What do you think?
Rate this book
Sins and Innocents
"My past was behind a curtain. I had to go to Feruzeh. I had to see her so I could open the curtain of both the future and the past.” Two young people from foreign lands meet in a shop in Brani Tawo, a Kurdish political refugee from Turkey, and Feruzeh, who had fled to the UK from revolutionary Iran. Slowly, their love begins to grow, fed by stories, a shared love of literature and a subtle recognition of their mutual displacement. Brani Tawo narrates vignettes from his family history, vivid tales that evoke old shepherds struck by lightning, soldiers returning home with war trauma, blood feuds that destroy families, bears mauling villagers in search of stolen cubs and a photographer who carries news to the villages in the form of the portraits he takes. These dark, inherited memories, combined with his own melancholy nature and chronic insomnia, weigh on Brani Tawo, who often seeks contemplative solace in graveyards. Over time, however, drawn by Feruzeh’s quiet radiance, he begins to reach a freer place within himself. Feruzeh also harbors grim family secrets, and when she suddenly returns to Iran to attend to an emergency, Brani Tawo knows what he must do … Sins and Innocents is a warm, intimate love story redolent with the (often harsh) music of Central Anatolian village society as well as the Cambridge sophistication of Wittgenstein, Brooke, Grantchester Meadows, colleges, churches and cafés.
161 pages, Paperback
First published January 1, 2011
12 people are currently reading
437 people want to read
About the author
Burhan Sönmez
18 books196 followersBurhan Sönmez was born in Haymana in central Turkey. He completed his primary and secondary education in Polatlı. He graduated from the Faculty of Law at the University of Istanbul and worked for a time as a lawyer. He wrote for various newspapers and magazines on literature, culture and politics.
He is member of Turkish PEN and English PEN. He lectures in Literature and Novel at the METU.
He has spent several years in the UK, and now lives in Cambridge and Istanbul.
His first novel, North, published in 2009.
His second novel, Sins and Innocents, published in 2011 and received the Sedat Simavi Literature Award that is the most prominent literature award in Turkey. It has been translated into English, Italian and Serbian.
He wrote a short story of "Prehistoric Dogs" for A Story of Dersim (Bir Dersim Hikâyesi) a book that edited by Murathan Mungan.
He is member of Turkish PEN and English PEN. He lectures in Literature and Novel at the METU.
He has spent several years in the UK, and now lives in Cambridge and Istanbul.
His first novel, North, published in 2009.
His second novel, Sins and Innocents, published in 2011 and received the Sedat Simavi Literature Award that is the most prominent literature award in Turkey. It has been translated into English, Italian and Serbian.
He wrote a short story of "Prehistoric Dogs" for A Story of Dersim (Bir Dersim Hikâyesi) a book that edited by Murathan Mungan.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 59 reviews
May 3, 2022
Burhan Sönmez’i bu kadar geç okuduğuma hayıflandım doğrusu. Tek merkezde buluşan 16 farklı öykü, hepsi birbirine bağlı, kimi geçmişten, kimi gelecekten, günümüzde gelip birbirlerini buluyorlar, bu nedenle öykü kitabı yerine ortaya roman çıkıyor.
Bahsettiği hikayelerin kendi yaşamından anlar ve anılar taşıdığı net, bu nedenle gerçekçi. Anlatılanların yoğunluğuna bakılırsa 160 sayfalık roman kısa kalmış gibi sanki. Dili, kurgusu, betimlemeleri, karakter tahlilleri çok iyi.
Ülkesinde polis copuyla dağılan kafatası, onun içindeki cevherde uykusuzluk ve huzursuzluk gibi travmatik sonuçlar oluşturda da, düşünme gibi, yazma gibi canalıcı merkezlerine erişememiş iyi ki. Diğer kitaplarını da öncelkli olarak alıp okuyacağım.
Kitaptan tadımlık birkaç cümle…
*Cehalet bilgisizlik değil yanlış bilgidir.
*Yaşlıların mezarlarının yanında gençlerin ve çocukların mezarları vardı. Ölüm herkese eşit mesafedeydi.
