่วอาจารย์ตัวเอง ฮ่าๆ ซึ่งก็เกือบจะจบลงด้วยการเป็นสามีภรรยาอย่างแท้จริง แต่แล้วเธอบอกให้เขารอไปอีก 2 ปี กร๊ากกกกกก อดอ่านฉาก 18+ เลย ฮ่าๆๆๆ จบลงแต่เพียงเท่านี้แหละ

[addie · Rating 4 out of 5]

4/5 ถ้าต้องการความหวานก็แนะนำเล่มนี้ แต่ถ้าชอบอะไรตราตรึง เอาออกจากหัวไม่ได้ก็ยังรู้สึกว่าเล่มสุดท้ายเล่ม 3 ดีกว่า

[林雅君 · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้คือเขียนมาเพื่อเอาใจสายสุขนิยมโดยแท้ แม้ส่วนตัวว่าเล่ม3คือจบสมบูรณ์ในตัวอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องมีเล่มนี้มาก็ได้ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าอ่านเล่มนี้แล้วมันอิ่มเอมใจดีจริงๆ หลังจากที่เล่ม3ทำเอาน้ำตาไหลพรากๆ ต้องมานั่งดูตัวละครที่รักพากันจากไปทีละคน ทีละคน.... มาเล่มพิเศษนี้ได้เห็นตัวละครเหล่านั้นกลับมาโลดแล่นมีความสุขอีกครั้งมันช่างเยียวยาหัวใจได้ดีจริงๆ แม้ส่วนตัวจะยังไม่ชอบพระเอกอยู่เช่นเดิม แต่ก็เป็นคนที่นางเอกเลือกแล้วอะนะ นางปล่อยวางความแค้นลงได้ กลับไปเป็นเหมือนเดิม ทุกคนอยู่ดีมีสุข คนอ่านก็แฮปปี้แล่ะ แถมนางเอกมาเกิดใหม่นี่ก็ได้เอาคืนพระเอกเยอะอยู่นะ อ่านไปก็ยิ้มมุมปากไป เป็นไงล่ะพ่อคุ๊ณณณ เล่มที่แล้วมั่นหน้านัก ถือทิฐินัก เล่มนี้ก็นั่งซดน้ำส้มไปจ่ะ กร๊ากกกก การได้เห็นความทรมานของพระเอกคือความสุขของคนอ่านจริมๆ 5555555 ตงฟางทำดีมากรูกกกก

[Patrawan Dear]

#ตำนานรักเหนือภพ (เล่ม 1-3 และเล่มพิเศษ)

- เป็นแนวเทพเซียนที่ดราม่าเข้มข้น อัดลึก หน่วงหนึบตั้งแต่เล่มสอง ทั้งความรักที่เป็นไปได้ยากระหว่างศิษย์อาจารย์ ความบีบคั้นระหว่างธรรมะกับอธรรม หน้าที่กับหัวใจ ความแค้น ความโหดร้ายทารุณ คือมาหมดทุกสิ่งอย่าง นางเอกสะบักสะบอมสุด อ่านแล้วเหนื่อย หน่วง หนึบ หนัก - หัวจะปวดจนต้องพักดมยา

- เป็นน้อยเรื่องที่อ่านแล้วเกลียดพระเอก แม้การกระทำของเขาอาจจะเข้าใจได้ แต่ไม่อาจยอมรับ และไม่อาจให้อภัย - อ่อนแอก็แพ้ไปเถอะ

- เป็นแนวที่ชอบ ดราม่าที่ใช่ เสียดายที่ดองมานาน แต่ไม่ขออ่านซ้ำ - ช้ำแค่นี้พอแล้ว

- อาจจะเพราะผู้เขียนตั้งใจขยี้นางเอกให้แหลก จึงละเลยรายละเอียดที่จะสื่อให้เห็นถึงอารมณ์ของตัวละครอื่น ๆ และไม่ค่อยมีจังหวะให้คนอ่านได้พักบ้างอะไรบ้าง - โอย...ใจบางไปหมด

