What do you think?
Rate this book
μπαμπά, θέλω να ντρέπεσαι για μένα
Μπαμπά, όταν πέθανε η αγαπημένη μητέρα του Roland Barthes, εκείνος άρχισε να κρατάει το ημερολόγιο της απουσίας της. Αν πέθαινες αύριο, μπαμπά, δε θα μπορούσα να κάνω το ίδιο για εσένα. Είμαστε ήδη απόντες ο ένας απ' τη ζωή του άλλου χρόνια τώρα· πώς θα μπορούσα να χαρτογραφήσω την απουσία σου; Τόσα χρόνια και δεν έχουμε καταφέρει να γίνεις πραγματικά ο μπαμπάς μου κι εγώ ο γιος σου. Γι' αυτό σου γράφω τώρα, ελπίζοντας ότι δεν είναι πολύ αργά. Μπαμπά, θα ήθελα να έχουμε κάτι να χάσουμε, κάτι που να αξίζει να μας το πάρει ο χρόνος.
Θυμάμαι τόσο καθαρά εκείνη τη μέρα που μου είχες πει «φρόντισε ό,τι κάνεις ο μπαμπάς σου να είναι περήφανος για εσένα». Στην προσπάθειά μου να σε κάνω περήφανο, μπαμπά, σου έκρυψα τόσο πολλά. Πλέον έχεις αυτή την τέλεια εικόνα για μένα και τρέμω να την γκρεμίσω. Γιατί θέλω να είσαι περήφανος, όχι να ντρέπεσαι για μένα. Ποτέ κανείς άλλος δεν πίστεψε σε μένα, μπαμπά, και δε θέλω να χάσω αυτό το μοναδικό άτομο στον κόσμο.
Ίσως κάνω λάθος που τόσα χρόνια έχω κάνει τα πάντα, συνειδητά και ασυνείδητα, ώστε να φαίνομαι... το τέλειο παιδί για σένα. Ναι, είμαι τόσο ανασφαλής. Ήμουν. Μπορώ να το παραδεχτώ επιτέλους. Δε φταίει κανείς άλλος εκτός από μένα. Καιρός να μιλήσουμε, να τα μάθεις όλα. Κι ας καταλήξεις να ντρέπεσαι για μένα. Ξέρεις κάτι; Μπαμπά, θέλω να ντρέπεσαι για μένα. Γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος να γνωριστούμε, αν δεν είναι απ' το μηδέν. Γιατί σημαίνει πως είσαι ακόμα ζωντανός, ότι μπορούμε να επανορθώσουμε για τον χαμένο χρόνο.
Ίσως η ντροπή είναι αυτό που νιώθεις όταν ξεκινάς να γνωρίζεις πραγματικά κάποιον. Όταν η τελειότητα αφήνει χώρο για το ανθρώπινο, αυτό που αγαπάς με όλα τα λάθη που έκανε ή θα κάνει.
Γιατί το ανθρώπινο θέλουμε, μπαμπά. Η τελειότητα είναι για τους ξένους, για τις διασημότητες στην τηλεόραση. Για όσους δεν είναι ποτέ πραγματικά κομμάτι της ζωής μας.
Θυμάμαι τόσο καθαρά εκείνη τη μέρα που μου είχες πει «φρόντισε ό,τι κάνεις ο μπαμπάς σου να είναι περήφανος για εσένα». Στην προσπάθειά μου να σε κάνω περήφανο, μπαμπά, σου έκρυψα τόσο πολλά. Πλέον έχεις αυτή την τέλεια εικόνα για μένα και τρέμω να την γκρεμίσω. Γιατί θέλω να είσαι περήφανος, όχι να ντρέπεσαι για μένα. Ποτέ κανείς άλλος δεν πίστεψε σε μένα, μπαμπά, και δε θέλω να χάσω αυτό το μοναδικό άτομο στον κόσμο.
Ίσως κάνω λάθος που τόσα χρόνια έχω κάνει τα πάντα, συνειδητά και ασυνείδητα, ώστε να φαίνομαι... το τέλειο παιδί για σένα. Ναι, είμαι τόσο ανασφαλής. Ήμουν. Μπορώ να το παραδεχτώ επιτέλους. Δε φταίει κανείς άλλος εκτός από μένα. Καιρός να μιλήσουμε, να τα μάθεις όλα. Κι ας καταλήξεις να ντρέπεσαι για μένα. Ξέρεις κάτι; Μπαμπά, θέλω να ντρέπεσαι για μένα. Γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος να γνωριστούμε, αν δεν είναι απ' το μηδέν. Γιατί σημαίνει πως είσαι ακόμα ζωντανός, ότι μπορούμε να επανορθώσουμε για τον χαμένο χρόνο.
Ίσως η ντροπή είναι αυτό που νιώθεις όταν ξεκινάς να γνωρίζεις πραγματικά κάποιον. Όταν η τελειότητα αφήνει χώρο για το ανθρώπινο, αυτό που αγαπάς με όλα τα λάθη που έκανε ή θα κάνει.
Γιατί το ανθρώπινο θέλουμε, μπαμπά. Η τελειότητα είναι για τους ξένους, για τις διασημότητες στην τηλεόραση. Για όσους δεν είναι ποτέ πραγματικά κομμάτι της ζωής μας.
254 pages, Hardcover
First published May 10, 2024
7 people are currently reading
157 people want to read
About the author
Sam Albatros
2 books54 followersΩς Sam Albatros, γράφει και μεταφράζει ποιήματα (queerpoets.com), και δημιουργεί πολυμεσικές περφόρμανς που έχουν παρουσιαστεί σε Ελλάδα και Ευρώπη. Μιλένιαλ παιδί που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη βόρεια Ελλάδα, έχει σπουδάσει ψυχολογία και γνωσιακή νευροεπιστήμη σε πανεπιστήμια του Παρισιού, του Λονδίνου και του Κέιμπριτζ, χάρη σε διάφορες υποτροφίες. Πρόσφατα ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή μεταξύ Λονδίνου και Αμερικής, την οποία εκπόνησε με πλήρη υποτροφία από το Wellcome Trust. Το «Ελαττωματικό Αγόρι» είναι το πρώτο τ@ μυθιστόρημα.
https://www.facebook.com/mistermonsie...
https://www.facebook.com/mistermonsie...
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 26 of 26 reviews
October 14, 2024
Ένα μεγάλο μπράβο για την αυτοέκδοση, αν μη τι άλλο χρειάζεται κότσια για να την επιχειρήσεις. Πολύ προσεγμένη και αισθητικά ολοκληρωμένη δουλειά συνολικά, θα ήθελα μόνο μια περαιτέρω φροντίδα στην επιμέλεια του κειμένου.
Όσον αφορά το βιβλίο αυτό καθ' αυτό, οι προσδοκίες ήταν υψηλές μετά το «ελαττωματικό αγόρι», το πρώτο βιβλίο του Sam.