*Küçük köyümüz ölülerle birlikte kalabalık bir köydü
*Biraz önce kapalı olan hava aydınlanmaya başlıyordu. “Bulutlar açılıyor” dedim. “Neden?” dedi. “Yağmurlar yoruldu”.
Bahsettiği hikayelerin kendi yaşamından anlar ve anılar taşıdığı net, bu nedenle gerçekçi. Anlatılanların yoğunluğuna bakılırsa 160 sayfalık roman kısa kalmış gibi sanki. Dili, kurgusu, betimlemeleri, karakter tahlilleri çok iyi.
Ülkesinde polis copuyla dağılan kafatası, onun içindeki cevherde uykusuzluk ve huzursuzluk gibi travmatik sonuçlar oluşturda da, düşünme gibi, yazma gibi canalıcı merkezlerine erişememiş iyi ki. Diğer kitaplarını da öncelkli olarak alıp okuyacağım.
Kitaptan tadımlık birkaç cümle…
*Cehalet bilgisizlik değil yanlış bilgidir.
*Yaşlıların mezarlarının yanında gençlerin ve çocukların mezarları vardı. Ölüm herkese eşit mesafedeydi.
*Küçük köyümüz ölülerle birlikte kalabalık bir köydü
*Biraz önce kapalı olan hava aydınlanmaya başlıyordu. “Bulutlar açılıyor” dedim. “Neden?” dedi. “Yağmurlar yoruldu”.
February 26, 2024
"Masumlar bazen günahkârların yükünü taşırdı."
Malumunuz ben daha çok yabancı ülkelerin edebiyatına meraklıyım, bunun temel sebebi de okumanın benim için bir tür gitme, uzaklaşma eylemi olması. Ama epeydir kalemini merak ettiğim Burhan Sönmez'le tanışmamı daha fazla ertelemek istemedim ve Masumlar ile başladım. İstanbul İstanbul'un seveni daha çok biliyorum ama onu sonraya saklamak istiyorum.
Çok sevdim bu masalsı küçük romanı. Yakın zamanda okuduğum Toni Morrison kitabı Merhamet'in üstüne çok iyi denk geldi - tıpkı onun gibi bir bölüm geçmişte, bir bölüm günümüzde ilerliyor yapısal olarak. Özellikle Haymana'da geçen geçmişi anlatan bölümlerini çok sevdim. Ne güzel, ne sihirliymiş dili Sönmez'in. Bir ağıt gibi bu bölümler; bu toprakların kavuşamayanlarına, ölülerine, delilerine, kayıplarına, katledilenlerine yazılmış küçük ağıtlar.
Günümüzde ve Cambridge'de geçen bölümleri de sevmekle beraber, buradaki karakterlerin özellikle diyaloglarını yer yer ikna edici olmaktan uzak buldum maalesef. Bilemiyorum, konuşurken sürekli Wittgenstein'dan, Woolf'tan, Rupert Brooke'tan bahsetmiyoruz sanki ve günlük hayatta karşımıza sürekli bu eksende konuşan bilge insanlar çıkıp durmuyor. Haymana bölümleri ve İngiltere bölümleri arasındaki dil farklılığını çok etkileyici bulsam da, keşke günümüzdeki bölümler de daha gündelik bir dille yazılmış olsaydı dedim. O zaman Feruzeh ve Brani Tawo'nun aşkı da daha bir içine alabilirdi beni, yabancılaştım biraz o hikâyeye.
Ama dediğim gibi, birbirinin içine girmiş, düğüm olmuş, okudukça dallanan o Haymana bölümleri öyle güzeldi ki, bu kısma takılmıyorum. Bir de okuduğum en güzel ilk cümlelerden biriyle başlıyor roman, o da burada dursun: "Benim vatanım çocukluğumdu ve ben büyüdükçe uzaklaştım ondan, uzaklaştıkça da o büyüdü içimde."
