Gevoelige en literaire jeugdroman van Zilveren Griffel-winnaar Dolf Verroen.
Jasper weet dat hij op jongens valt, zijn ouders weten het ook. Verder nog niemand. Zijn oma heeft het uit zichzelf al begrepen. Zij geeft hem een regenboogriem; als hij die draagt, heeft hij geen woorden nodig. Jasper legt de riem achter in zijn kledingkast. Maar dan breekt na een lange, hete zomer de eerste schooldag aan. Durft Jasper de regenboog te dragen? Prachtig en van binnenuit beschrijft Dolf Verroen het universele verlangen om te kunnen zijn wie je bent.
In één adem uit. Een verhaal over Jasper die een beetje bang is voor de toekomst, en ook een beetje om zichzelf te zijn. Over hoe je soms zeker van iets kan zijn en nog steeds mag twijfelen. En over nog zoveel meer.
Geschreven zoals alleen Dolf Verroen dat kan: integer, zonder poespas, bloedmooi. 💛
De schrijfstijl pakte me niet, het voelde te kinderlijk voor een hoofdpersonage van 13. Ook worden er allerlei thema's erg kort door de bocht aangehaald waardoor het allemaal wat oppervlakkig blijft. Wat inhoud betreft snap ik ook niet helemaal waarom dit boek voor kinderen van 9-12 zou zijn, ik vind het niet passend.
*Ik heb dit boek gekregen van Ploegsma in ruil voor een eerlijke recensie.
Op basis van de achterkant had ik echt verwacht dat het een schattig verhaal zou worden over een jongen, zijn oma en zijn zoektocht naar wie hij was. Het was minder schattig dan ik verwachtte, waardoor ik verrast was door de zware thema's die erin werden genoemd.
Het zal mij niets verbazen als dit boek ooit op een Leeslijst komt te staan, bijvoorbeeld voor mavo 4. Het dealt met identiteit, seksualiteit, vriendschap en familiebanden.
Het was een mooi boek, en Jasper zijn ontdekkingstocht was puur en realistisch geschreven. Maar hier en daar vond ik het ook vrij kort door de bocht en voelden de gebeurtenissen soms wat misplaatst.
Eenvoudig geschreven boek, waarvan ik denk dat de doelgroep (12 tot 14 jaar) het wat te simpel lezen zal vinden. Jasper weet dat hij homofiel is, maar houdt dat nog geheim voor zijn medeleerlingen en zijn vrienden Jaap en Simon. Zijn ouders weten het, zijn oma ook, die heeft het al vroeg gezien. Zij geeft hem een regenboog-riem om om te doen als hij uit de kast durft te komen, zodat hij niets hoeft te zeggen. In de grote vakantie gaat alles mis. Hij verveelt zich, want ze gaan niet op vakantie en Simon en Jaap hebben niet altijd tijd. Als hij uiteindelijk weer naar school kan, doet hij de riem om en niemand blijkt het een probleem te vinden. Er gebeurt eigenlijk niet veel.
Ik bewonder Dolf Verroen enorm. Als kind heb ik erg genoten van 'De verschrikkelijke schoolmeester'. Als ik het me goed herinner, heb ik hem ooit een brief geschreven en toen een kaart teruggekregen. Magisch vond ik dat. Het is nu zo'n dertig jaar later en Dolf Verroen schrijft nog steeds. Uit 1928 is hij, en dan alsnog de durf hebben om een eigentijds jeugdboek te schrijven. Het leest heel prettig met die korte hoofdstukken en het hoofdpersonage kwam echt tot leven voor mij, ik vond hem heel geloofwaardig en leefde met hem mee.
Af en toe is het verhaal net een beetje 'off'. Hoe realistisch is het dat iemand zichzelf Christientje wil noemen? Hoe toevallig is het dat je twee vrienden in je buurt hebt die beide uit een radicaal gezin komen (de een door complottheorieën en de ander door een kerk)? Tuurlijk, het kan, maar het voelt ook alsof die onderwerpen er met de haren bijgesleept moesten worden. Terwijl er zo al onderwerp genoeg is. Ik vond het jammer dat de ouders al bij aanvang op de hoogte waren van zijn homoseksualiteit. Hoe heeft hij dat durven zeggen, ik was daar zo benieuwd naar! Ik vond het echt een inkijkje in het dertienjarige puberbrein. Mooi.
Vond het echt een heel merkwaardig, rommelig verhaal. Het tempo waarin gebeurtenissen elkaar opvolgden was nogal wisselend, met een schrijfstijl alsof het boek uit de jaren ‘80 was maar dan met Instagram, tablets en TikTok. Ondertussen heten de klasgenoten van de hoofdpersoon Jaap en Trees en wil een van de karakters “Christientje” genoemd worden. Het boek stond als categorie B (vanaf 9 jaar) bij mijn bibliotheek en dan vind ik zinnen als “van jongens word ik goed geil maar van die naakte meiden niet” toch wel een beetje too much. Wat mij betreft is dit boek zowel qua literaire inhoud als qua boodschap niet echt een positieve toevoeging aan het aanbod voor de doelgroep en ik vraag me ook een beetje af waarom een uitgever dit in 2024 publiceert.
Aandoenlijke schets van de dertienjarige Jasper die niet uit de kast durft te komen. Het begint er al mee dat hij in de laatste schoolweek weigert een opstel over zijn gevoelens te schrijven. We volgen hem tijdens een warme zomer, waarin hij doelloos rondzwerft, logeert bij zijn oma’s en omgaat met zijn vrienden, die weinig begrip voor hem hebben. In het gezin is niet veel aandacht voor hem. Zijn vader is een drukbezet chirurg en zijn moeder is gefrustreerd dat zij nooit arts is geworden. Verroen heeft een stel aansprekende typetjes neergezet die mooi contrasteren met de onzekerheid van de hoofdpersoon. De tekeningen van Charlotte Dematons versterken het beeld.
Een boek dat niet aansluit bij de beoogde leeftijdsgroep en hedendaagse tijdgeest.
Het is bewonderenswaardig dat Dolf Verroen op zijn leeftijd dit boek heeft geschreven. Helaas sluit de inhoud van Een regenboog in mijn kast niet goed aan bij de doelgroep van 10-12 jaar. De thema's in het verhaal zijn erg zwaar en sluiten niet aan bij de belevingswereld van kinderen in deze leeftijdsgroep.
Voor jongeren van 12-15 jaar zou het mogelijk beter passen, toch voelt de inhoud naar mijn mening verouderd en minder relevant voor de hedendaagse jeugd. Bij dit thema verwacht ik tegenwoordig toch meer hoopvolle verhalen.