- เล่มพิเศษ เหมือนผู้เขียนมาเติมวัคซีนความหวานให้คนอ่าน เพราะภูมิหมดไปแล้วกับสามเล่มหลักหนา ๆ ทั้งคาแรกเตอร์ตัวละคร ทั้งโทนอารมณ์ของเรื่อง มันเร���่องเดียวกันไหม - เอาปากกามาวงก่อนนน

- แต่ทั้งนี้และทั้งนั้น ยังนับว่าเป็นเรื่องที่อ่านสนุกมาก แม้จะมีจุดใหญ่ที่ไม่เคลียร์ และไม่ปลื้มพระเอกก็ตามทีค่ะ :)

[Pollarin · Rating 5 out of 5]

ถ้าอ่านเล่มสามจบแล้วใจสลาย เล่มนี้คือ��ลับมาเต้นเด้งดึ๋งดั๋งอย่างมีความสุขเลยล่ะ จะอะไรก็ไม่เท่าถังเป่ากับมาแล้ว วะฮะฮ่าาา

รู้สึกว่าจะยังไงเราก็เป็นสายสุขนิยมแฮะ5555

มีคนบอกพระเอกไป๋ไป๋เห็นแก่ตัว ซึ่งก็ไม่เถียง จากตอนแรกๆ ที่อ่านเล่มนี้ก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่เห็นแก่ตัวแล้วไงอะ5555 ก็รักอะ จะไม่ยกให้ใครแล้วทำไม อะแฮ่ม.. คือหมายถึงว่า กว่าจะกลับมาพบกันไม่ใช่เรื่องง่าย ได้อยู่กับคนที่รักซึ่งยังไม่ได้เกลียดเราก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ทำผิดจนพลัดพรากจากกันไปครั้งหนึ่งแล้ว เคียดแค้นสาปแช่งกันไปครั้งหนึ่งแล้ว ถ้ามีโอกาสเราก็จะทำแบบเดียวกันกับพระเอกเหมือนกัน

แน่นอนพระรองแสนดีอย่างตงฟางก็น่าสงสารยิ่ง เราทีมพระรองมาตลอดอยู่แล้ว เพราะพระเอกมีแต่จะทำให้นางเอกเสียใจ แต่ถ้าพูดถึงจิตใจ...จะยังไงฮวาเชียนกู่ก็มีแต่อาจารย์ แล้วยังจะไม่ให้คู่กันก็ใจร้ายไปหน่อย5555

จบแบบเล่มก่อนก็ดีแล้ว ต่อให้ไม่มีเล่มนี้ก็ไม่เป็นไร (แค่ยังเสียใจคร่ำครวญเรื่องถังเป่า) แต่พอมีเล่มนี้มาสำหรับเราสายโลกสวยก็ดีใจ5555 ถังเป่ากลับมา สืออีถึงจะความจำหายไปแต่ได้กลับมาพบกันอีกครั้งก็ดีแล้ว ขำที่ถังเป่าจะเป็นผู้ชายไปแย่งชิงสุ่ย5555555

ตอนพิเศษ 15 ปีบนโลกมนุษย์ก็สนุก ชอบอาจารย์อามาก ตลก ต้องมาเป็นพ่อธรรมดาๆ ใช้คาถาอะไรก็ไม่ได้ เปิดมาฉากแรกก็ฮากลิ้งแล้ว5555555555555 นางเอกเป็นคนตลกมาตลอดจริงๆ เนื้อแท้อะนะ ไหนจะฉากพี่ซาที่รักยิ่งอ้าปากค้างตอนเห็น ‘ตัวเล็ก’ ต่อยหน้าคุณพ่อ แล้วยังโดนฟ้าผ่าเส้นผม โอย5555555555

แล้วก็ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายสหายคนแรกที่ตายไปจะกลับมา ว้าว ประทับใจมาก ตอนเฉลยตัวตนคาดไม่ถึงเลย

สุดท้ายแล้วทุกคนมีความสุขก็โอเคแล้วล่ะ :)

[Allukah · Rating 3 out of 5]

ไม่ว่าจะเป็นสามภาคหลัก หรือภาคพิเศษก็ยังไม่ชอบพระเอกอยู่ดี ไป๋จื่อฮว่าช่างเป็นคนแก่ตัวเหลือร้าย ยากจะหาใครทัดเทียมจริงๆ กันท่าทุกคนไม่ให้เจอนางเอก คิดจะเก็บเอาไว้เป็นสมบัติของตัวเองคนเดียว ทำราวนางเอกไม่มีหัวจิตหัวใจเหมือนชาติก่อนไม่มีผิด

