What do you think?
Rate this book
Δεύτερη Πράξη
Όταν ο μεγαλοδικηγόρος Χριστόφορος Ορφανούδης αρρωσταίνει βαριά, η ζωή του Μάριου και της Μιλούς έρχεται τα πάνω κάτω. Ο Μάριος, ο γιος του, ζει μόνιμα στις Βρυξέλλες και είναι εδώ και χρόνια αποξενωμένος από τον πατέρα του. Η Μιλού είναι η θετή του κόρη και η αρρώστια του πατριού της είναι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται αυτή τη στιγμή. Η δουλειά της απειλείται, ενώ η ίδια παλεύει να ξεπεράσει έναν επώδυνο χωρισμό, να διαχειριστεί τη σχέση της με την εγωκεντρική μητέρα της και να φροντίσει τον «τοξικό» πατέρα της.
Οι συνθήκες θα φέρουν αυτούς τους δύο ανθρώπους κοντά και ταυτόχρονα αντιμέτωπους με τις φοβίες τους και με πράγματα από το παρελθόν τους που είχαν απωθήσει για χρόνια. Η δυνατή έλξη που θα γεννηθεί ανάμεσά τους θα τους τρομάξει και θα προσπαθήσουν να τη σαμποτάρουν με όλες τους τις δυνάμεις, παράλληλα όμως θα πυροδοτήσει νέες επιθυμίες που θα διεκδικήσουν την εκπλήρωσή τους.
Για να ανακαλύψουν πως, τελικά, ίσως η προσπάθεια να καταλάβεις τον εαυτό σου είναι ο μοναδικός τρόπος να πλησιάσεις τους άλλους.
Οι συνθήκες θα φέρουν αυτούς τους δύο ανθρώπους κοντά και ταυτόχρονα αντιμέτωπους με τις φοβίες τους και με πράγματα από το παρελθόν τους που είχαν απωθήσει για χρόνια. Η δυνατή έλξη που θα γεννηθεί ανάμεσά τους θα τους τρομάξει και θα προσπαθήσουν να τη σαμποτάρουν με όλες τους τις δυνάμεις, παράλληλα όμως θα πυροδοτήσει νέες επιθυμίες που θα διεκδικήσουν την εκπλήρωσή τους.
Για να ανακαλύψουν πως, τελικά, ίσως η προσπάθεια να καταλάβεις τον εαυτό σου είναι ο μοναδικός τρόπος να πλησιάσεις τους άλλους.
- GenresRomance
536 pages, Paperback
First published March 20, 2014
2 people are currently reading
55 people want to read
About the author
Μεταξία Κράλλη
6 books73 followersΗ ΜΕΤΑΞΙΑ ΚΡΑΛΛΗ (ψευδώνυμο) γεννήθηκε στην Αθήνα το 1975. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και στο Παρίσι. Τα τελευταία έξι χρόνια ζει μόνιμα στην Αθήνα, όπου εργάζεται ως νομικός. Από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν τα μυθιστορήματα της, με τίτλο ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ και Η ΑΓΑΠΗ ΦΟΒΟ ΦΕΡΝΕΙ.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 21 of 21 reviews
April 23, 2014
Κι έρχομαι τώρα εγώ λοιπόν να κάνω τον δικηγόρο του διαβόλου ή μάλλον για να το πω σωστά, τον δικηγόρο της κυρίας Κράλλη!
Κατ’ αρχάς θα ήθελα να πω σε όλους τους γνωστούς και τους φίλους μου που βαθμολόγησαν το συγκεκριμένο βιβλίο με λιγότερο από τουλάχιστον τρία αστέρια ότι το αδίκησαν και μάλιστα κατάφορα! Έχω την αίσθηση ότι επειδή περίμεναν κάτι άλλο πολύ συγκεκριμένο κι αφού η συγγραφέας τελικά δεν τους την έκανε τη χάρη ξεκίνησαν να διαβάζουν γεμάτοι προκαταλήψεις και δεν αφέθηκαν στο ίδιο το βιβλίο αυτό καθ’ αυτό ώστε να του δώσουν την ευκαιρία που του άξιζε.
Βγήκε πραγματικά το συμπέρασμα σε κάποιους ότι επρόκειτο για τη συνέχεια του Μία φορά κι ένα Καλοκαίρι; Δεν ήταν ξεκάθαρο από την περίληψη πως αφορούσε άλλους χαρακτήρες που απλά συνδέονταν με τους ήρωες του πρώτου της βιβλίου;
Ή μήπως κάποιοι δυσαρεστήθηκαν πάρα μα πάρα πολύ επειδή η πολυπόθητη συνέχεια για τη Φιλιώ και τον Λευτέρη από το Η αγάπη φόβο φέρνει , που προσδοκούσαν μάλλον θα μείνει απλώς αυτό, δηλαδή προσδοκία;
Δεν ξέρω πραγματικά ποιοι είναι οι λόγοι για τους οποίους διάβασα απόψεις όπως ότι δεν αναγνώριζαν καν τη συγγραφέα και έμοιαζε σαν να έχει γράψει άλλη το συγκεκριμένο βιβλίο και επιτρέψτε μου σε αυτό τουλάχιστον να σας πω ότι τεχνικά είναι εύκολα αναγνωρίσιμο πως και αυτό το βιβλίο το έχει γράψει το ίδιο πρόσωπο που έγραψε και τα δύο βιβλία που προανέφερα παραπάνω.
Ο τρόπος έκφρασης, η αμεσότητα, οι διάλογοι, οι κοφτές – κινηματογραφικές σκηνές, ακόμα και ο ενεστώτας που χρησιμοποιεί πάντα, σε όλα της τα βιβλία ήταν και πάλι εδώ. Η μόνη διαφορά που είχε αυτό το βιβλίο στην πλοκή σε σχέση με τα προηγούμενα ήταν πως αντί να βλέπουμε παράλληλα δύο με τρεις ερωτικές ιστορίας, είδαμε μόνο μία.
Κατά τα άλλα όλοι οι χαρακτήρες του βιβλίου της είναι εξαιρετικά δομημένοι και αναλύονται δραματουργικά σε βάθος αρτιότατα.
Η Αθήνα του σήμερα παρουσιάζεται όπως ακριβώς είναι, κοινωνικά και πολιτισμικά με τη σκιά της οικονομικής κρίσης να υποβόσκει παντού και πάντα.
Το ξέρω πως μάλλον η ένσταση των περισσοτέρων είναι η Μιλού αλλά ειλικρινά αναρωτιέμαι γιατί;
Πόσες από εμάς δεν υποφέρουμε από το βάρος των υποχρεώσεων και των ευθυνών απέναντι στην ελληνική μας οικογένεια που ακόμα κι αν μας σπούδασε δεν μας επέτρεψε ποτέ πραγματικά να απογαλακτιστούμε και πόσο μάλλον όταν η συγκεκριμένη πρωταγωνίστρια έχει για μητέρα μία σταρ ενώ στην άλλη άκρη της ζυγαριάς βρίσκεται ο πατέρας της, ένας ξεπεσμένος πλέον ηθοποιός που ψάχνει ακόμα μέσα στα μπαούλα του για λίγη από εκείνη τη λάμψη που είχε στο παρελθόν. Ο πλούσιος πατριός γίνεται η άγκυρα για τη Μιλού, τον Θεοποιεί και τον εξιδανικεύει όπως πολύ λογικά θα έκαναν πολλά κορίτσια στη θέση της.
Ο Μάριος από την άλλη, ώριμος και συνειδητοποιημένος, ντόμπρος και σταράτος έχει κάνει στην άκρη τον πατέρα του για τους δικούς του λόγους αλλά και πάλι όταν η ελληνική οικογένεια σε καλεί τα παρατάς όλα και τρέχεις πίσω να μαζέψεις τα ασυμμάζευτα!
Ακόμα και οι δευτερεύοντες χαρακτήρες, όπως η θεία του Μάριου για παράδειγμα ήταν μία πραγματική ζωγραφιά στα δικά μου μάτια όπως την παρουσίασε η συγγραφέας. Μπορούσα να δω τις σελίδες των άλμπουμ της, να μυρίσω το άρωμα της κολόνιας της, να φανταστώ τις ρυτίδες στο πρόσωπο της δεσποινίδος που από επιλογή δεν έγινε ποτέ κυρία.
Κι αφήνω για το τέλος τον Γιώργο που πολλά ειπώθηκαν γι’ αυτόν σε σχόλια που διάβασα και τελικά λύθηκε το μυστήριο και για μένα. Γιατί έκανε τόση εντύπωση ο έρωτας της Μιλού γι’ αυτόν τον άνδρα και τη δυσκολία της να τον ξεπεράσει; Δεν υπάρχουν γυναίκες καθημερινά ολόγυρα μας που εθελοτυφλούν γνωρίζοντας βαθιά μέσα τους την αλήθεια; Μία αλήθεια που δεν θέλουν να την παραδεχτούν, δεν έχουν καν τα κότσια να την κοιτάξουν;
Επιτρέψτε μου να φέρω ένα παράδειγμα που μπορεί να ακουστεί και υπερβολικό όμως εγώ θα το χρησιμοποιήσω. Η Σκάρλετ Ο Χάρα, αγαπούσε τον Άσλυ έλεγε, φώναζε και χτυπιόταν σε κάθε αράδα ενός βιβλίου άνω των χιλίων σελίδων και η κινηματογραφική του μεταφορά αν δεν κάνω λάθος ξεπέρασε τις τρεις ώρες. Κι όλα αυτά επειδή ο Άσλυ δεν ανταποκρίθηκε ποτέ στα αισθήματα της. Ήταν τόσο μεγάλη η περηφάνια της που δεν μπορούσε να το καταπιεί. Κατέστρεψε τη ζωή της και έχασε τον μοναδικό άντρα τον οποίο πραγματικά αγάπησε ακριβώς επειδή δεν άντεχε την απόρριψη!
Κάτι παρόμοιο πιστεύω ότι συνέβη και με τη Μιλού. Ίσως όχι ακριβώς έτσι αλλά λίγο έως πολύ οι λόγοι είναι παρόμοιοι.
Θα ήθελα επίσης σε αυτό το σημείο να επισημάνω ότι συμφωνώ απόλυτα με όλα όσα είπε η Μαρία Μπακάρα στο δικό της σχόλιο γι’ αυτό το βιβλίο το οποίο αφορά πάνω απ’ όλους και πέρα από κάθε άλλον την πρωταγωνίστρια του, δηλαδή τη Μιλού.
Είναι ένα ψυχογράφημα για μία γυναίκα που όσο και αν φαίνεται ανόητη ή σπαστικιά σε κάποιους, γυναίκες αυτού του είδους σ’ αυτή τη χώρα, σ’ αυτή την πόλη που παραπαίει κάθε μέρα που περνάει υπάρχουν πολλές. Σέβομαι φυσικά το γεγονός ότι μπορεί η συγκεκριμένη ηρωίδα να μην άρεσε αλλά κατά την ταπεινή μου άποψη είναι πολύ πιο αληθινή από πολλές άλλες που περιγράφονται συχνά πυκνά σε τέτοιου είδους μυθιστορήματα.
Ακόμα περισσότερο μου άρεσαν όλα τα θέματα που θίγονται σε αυτό το βιβλίο σε σχέση με την πολιτική, τη διακυβέρνηση της χώρας και την κατάντια μας.
Η Μεταξία Κράλλη αν θέλετε λοιπόν τη γνώμη μου ξεπέρασε τον εαυτό της κι αυτό γιατί έγραψε ένα βιβλίο αυθεντικό που αντικατοπτρίζει απόλυτα τη σημερινή κατάσταση χωρίς όμως να αφήσει στην άκρη το βασικό συστατικό που λέγεται έρωτας.
Όχι μόνο δεν με απογοήτευσε αλλά με ενθουσίασε και θεωρώ ότι με το βιβλίο αυτό ξεπέρασε τον εαυτό της και απέδειξε ότι είναι πραγματικά καλή συγγραφέας.
Αγαπητή κυρία Κράλλη, η Δεύτερη Πράξη σας έκλεψε πραγματικά για μένα την παράσταση!
Κατ’ αρχάς θα ήθελα να πω σε όλους τους γνωστούς και τους φίλους μου που βαθμολόγησαν το συγκεκριμένο βιβλίο με λιγότερο από τουλάχιστον τρία αστέρια ότι το αδίκησαν και μάλιστα κατάφορα! Έχω την αίσθηση ότι επειδή περίμεναν κάτι άλλο πολύ συγκεκριμένο κι αφού η συγγραφέας τελικά δεν τους την έκανε τη χάρη ξεκίνησαν να διαβάζουν γεμάτοι προκαταλήψεις και δεν αφέθηκαν στο ίδιο το βιβλίο αυτό καθ’ αυτό ώστε να του δώσουν την ευκαιρία που του άξιζε.