Hatta bu cümleye kardeş bir cümle daha ekleyeyim, romanın ilerleyen kısımlarından: "Toprağa ve buğdaya dokunurken varlığımı hissederdim çocukluğumda. Köyümüz, toprak ve buğdayla birlikte zamanın içinde kök salardı. Şehirde sanıldığı gibi, bir insanın tarihi, bildiği en eski aile üyesiyle başlamazdı."
Memleketimizin edebiyatıyla ürkek temaslarım sürecek. ☀️
Malumunuz ben daha çok yabancı ülkelerin edebiyatına meraklıyım, bunun temel sebebi de okumanın benim için bir tür gitme, uzaklaşma eylemi olması. Ama epeydir kalemini merak ettiğim Burhan Sönmez'le tanışmamı daha fazla ertelemek istemedim ve Masumlar ile başladım. İstanbul İstanbul'un seveni daha çok biliyorum ama onu sonraya saklamak istiyorum.
Çok sevdim bu masalsı küçük romanı. Yakın zamanda okuduğum Toni Morrison kitabı Merhamet'in üstüne çok iyi denk geldi - tıpkı onun gibi bir bölüm geçmişte, bir bölüm günümüzde ilerliyor yapısal olarak. Özellikle Haymana'da geçen geçmişi anlatan bölümlerini çok sevdim. Ne güzel, ne sihirliymiş dili Sönmez'in. Bir ağıt gibi bu bölümler; bu toprakların kavuşamayanlarına, ölülerine, delilerine, kayıplarına, katledilenlerine yazılmış küçük ağıtlar.
Günümüzde ve Cambridge'de geçen bölümleri de sevmekle beraber, buradaki karakterlerin özellikle diyaloglarını yer yer ikna edici olmaktan uzak buldum maalesef. Bilemiyorum, konuşurken sürekli Wittgenstein'dan, Woolf'tan, Rupert Brooke'tan bahsetmiyoruz sanki ve günlük hayatta karşımıza sürekli bu eksende konuşan bilge insanlar çıkıp durmuyor. Haymana bölümleri ve İngiltere bölümleri arasındaki dil farklılığını çok etkileyici bulsam da, keşke günümüzdeki bölümler de daha gündelik bir dille yazılmış olsaydı dedim. O zaman Feruzeh ve Brani Tawo'nun aşkı da daha bir içine alabilirdi beni, yabancılaştım biraz o hikâyeye.
Ama dediğim gibi, birbirinin içine girmiş, düğüm olmuş, okudukça dallanan o Haymana bölümleri öyle güzeldi ki, bu kısma takılmıyorum. Bir de okuduğum en güzel ilk cümlelerden biriyle başlıyor roman, o da burada dursun: "Benim vatanım çocukluğumdu ve ben büyüdükçe uzaklaştım ondan, uzaklaştıkça da o büyüdü içimde."
Hatta bu cümleye kardeş bir cümle daha ekleyeyim, romanın ilerleyen kısımlarından: "Toprağa ve buğdaya dokunurken varlığımı hissederdim çocukluğumda. Köyümüz, toprak ve buğdayla birlikte zamanın içinde kök salardı. Şehirde sanıldığı gibi, bir insanın tarihi, bildiği en eski aile üyesiyle başlamazdı."
Memleketimizin edebiyatıyla ürkek temaslarım sürecek. ☀️
August 13, 2015
Veoma simpatična knjižica, poprilično kratka, ali prepuna lepih rečenica i misli.
Radnja teče u dva smera - prošlost i sadašnjost - pri čemu je ono što se dešava u sadašnjosti pomalo predvidljiva ljubavna pričica, a ono što se desilo u prošlosti skroz interesantno i isprepletano kao paukova mreža.
3.5 zvezdice pa zaokružujem na 4 :D
Radnja teče u dva smera - prošlost i sadašnjost - pri čemu je ono što se dešava u sadašnjosti pomalo predvidljiva ljubavna pričica, a ono što se desilo u prošlosti skroz interesantno i isprepletano kao paukova mreža.