Συνολικά, δεν μπορώ να πω πως ενθουσιάστηκα. Βρήκα τον λόγο σε αρκετά σημεία επεξηγηματικό, βεβιασμένο, επαναλαμβανόμενο, άρρυθμο και λογοτεχνικά ανώριμο.
Πράγμα που δυσκολεύομαι να ξεπεράσω είναι η αξιοποίηση του ποιήματος “Home” της Βρετανίδας-Σομαλής Warsan Shire, στο 1ο κεφάλαιο του βιβλίου. Ένα ποίημα που αναφέρεται στον ξεριζωμό προσφύγων, σε ένα ταξίδι που τους οδηγεί μακριά από τον πόλεμο, τους αναγκάζει να βάζουν τα παιδιά τους μέσα σε βάρκες, τους περνάει από camp μεταναστών κλπ. Δεν ξέρω, αλλά το να χρησιμοποιείς στίχους αυτού του ποιήματος (ως αντιπαραβολή της μετακόμισής σου στο Λονδίνο μακριά από τους γονείς σου) δείχνει, κατά τη γνώμη μου, μια έλλειψη κατανόησης των αναλογιών.
Όσον αφορά το βιβλίο αυτό καθ' αυτό, οι προσδοκίες ήταν υψηλές μετά το «ελαττωματικό αγόρι», το πρώτο βιβλίο του Sam.
Συνολικά, δεν μπορώ να πω πως ενθουσιάστηκα. Βρήκα τον λόγο σε αρκετά σημεία επεξηγηματικό, βεβιασμένο, επαναλαμβανόμενο, άρρυθμο και λογοτεχνικά ανώριμο.
Πράγμα που δυσκολεύομαι να ξεπεράσω είναι η αξιοποίηση του ποιήματος “Home” της Βρετανίδας-Σομαλής Warsan Shire, στο 1ο κεφάλαιο του βιβλίου. Ένα ποίημα που αναφέρεται στον ξεριζωμό προσφύγων, σε ένα ταξίδι που τους οδηγεί μακριά από τον πόλεμο, τους αναγκάζει να βάζουν τα παιδιά τους μέσα σε βάρκες, τους περνάει από camp μεταναστών κλπ. Δεν ξέρω, αλλά το να χρησιμοποιείς στίχους αυτού του ποιήματος (ως αντιπαραβολή της μετακόμισής σου στο Λονδίνο μακριά από τους γονείς σου) δείχνει, κατά τη γνώμη μου, μια έλλειψη κατανόησης των αναλογιών.
September 7, 2025
Οπως θα θυμάστε το Ελαττωματικό Αγόρι δεν μου αρεσε ιδιαιτερα. Πιστεύω ομως πως με αυτο το δεύτερο βιβλιο το Sam Albatros δίνει ενα σαφέστερο εκδοτικο στιγμα. Καταρχάς προβαίνει στο βημα μιας εντυπωσιακά ποιοτικής αυτοεκδοσης αφου οι εκδοσεις που ειχαν αρχικώς δεχτεί το βιβλιο, προεβησαν σε φοβικές "διορθωσεις". Αυτό απο μόνο του δείχνει συγγραφικη ακεραιότητα απο το Σαμ και αναδεικνύει την συγκρουσιακή φύση της κουίρ λογοτεχνίας με τις υπάρχουσες κανονιστικές φόρμες.
Για το συγκεκριμένο βιβλίο είχε βγει πριν μερικούς μήνες μια "κριτική " της κακιάς ώρας που μιλούσε για "κακές αδερφες " και έκανε κάτι φτωχές φιλολογικά αναγωγες του βιβλίου με τα γραπτά του Εντουάρ Λουί. Στη δική μου κριτική καταρριπτωαυτες τις ψευδοαναγνωσεις και αναδεικνύω το ξεκάθαρο διακειμενινο πλαίσιο του βιβλίου.
Το branding και η τυποποίηση της λογοτεχνίας έχουν οδηγήσει μεγάλο μέρος της σύγχρονης κριτικής στην ψευδαίσθηση ότι η κουίρ λογοτεχνία αποτελεί κάτι το καινοφανές, παραβλέποντας μια πλούσια λογοτεχνική παράδοση με εμφανείς ΛΟΑΤΚΙ καταβολές. Οι κουίρ και φεμινιστικές αναγνώσεις κλασικών έργων αποκαλύπτουν ένα σαφές κουίρ παρελθόν, το οποίο συχνά δεν αναγνωρίζεται από τη φιλολογική ιστοριογραφία.
Η κυρίαρχη κριτική τάση, δηλαδή, υπό την επίδραση μιας καπιταλιστικής λογικής του «νέου προϊόντος», αντιμετωπίζει τις περισσότερες φορές την κουίρ λογοτεχνία ως νεωτερική επινόηση, προβάλλοντας δημοφιλείς συγγραφείς όπως ο Εντουάρ Λουί, ως σχεδόν ιδρυτικές μορφές. Ωστόσο, μια τέτοια ανάγνωση αποσιωπά το εκτενές κουίρ παρελθόν της λογοτεχνίας, που αποδεικνύεται μέσα από φεμινιστικές και κουίρ θεωρητικές προσεγγίσεις (ενδεικτικά αναφέρω τους Sedgwick, Butler και φυσικά τον Foucault), αποκαλύπτοντας ΛΟΑΤΚΙ υποστρώματα σε κλασικά έργα και καταδεικνύοντας ότι η κουίρ εμπειρία είναι ιστορικώς διάχυτη. Συχνά, μάλιστα, η κουίρ λογοτεχνία χαρακτηρίζεται ως «επιθετική», «καταγγελτική» και γενικώς, ως μια σειρά… «παραπόνων», που καταργούν τάχα τον «πανανθρώπινο» χαρακτήρα που οφείλει να έχει ένα έργο. Αυτές οι αναγνώσεις όμως τείνουν να μένουν μόνο στην επιφάνεια. Είναι δύσκολο, για παράδειγμα, να μην αναρωτηθεί κανείς γιατί μια κριτική θεώρηση που θα καταπιαστεί με το βιβλίο τ@ Σαμ Άλμπατρος, Μπαμπά, θέλω να ντρέπεσαι για μένα, να παραπέμπει στον Εντουάρ Λουί, και όχι στον Κάφκα ή στον Καβάφη – ο οποίος άλλωστε αναφέρεται ρητώς στο βιβλίο, αφού το ταξίδι του ήρωα συνομιλεί διακειμενικά με την Ιθάκη του ποιητή.