Βγήκε πραγματικά το συμπέρασμα σε κάποιους ότι επρόκειτο για τη συνέχεια του Μία φορά κι ένα Καλοκαίρι; Δεν ήταν ξεκάθαρο από την περίληψη πως αφορούσε άλλους χαρακτήρες που απλά συνδέονταν με τους ήρωες του πρώτου της βιβλίου;
Ή μήπως κάποιοι δυσαρεστήθηκαν πάρα μα πάρα πολύ επειδή η πολυπόθητη συνέχεια για τη Φιλιώ και τον Λευτέρη από το Η αγάπη φόβο φέρνει , που προσδοκούσαν μάλλον θα μείνει απλώς αυτό, δηλαδή προσδοκία;
Δεν ξέρω πραγματικά ποιοι είναι οι λόγοι για τους οποίους διάβασα απόψεις όπως ότι δεν αναγνώριζαν καν τη συγγραφέα και έμοιαζε σαν να έχει γράψει άλλη το συγκεκριμένο βιβλίο και επιτρέψτε μου σε αυτό τουλάχιστον να σας πω ότι τεχνικά είναι εύκολα αναγνωρίσιμο πως και αυτό το βιβλίο το έχει γράψει το ίδιο πρόσωπο που έγραψε και τα δύο βιβλία που προανέφερα παραπάνω.
Ο τρόπος έκφρασης, η αμεσότητα, οι διάλογοι, οι κοφτές – κινηματογραφικές σκηνές, ακόμα και ο ενεστώτας που χρησιμοποιεί πάντα, σε όλα της τα βιβλία ήταν και πάλι εδώ. Η μόνη διαφορά που είχε αυτό το βιβλίο στην πλοκή σε σχέση με τα προηγούμενα ήταν πως αντί να βλέπουμε παράλληλα δύο με τρεις ερωτικές ιστορίας, είδαμε μόνο μία.
Κατά τα άλλα όλοι οι χαρακτήρες του βιβλίου της είναι εξαιρετικά δομημένοι και αναλύονται δραματουργικά σε βάθος αρτιότατα.
Η Αθήνα του σήμερα παρουσιάζεται όπως ακριβώς είναι, κοινωνικά και πολιτισμικά με τη σκιά της οικονομικής κρίσης να υποβόσκει παντού και πάντα.
Το ξέρω πως μάλλον η ένσταση των περισσοτέρων είναι η Μιλού αλλά ειλικρινά αναρωτιέμαι γιατί;
Πόσες από εμάς δεν υποφέρουμε από το βάρος των υποχρεώσεων και των ευθυνών απέναντι στην ελληνική μας οικογένεια που ακόμα κι αν μας σπούδασε δεν μας επέτρεψε ποτέ πραγματικά να απογαλακτιστούμε και πόσο μάλλον όταν η συγκεκριμένη πρωταγωνίστρια έχει για μητέρα μία σταρ ενώ στην άλλη άκρη της ζυγαριάς βρίσκεται ο πατέρας της, ένας ξεπεσμένος πλέον ηθοποιός που ψάχνει ακόμα μέσα στα μπαούλα του για λίγη από εκείνη τη λάμψη που είχε στο παρελθόν. Ο πλούσιος πατριός γίνεται η άγκυρα για τη Μιλού, τον Θεοποιεί και τον εξιδανικεύει όπως πολύ λογικά θα έκαναν πολλά κορίτσια στη θέση της.
Ο Μάριος από την άλλη, ώριμος και συνειδητοποιημένος, ντόμπρος και σταράτος έχει κάνει στην άκρη τον πατέρα του για τους δικούς του λόγους αλλά και πάλι όταν η ελληνική οικογένεια σε καλεί τα παρατάς όλα και τρέχεις πίσω να μαζέψεις τα ασυμμάζευτα!
Ακόμα και οι δευτερεύοντες χαρακτήρες, όπως η θεία του Μάριου για παράδειγμα ήταν μία πραγματική ζωγραφιά στα δικά μου μάτια όπως την παρουσίασε η συγγραφέας. Μπορούσα να δω τις σελίδες των άλμπουμ της, να μυρίσω το άρωμα της κολόνιας της, να φανταστώ τις ρυτίδες στο πρόσωπο της δεσποινίδος που από επιλογή δεν έγινε ποτέ κυρία.
Κι αφήνω για το τέλος τον Γιώργο που πολλά ειπώθηκαν γι’ αυτόν σε σχόλια που διάβασα και τελικά λύθηκε το μυστήριο και για μένα. Γιατί έκανε τόση εντύπωση ο έρωτας της Μιλού γι’ αυτόν τον άνδρα και τη δυσκολία της να τον ξεπεράσει; Δεν υπάρχουν γυναίκες καθημερινά ολόγυρα μας που εθελοτυφλούν γνωρίζοντας βαθιά μέσα τους την αλήθεια; Μία αλήθεια που δεν θέλουν να την παραδεχτούν, δεν έχουν καν τα κότσια να την κοιτάξουν;
Επιτρέψτε μου να φέρω ένα παράδειγμα που μπορεί να ακουστεί και υπερβολικό όμως εγώ θα το χρησιμοποιήσω. Η Σκάρλετ Ο Χάρα, αγαπούσε τον Άσλυ έλεγε, φώναζε και χτυπιόταν σε κάθε αράδα ενός βιβλίου άνω των χιλίων σελίδων και η κινηματογραφική του μεταφορά αν δεν κάνω λάθος ξεπέρασε τις τρεις ώρες. Κι όλα αυτά επειδή ο Άσλυ δεν ανταποκρίθηκε ποτέ στα αισθήματα της. Ήταν τόσο μεγάλη η περηφάνια της που δεν μπορούσε να το καταπιεί. Κατέστρεψε τη ζωή της και έχασε τον μοναδικό άντρα τον οποίο πραγματικά αγάπησε ακριβώς επειδή δεν άντεχε την απόρριψη!
Κάτι παρόμοιο πιστεύω ότι συνέβη και με τη Μιλού. Ίσως όχι ακριβώς έτσι αλλά λίγο έως πολύ οι λόγοι είναι παρόμοιοι.
Θα ήθελα επίσης σε αυτό το σημείο να επισημάνω ότι συμφωνώ απόλυτα με όλα όσα είπε η Μαρία Μπακάρα στο δικό της σχόλιο γι’ αυτό το βιβλίο το οποίο αφορά πάνω απ’ όλους και πέρα από κάθε άλλον την πρωταγωνίστρια του, δηλαδή τη Μιλού.
Είναι ένα ψυχογράφημα για μία γυναίκα που όσο και αν φαίνεται ανόητη ή σπαστικιά σε κάποιους, γυναίκες αυτού του είδους σ’ αυτή τη χώρα, σ’ αυτή την πόλη που παραπαίει κάθε μέρα που περνάει υπάρχουν πολλές. Σέβομαι φυσικά το γεγονός ότι μπορεί η συγκεκριμένη ηρωίδα να μην άρεσε αλλά κατά την ταπεινή μου άποψη είναι πολύ πιο αληθινή από πολλές άλλες που περιγράφονται συχνά πυκνά σε τέτοιου είδους μυθιστορήματα.
Ακόμα περισσότερο μου άρεσαν όλα τα θέματα που θίγονται σε αυτό το βιβλίο σε σχέση με την πολιτική, τη διακυβέρνηση της χώρας και την κατάντια μας.
Η Μεταξία Κράλλη αν θέλετε λοιπόν τη γνώμη μου ξεπέρασε τον εαυτό της κι αυτό γιατί έγραψε ένα βιβλίο αυθεντικό που αντικατοπτρίζει απόλυτα τη σημερινή κατάσταση χωρίς όμως να αφήσει στην άκρη το βασικό συστατικό που λέγεται έρωτας.
Όχι μόνο δεν με απογοήτευσε αλλά με ενθουσίασε και θεωρώ ότι με το βιβλίο αυτό ξεπέρασε τον εαυτό της και απέδειξε ότι είναι πραγματικά καλή συγγραφέας.
Αγαπητή κυρία Κράλλη, η Δεύτερη Πράξη σας έκλεψε πραγματικά για μένα την παράσταση!
March 25, 2020
Αυτό που είπα, όταν διάβασα τα δύο πρώτα βιβλία της Μεταξίας Κράλλη, είναι ότι θα αγοράζω τα βιβλία της με κλειστά τα μάτια. Αυτή η εμπιστοσύνη όμως συνοδεύεται και από τις ανάλογες προσδοκίες.
Αρχικά είχα πει ότι θα του έβαζα τρία αστέρια, Κράλλη γαρ. Στην συνέχεια όμως άλλαξα γνώμη, καθότι ακριβώς γι'αυτό, είχα την απαίτηση το βιβλίο να είναι συναρπαστικό και να μην χρειαστώ τέσσερις ολόκληρες μέρες να το τελειώσω.
Πρώτον να πω ότι τελικά η Ελληνική λογοτεχνία έχει επηρεαστεί πολύ από την τριλογία των πενήντα αποχρώσεων και δεν έχω καταλήξει ακόμα εάν αυτό είναι καλό ή κακό. Ακόμα το επεξεργάζομαι. Πάντως η κυρία Κράλλη σαφώς και έχει επιρροές από τις τάσεις της εποχής, καθώς η γλώσσα της και η περιγραφή των ερωτικών σκηνών είναι… «προχωρημένη» και καμμία σχέση με τα προηγούμενα βιβλία της.
Η ηρωίδα τώρα, σε καμμία περίπτωση δεν θυμίζει μια γυναίκα 33 χρονών. Μάλλον μια κακότροπη και μοχθηρή έφηβη, ενώ το πρόσωπο που παρουσιάζει προς τα έξω είναι αυτό της καλόβολης, καλότροπης, ήρεμης και μελαγχολικής κοπέλας, που υπομένει τα πάντα, ανέχεται τους εγωκεντρικούς γονείς και φροντίζει τους πάντες και τα πάντα. Σε κρίσιμες στιγμές όμως – όπως αυτή στην οντισιόν με την μητέρα της – δείχνει τον πραγματικό της εαυτό. Ότι είναι μια εκδικητική και προβληματική κοπέλα και όλη αυτή η έγνοια και η φροντίδα των άλλων, απλώς την αυτοπροσδιορίζει και της δίνει υπόσταση. Σε γενικές γραμμές είναι αδύνατον να την συμπαθήσεις και να την συντρέξεις.
Οι δε ερωτικές στιγμές της με τον ήρωα, που τον συγκρίνει συνεχώς με τον πρώην εραστής και εφηβικό της έρωτα, που δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει ακόμα (!), καταντούν εκνευριστικές. Είναι δυνατόν να θυμάσαι τον πρώην, όταν κάνεις στοματικό έρωτα με τον νυν;
Δεν ξέρω ποια ήταν η πρόσθεση της συγγραφέως, αλλά έπλασε μια εξαιρετικά ανώριμη και ανόητη ηρωίδα, που δεν είχε την στοιχειώδη αντίληψη και διαύγεια να καταλάβει γιατί ο πρώην της την εγκατέλειψε, όταν και οι πέτρες το κατάλαβαν.
Από την άλλη, η όλη ιστορία δεν είχε τίποτα να μας δώσει, με παράπλευρες ιστορίες και πρόσωπα, που απλώς γέμισαν τις σελίδες – που και 300 να ήταν θα ήμουν πολύ ευχαριστημένη.
Ένα βιβλίο βαρετό… βαρετό… βαρετό… που δεν αποτελεί καμμιά συνέχεια του πρώτου βιβλίου της κας Κράλλη.
Αρχικά είχα πει ότι θα του έβαζα τρία αστέρια, Κράλλη γαρ. Στην συνέχεια όμως άλλαξα γνώμη, καθότι ακριβώς γι'αυτό, είχα την απαίτηση το βιβλίο να είναι συναρπαστικό και να μην χρειαστώ τέσσερις ολόκληρες μέρες να το τελειώσω.
Πρώτον να πω ότι τελικά η Ελληνική λογοτεχνία έχει επηρεαστεί πολύ από την τριλογία των πενήντα αποχρώσεων και δεν έχω καταλήξει ακόμα εάν αυτό είναι καλό ή κακό. Ακόμα το επεξεργάζομαι. Πάντως η κυρία Κράλλη σαφώς και έχει επιρροές από τις τάσεις της εποχής, καθώς η γλώσσα της και η περιγραφή των ερωτικών σκηνών είναι… «προχωρημένη» και καμμία σχέση με τα προηγούμενα βιβλία της.
