Hoe vaak heb jij vandaag al geklaagd? Over het weer? Over je baas die weer eens een dringende mail stuurt buiten werktijd? Of over de auto die nét dat ene vrije parkeerplekje voor je neus inpikt?
We klagen gemiddeld 20 tot 30 keer per dag. Gewoon onschuldig wat stoom aflaten? Helaas niet. Klagen heeft ernstige gevolgen, zowel voor je fysieke als voor je mentale gezondheid. Wist je dat klagen het cortisolgehalte in je bloed verhoogt? Dat is slecht voor je hart. Bovendien raken je hersenen gewend aan al dat gemopper, waardoor je het alleen maar vaker gaat doen.
Hoog tijd om die negatieve spiraal te doorbreken! Christine Lewicki nam zelf de proef op de ze daagde zichzelf uit om 21 dagen achter elkaar niet te klagen. Het veranderde haar leven. In deze internationale bestseller laat ze zien hoe ook jij je leven kunt transformeren door te stoppen met klagen.
In essentie is het een (soort) zelfhulpboek voor klagers, niet echt mijn stijl, met oefeningen, stijl coaches en zelfverklaarde therapeuten. Los daarvan, toch enkele leuke inzichten die mij als bewust "zo weinig mogelijk zager" helpen in het waarom mensen zo veelvuldig klagen en dan vooral, wat het effect is (kan zijn) op de omgeving van die klagers. O.a. "klagen om je zelf beter voor te doen", "klagen om meer mensen mee te nemen je standpunt", de "slachtofferrol" en toch ook raadgevingen in de zin van "klaag niet maar vraag expliciet, concrete hulp" of voorbeeld van hoe contacten verlopen bij bijv. echte "klachten" naar leveranciers/diensten, die veel vlotter en constructiever verlopen als je dat niet vanuit "klager" maar vanuit concreet probleem dat door beide partijen in beider voordeel best kan opgelost worden (mijn eigen beleving bevestigd). Nieuw zeker ook dat door "gewoonteklagen" dit ook zelfversterkend werkt doordat de synapsovergangen/hersendeelconnecties verstevigd worden. positivisme/optimisme/geluksgen(?) 50% genetisch - 10% omstandigheden - dus 40% "bewerkbaar". Hongertje blijft: wat doe ik als bewust "zo weinig mogelijk klager" met (mijn geklaag over) mijn (d.i. geen typo) klagers, (weer die) paradox (zie "In de ban van wij en zij").