Ας εστιάσουμε πρώτα στον Κάφκα. Εκτός από την δύσκολη σχέση που είχε με τον πατέρα του, η οποία αποτυπώνεται στα ημερολόγιά του, αλλά και στο Γράμμα στον πατέρα, ήδη από τις ερμηνείες των Γκουατάρι και Ντελέζ (βλ. σχετικά το Κάφκα: Για μια ελάσσονα λογοτεχνία) καταγράφεται η καφκική αποεδαφικοποίηση (des-territorialisation) της γλώσσας, διαδικασία η οποία, ανατρέποντας τις παραδοσιακές δομές και ιεραρχίες νοήματος, προσιδιάζει αρκετά με την κουίρ εμπειρία γλωσσικού επαναπροσδιορισμού. Ο Κάφκα αντιτάσσεται λογοτεχνικά στον αστισμό και τον συστημισμό, αλλά και στην ίδια την ανδρική ταυτότητα, αφού πολλά έργα του -και κυρίως Η μεταμόρφωση- μπορούν να διαβαστούν και ως κουίρ αλληγορίες.Ο Καβάφης από την άλλη -με τον οποίο το Σαμ συνομιλεί- εκφράζει πλέον όχι απλώς τη νοσταλγία και την επιθυμία του ταξιδιού, αλλά συγκεκριμένα την ανεστιότητα του κουίρ υποκειμένου. Στο κάτω κάτω, κανείς δεν ταλαιπωρείται περισσότερο από το κουίρ άτομο και «δεν χρειάζεται να ταλαιπωρείται κανείς τόσο για να φτάσει στην όποια Ιθάκη του» (σελ. 13). Η διακειμενικότητα του Σαμ επιχειρεί αρκετά ξεκάθαρα να χτίσει μια νοερή γέφυρα ανάμεσα στον παραδοσιακό και τον σύγχρονο κουίρ λόγο. Η ομοφυλοφιλία του Καβάφη είναι άλλωστε ένα θέμα, ακόμα, φιλολογικώς ταμπού, στον τρόπο που συχνά παραβλέπεται. Όπως διαβάζουμε και στη σχετική μελέτη του Δημήτρη Παπανικολάου, Σαν κι εμένα καμωμένοι, η σαφής ποιητική της ομόφυλης σεξουαλικότητας του Καβάφη αγνοήθηκε από πολλές γενιές κριτικών που προτίμησαν να βαφτίσουν την ομοφυλοφιλία του ως αόριστο «ερωτισμό».
Η προσπάθεια να χτιστεί αυτή η διακειμενική γέφυρα από το Άλμπατρος γίνεται φανερή σε όλο το κείμενο αφού περιλαμβάνει αναφορές από τον Όσκαρ Ουάιλντ, μέχρι σήριαλ της ελληνικής τηλεόρασης που έχουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο οικειοποιηθεί τη ΛΟΑΤΚΙ ιδιόλεκτο.Το μυθιστόρημα συνδέεται μεν με το Ελαττωματικό αγόρι, το πρώτο πεζό δημοσιευθέν έργο του Albatros, το οποίο αφορά ημερολογιακές εντυπώσεις ενός κουίρ παιδιού από το bullying και τα στερεότυπα της ελληνικής οικογένειας, αλλά μπορεί να διαβαστεί αυτούσια ως ένα ωριμότερο και αρτιότερο έργο. Πλέον έχουμε έναν πρωταγωνιστή ενήλικο που ξεκινά ένα ταξίδι. Ο ήρωας μετοικεί στο Λονδίνο όπου και αρχίζει τις μεταπτυχιακές του σπουδές, ενώ παράλληλα γράφει μια μακρά εξομολόγηση στον πατέρα του, με τον οποίο αισθάνεται πως ποτέ δεν συνδέθηκαν πραγματικά.
Το κουίρ υποκείμενο παρουσιάζεται σε έναν διαφορετικό χωροχρόνο από τους υπολοίπους αφού έχει βιώσει αλλιώτικα την εμπειρία της ενηλικίωσης: «όταν τα άλλα παιδιά έβγαιναν ραντεβού και ανακάλυπταν τους εαυτούς τους, εγώ έψαχνα στην παλιά σου εγκυκλοπαίδεια, αν η ομοφυλοφιλία είναι ασθένεια».Το Σαμ Άλμπατρος ανατρέχει και σε υποθέσεις που έχουν περάσει στο συλλογικό ασυνείδητο, όπως αυτή της στυγνής δολοφονίας του μικρού Άλεξ στη Βέροια. Το είδος του εκφοβισμού που υπέστη ο Άλεξ, σχετιζόταν με τις αντιλήψεις της παραδοσιακής αρρενωπότητας: ο Άλεξ, ένα παιδί που έπαιζε πιάνο και διάβαζε, ερχόταν σε αντίθεση με την «ιδανική» αρρενωπότητα, έτσι όπως εκφραζόταν κοινωνικά την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Η κοινή καταγωγή του ήρωα και του μικρού Άλεξ από τη Βέροια ξεδιπλώνει τις διαφορετικές εκδοχές που θα μπορούσε να είχε πάρει αυτή η ιστορία: «αν ζούσε τώρα, θα ήταν όσο εσύ» (σελ 112). Την ίδια στιγμή, όπως ακριβώς και οι δολοφόνοι του μικρού Άλεξ, οι κακοποιητές του ήρωα έχουν ήδη προχωρήσει στις ζωές τους, κάποιοι από αυτούς έχουν παντρευτεί και έχουν κάνει δικά τους παιδιά, αφήνοντας τον κουίρ ήρωα έμφορτο με αισθήματα αδικίας και ανεπίλυτων τραυμάτων.
Τα τραύματα που του έχουν δημιουργηθεί, άλλωστε, αποτελούν τραύματα που δεν μπορεί εύκολα να μοιραστεί, όπως βλέπουμε και στη σκηνή που ο ήρωας παραβγαίνει με τον Πάτρικ έως το μέρος που θα φάνε, κι όταν εκείνος τον ρωτάει αν έκανε αθλητισμό και τρέχει τόσο γρήγορα, ο ήρωας απαντά: «όχι, έτρεχα να μη με δείρουν τα παιδιά στο σχολείο», διορθώνοντάς το, αμέσως μετά, σε ένα πιο εύπεπτο ψέμα («πλάκα κάνω, έκανα πολύ παλιά τρέξιμο για έναν χρόνο», σελ. 180), όταν βλέπει την αμηχανία στο πρόσωπο του συνομιλητή του.