Η ηρωίδα τώρα, σε καμμία περίπτωση δεν θυμίζει μια γυναίκα 33 χρονών. Μάλλον μια κακότροπη και μοχθηρή έφηβη, ενώ το πρόσωπο που παρουσιάζει προς τα έξω είναι αυτό της καλόβολης, καλότροπης, ήρεμης και μελαγχολικής κοπέλας, που υπομένει τα πάντα, ανέχεται τους εγωκεντρικούς γονείς και φροντίζει τους πάντες και τα πάντα. Σε κρίσιμες στιγμές όμως – όπως αυτή στην οντισιόν με την μητέρα της – δείχνει τον πραγματικό της εαυτό. Ότι είναι μια εκδικητική και προβληματική κοπέλα και όλη αυτή η έγνοια και η φροντίδα των άλλων, απλώς την αυτοπροσδιορίζει και της δίνει υπόσταση. Σε γενικές γραμμές είναι αδύνατον να την συμπαθήσεις και να την συντρέξεις.
Οι δε ερωτικές στιγμές της με τον ήρωα, που τον συγκρίνει συνεχώς με τον πρώην εραστής και εφηβικό της έρωτα, που δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει ακόμα (!), καταντούν εκνευριστικές. Είναι δυνατόν να θυμάσαι τον πρώην, όταν κάνεις στοματικό έρωτα με τον νυν;
Δεν ξέρω ποια ήταν η πρόσθεση της συγγραφέως, αλλά έπλασε μια εξαιρετικά ανώριμη και ανόητη ηρωίδα, που δεν είχε την στοιχειώδη αντίληψη και διαύγεια να καταλάβει γιατί ο πρώην της την εγκατέλειψε, όταν και οι πέτρες το κατάλαβαν.
Από την άλλη, η όλη ιστορία δεν είχε τίποτα να μας δώσει, με παράπλευρες ιστορίες και πρόσωπα, που απλώς γέμισαν τις σελίδες – που και 300 να ήταν θα ήμουν πολύ ευχαριστημένη.
Ένα βιβλίο βαρετό… βαρετό… βαρετό… που δεν αποτελεί καμμιά συνέχεια του πρώτου βιβλίου της κας Κράλλη.
April 17, 2014
Είναι από τις φορές που νιώθω πραγματικά την ανάγκη να μιλήσω για ένα βιβλίο. Όχι μόνο για το εάν μου άρεσε και γιατί, αλλά κυρίως για την έκπληξη που ένιωσα διαβάζοντάς το. Είχα ακούσει πολλά αρνητικά σχόλια από ανθρώπους των οποίων τη γνώμη εκτιμώ πολύ. Αλλά κι εγώ η ίδια αισθάνθηκα ενοχλημένη από το εξώφυλλο του βιβλίου, αλλά κυρίως από τον τίτλο του. Δε μου άρεσε, ιδιαιτέρως σε σχέση με τον τίτλο του προηγούμενου που είναι εμπνευσμένο�� από τον "Ερωτόκριτο". Όμως είναι ένα βιβλίο της Μεταξίας Κράλλη, η οποία έχει γράψει το μοναδικό "Η αγάπη φόβο φέρνει"! Δε θα μπορούσα λοιπόν να μην το διαβάσω. Από το τρίτο κεφάλαιο και μετά άρχισα να καταλαβαίνω πολλά.
Καταρχάς η Κράλλη ξεφεύγει από το συνηθισμένο μοτίβο των βιβλίων της. Αυτή τη φορά η ιστορία αφορά ένα και μόνο ζευγάρι και κανένα άλλο. Αν και διάφοροι παλιοί μας γνώριμοι από το "Μια φορά και ένα καλοκαίρι" κάνουν την εμφάνισή του. Αυτό μου δημιουργεί πλέον τη σιγουριά πως πρέπει να γραφτεί και η συνέχειά του, γιατί η "Δεύτερη Πράξη" σίγουρα δεν είναι. Βέβαια αυτό δε με ενόχλησε, αν και έπρεπε να κατευνάσω τις προσδοκίες που μου είχαν δημιουργηθεί.
Η ιστορία λοιπόν υποτίθεται πως αφορά τη Μιλού και το Μάριο, την έλξη που δημιουργείται ανάμεσά τους, αλλά και το μυστήριο γύρω από τον πατέρα του Μάριού, ο οποίος είναι και πατριός της Μιλούς. Όμως όχι, στην πραγματικότητα η ιστορία δεν αφορά τίποτα από όλα αυτά. Ούτε καν τον έρωτα ή κάποιο οικογενειακό δράμα. Η ιστορία αφορά τη Μιλού. Όταν το κατάλαβα, κατανόησα το εξώφυλλο και τον τίτλο. Μέσα από τη Μιλού η Κράλλη θέτει ερωτήματα και προβληματισμούς, που αφορούν κάθε σύγχρονο άνθρωπο που ζει σε μια χώρα η οποία παραπαίει. Ταυτίστηκα απόλυτα με την ηρωίδα, παρά τα λάθη και τα αρνητικά της. Ακριβώς γιατί είναι μια ηρωίδα ζωγραφισμένη με γκρίζα χρώματα. Κάποιες στιγμές συγκινήθηκα έχοντας έρθει αντιμέτωπη με σκληρές σκηνές της καθημερινότητας. Η Κράλλη δεν έχει γράψει μια απλή ιστορία αγάπης, αλλά ένα έξοχο ψυχογράφημα, το οποίο αποτελεί πρόκληση για τους ίδιους μας τους εαυτούς. Θεωρώ πως ο καθένας μας μπορεί να βρει κομμάτια του μέσα σε αυτό το βιβλίο.
Τέλος θα ήθελα να κάνω αναφορά σε αυτό που πραγματικά με εντυπωσίασε στο βιβλίο. Σίγουρα δεν είχε έναν "Λευτέρη" να ερωτευτώ. Και ίσως η ιστορία ήταν πιο απλοϊκή από τα προηγούμενα, με πιο αργές εναλλαγές. Όμως η πένα της συγγραφέως επιδεικνύει αξιοθαύμαστη εξέλιξη. Αρχικώς στις ερωτικές σκηνές. Ω ναι, επιτέλους καταλάβαμε πως οι άνθρωποι όταν κάνουν έρωτα μπορεί να μιλήσουν τολμηρά. Και οι άντρες με τους φίλους τους μιλούν για γκόμενες. Οποία έκπληξις! Όμως το αριστουργηματικό στο βιβλίο είναι πως η γραφή της Κράλλη είναι γεμάτη μουσικότητα και ποιητικές αναφορές, αλλά ταυτόχρονα απογυμνωμένη από συντηρητισμούς και σοβαροφάνειες, σου δείχνει ξεκάθαρα την πραγματικότητα. Ένα εξαιρετικό βιβλίο με υπέροχες περιγραφές ανθρώπων, τοπίων, συναισθημάτων, ακόμη και του τρόπου που σβήνει ένα τσιγάρο!
Καταρχάς η Κράλλη ξεφεύγει από το συνηθισμένο μοτίβο των βιβλίων της. Αυτή τη φορά η ιστορία αφορά ένα και μόνο ζευγάρι και κανένα άλλο. Αν και διάφοροι παλιοί μας γνώριμοι από το "Μια φορά και ένα καλοκαίρι" κάνουν την εμφάνισή του. Αυτό μου δημιουργεί πλέον τη σιγουριά πως πρέπει να γραφτεί και η συνέχειά του, γιατί η "Δεύτερη Πράξη" σίγουρα δεν είναι. Βέβαια αυτό δε με ενόχλησε, αν και έπρεπε να κατευνάσω τις προσδοκίες που μου είχαν δημιουργηθεί.
Η ιστορία λοιπόν υποτίθεται πως αφορά τη Μιλού και το Μάριο, την έλξη που δημιουργείται ανάμεσά τους, αλλά και το μυστήριο γύρω από τον πατέρα του Μάριού, ο οποίος είναι και πατριός της Μιλούς. Όμως όχι, στην πραγματικότητα η ιστορία δεν αφορά τίποτα από όλα αυτά. Ούτε καν τον έρωτα ή κάποιο οικογενειακό δράμα. Η ιστορία αφορά τη Μιλού. Όταν το κατάλαβα, κατανόησα το εξώφυλλο και τον τίτλο. Μέσα από τη Μιλού η Κράλλη θέτει ερωτήματα και προβληματισμούς, που αφορούν κάθε σύγχρονο άνθρωπο που ζει σε μια χώρα η οποία παραπαίει. Ταυτίστηκα απόλυτα με την ηρωίδα, παρά τα λάθη και τα αρνητικά της. Ακριβώς γιατί είναι μια ηρωίδα ζωγραφισμένη με γκρίζα χρώματα. Κάποιες στιγμές συγκινήθηκα έχοντας έρθει αντιμέτωπη με σκληρές σκηνές της καθημερινότητας. Η Κράλλη δεν έχει γράψει μια απλή ιστορία αγάπης, αλλά ένα έξοχο ψυχογράφημα, το οποίο αποτελεί πρόκληση για τους ίδιους μας τους εαυτούς. Θεωρώ πως ο καθένας μας μπορεί να βρει κομμάτια του μέσα σε αυτό το βιβλίο.
Τέλος θα ήθελα να κάνω αναφορά σε αυτό που πραγματικά με εντυπωσίασε στο βιβλίο. Σίγουρα δεν είχε έναν "Λευτέρη" να ερωτευτώ. Και ίσως η ιστορία ήταν πιο απλοϊκή από τα προηγούμενα, με πιο αργές εναλλαγές. Όμως η πένα της συγγραφέως επιδεικνύει αξιοθαύμαστη εξέλιξη. Αρχικώς στις ερωτικές σκηνές. Ω ναι, επιτέλους καταλάβαμε πως οι άνθρωποι όταν κάνουν έρωτα μπορεί να μιλήσουν τολμηρά. Και οι άντρες με τους φίλους τους μιλούν για γκόμενες. Οποία έκπληξις! Όμως το αριστουργηματικό στο βιβλίο είναι πως η γραφή της Κράλλη είναι γεμάτη μουσικότητα και ποιητικές αναφορές, αλλά ταυτόχρονα απογυμνωμένη από συντηρητισμούς και σοβαροφάνειες, σου δείχνει ξεκάθαρα την πραγματικότητα. Ένα εξαιρετικό βιβλίο με υπέροχες περιγραφές ανθρώπων, τοπίων, συναισθημάτων, ακόμη και του τρόπου που σβήνει ένα τσιγάρο!
December 21, 2014
Σιγουρα δεν ειναι η συνέχεια απο το μια φορά και ένα καλοκαίρι....Ενα βιβλίο που δεν εχει σχέση με τα προηγουμενα βιβλία της Κ.Κράλλη μια ιστορία που θα μπορούσε να τελειωσει όμορφα στις 300 σελιδες εφτασε τις 500..διαβάζεται ευχαριστα αλλα δε καλυψε τις προσδοκιες μου.
January 13, 2016
Όπως έχω αναφέρει,η Μεταξία Κράλλη με τα 2 πρώτα της βιβλία κατάφερε όχι απλά να κερδίσει ξεχωριστή θέση στη καρδιά μου αλλά και να μου αποδείξει ότι ένας καλός συγγραφέας ακόμα και μια απλή ιστορία,με τη σωστή τεχνική,μπορεί να τη κάνει ξεχωριστή και να κολλήσεις μαζί της διαβάζοντας την χωρίς ανάσα μέχρι τη τελευταία σελίδα.Όταν έμαθα πως επίκειται κυκλοφορία νέου βιβλίου,πέταξα τη σκούφια μου για ακόμη μια φορά,μετρούσα τις μέρες μέχρι να το έχω στα χέρια μου και το αγόρασα φυσικά τη πρώτη μέρα κυκλοφορίας του.Εκ των προτέρων βέβαια ήξερα ότι αυτή τη φορά μάλλον θα είναι λίγο διαφορετικά τα πράγματα,θα είχαμε προφανώς να κάνουμε με ένα μόνο ζευγάρι όπου ο κεντρικός ήρωας ήταν και παλιός μας γνώριμος και θα προσπαθούσαμε να μπούμε στη ζωή τους και να δούμε αν θα καταφέρουν να μας γοητεύσουν και να μας κερδίσουν και αυτοί όπως και οι προκάτοχοι τους.
