Wie van verhalen houdt, moet zijn oor bij Belcampo te luisteren leggen. Sommige van zijn verhalen hebben zo'n grote indruk gemaakt dat ze door menig lezer aan anderen worden doorverteld. Ze zijn inmiddels klassiek in de Nederlandse literatuur. De liefhebbers van Belcampo's vertelkunst hebben met elkaar gemeen dat ze bevattelijk zijn voor het onderaardse lachten dat in zijn werk doorklinkt.
Belcampo was the pseudonym of Dutch writer and physician Herman Pieter Schönfeld Wichers. "Belcampo" is the Italian translation of his surname Schönfeld (= beautiful field).
He grew up in Rijssen, studied notary law in Leiden and Amsterdam, and worked briefly at a law firm.
In the thirties he went traveling through Europe and in 1938 he self-published "De Zwerftocht van Belcampo", a collection of stories about his wanderings. In 1937 he went to study medicine. On April 13, 1949 he received his medical degree, and from 1953-1967 he was a student MD in Groningen.
In 1958 he wrote "Het Grote Gebeuren", the Big Event, a novella set in the village of Rijssen. With some irony, he described Apocalypse as he saw it, in which the inhabitants of Rijssen saw their fears portrayed in armies of devils and angels, coming in on the Day of Judgement to settle the bill. In the Christian stronghold of Rijssen this story was not appreciated. Jaap Drupsteen made the story into magical-realistic television, broadcast on New Year's Eve 1975, which was a great success.
On January 2, 1990 Schönfeld Wichers died. He was buried beside his father at the old public cemetery in Rijssen.
Belcampo has often been called the "most original Dutch writer". That speaks volumes. He represents, all by himself, thegenre of the Dutch 'fantasy literature'. He has no predecessors and no successors. He has created no school, no followers and no enemies. Friends and admirers, on the other hand, by the score.
Een lekker maffe bundel. Belcampo kan heel grappig zijn, maar ook juist zijn serieuze verhalen vond ik interessant. In 'De Achtbaan' wordt de plot van The Eternal Sunshine of the Spotless Mind ongeveer 50 jaar eerder al voorspeld, terwijl in 'De Dingen de Baas' een totaal idioot concept (alle spullen komen in opstand) op een verrassend huiveringwekkende wijze wordt uitgevoerd. 'Het Grote Gebeuren' is natuurlijk ook een knaller, maar als iemand die maandenlang laatste oordelen heeft zitten analyseren weet ik niet of ik daar een al te objectief oordeel over kan vellen.
In 1962 kreeg ik met Sinterklaas van de oudervereniging van mijn middelbare school in Utrecht het boek ‘Bevroren Vuurwerk’ van Belcampo, pseudoniem van Schönfeld Wichers, die opgroeide in Rijssen en jurist en arts was. Belcampo is een Italianisering van zijn naam. Het boek bevat negen fantastische verhalen, fantastisch in de zin dat ze de alledaagse werkelijkheid voorbijgaan, dat er volstrekt onmogelijke dingen gebeuren, maar meeslepend is het wel Bijvoorbeeld dat er ooit hersenoperaties konen waarbij je leuke herinneringen kunt kopen of onaangename herinneringen kunt laten weghalen. Of een ander verhaal waarin de dingen de baas worden over de mensen. Beroemd is ‘het grote gebeuren’ , dat in Rijssen speelt. Daar komt het laatste oordeel en worden mensen naar de hemel gevoerd. Belcampo wordt door vijf engelen omringd en opwaarts gevoerd. Het bleek een nuttig sinterklaascadeau Als jongen kon ik het waarderen, als oude man zeker ook. Ik begrijp de verhalen ook wel beter, ik ga makkelijker mee in de fantasiewereld. Belcampo werd in het Christelijke Rijssen niet alom gewaardeerd, zo wilde de gemeente geen straat naar hem vernoemen. In een aantal gemeenten, zoals Utrecht en Dordrecht is hij wel vernoemd. Hij blijft een unieke figuur in het Nederlandse literaire landschap.