3.5 zvezdice pa zaokružujem na 4 :D
January 16, 2020
Weemoed, wraak en liefde
Waar het boek 'Istanbul, Istanbul' de politieke situatie in Turkije aanhaalt, verhaalt Burhan Sömnez in 'De onschuldigen' over meer nostalgische herinneringen en overleveringen uit de jeugd van de Koerdische vluchteling Brani Tawo. Zijn verhaal dient als het ware als de omlijsting voor de verhalen die hij vertelt, waardoor het hier, in de ruimste zin van het woord, om een raamvertelling gaat.
Burhan Sönmez (1965) is een Turks-Koerdisch auteur, die als jurist werkzaam is geweest, maar om politieke redenen zijn land heeft verlaten en tien jaar in ballingschap heeft geleefd in Engeland. Tegenwoordig pendelt hij tussen Turkije en Engeland. In 2017 heeft hij de onderscheiding ontvangen met de Disturbing the Peace-prijs, die wordt toegewezen aan auteurs die door hun werk gevaar lopen.
Al twee jaar loopt de fotograaf Tatar over de vlakten van Anatolië om dorpjes te bezoeken waar hij tegen betaling foto's maakt van de bewoners. Wanneer hij dezelfde route nogmaals loopt om de foto's bij hen af te leveren, stuit hij op de uitgemergelde Ferman die zich al zestien jaar verborgen houdt in de grotten van de verlaten rotsgebieden. Tatar maakt contact met hem, vertelt over zijn missie en laat hem enkele foto's zien. Hierop reageert Ferman geschokt als hij een foto van Aysa ziet, zijn verloren geliefde en de reden waarom hij zich al zolang verborgen houdt voor de buitenwereld. Maar Asya is ook een goede vriendin van Tatar, een innige vriendschap die lang geleden is ontstaan toen Asya nog een klein meisje was.
'Wie zich neerlegde bij zijn lot hoefde alleen nog maar op het moment van de dood te wachten. Ferman groef een graf voor zichzelf. Ernaast ontstak hij een vuur en zong volksliedjes. Alsof zijn verstand verliezen hem enige troost bood, raakte hij gewend aan zijn eenzame bestaan. Hij leefde zo voort tot zijn kennismaking met Tatar de fotograaf. De poort naar de tuin van het lot was nog niet dicht.'
Hiermee begint deze caleidoscopische roman vol weemoedige verhalen van Brani, die zijn land is ontvlucht en zich inmiddels een jaar of zeven geleden in Cambridge heeft gevestigd, nadat hij een aanvaring met de Turkse politie heeft gehad. Daardoor lijdt hij aan een slaapstoornis, die hem behoorlijk uitput, maar vindt zijn troost in de filosofie van Wittgenstein.
'Maar Wittgenstein wilde niet als zodanig (als filosoof tt) bekendstaan. Soms was hij een communist, andere keren racist en weer andere keren een krijgsgevangene van het Italiaanse leger. Naar zijn overtuiging was hij een groot zondaar en hij zei altijd dat God, die hij met een kwaadaardige rechter vergeleek, hem niet zou sparen.'
In een antiekwinkel is Brani op zoek naar eenzelfde camera als Tatar vroeger gebruikte en die hij zijn moeder cadeau wil doen. Daar ontmoet hij een jonge vrouw. Het toeval wil dat de Iraanse studente Feruzeh die dag op hetzelfde bruiloftsfeest uitgenodigd is en ze maken opnieuw contact met elkaar. Vanaf dat moment zijn ze vrijwel onafscheidelijk, waarbij hun vriendschap zich verdiept in de poëzie die zij Brani voorleest en de vele herinneringen en verhalen over de mensen uit zijn jeugd die hij Feruzeh vertelt. Totdat... Feruzeh op een dag per sms vertelt naar Iran te moeten gaan en hij te laat komt om afscheid te nemen.
Langzaam maar zeker ontrolt zich het leven van Brani zich door middel van de vele verhaallijnen over diverse personages, die steeds meer in elkaar grijpen en een gestaag een completer beeld geven van zijn leven, met als leidmotieven de dood en weemoedig terugkijken op dat wat is geweest. De auteur heeft deze schitterende, melancholieke roman een voorzichtig magisch realistische twist gegeven, die zich uit in de voorspellende gave van de - met de helm geboren - kleine Asya.