Ξεκινάω το διάβασμα λοιπόν-από το site του Ψυχογιού είχα διαβάσει το πρώτο κεφάλαιο και με είχε χαροποιήσει ακόμη μια φορά που η γραφή της είχε παραμείνει σε πολύ καλά επίπεδα και διατηρούσε αυτή την αμεσότητα και το μαγνητισμό που λατρεύω-και απλά περίμενα να νιώσω το πρώτο έντονο χτυποκάρδι όπως και τις προηγούμενες φορές.Περίμενα να διαβάσω μια σκηνή που να μου προκαλέσει απίστευτη ένταση συναισθημάτων και να με κάνει να τη διαβάζω ξανά και ξανά μέχρι που να κολλήσει για τα καλά μέσα στο μυαλό μου.Κάτι τέτοιο όμως δεν ερχόταν.Από την άλλη η ιστορία που διάβαζα δεν είχε τίποτα μα τίποτα κακό,ίσα ίσα.Ήταν εξαιρετικά καλοδουλεμένη,είχε άψογα σκιαγραφημένους ήρωες οι οποίοι αυτή τη φορά δεν είχαν τόσο ρομαντισμό στις κινήσεις και στις ιδιωτικές στιγμές τους,ήταν όμως η ίδια η ζωή και η καθημερινότητα που τους είχε κλέψει αυτή την αθωότητα και αυτή την έλλειψη της έκφρασης συναισθήματος και τους οδηγούσε στο να μην εκδηλώνουν ό,τι αισθάνονται όπως θα έπρεπε,η γραφή της Κράλλη για ακόμη μια φορά ήταν πραγματικά αξιοθαύμαστη και ζούσες την ιστορία σελίδα τη σελίδα,περίμενα όμως αυτό το κάτι παραπάνω το οποίο δεν ερχόταν.Φτάνοντας στο τέλος ακόμη δεν είχα ξεκαθαρίσει μέσα μου αν μου άρεσε το ίδιο όπως τα προηγούμενα ή αν ήταν τόσο διαφορετικό που αυτό μόνο να το έκανε ξεχωριστό.Διαβάζοντας το για 2η φορά,δίνοντας περισσότερη προσοχή σε κάποια σημεία που πιθανόν να μου διέφυγαν κατέληξα ότι μου άρεσε εξίσου ακριβώς γιατί ήταν διαφορετικό.
Η Κράλλη αυτή τη φορά έγραψε ένα βιβλίο για την Αθήνα της κρίσης κυριολεκτικά μέσα από την Αθήνα της κρίσης.Εκτός του ότι περπατάς με τους ήρωες στο κέντρο της Αθήνας,από το Κολωνάκι μέχρι τα Πατήσια και τούμπαλιν,ότι βλέπεις τα βιβλιοπωλεία στη Πανεπιστημίου και στη Σταδίου αλλά και τους άστεγους και τους ζητιάνους έξω από τα Προπύλαια και ότι αγοράζεις καφέ και σάντουιτς από το γωνιακό μαγαζί στο διάλλειμα από τη δουλειά,αυτή τη φορά έγραψε ένα βιβλίο τόσο σύγχρονο και ρεαλιστικό που δε μπορείς παρά να μείνεις έκθαμβος.Ο Μάριος και η Μιλού είναι δύο απόλυτα σύγχρονοι άνθρωποι με τα λάθη και τα πάθη τους,με όλα τα στραβά και ανάποδα γύρω τους που οι ίδιοι καλούνται να διορθώσουν,γιατί πάντοτε όποιος δε φταίει καλείται να πληρώσει τα σπασμένα αλλά και με πολλά άλυτα προσωπικά προβλήματα που ίσως δε θέλουν να παραδεχτούν ακριβώς γιατί δε νιώθουν έτοιμοι να τα αποχωριστούν.Δεν είναι τόσο παράξενο αυτό,όλοι μας λίγο πολύ έστω μια φορά στη ζωή μας δε μέναμε κολλημένοι σε λάθος καταστάσεις επειδή είχαμε απλά συνηθίσει ή επειδή δεν είχαμε το κουράγιο να τις αποτινάξουμε και να κάνουμε μια νέα αρχή;Κάπως έτσι γίνεται και με τους ήρωες μας εδώ,δεν είναι δηλαδή εξωπραγματικά όσα βιώνουν ούτε ο τρόπος που τα αντιμετωπίζουν,δε ξέρουν ίσως τι άλλο να κάνουν.
Πάμε τώρα στις περιγραφές των ερωτικών σκηνών και εκεί είναι ίσως το πρώτο από τα δύο μειονεκτήματα της ιστορίας που βρίσκω.Στα δύο προηγούμενα βιβλία της η Κράλλη είχε καταφέρει να περιγράφει μια ερωτική σκηνή με όλο το πάθος και την ένταση που τη διακατείχε χωρίς να γίνεται χυδαία ή αισχρή και ταυτόχρονα να δίνει έμφαση στο συναίσθημα των ηρώων της.Αυτή τη φορά τολμά να γίνει πιο τολμηρή στις εκφράσεις της και να απογυμνώσει μια ερωτική πράξη από περιττούς συναισθηματισμούς,κρατώντας όμως το πάθος και την ένταση μεταξύ αυτών των δύο ανθρώπων στα ύψη.Το πρόβλημα είναι ότι δε νιώθεις να σε συνεπαίρνει,δε νιώθεις να ταυτίζεσαι εκείνη τη στιγμή με τους ήρωες,διαβάζεις απλά μια καλογραμμένη περιγραφή ερωτικής σκηνής και τίποτα άλλο.Μου έλειψε αυτό το κάτι παραπάνω αυτή τη φορά,αυτό που με είχε κάνει να κολλήσω απίστευτα στα 2 προηγούμενα βιβλία.Όσον αφορά την πιο τολμηρή γραφή που έχει αναφερθεί,ναι,είναι όντως πιο τολμηρή και πιο ‘’χύμα’’,όπως όμως είπα οι 2 ήρωες έχουν τόσα προβλήματα και τόσα άλυτα τρέχοντα θέματα που ο έξτρα ρομαντισμός δε χωράει στη ζωή τους.Αυτό το πέτυχε αναμφίβολα η Κράλλη,να καταφέρει να βγάλει στις προσωπικές στιγμές των ηρώων της όσα θα ήθελαν να βιώνουν αλλά που δυστυχώς δε μπορούν.
Το δεύτερο μειονέκτημα για μένα της ιστορίας είναι-όπως το αισθάνθηκα εγώ και είναι καθαρά προσωπική άποψη-ότι το βιβλίο δε με πήγε ένα βήμα παραπέρα,δεν αισθάνθηκα δηλαδή την ανάγκη να διαβάζω και να ξαναδιαβάζω μια συγκεκριμένη σκηνή απλά γιατί έλεγε όσα θα μπορούσα να έχω πει αλλά δε το έχω κάνει ακόμα.Όμως είναι το μοναδικό βιβλίο της Κράλλη που,ναι μεν δεν έχω ξεφυλλίσει τόσες φορές,δεν έχω δεν έχω ξεχωρίσει ιδιαίτερα αγαπημένους χαρακτήρες ή κάποιον ξεχωριστό για να τον ερωτευτώ και ίσως η ιστορία να μην έχει τόσο ενδιαφέρον όσο οι άλλες 2,αλλά το έχω διαβάσει εξ’ ολοκλήρου 3 φορές σε διάφορες φάσεις της ζωής μου και κάθε φορά ανακαλύπτω κι ένα καινούριο σημείο που τη προηγούμενη μου είχε διαφύγει.Ανακαλύπτω πόσο όμορφη είναι η γραφή του,πόσο πετυχημένα περιγράφει τους ήρωες και τη καθημερινότητα τους,τις ασχολίες τους και τη δουλειά τους αλλά και πόσο πετυχημένα αποτυπώνει στο χαρτί το χαρακτήρα τους και την εξέλιξη τους σελίδα τη σελίδα.Αυτό νομίζω ότι είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του βιβλίου,δεν έχει μεν μια ιστορία που θα σε κάνει να καρδιοχτυπάς αλλά σίγουρα έχει μια ιστορία που τελικά δε τη ξεχνάς.
Επιπλέον,σε αντίθεση με τους πολλούς,εγώ δε θα ήθελα να διαβάσω μια αμιγώς συνέχεια του ‘’Μια φορά κι ένα καλοκαίρι’’ καθώς κάτι τέτοιο νομίζω ότι θα χάλαγε τελείως τη μαγεία της πρώτης ιστορίας.Θεωρώ ότι θα ήθελε πάρα πολύ μεγάλη μαεστρία να περπατήσει πραγματικά στο χείλος του γκρεμού και παρουσιάσει τη ζωή των ηρώων σήμερα χωρίς να τραβήξει το βιβλίο από τα μαλλιά και να τους απομυθοποιήσει πλήρως.Προσωπικά μου άρεσε πάρα πολύ ο τρόπος που ενσωμάτωσε τους ήρωες του πρώτου βιβλίου στην ιστορία καθώς έτσι ,ναι μεν σου έδινε κάποια στοιχεία για ��ο πώς είναι η ζωή τους σήμερα,παρουσιάζοντας τους ως δευτερεύοντα πρόσωπα στο βιβλίο,χωρίς όμως να αλλάξει τις συμπεριφορές,το χαρακτήρα τους και την προσωπικότητα που είχαμε δει και αγαπήσει στην προηγούμενη ιστορία τους.Θέλω να πω ότι με αυτό τον τρόπο ναι μεν πάτησε σε νέο έδαφος,ακολούθησε όμως και μια γνώριμη οδό χωρίς μόνο τη βοήθεια από το GPS,ένα μέρος της διαδρομής το έκανε μόνη της,μη γνωρίζοντας πού ακριβώς θα τη βγάλει αλλά τελικά δεν έχασε το προσανατολισμό της.
Εν κατακλείδι ναι,αυτό το βιβλίο της Κράλλη είναι διαφορετικό από τα προηγούμενα,ναι,ίσως να μην έχει ιδιαίτερα συναρπαστική ιστορία και έντονες διακυμάνσεις στα συναισθήματα,αυτό όμως θεωρώ ότι το κάνει ξεχωριστό.Οπότε 5 αστέρια από μένα γιατί είναι Μεταξία Κράλλη,γιατί αγαπάμε τη γραφή της και γιατί τόλμησε να γράψει κάτι διαφορετικό ρισκάροντας αλλά φέρνοντας ένα πολύ καλό αποτέλεσμα.Και γιατί τη λατρεύουμε.Δώστε του λοιπόν μια ευκαιρία και ξαναδιαβάστε το,είμαι σίγουρη ότι μια πιο προσεκτική ανάγνωση θα βγάλει προς τα έξω όλα τα μηνύματα που κρύβει αυτή η εξαιρετικά όμορφη και τόσο σύγχρονη ιστορία.
Ξεκινάω το διάβασμα λοιπόν-από το site του Ψυχογιού είχα διαβάσει το πρώτο κεφάλαιο και με είχε χαροποιήσει ακόμη μια φορά που η γραφή της είχε παραμείνει σε πολύ καλά επίπεδα και διατηρούσε αυτή την αμεσότητα και το μαγνητισμό που λατρεύω-και απλά περίμενα να νιώσω το πρώτο έντονο χτυποκάρδι όπως και τις προηγούμενες φορές.Περίμενα να διαβάσω μια σκηνή που να μου προκαλέσει απίστευτη ένταση συναισθημάτων και να με κάνει να τη διαβάζω ξανά και ξανά μέχρι που να κολλήσει για τα καλά μέσα στο μυαλό μου.Κάτι τέτοιο όμως δεν ερχόταν.Από την άλλη η ιστορία που διάβαζα δεν είχε τίποτα μα τίποτα κακό,ίσα ίσα.Ήταν εξαιρετικά καλοδουλεμένη,είχε άψογα σκιαγραφημένους ήρωες οι οποίοι αυτή τη φορά δεν είχαν τόσο ρομαντισμό στις κινήσεις και στις ιδιωτικές στιγμές τους,ήταν όμως η ίδια η ζωή και η καθημερινότητα που τους είχε κλέψει αυτή την αθωότητα και αυτή την έλλειψη της έκφρασης συναισθήματος και τους οδηγούσε στο να μην εκδηλώνουν ό,τι αισθάνονται όπως θα έπρεπε,η γραφή της Κράλλη για ακόμη μια φορά ήταν πραγματικά αξιοθαύμαστη και ζούσες την ιστορία σελίδα τη σελίδα,περίμενα όμως αυτό το κάτι παραπάνω το οποίο δεν ερχόταν.Φτάνοντας στο τέλος ακόμη δεν είχα ξεκαθαρίσει μέσα μου αν μου άρεσε το ίδιο όπως τα προηγούμενα ή αν ήταν τόσο διαφορετικό που αυτό μόνο να το έκανε ξεχωριστό.Διαβάζοντας το για 2η φορά,δίνοντας περισσότερη προσοχή σε κάποια σημεία που πιθανόν να μου διέφυγαν κατέληξα ότι μου άρεσε εξίσου ακριβώς γιατί ήταν διαφορετικό.
