Na het succes van Groeten uit Benidorm neemt bestsellerauteur Hendrik Groen je in zijn nieuwe roman mee op reis naar het noorderlicht – een heerlijk zomercadeau voor zowel vakantiegangers als leunstoelreizigers
Geurt Putmans (47) woont met zijn chronisch zieke moeder in een nette vierkamerflat in Beverwijk. Ze hebben elkaar en leven een tevreden leven. Kalm en zonder verrassingen. Geurt werkt al vijfentwintig jaar als boekhouder bij Beter Slapen Matrassen en er is nog nooit één rekening de deur uitgegaan die niet tot op de cent klopte. Hij houdt eerlijk gezegd meer van cijfers dan van mensen. Cijfers doen nooit onverwachte dingen.
Maar als zijn moeder overlijdt, valt de bodem weg onder zijn harmonieuze bestaan. Hij heeft haar op haar sterfbed moeten beloven goed voor zichzelf te zorgen en iets van zijn leven te maken. Door een mooie reis te maken bijvoorbeeld. En hoewel het avontuur nadrukkelijk niet lonkt, doet hij zijn belofte gestand en boekt een twaalfdaagse busreis naar het noorderlicht, het natuurfenomeen dat hem al jaren mateloos boeit.
Als hij drie maanden later op een donkere oktoberochtend bij overstapplaats Didam in de bus van Den Oude Intratours stapt en om zich heen kijkt naar zijn medereizigers, vraagt hij zich af waar hij aan is begonnen. Maar er is geen weg terug.
Hendrik Groen, pseudonym of Peter de Smet, is a Dutch writer. He is the author of the book Pogingen iets van het leven te maken: Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83¼ jaar (The Secret Diary of Hendrik Groen, 83¼ Years Old) published in 2014. That book was awarded in 2016 with the Audience Award for the Dutch Book. The sequel Zolang er leven is: het tweede geheime dagboek van Hendrik Groen, 85 jaar (On the Bright Side: The New Secret Diary of Hendrik Groen) appeared in 2016.
For years it was unknown who was hiding behind the pseudonym. This led to speculation about who it could be. Names from Sylvia Witteman to Arnon Grunberg were mentioned. Both De Volkskrant and NRC Handelsblad revealed almost simultaneously in 2016 that Peter de Smet was 62-year-old. De Smet responded with the words that 'he is not waiting for publicity' and 'has no sense in the fuss about fame'.
The Secret Diary of Hendrik Groen, 83¼ Years Old in 2016 won the Audience Award for the Dutch Book. This prize was not personally collected by the author.
In 2017, the books were filmed and broadcasted by Omroep MAX as the television series Hendrik Groen's Secret Diary. Screenwriter Martin van Waardenberg once again confirmed that De Smet was the man behind the pseudonym. In 2017, a stage adaptation was also brought to the stage under the direction of Gijs de Lange. Beau Schneider played the role of Hendrik Groen.
Ik ben echt aan het janken door die laatste pagina en nu dit boek uit is. Het is zo een mooi verhaal en prachtig geschreven waardoor je volledig wordt meegenomen met de gedachten van Gert. Heel mooi, maar heel verdrietig ook soms.
He did it again!! Ik ben echt fan van Hendrik Groen. Wat een fantastische beschrijvingen. Het dagelijks leven interessant houden om te lezen is echt een kunst. Je wordt helemaal meegezogen in het leven van de autistische Gert op zijn groepsreis naar het noorderlicht. Wat zorgt voor hele grappige momenten. Het einde was niet geheel onverwacht maar toch ook wel een beetje.
Gewoon weer een heerlijk-weglees-verhaal van Hendrik Groen, dat je met vlagen laat schamen Nederlander te zijn, maar met teveel herkenbaarheid om weg te kunnen leggen. Vermakelijk. Na het lezen hiervan zul je je nimmer meer wagen aan een groepsreis vol Nederlandse koppels en neem je je dringend voor meer mededogen en inlevingsvermogen op te brengen voor je neurodivergente medemens.
Geinig maar mijn aandacht verslapte wel halverwege. Het doet me denken aan het NPO programma "We zijn er bijna". Lekker kneuterig en typisch Nederlands.
Gert vind ik een herkenbaar karakter, maar daarom ook niet heel verrassend. Je kan het op een gegeven moment zelf al invullen dat Gert na het uitwisselen van 1 zin met zijn buurvrouw in de bus zijn koptelefoon op zet en naar buiten wil staren. Iets te voorspelbaar en eentonig dus. Iets meer variatie in de reacties van zijn omgeving op Gert had ik treffender gevonden (bijvoorbeeld toen hij vroeg of iemand wat zachter kon hoesten, daar zou ik niet geen sympathie voor voelen als iemand mij dat uit het niets verzoekt).
This entire review has been hidden because of spoilers.
Een vriendelijk verhaal over Geurt - oh nee, Gért - Putmans die zich vanwege een belofte aan zijn overleden moeder aan een Noorderlicht-groepsreis waagt. Dé horror voor zijn overduidelijk autistische brein, waar je door het verhaal heen steeds meer van ontdekt. Het is niet alleen vriendelijk, maar ook lief, grappig en ontroerend. En met een einde dat ik niet zag aankomen!