แต่เดิมไม่ได้นิยมตงฟางอวี้ชิงเป็นพิเศษ (ก็เป็นคนหลอกนางเอกให้เล่นตามเกมตัวเองแต่ต้นนี่นา) แต่ตอนผลุบๆ โผล่ๆ มาทำให้เจ้าสำนักวิตกเล่นก็แอบสะใจเหมือนกัน เป็นคู่ต่อกรที่สมน้ำสมเนื้อจริงๆ

ชอบตอนส่งนางเอกไปเกิดใหม่เพื่อพนันขันต่อกัน ผลผู้ชนะพลิกโผซะงั้น ไม่ใช่คนที่เราคิดไว้เลยสักคน หักมุมแบบฮาๆ ดี

อ่านเอาขำๆ ได้ คิดเสียว่าเป็นอีกมิติหนึ่งหรือแฟนฟิค แต่เราขอยึดติดกับฉากจบแบบเดิมดีกว่า สมจริงและสมควรกับทุกฝ่ายที่สุดแล้ว ไป๋จื่อฮว่าควรได้รับจุดจบแบบนั้นมากกว่า ถ้าจะได้ลงเอยกับฮวาเชียนกู่อย่างชื่นมื่นมันก็ดูง่ายดายเกินไป

[Tnc Mlamean · Rating 5 out of 5]

กลับมาอ่านอีกรอบ ยังสนุก เศร้า เคล้าน้ำตาจริงๆนะ!

นางเอกซื่อและน่าสงสาร เป็นคนดีร่าเริง ไป๋จื่อก็เจ็บมา200ปี ถือว่าตอนจบนางลงดาบเหี้ยมโหดจริงๆ
แต่ก็ปิดท้ายด้วยการไม่ยอมแพ้บวกฉากน่ารักเซอร์วิส ให้หัวใจได้รับการเยียวยาบ้าง หลังจากปวดจนตับแทบพัง

ความรักค้ำคอของท่านอาจาร์ยนี่ดีจริงๆ555555555
จอมมาร(พี่สาว?) เหมือนตัวแทนของรักไร้เงื่อนไข ที่หาได้ยากในโลกแห่งเทพเซียนที่มีกฏเยอะแยะ บทจึงค่อนข้างละมุนเสมอ
จักพรรดิ ผู้รอบรู้ เซียน นั่งนึกๆ นางเอกเราเป็นคนดีแถมยังน่ารัก ปักธงไว้ทั่วจริงๆ แต่นางซื่อแถมชะตาอาภัพ ถ้าไม่มีคนเหล่านี้แต่ละคนช่วยเหลือ นางจะสามารถรอดต่อไปในแต่ละเรื่องยังไงนึกแทบไม่ออกเลยจริงๆ

อ่านวนไปค่ะ ไม่มีอะไรอ่านก็หยิบกลับมาอ่านอีก! ปวดใจเล่นค่ะ!

[Opalla · Rating 2 out of 5]

สำหรับเราเรื่องนี้จบบริบูรณ์ที่เล่มสามค่ะ
ภาคพิเศษนี้เหมือนแฟนฟิคมากกว่า มันดูไม่สอดคล้องกับเนื้อเรื่องแรกๆที่ดำเนินมาเลย
ไป๋จื่ฮว่าตอนจบภาคสามว่าอาการหนักแล้ว เจอภาคพิเศษยิ่งเพลีย
ส่วนนางเอกจากศิษย์เป็นคนรักเรานี่แบบ รับไม่ได้กับการวางตัวของนางจริงๆ
เอาเป็นว่า อ่านรอบเดียวพอ แล้วก็ remove ออกจากความทรงจำค่ะ ให้มันจบที่เล่มสาม

[Chanyaku · Rating 3 out of 5]

หักคะแนนเพราะความเห็นแก่ตัวของซือฝุวล้วนๆ รักแบบโรคจิต รักแบบไม่สนใจความต้องการแล้วก็ความสุขของอีกฝ่าย จบแบบสามเล่มอ่ะ สมควรแล้ว