Η Κράλλη αυτή τη φορά έγραψε ένα βιβλίο για την Αθήνα της κρίσης κυριολεκτικά μέσα από την Αθήνα της κρίσης.Εκτός του ότι περπατάς με τους ήρωες στο κέντρο της Αθήνας,από το Κολωνάκι μέχρι τα Πατήσια και τούμπαλιν,ότι βλέπεις τα βιβλιοπωλεία στη Πανεπιστημίου και στη Σταδίου αλλά και τους άστεγους και τους ζητιάνους έξω από τα Προπύλαια και ότι αγοράζεις καφέ και σάντουιτς από το γωνιακό μαγαζί στο διάλλειμα από τη δουλειά,αυτή τη φορά έγραψε ένα βιβλίο τόσο σύγχρονο και ρεαλιστικό που δε μπορείς παρά να μείνεις έκθαμβος.Ο Μάριος και η Μιλού είναι δύο απόλυτα σύγχρονοι άνθρωποι με τα λάθη και τα πάθη τους,με όλα τα στραβά και ανάποδα γύρω τους που οι ίδιοι καλούνται να διορθώσουν,γιατί πάντοτε όποιος δε φταίει καλείται να πληρώσει τα σπασμένα αλλά και με πολλά άλυτα προσωπικά προβλήματα που ίσως δε θέλουν να παραδεχτούν ακριβώς γιατί δε νιώθουν έτοιμοι να τα αποχωριστούν.Δεν είναι τόσο παράξενο αυτό,όλοι μας λίγο πολύ έστω μια φορά στη ζωή μας δε μέναμε κολλημένοι σε λάθος καταστάσεις επειδή είχαμε απλά συνηθίσει ή επειδή δεν είχαμε το κουράγιο να τις αποτινάξουμε και να κάνουμε μια νέα αρχή;Κάπως έτσι γίνεται και με τους ήρωες μας εδώ,δεν είναι δηλαδή εξωπραγματικά όσα βιώνουν ούτε ο τρόπος που τα αντιμετωπίζουν,δε ξέρουν ίσως τι άλλο να κάνουν.
Πάμε τώρα στις περιγραφές των ερωτικών σκηνών και εκεί είναι ίσως το πρώτο από τα δύο μειονεκτήματα της ιστορίας που βρίσκω.Στα δύο προηγούμενα βιβλία της η Κράλλη είχε καταφέρει να περιγράφει μια ερωτική σκηνή με όλο το πάθος και την ένταση που τη διακατείχε χωρίς να γίνεται χυδαία ή αισχρή και ταυτόχρονα να δίνει έμφαση στο συναίσθημα των ηρώων της.Αυτή τη φορά τολμά να γίνει πιο τολμηρή στις εκφράσεις της και να απογυμνώσει μια ερωτική πράξη από περιττούς συναισθηματισμούς,κρατώντας όμως το πάθος και την ένταση μεταξύ αυτών των δύο ανθρώπων στα ύψη.Το πρόβλημα είναι ότι δε νιώθεις να σε συνεπαίρνει,δε νιώθεις να ταυτίζεσαι εκείνη τη στιγμή με τους ήρωες,διαβάζεις απλά μια καλογραμμένη περιγραφή ερωτικής σκηνής και τίποτα άλλο.Μου έλειψε αυτό το κάτι παραπάνω αυτή τη φορά,αυτό που με είχε κάνει να κολλήσω απίστευτα στα 2 προηγούμενα βιβλία.Όσον αφορά την πιο τολμηρή γραφή που έχει αναφερθεί,ναι,είναι όντως πιο τολμηρή και πιο ‘’χύμα’’,όπως όμως είπα οι 2 ήρωες έχουν τόσα προβλήματα και τόσα άλυτα τρέχοντα θέματα που ο έξτρα ρομαντισμός δε χωράει στη ζωή τους.Αυτό το πέτυχε αναμφίβολα η Κράλλη,να καταφέρει να βγάλει στις προσωπικές στιγμές των ηρώων της όσα θα ήθελαν να βιώνουν αλλά που δυστυχώς δε μπορούν.
Το δεύτερο μειονέκτημα για μένα της ιστορίας είναι-όπως το αισθάνθηκα εγώ και είναι καθαρά προσωπική άποψη-ότι το βιβλίο δε με πήγε ένα βήμα παραπέρα,δεν αισθάνθηκα δηλαδή την ανάγκη να διαβάζω και να ξαναδιαβάζω μια συγκεκριμένη σκηνή απλά γιατί έλεγε όσα θα μπορούσα να έχω πει αλλά δε το έχω κάνει ακόμα.Όμως είναι το μοναδικό βιβλίο της Κράλλη που,ναι μεν δεν έχω ξεφυλλίσει τόσες φορές,δεν έχω δεν έχω ξεχωρίσει ιδιαίτερα αγαπημένους χαρακτήρες ή κάποιον ξεχωριστό για να τον ερωτευτώ και ίσως η ιστορία να μην έχει τόσο ενδιαφέρον όσο οι άλλες 2,αλλά το έχω διαβάσει εξ’ ολοκλήρου 3 φορές σε διάφορες φάσεις της ζωής μου και κάθε φορά ανακαλύπτω κι ένα καινούριο σημείο που τη προηγούμενη μου είχε διαφύγει.Ανακαλύπτω πόσο όμορφη είναι η γραφή του,πόσο πετυχημένα περιγράφει τους ήρωες και τη καθημερινότητα τους,τις ασχολίες τους και τη δουλειά τους αλλά και πόσο πετυχημένα αποτυπώνει στο χαρτί το χαρακτήρα τους και την εξέλιξη τους σελίδα τη σελίδα.Αυτό νομίζω ότι είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του βιβλίου,δεν έχει μεν μια ιστορία που θα σε κάνει να καρδιοχτυπάς αλλά σίγουρα έχει μια ιστορία που τελικά δε τη ξεχνάς.
Επιπλέον,σε αντίθεση με τους πολλούς,εγώ δε θα ήθελα να διαβάσω μια αμιγώς συνέχεια του ‘’Μια φορά κι ένα καλοκαίρι’’ καθώς κάτι τέτοιο νομίζω ότι θα χάλαγε τελείως τη μαγεία της πρώτης ιστορίας.Θεωρώ ότι θα ήθελε πάρα πολύ μεγάλη μαεστρία να περπατήσει πραγματικά στο χείλος του γκρεμού και παρουσιάσει τη ζωή των ηρώων σήμερα χωρίς να τραβήξει το βιβλίο από τα μαλλιά και να τους απομυθοποιήσει πλήρως.Προσωπικά μου άρεσε πάρα πολύ ο τρόπος που ενσωμάτωσε τους ήρωες του πρώτου βιβλίου στην ιστορία καθώς έτσι ,ναι μεν σου έδινε κάποια στοιχεία για ��ο πώς είναι η ζωή τους σήμερα,παρουσιάζοντας τους ως δευτερεύοντα πρόσωπα στο βιβλίο,χωρίς όμως να αλλάξει τις συμπεριφορές,το χαρακτήρα τους και την προσωπικότητα που είχαμε δει και αγαπήσει στην προηγούμενη ιστορία τους.Θέλω να πω ότι με αυτό τον τρόπο ναι μεν πάτησε σε νέο έδαφος,ακολούθησε όμως και μια γνώριμη οδό χωρίς μόνο τη βοήθεια από το GPS,ένα μέρος της διαδρομής το έκανε μόνη της,μη γνωρίζοντας πού ακριβώς θα τη βγάλει αλλά τελικά δεν έχασε το προσανατολισμό της.
Εν κατακλείδι ναι,αυτό το βιβλίο της Κράλλη είναι διαφορετικό από τα προηγούμενα,ναι,ίσως να μην έχει ιδιαίτερα συναρπαστική ιστορία και έντονες διακυμάνσεις στα συναισθήματα,αυτό όμως θεωρώ ότι το κάνει ξεχωριστό.Οπότε 5 αστέρια από μένα γιατί είναι Μεταξία Κράλλη,γιατί αγαπάμε τη γραφή της και γιατί τόλμησε να γράψει κάτι διαφορετικό ρισκάροντας αλλά φέρνοντας ένα πολύ καλό αποτέλεσμα.Και γιατί τη λατρεύουμε.Δώστε του λοιπόν μια ευκαιρία και ξαναδιαβάστε το,είμαι σίγουρη ότι μια πιο προσεκτική ανάγνωση θα βγάλει προς τα έξω όλα τα μηνύματα που κρύβει αυτή η εξαιρετικά όμορφη και τόσο σύγχρονη ιστορία.
June 30, 2015
Για την ακρίβεια, 3,5αστερια.
Ήταν τελείως διαφορετικό από τα δυο προηγούμεννα βιβλία της.
Δε με χάλασε, αλλά δεν ξετρελάθηκα κιόλας.
Ήταν τελείως διαφορετικό από τα δυο προηγούμεννα βιβλία της.
Δε με χάλασε, αλλά δεν ξετρελάθηκα κιόλας.
June 20, 2014
Το καλό τρίτωσε κι εγώ μπορώ πλέον να το δηλώσω με σιγουριά: η Μεταξία Κράλλη είναι η αγαπημένη μου συγγραφέας. Το συγκεκριμένο βιβλίο μού άρεσε κάπως λιγότερο από τα δύο προηγούμενα, αλλά κράτησα ως θετικό το γεγονός ότι ήταν διαφορετικό. Λάτρεψα τις σκηνές που αναφέρονται ο Δημήτρης, η Μάρθα, ο Αχιλλέας και η Αντιγόνη, αλλά οφείλω να συμφωνήσω ότι σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί συνέχεια του πρώτου της βιβλίου (άλλωστε δε νομίζω να είπε ποτέ κάτι τέτοιο η ίδια, απλά αναφέρει ότι πρόκειται για παλιό γνώριμο).
Κάτι που έχω παρατηρήσει στα βιβλία της και θέλω να τονίσω, είναι η επιλογή των διαλόγων. Είναι η μόνη που χρησιμοποιεί διαλόγους που χρησιμοποιώ στην καθημερινότητά μου, χωρίς περίτεχνες ή λυρικές φράσεις. Νομίζω αυτό με βοηθάει να ταυτίζομαι περισσότερο με τους ήρωες.
Θα συμφωνήσω με την κριτική που λέει ότι έχει επηρεαστεί από τις πενήντα αποχρώσεις του γκρι, αλλά αυτό δεν είναι κάτι που με πείραξε.
Το χιούμορ δεν έλειψε και ήταν φορές που η γοητεία του Μάριου με ξεπερνούσε!!!
Συγχαρητήρια στη συγγραφέα, δε με απογοήτευσε.
Κάτι που έχω παρατηρήσει στα βιβλία της και θέλω να τονίσω, είναι η επιλογή των διαλόγων. Είναι η μόνη που χρησιμοποιεί διαλόγους που χρησιμοποιώ στην καθημερινότητά μου, χωρίς περίτεχνες ή λυρικές φράσεις. Νομίζω αυτό με βοηθάει να ταυτίζομαι περισσότερο με τους ήρωες.
Θα συμφωνήσω με την κριτική που λέει ότι έχει επηρεαστεί από τις πενήντα αποχρώσεις του γκρι, αλλά αυτό δεν είναι κάτι που με πείραξε.
Το χιούμορ δεν έλειψε και ήταν φορές που η γοητεία του Μάριου με ξεπερνούσε!!!
Συγχαρητήρια στη συγγραφέα, δε με απογοήτευσε.