Αυτή η σκηνή εκφράζει παραστατικά τους τρόπους που τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα καλούνται συχνά να επανεφεύρουν αποδεκτές εκδοχές του εαυτού τους και λιγότερο σοκαριστικές διηγήσεις του παρελθόντος τους. Οι μορφές κακοποίησης που έχει βιώσει ένα άτομο φέρνουν αναπότρεπτα μια κάποια αμηχανία λόγω της αστικής προσδοκίας για τάξη και ασφάλεια.Με αφορμή βεβαίως αυτή τη λογοτεχνική, επί της ουσίας, επινόηση ενός παρελθόντος ικανού να εξιστορηθεί, το κουίρ υποκείμενο καταλήγει να ανατρέπει την παραδοσιακή αντίληψη για τη συγγραφική δημιουργία, που θέλει τον cis ετεροφυλόφιλο άνδρα συγγραφέα να πρωτοστατεί. Στο The madwoman in the attic, των Sandra Gilbert και Susan Gubar, έργο κολοσσιαίο στη φεμινιστική κριτική, ανατρέπεται ήδη από το πρώτο κεφάλαιο η πατριαρχική θεώρηση της συγγραφής, όπως αυτή εκφράστηκε στον Οδυσσέα του Τζόις και υιοθετήθηκε από κριτικούς όπως ο Χάρολντ Μπλουμ, αλλά και άλλους εκπροσώπους μιας παλαιάς, αισθητικιστικής και μη θεωρητικοποιημένης προσέγγισης, που παρέμεινε εκτός του ρεύματος του δομισμού και μεταδομισμού που κυριάρχησε μεταγενέστερα.
το πλήρες κείμ��νο στο λινκ : https://bookpress.gr/kritikes/ellinik...
Για το συγκεκριμένο βιβλίο είχε βγει πριν μερικούς μήνες μια "κριτική " της κακιάς ώρας που μιλούσε για "κακές αδερφες " και έκανε κάτι φτωχές φιλολογικά αναγωγες του βιβλίου με τα γραπτά του Εντουάρ Λουί. Στη δική μου κριτική καταρριπτωαυτες τις ψευδοαναγνωσεις και αναδεικνύω το ξεκάθαρο διακειμενινο πλαίσιο του βιβλίου.
Το branding και η τυποποίηση της λογοτεχνίας έχουν οδηγήσει μεγάλο μέρος της σύγχρονης κριτικής στην ψευδαίσθηση ότι η κουίρ λογοτεχνία αποτελεί κάτι το καινοφανές, παραβλέποντας μια πλούσια λογοτεχνική παράδοση με εμφανείς ΛΟΑΤΚΙ καταβολές. Οι κουίρ και φεμινιστικές αναγνώσεις κλασικών έργων αποκαλύπτουν ένα σαφές κουίρ παρελθόν, το οποίο συχνά δεν αναγνωρίζεται από τη φιλολογική ιστοριογραφία.
Η κυρίαρχη κριτική τάση, δηλαδή, υπό την επίδραση μιας καπιταλιστικής λογικής του «νέου προϊόντος», αντιμετωπίζει τις περισσότερες φορές την κουίρ λογοτεχνία ως νεωτερική επινόηση, προβάλλοντας δημοφιλείς συγγραφείς όπως ο Εντουάρ Λουί, ως σχεδόν ιδρυτικές μορφές. Ωστόσο, μια τέτοια ανάγνωση αποσιωπά το εκτενές κουίρ παρελθόν της λογοτεχνίας, που αποδεικνύεται μέσα από φεμινιστικές και κουίρ θεωρητικές προσεγγίσεις (ενδεικτικά αναφέρω τους Sedgwick, Butler και φυσικά τον Foucault), αποκαλύπτοντας ΛΟΑΤΚΙ υποστρώματα σε κλασικά έργα και καταδεικνύοντας ότι η κουίρ εμπειρία είναι ιστορικώς διάχυτη. Συχνά, μάλιστα, η κουίρ λογοτεχνία χαρακτηρίζεται ως «επιθετική», «καταγγελτική» και γενικώς, ως μια σειρά… «παραπόνων», που καταργούν τάχα τον «πανανθρώπινο» χαρακτήρα που οφείλει να έχει ένα έργο. Αυτές οι αναγνώσεις όμως τείνουν να μένουν μόνο στην επιφάνεια. Είναι δύσκολο, για παράδειγμα, να μην αναρωτηθεί κανείς γιατί μια κριτική θεώρηση που θα καταπιαστεί με το βιβλίο τ@ Σαμ Άλμπατρος, Μπαμπά, θέλω να ντρέπεσαι για μένα, να παραπέμπει στον Εντουάρ Λουί, και όχι στον Κάφκα ή στον Καβάφη – ο οποίος άλλωστε αναφέρεται ρητώς στο βιβλίο, αφού το ταξίδι του ήρωα συνομιλεί διακειμενικά με την Ιθάκη του ποιητή.Ας εστιάσουμε πρώτα στον Κάφκα. Εκτός από την δύσκολη σχέση που είχε με τον πατέρα του, η οποία αποτυπώνεται στα ημερολόγιά του, αλλά και στο Γράμμα στον πατέρα, ήδη από τις ερμηνείες των Γκουατάρι και Ντελέζ (βλ. σχετικά το Κάφκα: Για μια ελάσσονα λογοτεχνία) καταγράφεται η καφκική αποεδαφικοποίηση (des-territorialisation) της γλώσσας, διαδικασία η οποία, ανατρέποντας τις παραδοσιακές δομές και ιεραρχίες νοήματος, προσιδιάζει αρκετά με την κουίρ εμπειρία γλωσσικού επαναπροσδιορισμού. Ο Κάφκα αντιτάσσεται λογοτεχνικά στον αστισμό και τον συστημισμό, αλλά και στην ίδια την ανδρική ταυτότητα, αφού πολλά έργα του -και κυρίως Η μεταμόρφωση- μπορούν να διαβαστούν και ως κουίρ αλληγορίες.Ο Καβάφης από την άλλη -με τον οποίο το Σαμ συνομιλεί- εκφράζει πλέον όχι απλώς τη νοσταλγία και την επιθυμία του ταξιδιού, αλλά συγκεκριμένα την ανεστιότητα του κουίρ υποκειμένου. Στο κάτω κάτω, κανείς δεν ταλαιπωρείται περισσότερο από το κουίρ άτομο και «δεν χρειάζεται να ταλαιπωρείται κανείς τόσο για να φτάσει στην όποια Ιθάκη του» (σελ. 13). Η διακειμενικότητα του Σαμ επιχειρεί αρκετά ξεκάθαρα να χτίσει μια νοερή γέφυρα ανάμεσα στον παραδοσιακό και τον σύγχρονο κουίρ λόγο. Η ομοφυλοφιλία του Καβάφη είναι άλλωστε ένα θέμα, ακόμα, φιλολογικώς ταμπού, στον τρόπο που συχνά παραβλέπεται. Όπως διαβάζουμε και στη σχετική μελέτη του Δημήτρη Παπανικολάου, Σαν κι εμένα καμωμένοι, η σαφής ποιητική της ομόφυλης σεξουαλικότητας του Καβάφη αγνοήθηκε από πολλές γενιές κριτικών που προτίμησαν να βαφτίσουν την ομοφυλοφιλία του ως αόριστο «ερωτισμό».