Leuk boek met stuk voor stuk bijzondere verhalen.Eerste druk was in 1962. Maar nog steeds boeiend en goed geschreven. Veel verhalen gaan over leven en dood. de uitvaart over een groep gevangenen die ‘verleid’ worden door vrouwen. Een man lukt het omhoog te klauteren, elkaar beminnend vallen beide naar beneden. De achtbaan is een fantasie waarbij de hersenen steeds preciezer geprikkeld worden, tot zover dat mensen hun herinneringen gingen verkopen. Het museum over rare gesprekken met suppoosten in een museum. De dingen de baas gaat over een revolutie van de dingen, die blijken te kunnen praten. De mensen moeten alle dingen laten gaan, en worden gevoed door dieren. Maar dan komt er een opstand van de dingen omdat ze zich niet meer nuttig voelen. Het verhaal van Oosterhuis gaat over een volk dat leeft in een diepe kloof. De hoofdpersoon is daar terecht gekomen door een val van een berg. Hij geniet totdat hij merkt dat het volk met opzet mensen laat vallen. Het grote gebeuren gaat over het laatste oordeel in het dorp Rijssen, waar een deel naar de hemel mag en een deel naar de hel. En dan nog 3 korte verhaaltjes, over een koning die alleen nog een hoofd is, over een burgemeester die is overleden en iedereen van slag is als er brand uitbreekt en over 2 dubbelgangers die elkaars leven begeren.
Belcampo fantaseert er lustig op los in negen korte verhalen die niets aan kracht hebben verloren. Over mogelijke toekomstige toepassingen van de hersenwetenschap en van daaruit over handel in vrolijke herinneringen ("alle ellende in de wereld komt hiervandaan: dat verreweg de meeste mensen niet beschikken over de hen passende denkbeelden"), over "de dingen" die de heerschappij overnemen van de mensen en deze heerschappij vervolgens toch weer aan de mensen teruggeven en over hoe het Laatste Oordeel eruit zou zien voor Rijssen ("Onze aardbol is rond en alom heerst op haar het woeden der geschiedenis. Revoluties golven, tronen wankelen, kronen rollen, bommen vallen, kreten stijgen op, bloed vloeit. Maar één gemeente ken ik, die daar ligt, nog even onberoerd als op de dag der schepping - Rijssen.") Creatief, prikkelend en pakkend: Belcampo's korte verhalen vind ik beter dan de meeste lange.
Wie ooit Het Grote Gebeuren op televisie zag in de 70s, weet wat een impact dit prachtig stukje literatuur in beeldvorm had op vele kijkers. In 'Bevroren Vuurwerk' blijf je allesbehalve op jouw honger zitten, parels van vertelkunst gebundeld in een pocket die prettig in de hand ligt en ook nog eens lekker ruikt naar vervlogen tijden
▶️ Це збірка його новел за різні роки, упорядник залишився анонімним. ▶️ За моїми відчуттями – трохи нерівно. Мені сподобалось, окрім перших двох оповідок🙃 Першим двом наче чогось не вистачає й вони вирізняються за настроєм. ▶️ Дуже химерно (а мене нелегко здивувати) А ще йому якось снилося, що королева при смерти і відправила телеграму аптекареві маленького містечка... Телеграмою був він сам, тож плазував зі всіх сил уперед по довжелезному ...коридорі.
...Я показав Гендріксу істоту, чий язик нагадував мені шкільну дошку з табличкою множення, вона сиділа за вікном і щось підраховувала за допомогою свого язика, з якого на бруківку збігали результати додавань і віднімань
▶️ іронічно (Як пережити Судний День? – Переодягтись в костюм чорта, бігати й плюватись на людей, які тобі не подобались😂) ▶️ "Розповідь Остергойса" – це найстаріше, що я читала, із згадкою про полігамію й "вільні стосунки" (як складова утопічного суспільства) ▶️ Поєднання розмовних слів із архаїзмами. Дуже дивно виглядає, треба було звикнути, але гугл транслейт і критика нідерландською, кажуть, що то частина авторського стилю.
Я б ще щось у нього почитала, але більш нічого не перекладено
Acht fantastische verhalen, ook letterlijk. Hoewel de interpunctie onderhand een beetje gedateerd overkomt heeft de inhoud nog niets van zijn kracht verloren. Vooral de verhalen 'De dingen de baas' (briljant), 'Het verhaal van Oosterhuis' (tragisch!) en 'Het grote gebeuren' (hilarisch) maken indruk.