July 28, 2014
Το πρώτο και το δεύτερο βιβλίο της ακολούθησαν τον ίδιο σκελετό συγγραφικά..με τα γνωστά απολαυστικά αποτελέσματα. Σε τούτο εδώ το βιβλίο ακολούθησε ένα διαφορετικό μονοπάτι, εννοείται με την σφραγίδα Κράλλη και ότι συνεπάγεται αυτό (σε ύφος, διαλόγους, στυλ γραφής που έχω αγαπήσει). Ψυχογραφεί, αυτό κάνει νομίζω με τον δικό της μοναδικό τρόπο, ενώ αρχικά μου φάνηκε πιο "βαρετό" σε σχέση πάντα με τα προηγούμενα έργα της.. με διέψευσε. Τα εμπόδια των πρωταγωνιστών της ιστορίας της δεν είναι επιφανειακά, είναι βιωμάτα που τους βασανίζουν, έχουν πληγώσει τους ήρωες σμιλεύοντας τους χαρακτήρες τους. Τα εμπόδια σε αυτή την ιστορία είναι ο ίδιος τους ο εαυτός.. Σε προβληματίζει με ποικίλους τρόπους, χωρίς να σε βαραίνει, σου δίνει απλώς την τροφή. Βρίσκω την γραφή της πιο ώριμη, το ίδιο διασκεδαστική, το ίδιο καυστική, το ίδιο αισθησιακή. Μου άρεσε λοιπόν πολύ.
November 2, 2014
Ένα πολυεπίπεδο μυθιστόρημα με κινηματογραφική γραφή, ολοζώντανους χαρακτήρες, καθημερινές καταστάσεις και μια πολύ καλά οργανωμένη εξέλιξη ερωτικής σχέσης. Οι ήρωες που διάλεξε η συγγραφέας να μας πει την ιστορία τους ανελίσσονται και εξελίσσονται κατά τη διάρκεια του μυθιστορήματος, μας αφήνουν να δούμε όλες τις πτυχές της ζωής τους, μας αποκαλύπτουν κρυφά μυστικά και στη δεύτερη πράξη του έργου το τέλος έχρεται αβίαστα και δίκαια.
Ίσως το φόντο της ιστορίας φανεί πολύ μπερδεμένο για κάποιους, μιας κι έχουμε πολλούς γάμους και τα αντίστοιχα παιδιά και συζύγους γύρω από τους οποίους τυλίγεται η πλοκή, όμως η συγγραφέας είναι ξεκάθαρη και βοηθάει όσο χρειάζεται για να μην υπάρξει αυτό το μπλέξιμο. Ο Μάριος, που εργάζεται στη Διεύθυνση Μεταφορών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις Βρυξέλλες, είναι γιος του μεγαλοδικηγόρου Χριστόφορου Ορφανούδη. Η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε και ζει στη Νέα Υόρκη με τον άντρα της και τις δύο κόρες του από τον προηγούμενο γάμο. Η Αιμιλία (Μιλού), δημόσια υπάλληλος σε καίριο πόστο υπουργείου, είναι κόρη της μεγάλης πρωταγωνίστριας του θεάτρου Σύλβιας Μανέλλη, της δεύτερης συζύγου του Χριστόφορου, και του Αντώνη Ρουμπέση, ενός παροπλισμένου ηθοποιού που ζει πλέον στο Κιάτο και ασχολείται με την τοπική θεατρική ομάδα του δήμου. Και γύρω από αυτά τα πρόσωπα έχουμε τη Μάρθα και τον Δημήτρη και τις κόρες τους, Αμαλία και Αλίκη που βάφτισε ο Μάριος, τη Χριστίνα, παιδική φίλη της Μιλούς, τον Γιώργο, τον πρώην της Μιλούς που ζει μόνιμα στο Λονδίνο και δεν τον έχει ξεπεράσει, ο Κίμωνας, ένας ζεν πρεμιέ και ερωτικός σύντροφος της Σύλβιας που έχει τα δικά του σχέδια για τον χώρο του θεάτρου κι ένα πλήθος από δευτερεύοντες χαρακτήρες, που όλοι πασπαλίζουν με τις περιπέτειές τους και επηρεάζουν εκόντες άκοντες το ερωτικό δέσιμο που θα αναπτυχθεί μεταξύ Μιλούς και Μάριου.
Θα έλεγα ότι το βιβλίο θα μπορούσε να ολοκληρωθεί και σε λιγότερες σελίδες, παρ’ όλ’ αυτά το γράψιμο της συγγραφέως με κράτησε ως το τέλος, μιας και χρησιμοποιεί καταιγιστικό τρόπο γραφής, με σύντομες προτάσεις, πολλούς αναπαραστατικότατους διαλόγους, ελάχιστες εσωτερικές σκέψεις και σύντομες ερωτικές σκηνές. Η Μιλού και ο Μάριος θα γίνουν ζευγάρι; Ταιριάζουν; Πόσο πολύ αφήνονται να επηρεαστούν από τους ανθρώπους και τις καταστάσεις γύρω τους; Πόσο μπερδεμένοι είναι από το παρελθόν και πόσο πρόθυμοι να κάνουν μια νέα αρχή, αφήνοντας πίσω τους τραύματα και προδοσίες; Πόσο πολύ θα στιγματίσει την κοινή τους πορεία ο Χριστόφορος Ορφανούδης και οι περίεργες δοσοληψίες που αποκαλύπτεται ότι είχε με νονούς της νύχτας και δοσίλογους που άρπαξαν τις περιουσίες των Εβραίων της Θεσσαλονίκης; Η δεύτερη πράξη θα είναι μια λύτρωση ή ένα κρεσέντο αποφάσεων; Από ψυχολογικής άποψης τουλάχιστον, η συγγραφέας χειρίζεται πολύ καλά το θέμα της, δεν καταφεύγει σε εύκολες, κοινότοπες λύσεις, εμπλουτίζει με ωραίες ανατροπές την ιστορία, χρησιμοποιεί το βιβλίο ως αφορμή για να στιγματίσει τα κακώς κείμενα της οικονομικής κατάστασης στη χώρα μας και να δείξει την άσχημη γνώμη που σχηματίστηκε στην Ευρώπη για την Ελλάδα. Ίσως η περίπτωση της Μιλούς φανεί ΠΟΛΥ μπερδεμένη για ανθρώπινος χαρακτήρας (τα συναισθήματα για τον πρώην, τα συναισθήματα για τον νυν, οι γονείς της να κάνουν πράγματα σε καίριες για την πορεία της ζωής της αποφάσεις και να αναγκάζεται να ανατρέπει τα πάντα για χάρη τους, χώρια η πίεση στη δουλειά όσο ανεβοκατεβαίνοουν κυβερνήσεις και ο καθένας βάζει δικούς του ανθρώπους σε πόστα) και παρατραβηγμένη περίπτωση πρωταγωνιστή, ευτυχώς όμως όλα ξεδιλαύνονται αληθοφανέστατα και τα κομμάτια του παζλ μπαίνουν σιγά σιγά στη θέση τους. Το υποστηρίζω απόλυτα ότι το βιβλίο θα σας κερδίσει και θα σας κρατήσει ως το τέλος!
«Βρίσκονται στον τελευταίο όροφο και μπροστά της η Αθήνα ξεδιπλώνει την ομορφιά της. Αυτή η πόλη γίνεται όμορφη μόνο τη νύχτα, όταν το σκοτάδι κρύβει όλες τις ασχήμιες, τις κακογουστιές, τις ρυτίδες. Τα φώτα τής πηγαίνονυ, την ομορφαίνουν, της δίνουν μυτήριο, κάνουν και τους κατοίκους της να χαλαρώσουν, ν’ αφήσουν πίσω τους άλλη μια αγχωτική μέρα γεμάτη ανασφάλειες και να χαθούν στους δρόμους και στα στέκια της» (σελ. 119).
«Οι άνθρωποι σμίγουν και κάνουν οικογένεια για χίλιους λόγους. Από συνήθεια, φόβο, κοινωνική σύμβαση, ανάγκη, ανασφάλεια» (σελ. 288).
«Ας υποθέσουμε ότι σε λίγους μήνες αυτή η Εελυθερία βρίσκεται στο σπίτι της μ’ ένα μωρό κι έναν Βαγγέλη που μπορεί να μιλάει στο facebook με άλλες, να συναντάει στη ζούλα και καμία, και να της πουλάει τα παραμύθια που πούλησε σ’ εμένα. Δε θα την αφήσει όμως ποτέ. Κι εκείνη μπορεί να το μάθει, μπορεί και όχι. Κι αν το μάθει, θα επιλέξει να το ξεχάσει. Θα είναι εκεί, θα πηγαίνουν μαζί διακοπές, θα τη βοηθάει στις δουλειές του σπιτιού, θα κάνουν το τραπέζι στους παππούδες, θα κάνουν κι έρωτα, δεν θα είναι εκπληκτικά αλλά θα κάνουν. Και όταν πάει να σκεφτεί ότι και εκείνη θα προτιμούσε κάπ��ιον γνησιότερο πρίγκιπα στη ζωή της, το παιδί θα τη φωνάζει ή θα της γελάει, ή θα πρέπει να το διαβάσει για το σχολείο και θα παραμερίζει τη σκέψη γι’ αργότερα. Γιατί δηλαδή αυτή η ζωή είναι χειρότερη από τη δική μου;» (σελ. 288).
«Αυτό είναι το πλεονέκτημα των παιδικών χρόνων. Αγαπάς ανθρώπους απλώς και μόνο επειδή μεγαλώνεις μαζί τους, οι πόροι σου είναι ανοιχτοί, το μυαλό σου έτοιμο να δεχτεί την κάθε διαφορετικότητα, να λειάνει την κάθε διαφωνία» (σελ. 448).
Ίσως το φόντο της ιστορίας φανεί πολύ μπερδεμένο για κάποιους, μιας κι έχουμε πολλούς γάμους και τα αντίστοιχα παιδιά και συζύγους γύρω από τους οποίους τυλίγεται η πλοκή, όμως η συγγραφέας είναι ξεκάθαρη και βοηθάει όσο χρειάζεται για να μην υπάρξει αυτό το μπλέξιμο. Ο Μάριος, που εργάζεται στη Διεύθυνση Μεταφορών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις Βρυξέλλες, είναι γιος του μεγαλοδικηγόρου Χριστόφορου Ορφανούδη. Η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε και ζει στη Νέα Υόρκη με τον άντρα της και τις δύο κόρες του από τον προηγούμενο γάμο. Η Αιμιλία (Μιλού), δημόσια υπάλληλος σε καίριο πόστο υπουργείου, είναι κόρη της μεγάλης πρωταγωνίστριας του θεάτρου Σύλβιας Μανέλλη, της δεύτερης συζύγου του Χριστόφορου, και του Αντώνη Ρουμπέση, ενός παροπλισμένου ηθοποιού που ζει πλέον στο Κιάτο και ασχολείται με την τοπική θεατρική ομάδα του δήμου. Και γύρω από αυτά τα πρόσωπα έχουμε τη Μάρθα και τον Δημήτρη και τις κόρες τους, Αμαλία και Αλίκη που βάφτισε ο Μάριος, τη Χριστίνα, παιδική φίλη της Μιλούς, τον Γιώργο, τον πρώην της Μιλούς που ζει μόνιμα στο Λονδίνο και δεν τον έχει ξεπεράσει, ο Κίμωνας, ένας ζεν πρεμιέ και ερωτικός σύντροφος της Σύλβιας που έχει τα δικά του σχέδια για τον χώρο του θεάτρου κι ένα πλήθος από δευτερεύοντες χαρακτήρες, που όλοι πασπαλίζουν με τις περιπέτειές τους και επηρεάζουν εκόντες άκοντες το ερωτικό δέσιμο που θα αναπτυχθεί μεταξύ Μιλούς και Μάριου.