Η προσπάθεια να χτιστεί αυτή η διακειμενική γέφυρα από το Άλμπατρος γίνεται φανερή σε όλο το κείμενο αφού περιλαμβάνει αναφορές από τον Όσκαρ Ουάιλντ, μέχρι σήριαλ της ελληνικής τηλεόρασης που έχουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο οικειοποιηθεί τη ΛΟΑΤΚΙ ιδιόλεκτο.Το μυθιστόρημα συνδέεται μεν με το Ελαττωματικό αγόρι, το πρώτο πεζό δημοσιευθέν έργο του Albatros, το οποίο αφορά ημερολογιακές εντυπώσεις ενός κουίρ παιδιού από το bullying και τα στερεότυπα της ελληνικής οικογένειας, αλλά μπορεί να διαβαστεί αυτούσια ως ένα ωριμότερο και αρτιότερο έργο. Πλέον έχουμε έναν πρωταγωνιστή ενήλικο που ξεκινά ένα ταξίδι. Ο ήρωας μετοικεί στο Λονδίνο όπου και αρχίζει τις μεταπτυχιακές του σπουδές, ενώ παράλληλα γράφει μια μακρά εξομολόγηση στον πατέρα του, με τον οποίο αισθάνεται πως ποτέ δεν συνδέθηκαν πραγματικά.
Το κουίρ υποκείμενο παρουσιάζεται σε έναν διαφορετικό χωροχρόνο από τους υπολοίπους αφού έχει βιώσει αλλιώτικα την εμπειρία της ενηλικίωσης: «όταν τα άλλα παιδιά έβγαιναν ραντεβού και ανακάλυπταν τους εαυτούς τους, εγώ έψαχνα στην παλιά σου εγκυκλοπαίδεια, αν η ομοφυλοφιλία είναι ασθένεια».Το Σαμ Άλμπατρος ανατρέχει και σε υποθέσεις που έχουν περάσει στο συλλογικό ασυνείδητο, όπως αυτή της στυγνής δολοφονίας του μικρού Άλεξ στη Βέροια. Το είδος του εκφοβισμού που υπέστη ο Άλεξ, σχετιζόταν με τις αντιλήψεις της παραδοσιακής αρρενωπότητας: ο Άλεξ, ένα παιδί που έπαιζε πιάνο και διάβαζε, ερχόταν σε αντίθεση με την «ιδανική» αρρενωπότητα, έτσι όπως εκφραζόταν κοινωνικά την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Η κοινή καταγωγή του ήρωα και του μικρού Άλεξ από τη Βέροια ξεδιπλώνει τις διαφορετικές εκδοχές που θα μπορούσε να είχε πάρει αυτή η ιστορία: «αν ζούσε τώρα, θα ήταν όσο εσύ» (σελ 112). Την ίδια στιγμή, όπως ακριβώς και οι δολοφόνοι του μικρού Άλεξ, οι κακοποιητές του ήρωα έχουν ήδη προχωρήσει στις ζωές τους, κάποιοι από αυτούς έχουν παντρευτεί και έχουν κάνει δικά τους παιδιά, αφήνοντας τον κουίρ ήρωα έμφορτο με αισθήματα αδικίας και ανεπίλυτων τραυμάτων.
Τα τραύματα που του έχουν δημιουργηθεί, άλλωστε, αποτελούν τραύματα που δεν μπορεί εύκολα να μοιραστεί, όπως βλέπουμε και στη σκηνή που ο ήρωας παραβγαίνει με τον Πάτρικ έως το μέρος που θα φάνε, κι όταν εκείνος τον ρωτάει αν έκανε αθλητισμό και τρέχει τόσο γρήγορα, ο ήρωας απαντά: «όχι, έτρεχα να μη με δείρουν τα παιδιά στο σχολείο», διορθώνοντάς το, αμέσως μετά, σε ένα πιο εύπεπτο ψέμα («πλάκα κάνω, έκανα πολύ παλιά τρέξιμο για έναν χρόνο», σελ. 180), όταν βλέπει την αμηχανία στο πρόσωπο του συνομιλητή του.
Αυτή η σκηνή εκφράζει παραστατικά τους τρόπους που τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα καλούνται συχνά να επανεφεύρουν αποδεκτές εκδοχές του εαυτού τους και λιγότερο σοκαριστικές διηγήσεις του παρελθόντος τους. Οι μορφές κακοποίησης που έχει βιώσει ένα άτομο φέρνουν αναπότρεπτα μια κάποια αμηχανία λόγω της αστικής προσδοκίας για τάξη και ασφάλεια.Με αφορμή βεβαίως αυτή τη λογοτεχνική, επί της ουσίας, επινόηση ενός παρελθόντος ικανού να εξιστορηθεί, το κουίρ υποκείμενο καταλήγει να ανατρέπει την παραδοσιακή αντίληψη για τη συγγραφική δημιουργία, που θέλει τον cis ετεροφυλόφιλο άνδρα συγγραφέα να πρωτοστατεί. Στο The madwoman in the attic, των Sandra Gilbert και Susan Gubar, έργο κολοσσιαίο στη φεμινιστική κριτική, ανατρέπεται ήδη από το πρώτο κεφάλαιο η πατριαρχική θεώρηση της συγγραφής, όπως αυτή εκφράστηκε στον Οδυσσέα του Τζόις και υιοθετήθηκε από κριτικούς όπως ο Χάρολντ Μπλουμ, αλλά και άλλους εκπροσώπους μιας παλαιάς, αισθητικιστικής και μη θεωρητικοποιημένης προσέγγισης, που παρέμεινε εκτός του ρεύματος του δομισμού και μεταδομισμού που κυριάρχησε μεταγενέστερα.
το πλήρες κείμ��νο στο λινκ : https://bookpress.gr/kritikes/ellinik...
July 4, 2024
Προσπαθώ ακόμα να συνέλθω… Γροθιά στο στομάχι… εκπληκτικά πηγαίο και συγκλονιστικά αληθινό…
June 26, 2024
Couldn’t let it off my hands! Sam Albatros did an excellent job with this one. I would describe it as an emotional roller coaster, since the one moment you cry out of laughter with cult references and killer POV and the other moment you feel so much for the character that you relive your deepest feelings and cry your heart out.
Will it be too much to say I want the third book NOW?
Will it be too much to say I want the third book NOW?
June 24, 2024
Σοκαριστικό, ανατριχιαστικά προσωπικό για όλα τα κουίρ άτομα και άμεσο!
