Zomer 2021. Nagenietend van hun huwelijksfeest fantaseren Guy T'Sjoen en Milan Vansevenant over hun toekomst samen. Het gesprek gaat van hun drukke baan als arts naar de reizen die ze nog willen maken en het gezin waarvan ze dromen. Allebei willen ze dolgraag kinderen. Hun eigen kinderen. Zodra de wittebroodsweken achter de rug zijn, willen ze daar ook echt werk van maken. Daarmee begint een ongewone en soms wat hobbelige tocht, die hen helemaal naar Los Angeles zal voeren. Met de hulp van een draagmoeder en een eiceldonor wordt daar op 19 maart 2023 een jongetje geboren, zoon van twee papa's, kind in een heel gewoon gezin.
Twee papa's beschrijft hun bewogen weg en wil een lans breken voor andere wensouders.
Mooi boek, heel gewoon, en dat is - denk ik - ook de bedoeling. Geen spectaculaire verhalen. Het is bijzonder om te lezen dat de op eerste zicht meest uitdagende stappen in het hele proces eigenlijk het vlotst verlopen. En vice versa, helaas.
Een zeer gemiste kans om zoveel meer te doen. Dit is zo’n belangrijk topic en thematiek. Op zich een mooi verhaal, maar als je veel geld hebt zoals deze twee heren, dan lopen zulke processen inderdaad veel makkelijker. Het feit dat de financiële kant niet wordt besproken omdat Guy dat “not done” vindt, vind ik allesbehalve oké en het versterkt net mijn mening dat alles veel makkelijker gaat als je heel veel geld hebt.
Voor veel homokoppels is dit een belangrijk en vaak pijnlijk thema. Er bestaat gewoon te weinig wetgeving en ondersteuning op dit vlak. Door daar niet dieper op in te gaan, voelt het alsof de ernst van de realiteit wordt afgevlakt. Het blijft daardoor steken in een mooi plaatje, terwijl het zoveel meer had kunnen zijn.
Het had beter gekund. En het had ook echt beter móeten zijn.
Mooi en ontroerend verhaal, waarin het meer dan duidelijk is dat de oprechte en grote liefde die twee mensen voor hun kinderen voelen, veel belangrijker is dan van welk geslacht die twee mensen zijn. Of zoals Petra De Sutter in het nawoord zegt: “Onderzoek had al lang aangetoond dat het welzijn van kinderen afhangt van de liefde die ze krijgen, niet van het aantal papa’s of mama’s dat ze hebben.”
Mooi boek, heel gewoon, en dat is - denk ik - ook de bedoeling. Geen spectaculaire verhalen. Het is bijzonder om te lezen dat de op eerste zicht meest uitdagende stappen in het hele proces eigenlijk het vlotst verlopen. En vice versa, helaas.