Ondanks de afgrijselijke ervaring die Brani heeft meegemaakt, blijft de liefde voor zijn vaderland overeind staan.
'Toen ik hier aankwam, was er een redelijk grote kans dat ik zou sterven,' zei ik. 'Nu ben ik een tak die opnieuw uitloopt.'
Heel mooi is de slotscène die eerder in het boek ook al is voorgekomen. De dialogen zijn heel helder en drukken de diepste gevoelens uit, zonder ze uit te kauwen. Show, don't tell!
Geheel ten onrechte is er aan deze briljante, gelaagde roman nog veel te weinig aandacht besteed en mijn dringende advies is dan ook; léés dit wonderschone, filosofische en indrukwekkende boek. En boek met vele verhalen die om elkaar heen draaien en in die verhalen reist de protagonist tussen heden en verleden.
Waar het boek 'Istanbul, Istanbul' de politieke situatie in Turkije aanhaalt, verhaalt Burhan Sömnez in 'De onschuldigen' over meer nostalgische herinneringen en overleveringen uit de jeugd van de Koerdische vluchteling Brani Tawo. Zijn verhaal dient als het ware als de omlijsting voor de verhalen die hij vertelt, waardoor het hier, in de ruimste zin van het woord, om een raamvertelling gaat.
Burhan Sönmez (1965) is een Turks-Koerdisch auteur, die als jurist werkzaam is geweest, maar om politieke redenen zijn land heeft verlaten en tien jaar in ballingschap heeft geleefd in Engeland. Tegenwoordig pendelt hij tussen Turkije en Engeland. In 2017 heeft hij de onderscheiding ontvangen met de Disturbing the Peace-prijs, die wordt toegewezen aan auteurs die door hun werk gevaar lopen.
Al twee jaar loopt de fotograaf Tatar over de vlakten van Anatolië om dorpjes te bezoeken waar hij tegen betaling foto's maakt van de bewoners. Wanneer hij dezelfde route nogmaals loopt om de foto's bij hen af te leveren, stuit hij op de uitgemergelde Ferman die zich al zestien jaar verborgen houdt in de grotten van de verlaten rotsgebieden. Tatar maakt contact met hem, vertelt over zijn missie en laat hem enkele foto's zien. Hierop reageert Ferman geschokt als hij een foto van Aysa ziet, zijn verloren geliefde en de reden waarom hij zich al zolang verborgen houdt voor de buitenwereld. Maar Asya is ook een goede vriendin van Tatar, een innige vriendschap die lang geleden is ontstaan toen Asya nog een klein meisje was.
'Wie zich neerlegde bij zijn lot hoefde alleen nog maar op het moment van de dood te wachten. Ferman groef een graf voor zichzelf. Ernaast ontstak hij een vuur en zong volksliedjes. Alsof zijn verstand verliezen hem enige troost bood, raakte hij gewend aan zijn eenzame bestaan. Hij leefde zo voort tot zijn kennismaking met Tatar de fotograaf. De poort naar de tuin van het lot was nog niet dicht.'
Hiermee begint deze caleidoscopische roman vol weemoedige verhalen van Brani, die zijn land is ontvlucht en zich inmiddels een jaar of zeven geleden in Cambridge heeft gevestigd, nadat hij een aanvaring met de Turkse politie heeft gehad. Daardoor lijdt hij aan een slaapstoornis, die hem behoorlijk uitput, maar vindt zijn troost in de filosofie van Wittgenstein.
'Maar Wittgenstein wilde niet als zodanig (als filosoof tt) bekendstaan. Soms was hij een communist, andere keren racist en weer andere keren een krijgsgevangene van het Italiaanse leger. Naar zijn overtuiging was hij een groot zondaar en hij zei altijd dat God, die hij met een kwaadaardige rechter vergeleek, hem niet zou sparen.'