July 1, 2024
Σοκαριστικο, διαβαζεται πολυ ευκολα. Σαμ στελνω μεγαλη αγκαλια 🫶
May 18, 2025
Πρώτο ανάγνωσμα του Σαμ και ήταν σίγουρα κουιρ. Ο τίτλος είναι φανταστικός και με ψυχαναλυτικό ενδιαφέρον, προμηνύει τέλεια το περιεχόμενο της ανάγνωσης για τη σχέση με τον πατέρα του. Σε κάποια σημεία ένιωσα πως θα ήθελα μια επεξήγηση παραπάνω από τη ματιά ενός ψυχολόγου. Βγάζει την αίσθηση της συνειρμικής γραφής με χαρακτήρα διηγηματικό, πράγμα που το έκανε αρκετά ξεκούραστο παρά το βαρύ της υπόθεσης.
July 11, 2024
"Μπαμπά, κάθε φορά που μιλάμε βλέπω μπροστά μου έναν ξένο με τον οποίο υποκρινόμαστε πως γνωριζόμαστε καλά, έχοντας ίσως παρασυρθεί από τον βαρυγδουπο τίτλο της σχέσης μπαμπάς -γιος... Είμαστε ήδη απόντες ο ένας από τη ζωή του άλλου χρόνια τώρα.Φοβαμαι ότι κάθε μέρα που περνάει θα γίνει μια ακόμα μέρα που δεν σου μίλησα. Που δεν γνωριστήκαμε. Θυμάμαι τόσο καθαρά εκείνη τη μέρα που μου είχες πει"Φρόντισε ο,τι κάνεις ο μπαμπάς σου να είναι περήφανος για εσένα".Στην προσπάθειά μου να σε κάνω περήφανο μπαμπά, σου έκρυψα πολλά. Πλέον έχεις αυτή την τέλεια εικόνα για μένα και τρέμω να την γκρεμίσω.Ποτε κανείς άλλος δεν πίστεψε σε μένα μπαμπά.
Καιρός να μιλήσουμε και να τα μάθεις όλα.Και ας καταλήξεις να ντρέπεσαι για μένα. Ξέρεις κάτι; Μπαμπά, θέλω να ντρέπεσαι για μένα. Γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος να γνωριστούμε,αν δεν είναι από το μηδέν..Ίσως η ντροπή είναι αυτό που νιώθεις όταν ξεκινάς να γνωρίζεις πραγματικά κάποιον που έχεις μυθοποιησει. Όταν η τελειότητα αφήνει χώρο για το ανθρώπινο, αυτό που αγαπάς με όλα τα λάθη που έκανε ή θα κάνει "
Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι μας, έχουμε μεγαλώσει με την αντίληψη ότι η αγάπη των γονιών προς το παιδί είναι άνευ όρων. Ίσως και να ισχύει. Αυτό που συνήθως μαθαίνουμε όσο παίρνανε τα χρόνια είναι, ότι η αποδοχή δεν έρχεται καθόλου άνευ όρων. Συνοδεύεται από πολλούς αστερισκους και σταδιακά γίνεται μια φωνή στο μυαλό μας που μας λέει με τι βαθμό να αποφοιτήσουμε, πόσο πετυχημένοι πρέπει να γίνουμε, πόσα λεφτά να βγάζουμε, ποτέ να παντρευτούμε, πότε και πόσα παιδιά να κάνουμε. Αν η φωνή αυτή είναι τελικά δική μας ή άλλων, το ξέρει ο καθένας μόνος του. Όταν όμως διαπραγματεύεσαι την αποδοχή ως προς την ίδια σου την ταυτότητα, αυτό είναι άλλη πίστα που αν δεν την ζησεις, δεν μπορείς καν να την φανταστείς.
Ο sam.albatros γράφει ένα υπέροχο μυθιστόρημα με πανέξυπνο λόγο για όλες τις παθογένειες της Αγίας ελληνικής οικογένειας. Ευαίσθητο και ασύλληπτα σκληρό ταυτόχρονα.
Extra αγάπη για την υπέροχη δουλειά που έκανε ,μόνος του, στον σχεδιασμό και παραγωγή του βιβλίου.
Καιρός να μιλήσουμε και να τα μάθεις όλα.Και ας καταλήξεις να ντρέπεσαι για μένα. Ξέρεις κάτι; Μπαμπά, θέλω να ντρέπεσαι για μένα. Γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος να γνωριστούμε,αν δεν είναι από το μηδέν..Ίσως η ντροπή είναι αυτό που νιώθεις όταν ξεκινάς να γνωρίζεις πραγματικά κάποιον που έχεις μυθοποιησει. Όταν η τελειότητα αφήνει χώρο για το ανθρώπινο, αυτό που αγαπάς με όλα τα λάθη που έκανε ή θα κάνει "
Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι μας, έχουμε μεγαλώσει με την αντίληψη ότι η αγάπη των γονιών προς το παιδί είναι άνευ όρων. Ίσως και να ισχύει. Αυτό που συνήθως μαθαίνουμε όσο παίρνανε τα χρόνια είναι, ότι η αποδοχή δεν έρχεται καθόλου άνευ όρων. Συνοδεύεται από πολλούς αστερισκους και σταδιακά γίνεται μια φωνή στο μυαλό μας που μας λέει με τι βαθμό να αποφοιτήσουμε, πόσο πετυχημένοι πρέπει να γίνουμε, πόσα λεφτά να βγάζουμε, ποτέ να παντρευτούμε, πότε και πόσα παιδιά να κάνουμε. Αν η φωνή αυτή είναι τελικά δική μας ή άλλων, το ξέρει ο καθένας μόνος του. Όταν όμως διαπραγματεύεσαι την αποδοχή ως προς την ίδια σου την ταυτότητα, αυτό είναι άλλη πίστα που αν δεν την ζησεις, δεν μπορείς καν να την φανταστείς.
Ο sam.albatros γράφει ένα υπέροχο μυθιστόρημα με πανέξυπνο λόγο για όλες τις παθογένειες της Αγίας ελληνικής οικογένειας. Ευαίσθητο και ασύλληπτα σκληρό ταυτόχρονα.
Extra αγάπη για την υπέροχη δουλειά που έκανε ,μόνος του, στον σχεδιασμό και παραγωγή του βιβλίου.
November 22, 2024
Υπέροχη δουλειά είμαι ευγνώμων που υπάρχουν άτομα σαν το Σαμ γενικά αλλά κ ειδικά στον καλλιτεχνικό κόσμο, που νιώθω μεγάλη σύνδεση σαν κουιρ άνθρωπος. Η γραφή είναι πολύ δυνατή έξυπνη αληθινή και μας δίνει μια διαφορετική ματιά στην ελληνική κοινωνία κ οικογένεια από κάθε άλλο cis/het συγγραφέα. Ευχαριστω Σαμ
June 27, 2024
Σε αυτό το βιβλίο ,λόγω του πιο μυθιστορηματικού χαρακτήρα του σε σχέση με το πρώτο βιβλίο, φαινεται καλύτερα ένας πολυ ιδιαίτερος τρόπος γραφής. Είναι άμεσος, αστείος και όσο περιγραφικός πρέπει ώστε να σου περάσει το κάθε συναίσθημα. Προσωπικά μου θύμισε λίγο Κορτώ και αυτό είναι κοπλιμέντο.