Meneer Putmans ziet het licht was weer zo'n eenvoudig boek dat je leest om nog net even een luchtig boekje te hebben en de maand af te sluiten. Het leest lekker weg, is wel weer erg Hendrik Groen en daarmee het type 'norse man' alleen dit keer met een groep mensen en een hoog 'we zijn er bijna' gehalte. Dit keer heeft meneer Putmans ook nog eens z'n mankementen, waardoor hij het liefst in z'n uppie onder zijn koptelefoon doorbrengt. het uiteindelijke einde zien we niet snel terug bij 'we zijn er bijna' en dat is misschien maar goed ook, maar vond ik wel bevredigend. wat mij betreft een geslaagde reis voor een paar uur. (gelukkig heel wat minder uur dan meneer Putmans in de bus moet doorbrengen.
Toch maar een keer een Hendrik Groen opgepakt. Viel zeker niet tegen! Prettige schrijfstijl en soms blijk ik wat overeenkomsten te hebben met meneer Putmans of dat positief is weet ik nog niet , de algehele leeservaring in elk geval wel!
Gert Putmans is een boekhouder met sterk autistische trekjes die al zijn hele leven bij zijn moeder woont en single is. Hij beloofd zijn moeder op haar sterfbed iets van zijn leven te maken en daarvoor gaat hij met een busgezelschap op reis om het Noorderlicht te zien. Op het moment dat hij in de bus stapt heeft hij spijt van zijn besluit, maar er is geen weg terug meer. Het boek heeft dezelfde droogkomische manier van vertellen over de dynamiek van mensen in een groep als de eerdere boeken van Hendrik Groen. Hier is de hoofdpersoon iemand, die totaal niet met mensen kan omgaan, een behoorlijk jeugdtrauma met zich mee draagt en maar ook een goedzak is waar je sympathie voor voelt. Ik heb het boek in één dag uitgelezen.
As I expected after reading the back cover, the first quarter of the book was really sad. But the way the main character Geurt cared for his mother until her last breath was quite beautiful at the same time. On her deathbed, she makes him promise to look after himself, and to finally travel, so he can see the northern lights, which he has mentioned to her before.
The bulk of the book is about the trip to Northern Europe. It paints a rather realistic picture about group travel. The different characters you meet on those trips are fairly accurate, as well as the organisation of the trip and the descriptions of the time spent on the bus. Gert (he’s always hated the name Geurt, but didn’t change it until after his mother was gone) doesn’t like being around people all the time, and he reminded me a lot of myself in similar situations. Group travel can be great, but at the same time, I find most people exhausting to be around all day.
Ik heb nog geen enkele Hendrik Groen gelezen die ik niet goed vond. Wat een aangename verrassing dus om in de bibliotheek plots op dit boek te stuiten.
In 'Meneer Putmans ziet het licht' volgen we Geurt (later Gert) die een bijzondere reis maakt om het noorderlicht te zien. Geurt beloofde zijn moeder op haar sterfbed deze reis te maken, dus gaat hij het avontuur (of zeg maar gerust de uitdaging) aan.
Zoals we het van Hendrik Groen gewoon zijn zit ook in dit verhaal de nodige humor verweven. Dat maakt het boek bijzonder snel en makkelijk uit te lezen. Op de allerlaatste pagina's weet de auteur nog hard te raken. Een einde dat ik niet zag aankomen, toch bijzonder passend is bij dit verhaal en meteen alles weer even in perspectief zet.
'Meneer Putmans ziet het licht' is een bijzonder mooie roman voor jong en oud.
Weer een heerlijk boek van Hendrik Groen. Verhaal gaat over een man die zijn moeders wens wil inlossen, nl, het Noorderlicht zien. Daar moet hij een busreis voor maken met bijkomende onprettige omstandigheden. Hendrik Groen staat bekend om zijn luchtige vertelstijl, waardoor zware dingen opeens grappig lijken.
Na pagina vier ben je verliefd op Geurt. Vertederend lief geschreven, een ontzettend aandoenlijke protagonist. Achterin het boek staat dat hopelijk ooit het lezen van Hendrik Groen een doktersrecept wordt, ik sluit me hierbij aan. Ik voel me een stuk beter.
Wat een tegenvallend einde. In vergelijk met de eerdere boeken van Hendrik Groen overall tegenvallend. En zoals anderen al aangaven, zeker geen reclame voor groepsreizen.
DNF. Ik hou niet van boeken waarin de hoofdattractie de humor over iemand met bv autisme is. Denk aan Het Rosy Project en (nog erger) Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht.
Lief!! Voelde als een zoektocht naar de betekenis van alles om meneer Putmans heen, terwijl hij dit zelf ook nog moest uitzoeken. Traantjes in de ogen en hardop gelachen
Het boek begint sterk, leest lekker weg en heeft veel humor. Groen herhaalt zijn vertrouwde trucje dat goed werkte in zijn vorige boeken, maar helaas valt deze toch tegen. Uiteindelijk lezen we gewoon het reisverslag van Gert, en ontbreekt het aan persoonlijke groei, diepgang of verrassingen. Ook al is het einde niet verbazend, dan toch voelt het alsof Groen het zich er makkelijk vanaf maakt. De verwachtingen na ‘Groeten uit Benidorm’ worden hier niet waargemaakt. Wel leuk als tijdverdrijf voor een vrije zaterdag.
Reisverslag van een man met overduidelijk autistische trekken. Na het overlijden van zijn moeder boekt hij een groepsreis om het noorderlicht te kunnen zien. Onderweg leer je de andere passagiers kennen. Grappig boek, leest lekker weg en het heeft een verrassend einde.