Θα έλεγα ότι το βιβλίο θα μπορούσε να ολοκληρωθεί και σε λιγότερες σελίδες, παρ’ όλ’ αυτά το γράψιμο της συγγραφέως με κράτησε ως το τέλος, μιας και χρησιμοποιεί καταιγιστικό τρόπο γραφής, με σύντομες προτάσεις, πολλούς αναπαραστατικότατους διαλόγους, ελάχιστες εσωτερικές σκέψεις και σύντομες ερωτικές σκηνές. Η Μιλού και ο Μάριος θα γίνουν ζευγάρι; Ταιριάζουν; Πόσο πολύ αφήνονται να επηρεαστούν από τους ανθρώπους και τις καταστάσεις γύρω τους; Πόσο μπερδεμένοι είναι από το παρελθόν και πόσο πρόθυμοι να κάνουν μια νέα αρχή, αφήνοντας πίσω τους τραύματα και προδοσίες; Πόσο πολύ θα στιγματίσει την κοινή τους πορεία ο Χριστόφορος Ορφανούδης και οι περίεργες δοσοληψίες που αποκαλύπτεται ότι είχε με νονούς της νύχτας και δοσίλογους που άρπαξαν τις περιουσίες των Εβραίων της Θεσσαλονίκης; Η δεύτερη πράξη θα είναι μια λύτρωση ή ένα κρεσέντο αποφάσεων; Από ψυχολογικής άποψης τουλάχιστον, η συγγραφέας χειρίζεται πολύ καλά το θέμα της, δεν καταφεύγει σε εύκολες, κοινότοπες λύσεις, εμπλουτίζει με ωραίες ανατροπές την ιστορία, χρησιμοποιεί το βιβλίο ως αφορμή για να στιγματίσει τα κακώς κείμενα της οικονομικής κατάστασης στη χώρα μας και να δείξει την άσχημη γνώμη που σχηματίστηκε στην Ευρώπη για την Ελλάδα. Ίσως η περίπτωση της Μιλούς φανεί ΠΟΛΥ μπερδεμένη για ανθρώπινος χαρακτήρας (τα συναισθήματα για τον πρώην, τα συναισθήματα για τον νυν, οι γονείς της να κάνουν πράγματα σε καίριες για την πορεία της ζωής της αποφάσεις και να αναγκάζεται να ανατρέπει τα πάντα για χάρη τους, χώρια η πίεση στη δουλειά όσο ανεβοκατεβαίνοουν κυβερνήσεις και ο καθένας βάζει δικούς του ανθρώπους σε πόστα) και παρατραβηγμένη περίπτωση πρωταγωνιστή, ευτυχώς όμως όλα ξεδιλαύνονται αληθοφανέστατα και τα κομμάτια του παζλ μπαίνουν σιγά σιγά στη θέση τους. Το υποστηρίζω απόλυτα ότι το βιβλίο θα σας κερδίσει και θα σας κρατήσει ως το τέλος!
«Βρίσκονται στον τελευταίο όροφο και μπροστά της η Αθήνα ξεδιπλώνει την ομορφιά της. Αυτή η πόλη γίνεται όμορφη μόνο τη νύχτα, όταν το σκοτάδι κρύβει όλες τις ασχήμιες, τις κακογουστιές, τις ρυτίδες. Τα φώτα τής πηγαίνονυ, την ομορφαίνουν, της δίνουν μυτήριο, κάνουν και τους κατοίκους της να χαλαρώσουν, ν’ αφήσουν πίσω τους άλλη μια αγχωτική μέρα γεμάτη ανασφάλειες και να χαθούν στους δρόμους και στα στέκια της» (σελ. 119).
«Οι άνθρωποι σμίγουν και κάνουν οικογένεια για χίλιους λόγους. Από συνήθεια, φόβο, κοινωνική σύμβαση, ανάγκη, ανασφάλεια» (σελ. 288).
«Ας υποθέσουμε ότι σε λίγους μήνες αυτή η Εελυθερία βρίσκεται στο σπίτι της μ’ ένα μωρό κι έναν Βαγγέλη που μπορεί να μιλάει στο facebook με άλλες, να συναντάει στη ζούλα και καμία, και να της πουλάει τα παραμύθια που πούλησε σ’ εμένα. Δε θα την αφήσει όμως ποτέ. Κι εκείνη μπορεί να το μάθει, μπορεί και όχι. Κι αν το μάθει, θα επιλέξει να το ξεχάσει. Θα είναι εκεί, θα πηγαίνουν μαζί διακοπές, θα τη βοηθάει στις δουλειές του σπιτιού, θα κάνουν το τραπέζι στους παππούδες, θα κάνουν κι έρωτα, δεν θα είναι εκπληκτικά αλλά θα κάνουν. Και όταν πάει να σκεφτεί ότι και εκείνη θα προτιμούσε κάπ��ιον γνησιότερο πρίγκιπα στη ζωή της, το παιδί θα τη φωνάζει ή θα της γελάει, ή θα πρέπει να το διαβάσει για το σχολείο και θα παραμερίζει τη σκέψη γι’ αργότερα. Γιατί δηλαδή αυτή η ζωή είναι χειρότερη από τη δική μου;» (σελ. 288).
«Αυτό είναι το πλεονέκτημα των παιδικών χρόνων. Αγαπάς ανθρώπους απλώς και μόνο επειδή μεγαλώνεις μαζί τους, οι πόροι σου είναι ανοιχτοί, το μυαλό σου έτοιμο να δεχτεί την κάθε διαφορετικότητα, να λειάνει την κάθε διαφωνία» (σελ. 448).
April 14, 2014
Μου άρεσε λιγότερο από τα δύο προηγούμενα, σε καμία περίπτωση δεν θα το χαρακτήριζα σαν τη συνέχεια του "Μια φορά και ένα καλοκαίρι", απλώς οι βασικοί ήρωες του κάνουν ένα "πέρασμα", συναναστρεφόμενοι τον ένα από τους κύριους χαρακτήρες της "Δεύτερης Πράξης". Ως ιστορία ενδιαφέρουσα, αν και η κοινή προσπάθεια των ηρώων, να ανακαλύψουν κρυμμένα μυστικά, και συγκεκριμένα, να καταλάβουν πραγματικά το χαρακτήρα και τη συμπεριφορά ενός αγαπημένου τους προσώπου, νομίζω ότι ήταν ο πιο "αδύναμος κρίκος" στην εξέλιξη της πλοκής, μπορεί να την "εξυπηρετούσε", αλλά από ένα σημείο και έπειτα θα τη χαρακτήριζα και υπερβολική και ανούσια. Κατά τα λοιπά διαβάζεται ευχάριστα, και ελπίζω κάποια στιγμή, μια και η συγγραφέας αφιέρωσε τη "Δεύτερη Πράξη" στις αναγνώστριες και στους αναγνώστες της, να μπορέσουμε να μάθουμε ποια ή ποιος πραγματικά είναι.
May 12, 2014
Σίγουρα δεν είναι ένα από τα αγαπημένα μου από τα βιβλία της αλλά δε μπορώ να πω ότι δε διαβάστηκε ευχάριστα..Σίγουρα δεν είναι συνέχεια από το Μια φορά και ένα καλοκαίρι,δηλαδή παίζουν κάποια πρόσωπα μόνο.Η ιστορία με κούρασε λίγο.Είχε πολλές σκηνές μέσα στα νοσοκομεία που δεν είναι και το καλύτερο μου..πιστεύω ότι άνετα θα είχε τελειώσει στις μισές σελίδες. Οι ήρωες δε με ξετρέλαναν σε αντίθεση με τα 2 προηγούμενα που ήταν εξαιρετικά φτιαγμένοι..Ένα βιβλίο καλογραμμένο αλλά τίποτα περισσότερο από αυτό..
June 10, 2014
Μέτριο το βιβλίο. ΠΟλυ μεγάλο σε έκταση, θα μπορούσε να είναι οι μισές σελιδες. Ωστόσο με κρατάει η γραφή της κας Κράλλη.
Τώρα που το είδατε το "προχωρημένο" ύφος στις ερωτικές σκηνές δεν το καταλαβαίνω. Επιτέλους λίγος ρεαλισμός και όχι ροζ συννεφάκια για ρομαντικές εφηβους.
Τώρα που το είδατε το "προχωρημένο" ύφος στις ερωτικές σκηνές δεν το καταλαβαίνω. Επιτέλους λίγος ρεαλισμός και όχι ροζ συννεφάκια για ρομαντικές εφηβους.
October 20, 2016
Εγώ προσωπικά έχω μεικτά συναισθήματα για το συγκεκριμένο βιβλίο. Ήμουν σχεδόν πεπεισμένη να το βαθμολογήσω με 2.5 αντί για τρία, αλλά τελικά θα το αφήσω ως έχει. Ο λόγος; Επειδή ανεξαρτήτως της υπόθεσης, η γραφή της Μεταξίας Κράλλη κατάφερε για άλλη μια φορά να με παρασύρει. Είναι η πρώτη φορά που διαβάζω βιβλία της το οποίο ως υπόθεση δεν με ενθουσίασε, μα και πάλι αδυνατούσα να το αφήσω κάτω καθώς οι περιγραφές και η ροή του λόγου της είχαν κάτι που με τραβούσε σαν μαγνήτης. Και αυτό είναι από τα αγαπημένα μου στοιχεία σε ένα το βιβλίο.
Ίσως ο λόγος που δεν με ενθουσίασε τόσο πολύ το συγκεκριμένο, ήταν η προσδοκία μου να συνδέονται οι χαρακτήρες με ένα κάποιο παρελθόν, όπως συνέβη και στα προηγούμενα βιβλία της (τα οποία έχω διαβάσει από τρεις φορές το καθένα!). Εκτός από αυτό βέβαια, ένιωθα ότι έλειπε η χημεία ανάμεσα στον Μάριο και την Μιλού. Είχα φτάσει στο σημείο να πιστεύω πως αυτοί οι δύο δεν θα καταλήξουν μαζί στο τέλος. Για να είμαι ειλικρινής, το περίμενα κι όλας, αν και διαψεύστηκα. Το τέλος μου φάνηκε κάπως απότομο. Το τι συνέβαινε με τον Γιώργο το είχα καταλάβει σχεδόν εξ'αρχής, μα ο τρόπος που δικαιολόγησε τις πράξεις του στο τέλος ήταν κατ' εμέ απαράδεκτος. Μετά από όλα όσα πέρασε η Μιλού εξαιτίας του, περίμενα κάτι περισσότερο από μέρους του.
Για να μην τα πολυλογώ, η "Δεύτερη Πράξη" δεν νομίζω πως αποτελεί βιβλίο που θα φτάσει στη λίστα των αγαπημένων μου, δεν ανήκει ούτε και σε αυτήν των "απογοητευτικών" όμως. Ήταν ένα αρκετά καλό βιβλίο μπορώ να πω, ασχέτως αν εμένα δεν μου έκανε το 'κλικ'.
Ίσως ο λόγος που δεν με ενθουσίασε τόσο πολύ το συγκεκριμένο, ήταν η προσδοκία μου να συνδέονται οι χαρακτήρες με ένα κάποιο παρελθόν, όπως συνέβη και στα προηγούμενα βιβλία της (τα οποία έχω διαβάσει από τρεις φορές το καθένα!). Εκτός από αυτό βέβαια, ένιωθα ότι έλειπε η χημεία ανάμεσα στον Μάριο και την Μιλού. Είχα φτάσει στο σημείο να πιστεύω πως αυτοί οι δύο δεν θα καταλήξουν μαζί στο τέλος. Για να είμαι ειλικρινής, το περίμενα κι όλας, αν και διαψεύστηκα. Το τέλος μου φάνηκε κάπως απότομο. Το τι συνέβαινε με τον Γιώργο το είχα καταλάβει σχεδόν εξ'αρχής, μα ο τρόπος που δικαιολόγησε τις πράξεις του στο τέλος ήταν κατ' εμέ απαράδεκτος. Μετά από όλα όσα πέρασε η Μιλού εξαιτίας του, περίμενα κάτι περισσότερο από μέρους του.
Για να μην τα πολυλογώ, η "Δεύτερη Πράξη" δεν νομίζω πως αποτελεί βιβλίο που θα φτάσει στη λίστα των αγαπημένων μου, δεν ανήκει ούτε και σε αυτήν των "απογοητευτικών" όμως. Ήταν ένα αρκετά καλό βιβλίο μπορώ να πω, ασχέτως αν εμένα δεν μου έκανε το 'κλικ'.
This entire review has been hidden because of spoilers.
October 7, 2014
Άργησα να ανακαλύψω την κ Κραλλη και πολυ πρόσφατα διαβασα το Μια φορά και ενα καλοκαιρι και ομολογώ οτι ενθουσιάστηκα.. Βασικά το ενθουσιάστηκα ειναι λίγο! Το θεωρώ εξαιρετικό βιβλιο!
Συνέχισα με το βιβλιο Δεύτερη πράξη γιατί υπήρχε κάποια εστω και μικρη συνέχεια απο το Μια φορα και ενα καλοκαιρι! Βλέπετε ηθελα σαν τρελή να μάθω εστω και μια μικρη συνέχεια στην ιστορια του Αχιλλεα & της Αντιγόνης!
Διαβασα πολλές κακές κριτικές για το βιβλιο αυτο και το βρίσκω άδικο, αν και ο καθε ενας μας εχει δικαίωμα να εχει την άποψη του!
Ειναι ενα πολυ καλο βιβλιο! Διαφορετικό αλλα καλο! Μιλάει για ενα εντελώς διαφορετικό είδος σχέσης απο το προηγούμενο βιβλιο! Εδω δεν βλέπουμε κάποιον ανεκπλήρωτο εφηβικό έρωτα με οτι συνεπάγεται αλλα μια σχέση 2 αρκετά ενηλίκων ανθρώπων! Δυο άνθρωπων με εντελώς διαφορετικές ζωές που παλεύουν απο ενα σημείο και μετα να τις ενώσουν!