January 6, 2025
Το βιβλίο αυτό καταφέρνει να εξισορροπήσει τις δραματικές στιγμές με αρκετές δόσεις χιούμορ. Μου άρεσαν τα σημεία που ο πρωταγωνιστής παρέθετε τις σκέψεις του, μιλώντας ελεύθερα για τους φόβους του, για στενάχωρες αναμνήσεις αλλά και για τα όνειρά του για το μέλλον.
July 23, 2024
Αντιγράφοντας την έκφραση πολλών εδώ μέσα, αυτό το βιβλίο είναι «Γροθιά στο στομάχι»…
June 26, 2024
Το "Μπαμπά, θέλω να ντρέπεσαι για εμένα" του Sam Albatros με άγγιξε βαθιά και με έκανε να αισθανθώ ότι δεν είμαι ο μόνος που έχει νιώσει αυτά τα συναισθήματα.
Βρήκα τον εαυτό μου να ταυτίζεται με τον ήρωα σε κάθε του βήμα, καθώς και εγώ έχω βιώσει την ένταση και την πολυπλοκότητα της σχέσης πατέρα-queer γιου, καθώς και τα ανάμεικτα συναισθήματα της μετανάστευσης.
Ο Sam με την λιτή και συναισθηματικά φορτισμένη γραφή του καταφέρνει να αποδώσει την εσωτερική πάλη και τις αντιφάσεις που συνοδεύουν την αναζήτηση της ταυτότητας και της αποδοχής. Κάθε σελίδα ήταν για μένα μια αναδρομή στις δικές μου εμπειρίες, γεμάτες από ελπίδα, φόβο, αγάπη και πόνο.
Η δυναμική της μετανάστευσης, με τα συνεχή συναισθήματα της απώλειας και της προσαρμογής, παρουσιάστηκε με έναν τόσο αληθινό και αυθεντικό τρόπο που με έκανε να νιώσω ότι διαβάζω τις δικές μου σκέψεις και συναισθήματα. Η δυναμική της σχέσης πατέρα-γιού ήταν εύστοχη και βρήκα πάλι τον εαυτό μου να είχε παρόμοιες σκέψεις στο παρελθόν.
Δεν είναι εύκολο να βρεις ένα βιβλίο που να σε αγγίζει τόσο προσωπικά και βαθιά, αλλά το "Μπαμπά, θέλω να ντρέπεσαι για εμένα" το κατάφερε. Είναι μια υπενθύμιση ότι οι προσωπικές μας μάχες και οι σχέσεις μας είναι καθολικές και ότι η λογοτεχνία έχει τη δύναμη να μας ενώνει και να μας θεραπεύει.
Αυτό το βιβλίο θα μείνει για πάντα στην καρδιά μου και το συνιστώ ανεπιφύλακτα, θα ήθελα ένα τέτοιο βιβλίο να υπήρχε όταν εγώ ήμουν σε μικρότερη ηλικία.
Βρήκα τον εαυτό μου να ταυτίζεται με τον ήρωα σε κάθε του βήμα, καθώς και εγώ έχω βιώσει την ένταση και την πολυπλοκότητα της σχέσης πατέρα-queer γιου, καθώς και τα ανάμεικτα συναισθήματα της μετανάστευσης.
Ο Sam με την λιτή και συναισθηματικά φορτισμένη γραφή του καταφέρνει να αποδώσει την εσωτερική πάλη και τις αντιφάσεις που συνοδεύουν την αναζήτηση της ταυτότητας και της αποδοχής. Κάθε σελίδα ήταν για μένα μια αναδρομή στις δικές μου εμπειρίες, γεμάτες από ελπίδα, φόβο, αγάπη και πόνο.
Η δυναμική της μετανάστευσης, με τα συνεχή συναισθήματα της απώλειας και της προσαρμογής, παρουσιάστηκε με έναν τόσο αληθινό και αυθεντικό τρόπο που με έκανε να νιώσω ότι διαβάζω τις δικές μου σκέψεις και συναισθήματα. Η δυναμική της σχέσης πατέρα-γιού ήταν εύστοχη και βρήκα πάλι τον εαυτό μου να είχε παρόμοιες σκέψεις στο παρελθόν.
Δεν είναι εύκολο να βρεις ένα βιβλίο που να σε αγγίζει τόσο προσωπικά και βαθιά, αλλά το "Μπαμπά, θέλω να ντρέπεσαι για εμένα" το κατάφερε. Είναι μια υπενθύμιση ότι οι προσωπικές μας μάχες και οι σχέσεις μας είναι καθολικές και ότι η λογοτεχνία έχει τη δύναμη να μας ενώνει και να μας θεραπεύει.
Αυτό το βιβλίο θα μείνει για πάντα στην καρδιά μου και το συνιστώ ανεπιφύλακτα, θα ήθελα ένα τέτοιο βιβλίο να υπήρχε όταν εγώ ήμουν σε μικρότερη ηλικία.
November 9, 2025
Λοιπόν
Δεν θα σταθώ στα αδύνατα σημεία του βιβλίου που μπορεί εύκολα κάποιος να εστιάσει και να χάσει την ουσία, θα σταθώ στα δυνατά του.
Φοβερή προσπάθεια για αυτοέκδοση και για ακόμα ένα θαραλλεο βήμα στο λογοτεχνικό χώρο. Με διάθεση να εκπροσωπήσει τον εαυτό του, να μοιραστεί - πιθανόν- προσωπικές τραυματικές στιγμές που επηρέασαν τον τρόπο ζωής, αλλά και την ψυχοσύνθεση του, ο Sam albatros δημιουργεί τη δική του φωνή στην queer λογοτεχνία. Ο αυτοσαρκασμός και η επανάληψη όλων αυτών των κακοποιητικων ατακών που τον ακολουθούν σε όλη του τη ζωή σίγουρα γίνεται χαρακτηριστικό της γραφής του. Τον ακολουθούμε στο ταξίδι του ως νεαρό ενήλικα, προσπαθώντας κάπως να μας δώσει να καταλάβουμε τι κρύβεται πίσω από τη μάσκα του.
Κι εκείνο που με κέρδισε προσωπικά είναι ο συμβολισμός που διατρέχει όλο το βιβλίο με αποκορύφωμα το τέλος του. Μου άρεσε που ξέφυγε από το μοτίβο που -τουλάχιστον εγώ- περίμενα να ακολουθήσει, δίνοντας ένα απολαυστικό τέλος, σαν κάποιος μυθικός ήρωας σε αρχαία ελληνική τραγωδία.
Δεν θα σταθώ στα αδύνατα σημεία του βιβλίου που μπορεί εύκολα κάποιος να εστιάσει και να χάσει την ουσία, θα σταθώ στα δυνατά του.