[Lunae Enciel · Rating 5 out of 5]

เราว่าเล่ม3ก็จบดีแล้วนะ ตอนพิเศษนี่เปลี่ยนอารมณ์เรื่องทั้งหมดเลย

[Pgpreaw · Rating 3 out of 5]

จริงๆภาคพิเศษไม่ต้องมีก็ได้แต่เหมือนแต่งเพื่อเติมเต็มนักอ่านที่อารมณ์ค้างจากสามเล่มที่แล้ว

[Jirawan Jantanakorn · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้สุดชื่นมื่น เป็นเล่มที่พระนางได้เคียงคู่กัน พระเอกเลี้ยงต้อย ฮวาน้อยที่เกิดใหม่
ชื่นมื่นจนบางทีอยากให้พระเอกซวยกว่านี้
ก็ยังคงคอนเซปนางเอก แบบ... เอ่อ... เออ! เลือกพระเอกก็พระเอก
พระรองไม่ดีตรงไหน คนแบบนี้ควรทำสามีมากกว่านะคุณค๊า!!!
ไม่เข้าใจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจ
.... ช่างเถอะ... ยังคงศรัทธากับความหมายของ รักเข้าใจยากโพ๊ดได้อยู่คะ =v=

[Hammu · Rating 3 out of 5]

บทสรุปที่แท้จริงของความรักระหว่าง ศิษย์ ฮวาเซียนกู่ และ อาจารย์ ไป๋จื่อฮว่า ก็ได้เดินทางมายังจุดสิ้นสุด
หากจะพูดถึงแล้ว โดยส่วนตังชอบความรู้สึกที่จบเพียงแค่เล่ม 3 ก็พึงพอใจแล้ว
รู้สึกว่าบทสรุปความรักระหว่างศิษย์ และอาจารย์ บทสรุปของเรื่องราวจบแบบเล่ม 3 ดีที่สุดแล้ว ไม่น่าจะมีเล่มพิเศษมาต่อเรื่องราวอีกเลย
แม้ว่าเล่มนี้จะมีเนื้อเรื่องที่น่าสนุก ชวนติดตาม แต่ทว่า มันก็ยังไม่ใช่จุดที่ดีสำหรับเรื่องราวของชุดนี้

[I'm not the moon · Rating 5 out of 5]

เพิ่มความหวานมาบ้างก็ดีค่ะ ชอบๆ��ๆ

[Maddog Smile]

เริ่ม

[Siwan Taweworathum · Rating 4 out of 5]

ไม่ได้อ่าน 1 2 3 แต่มาอ่านภาคพิเศษเลย เนื่องจากดูซีรีย์แล้วเขาเมาท์ว่าจบเศร้าหนักหนาเลย จัดหาตัวช่วยภาคพิเศษมาช่วยด่วน เลยได้อ่านก่อน เล่มอื่น

[Wanida Wattanaing · Rating 1 out of 5]

good

[M · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้ค่อยยังชั่ว
ได้มีโมเม้นท์กับเค้าบ้างเนอะ ดีใจด้วยนะเสี่ยวกู่ เหล่าไป๋
น่ารักๆ

[Kik · Rating 5 out of 5]

ซื่อฟุ

[Cinnamon · Rating 5 out of 5]

ชอบตอนพิเศษ พนันขันต่อมาก ฮามาก

[คะ นิ้ง]

สุดยอดดด

[น้อนเว่ย · Rating 3 out of 5]

ภาคพิเศษนี้ยอมรับเลยว่าไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ เพราดูเหมือนเขียนแก้เนื้อเรื่องให้จบแบบมีความสุขมากไปหน่อย แต่ก็จบสมหวังได้เพราะเล่มนี้อะนะ

[Kamon SecondAccount · Rating 4 out of 5]

ภาคพิเศษ สนองนี้ดได้พอควร แต่ไม่ได้สนุกพอจะกด 5 ดาว

[มอง ดาว · Rating 3 out of 5]

ตามมาจากซีรี่ย์ฮวาเชี่ยนกู่ แต่ชอบซีรี่ย์มากกว่า