Δεν θεωρώ καθολου κακομαθημένη την Μιλου γιατί όσοι διάβασαν το βιβλιο θα καταλάβουν οτι πλήρωνε λάθη άλλων και κυρίως πλήρωσε το ´´λαθοσ´´ του Γιώργου.. Δεν θα μπω σε λεπτομεριες για να μην θεωρηθεί spoiler!
Για μια 10ετια στην ουσία δεν ζούσε απλά επαιτούσε την αγαπη, την προσοχή, τον έρωτα!
Και ξαφνικά ήρθε ο Μαριος να της αλλάξει την ζωή! Θα ηταν ουτοπικό να μην έχανε τις ισορροπίες και μεταξύ μας ηταν έτσι και αλλιώς εύθραυστες για την Αιμιλια!!
Για αν μην σας κουράζω ειναι ενα βιβλιο που αξιζει να διαβαστεί!
Συνέχισα με το βιβλιο Δεύτερη πράξη γιατί υπήρχε κάποια εστω και μικρη συνέχεια απο το Μια φορα και ενα καλοκαιρι! Βλέπετε ηθελα σαν τρελή να μάθω εστω και μια μικρη συνέχεια στην ιστορια του Αχιλλεα & της Αντιγόνης!
Διαβασα πολλές κακές κριτικές για το βιβλιο αυτο και το βρίσκω άδικο, αν και ο καθε ενας μας εχει δικαίωμα να εχει την άποψη του!
Ειναι ενα πολυ καλο βιβλιο! Διαφορετικό αλλα καλο! Μιλάει για ενα εντελώς διαφορετικό είδος σχέσης απο το προηγούμενο βιβλιο! Εδω δεν βλέπουμε κάποιον ανεκπλήρωτο εφηβικό έρωτα με οτι συνεπάγεται αλλα μια σχέση 2 αρκετά ενηλίκων ανθρώπων! Δυο άνθρωπων με εντελώς διαφορετικές ζωές που παλεύουν απο ενα σημείο και μετα να τις ενώσουν!
Δεν θεωρώ καθολου κακομαθημένη την Μιλου γιατί όσοι διάβασαν το βιβλιο θα καταλάβουν οτι πλήρωνε λάθη άλλων και κυρίως πλήρωσε το ´´λαθοσ´´ του Γιώργου.. Δεν θα μπω σε λεπτομεριες για να μην θεωρηθεί spoiler!
Για μια 10ετια στην ουσία δεν ζούσε απλά επαιτούσε την αγαπη, την προσοχή, τον έρωτα!
Και ξαφνικά ήρθε ο Μαριος να της αλλάξει την ζωή! Θα ηταν ουτοπικό να μην έχανε τις ισορροπίες και μεταξύ μας ηταν έτσι και αλλιώς εύθραυστες για την Αιμιλια!!
Για αν μην σας κουράζω ειναι ενα βιβλιο που αξιζει να διαβαστεί!
April 10, 2014
Δεν με ενθουσιασε οπως τα προηγουμενα 2 βιβλια της...Απο την πλοκη της ιστοριας ελειπαν η ενταση και το σασπενς στα οποια μας εχει συνηθισει η κ. Κραλλη!!Ο Ηρωας ηταν αρκετα συνειδητοποιημενος ως προς αυτα που ηθελε και ζητουσε οσο για την ηρωιδα μια κοπελα ανασφαλης και αρκετα πληγωμενη...
November 3, 2019
Αν η ζωή ήταν θεατρική παράσταση, πόσες πράξεις θα είχε; Σίγουρα δύο, όπως μας λέει η κυρία Κράλλη Μεταξία. Μηλού και Άρης. Δύο άνθρωποι που συναντήθηκαν στα παιδικά τους χρόνια, όταν ο πατέρας του Άρη παντρεύτηκε τη μητέρα της Μηλού. Το διαζύγιο έφερε και την απομάκρυνση των δύο, όπου συναντιούνται ξανά ενήλικοι πια. Διαφορετικοί αλλά με ένα κοινό στοιχείο. Την απουσία αγάπης εκ μέρους των γονιών...
Η «Δεύτερη Πράξη» είναι ένα βιβλίο αναζήτησης, εξερεύνησης, λύτρωσης. Με λιτή γραφή, απλή, αναλυτική αλλά και περιεκτική ταυτόχρονα η κυρία Κράλλη ξεδιπλώνει τις ζωές της Μηλού και του Άρη, τους «ξεγυμνώνει» συναισθηματικά μπροστά μας και τους οδηγεί στη σωτηρία της ψυχής και της καρδιάς τους. Μέσα από τους πρωταγωνιστές βρίσκουμε τον δρόμο να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας και να αντιμετωπίσουμε με θάρρος κάθε τι που νοιώθουμε ότι μας δεσμεύει.
Αναλυτικά η άποψή μου ...
http://aisthisis.gr/vivlioaisthiseis/...
Η «Δεύτερη Πράξη» είναι ένα βιβλίο αναζήτησης, εξερεύνησης, λύτρωσης. Με λιτή γραφή, απλή, αναλυτική αλλά και περιεκτική ταυτόχρονα η κυρία Κράλλη ξεδιπλώνει τις ζωές της Μηλού και του Άρη, τους «ξεγυμνώνει» συναισθηματικά μπροστά μας και τους οδηγεί στη σωτηρία της ψυχής και της καρδιάς τους. Μέσα από τους πρωταγωνιστές βρίσκουμε τον δρόμο να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας και να αντιμετωπίσουμε με θάρρος κάθε τι που νοιώθουμε ότι μας δεσμεύει.
Αναλυτικά η άποψή μου ...
http://aisthisis.gr/vivlioaisthiseis/...
August 12, 2020
Ακόμα ένα υπέροχο βιβλίο με αληθινούς χαρακτήρες και όλες της αναποδιές της ζωής, που δεν μπορούσα να αφήσω. Μπορώ να πω πως δεν συμφωνώ καθόλου με όσους απογοητεύθηκαν από αυτό το βιβλίο. Λογικά θα περίμεναν κάποια συνέχεια από το «Μια φορά κι ένα καλοκαίρι», που κι αυτή υπήρξε με όλους αυτούς τους αγαπημένους χαρακτήρες να εμφανίζονται για να μας θυμίσουν πόσο μας έλειψαν. Εγώ διάβασα ένα ακόμα διαμάντι της αγαπημένης μου πλέον, Ελληνίδας συγγραφέως, γιατί και όλα τα υπέροχα χαρακτηριστικά της βρήκα κι εδώ. Ζωντανή, παραστατική γραφή, που περιγράφει τις ζωές αληθινών ανθρώπων και όχι κάποιων μυθικών χαρακτήρων με τις τέλειες ζωές τους. Εδώ τα β��έπεις όλα, και το πόσο «σπασμένοι» είναι πραγματικά οι άνθρωποι και το πόσο «σάπιες» οι κοινωνίες που ζουν, αλλά και τις ομορφιές που δεν εκτιμούν όταν τους δίνονται στη ζωή και επιμένουν στο μαύρο τους. Νομίζω πως σύντομα θα θελήσω να το ξαναδιαβάσω και ελπίζω να διαβάσω πολλά ακόμα διαμάντια της κ.α. Κράλλη!
May 9, 2020
Όχι δεν είναι σαν ούτε η συνέχεια του μια φορά κι ένα καλοκαίρι,αυτό είναι το μόνο σίγουρο γιατί απέχει πολύ....
Σίγουρα είναι ένα καλό βιβλίο που σου κράτα το ενδιαφέρον μέχρι τέλους αν και θα μπορούσε να ήταν λιγότερες σελίδες....δεν κατάλαβα το εύρημα της ανακάλυψης του υπόπτου παρελθόντος του Χριστόφορου (που εδώ που τα λέμε δεν αποκαλύφθηκε πλήρως αλλά έμεινε σε ικασιες τελικά) γιατί έπρεπε ναχει τέτοια έκταση...
Επίσης δεν κατάλαβα γιατί έπρεπε η Μιλου να αργήσει τόσο να πάρει πρωτοβουλία σχετικά με τον Γιώργο....σόρρυ αλλά τόση ανωριμότητα 30χρονων γυναίκα;
Συνειδητοποιημενος ο Μάριος κι ωραίος τυπος,ανασφαλής,πληγωμένη και ξεροκέφαλη η Μιλου,άψογα δοσμένα τα ψυχογραφηματα τους και τέλεια περιγραφή της κατάστασης της Ελλάδας των μνημονίων επίσης....
Μια χαρά αφιερωμένο στους αναγνώστες σας κυρία Κράλλη αλλά ούτε σας γνωρίσαμε ούτε άλλο βιβλίο σας ξαναείδαμε....γιατί;
Σίγουρα είναι ένα καλό βιβλίο που σου κράτα το ενδιαφέρον μέχρι τέλους αν και θα μπορούσε να ήταν λιγότερες σελίδες....δεν κατάλαβα το εύρημα της ανακάλυψης του υπόπτου παρελθόντος του Χριστόφορου (που εδώ που τα λέμε δεν αποκαλύφθηκε πλήρως αλλά έμεινε σε ικασιες τελικά) γιατί έπρεπε ναχει τέτοια έκταση...
Επίσης δεν κατάλαβα γιατί έπρεπε η Μιλου να αργήσει τόσο να πάρει πρωτοβουλία σχετικά με τον Γιώργο....σόρρυ αλλά τόση ανωριμότητα 30χρονων γυναίκα;
Συνειδητοποιημενος ο Μάριος κι ωραίος τυπος,ανασφαλής,πληγωμένη και ξεροκέφαλη η Μιλου,άψογα δοσμένα τα ψυχογραφηματα τους και τέλεια περιγραφή της κατάστασης της Ελλάδας των μνημονίων επίσης....
Μια χαρά αφιερωμένο στους αναγνώστες σας κυρία Κράλλη αλλά ούτε σας γνωρίσαμε ούτε άλλο βιβλίο σας ξαναείδαμε....γιατί;
October 18, 2019
Κι όμως.. Αν το καλοσκεφτείς.. Πόσο κουβαλάμε το παρελθόν κ τα βιώματα μας.. Σε όλες τις σχέσεις μας... Πόσο δύσκολο είναι να αφεθεις, να νιώσεις.. Για κάποιους ναι είναι δύσκολο... Ψυχογραφει τέλεια τους ήρωες.. Η συμπεριφορά τους, οι αντιδράσεις τους, τόσο καλά δομημένες... Το αγάπησα πολύ αυτό το βιβλίο... Και πόσο πολύ με συγκίνησε ο έρωτας του πρωταγωνιστικου ζευγαριού.. Κι αυτό διαφορετικό βιβλίο από την κ. ΚΡΑΛΛΗ. το 2ο αγαπημένο μου μετά το ΚΑΛΟΚΑΊΡΙ
February 14, 2015
Αν υπήρχε το μισό, θα του έβαζα μισό αστερακι ακόμη... διαβάζεται επίσης ευχάριστα όπως το πρώτο της βιβλίο αλλά δεν το φτάνει... πιστεύω επίσης, πως θα μπορούσε να ήταν μικρότερο σε όγκο...κάποιες φορές με κούρασε.... Η Κράλλη νομίζω θα έκανε σουξέ αν τα βιβλία της μεταφέροντανστο γυαλί!
August 24, 2022
Και κάπου εδώ χαλάει αυτή η ωραία εικόνα που πήγα για λίγο να σχηματίσω.
Και κάπου εδώ αρχίζει να χαλάει το γράψιμο της Κράλλη (κατ'εμένα).
Έχει κάποια καλά σημεία, όμως καμία σχέση με τα 2 πρώτα της βιβλία.
Κουραστικό και φλύαρο περί νομικής σε κάποια σημεία.
Κατανοώ αυτόν τον πιο ρεαλιστικό έρωτα, όμως το βρήκα απογοητευτικό σε σχέση με τα δύο προηγούμενα βιβλία της...
NOT Αξιο-διάβαστο... (!)
Και κάπου εδώ αρχίζει να χαλάει το γράψιμο της Κράλλη (κατ'εμένα).
Έχει κάποια καλά σημεία, όμως καμία σχέση με τα 2 πρώτα της βιβλία.
Κουραστικό και φλύαρο περί νομικής σε κάποια σημεία.
Κατανοώ αυτόν τον πιο ρεαλιστικό έρωτα, όμως το βρήκα απογοητευτικό σε σχέση με τα δύο προηγούμενα βιβλία της...
NOT Αξιο-διάβαστο... (!)
Displaying 1 - 21 of 21 reviews