Φοβερή προσπάθεια για αυτοέκδοση και για ακόμα ένα θαραλλεο βήμα στο λογοτεχνικό χώρο. Με διάθεση να εκπροσωπήσει τον εαυτό του, να μοιραστεί - πιθανόν- προσωπικές τραυματικές στιγμές που επηρέασαν τον τρόπο ζωής, αλλά και την ψυχοσύνθεση του, ο Sam albatros δημιουργεί τη δική του φωνή στην queer λογοτεχνία. Ο αυτοσαρκασμός και η επανάληψη όλων αυτών των κακοποιητικων ατακών που τον ακολουθούν σε όλη του τη ζωή σίγουρα γίνεται χαρακτηριστικό της γραφής του. Τον ακολουθούμε στο ταξίδι του ως νεαρό ενήλικα, προσπαθώντας κάπως να μας δώσει να καταλάβουμε τι κρύβεται πίσω από τη μάσκα του.
Κι εκείνο που με κέρδισε προσωπικά είναι ο συμβολισμός που διατρέχει όλο το βιβλίο με αποκορύφωμα το τέλος του. Μου άρεσε που ξέφυγε από το μοτίβο που -τουλάχιστον εγώ- περίμενα να ακολουθήσει, δίνοντας ένα απολαυστικό τέλος, σαν κάποιος μυθικός ήρωας σε αρχαία ελληνική τραγωδία.
July 9, 2024
Τι να πρωτοπώ..
Ότι το τελείωσα σε 3 μέρες;
Ότι διάβασα πράγματα που είναι στο μυαλό μου καιρό και δεν περίμενα ποτέ να τα δω γραμμένα σε βιβλίο;
Ότι το τέλος με άφησε με το στόμα ανοιχτό;
Ότι θέλω αύριο κιόλας να έρθει ως δια μαγείας στα χέρια μου το επόμενο βιβλίο;
Εκεί που νόμιζα ότι η ενδοικογενιακη βία είτε είναι στις ειδήσεις είτε το κοινό μυστικό που δεν μιλάει κανείς, να σου και το και σε βιβλίο με σύγχρονο κι ωραίο storyline.
Μπράβο Sam! Μας κάνεις να μην νοιώθουμε μόνα μας κι ελπίζω να νοιώθεις κι εσύ έτσι 💞
Ότι το τελείωσα σε 3 μέρες;
Ότι διάβασα πράγματα που είναι στο μυαλό μου καιρό και δεν περίμενα ποτέ να τα δω γραμμένα σε βιβλίο;
Ότι το τέλος με άφησε με το στόμα ανοιχτό;
Ότι θέλω αύριο κιόλας να έρθει ως δια μαγείας στα χέρια μου το επόμενο βιβλίο;
Εκεί που νόμιζα ότι η ενδοικογενιακη βία είτε είναι στις ειδήσεις είτε το κοινό μυστικό που δεν μιλάει κανείς, να σου και το και σε βιβλίο με σύγχρονο κι ωραίο storyline.
Μπράβο Sam! Μας κάνεις να μην νοιώθουμε μόνα μας κι ελπίζω να νοιώθεις κι εσύ έτσι 💞
July 12, 2024
Μόλις το τελείωσα. Σοκαριστικό ..Γροθιά στο στομάχι όσο πλησίαζα προς το τέλος. Βαθιά εξομολογητικό , βαθιά αληθινό, 💜 με άμεσο ύφος μεταδίδοντας σου το συναίσθημα του ατόφιο και με μια δόση χιούμορ παρά την τραγικότητα του σε πολλά σημεία..Ποσό περιπολικά όντα είμαστε και ποσά πράγματα κρύβουμε με φόβο και ντροπή …ελπίζω να κατάφερες να αγαπήσεις και να αγαπηθείς όπως σου αξίζει,την αλήθεια σου νομίζω κατάφερες να την αγκαλιάσεις βλέποντας το σημερινό ψηφιακό σου αποτύπωμα. Ανυπομονώ για τα επόμενα σου εγχειρήματα!
Μεγάλη αγκαλιά και στην ενήλικη εκδοχή σου 🌸
Μεγάλη αγκαλιά και στην ενήλικη εκδοχή σου 🌸
August 22, 2024
I don't know if I'm reading sam albatross or if they're reading me. also i don't know why their purpose in life is to break me apart in tiny little pieces with every sentence. And i will come back, every fucking time.
July 2, 2024
Κυριολεκτικά δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου!! Σοκαριστικό αλλά παράλληλα και πολύ αληθινό για την πραγματικότητα των κουιρ ατόμων. Σαμ, είσαι σπουδαίο.
July 19, 2024
Loved it! Εύκολο να το διαβάσεις, βγαλμένο από τη ζωή. Σαμ, στέλνω την αγάπη μου.
August 7, 2024
Ένα βιβλίο πηγαία αληθινό, με ρεαλιστική γραφή για όσα προσπαθούμε να κρύψουμε "κάτω απ' το χαλί" ως οικογένειες, κοινωνία, άτομα. Μαχαίρα στις παθογένειες της ελληνικής επαρχιακής πραγματικότητας, που ακολουθούν όσους την έζησαν και όλη την διάρκεια της ζωής τους. Μια καθημερινή πάλη με το παρελθόν, τον επίπλαστο εαυτό και τον πραγματικό εαυτό του Σαμ, στην πορεία να ανακαλύψει το ίδιο του το εαυτό.
November 22, 2024
Να το αγοράσουνε γρήγορα άνθρωποι που θέλουνε να κάνουνε παιδιά ..Ίσως έτσι οι περισσότεροι μάθουνε στα παιδιά τους να σέβονται τους ανθρώπους που έιναι διαφορετικοί απο αυτούς 🫱🏽🫲🏾 Μπράβο Σαμ ❤️
This entire review has been hidden because of spoilers.
November 22, 2024
Αξίζε φουλ τον χρόνο μου το αντίθετο από επαναλαμβάνομενο(μπηχτή). Το διάβασα φουλ γρήγορα σε τραβάει φουλ.αυτά, καλογραμμένο με ενδιαφέρον
December 4, 2024
«Παρότι δεν μου έχεις πει ποτέ σ' αγαπώ, μπαμπά, αυτό πίστευα πως εννοούσες με κάθε τηλέφωνο που με έπαιρνες. Κι αν το σήκωνα μπορεί να το έπαιρνες πίσω.»
Πόνος.
Πόνος.
December 30, 2024
ώστε για αυτό μου πρότεινε Τα Τρια Στεφάνια του Ταχτσή από κάτω το goodreads…
March 11, 2025
Kathomai kai koitaw ton toixo mou me to stoma anoixto
November 10, 2025
Θα πω λίγο τυπικό εξομολογητικό αλλά σοκαριστικά μεστό και έντονο στην αφήγηση
Displaying 1 - 26 of 26 reviews