In een antiekwinkel is Brani op zoek naar eenzelfde camera als Tatar vroeger gebruikte en die hij zijn moeder cadeau wil doen. Daar ontmoet hij een jonge vrouw. Het toeval wil dat de Iraanse studente Feruzeh die dag op hetzelfde bruiloftsfeest uitgenodigd is en ze maken opnieuw contact met elkaar. Vanaf dat moment zijn ze vrijwel onafscheidelijk, waarbij hun vriendschap zich verdiept in de poëzie die zij Brani voorleest en de vele herinneringen en verhalen over de mensen uit zijn jeugd die hij Feruzeh vertelt. Totdat... Feruzeh op een dag per sms vertelt naar Iran te moeten gaan en hij te laat komt om afscheid te nemen.
Langzaam maar zeker ontrolt zich het leven van Brani zich door middel van de vele verhaallijnen over diverse personages, die steeds meer in elkaar grijpen en een gestaag een completer beeld geven van zijn leven, met als leidmotieven de dood en weemoedig terugkijken op dat wat is geweest. De auteur heeft deze schitterende, melancholieke roman een voorzichtig magisch realistische twist gegeven, die zich uit in de voorspellende gave van de - met de helm geboren - kleine Asya.
Ondanks de afgrijselijke ervaring die Brani heeft meegemaakt, blijft de liefde voor zijn vaderland overeind staan.
'Toen ik hier aankwam, was er een redelijk grote kans dat ik zou sterven,' zei ik. 'Nu ben ik een tak die opnieuw uitloopt.'
Heel mooi is de slotscène die eerder in het boek ook al is voorgekomen. De dialogen zijn heel helder en drukken de diepste gevoelens uit, zonder ze uit te kauwen. Show, don't tell!
Geheel ten onrechte is er aan deze briljante, gelaagde roman nog veel te weinig aandacht besteed en mijn dringende advies is dan ook; léés dit wonderschone, filosofische en indrukwekkende boek. En boek met vele verhalen die om elkaar heen draaien en in die verhalen reist de protagonist tussen heden en verleden.
May 23, 2018
Burhan Sönmez’in yazmış olduğu ya da yazacağı hiçbir romanı İstanbul İstanbul üzerinden değerlendirmek istemiyorum diyerek başlayayım. Çünkü Kuzey ve Masumlar’dan sonraki üçüncü romanı İstanbul İstanbul gözümde gerçekten neredeyse başyapıt seviyesinde. Bunu yorumun en başında söyleme sebebim, birçok okuyucunun ilk önce İstanbul İstanbul’u okuyup diğer - bence yine çok iyi, en azından Masumlar için söyleyebilirim - romanlarına haksızlık etme potansiyelleri. Ben dahil birçok kişide bu durumu gözlemledim.
Gelelim tek başına bir roman olarak Masumlar’a. Ben çok çok sevdim. Roman, üslubu ve anlattığı hikayeler açısından sardı, sarmaladı, kucakladı, öptü kokladı, merhemledi, en acıklı yerinde bile yanağımı okşayarak geçmeyi başardı.
Kurgu ve üslubun aynı anda çok iyi olduğu romanlar zirve yapıyor. Lakin Burhan Sönmez’in öyle bir tarzı var ki kurgu, üslubunda sanki. Bu, hiç B. Sönmez okumamış birine nasıl anlatılır bilemiyorum ama o üslupta o hikayeyi anlatmasa kurgu hasar görebilir sanki. Diğer yandan kurgu da aslında tek başına güçsüz değil. Hele hele İstanbul İstanbul ‘da. (Kıyaslamayayım dedim güya).
Yaşama daha sıkı tutunmak için ölmeyi deneyen İranlı Roya gibi Masumlar. Çok iç yakan hikayesi var ama tam da bu hikayelerdeki incelik, hayatı daha çok sevebilmeyi sağlıyor. İnceliksiz insanlardan yorgun düşmüş herkesin sıkıca sarılacağı bir roman olduğunu düşünüyorum.
Not: puanlamayı Burhan Sönmez romanlarını kıstas alarak yapıyorum. İstanbul İstanbul ‘a puanım 5’ti. O yüzden Masumlar 4.
Gelelim tek başına bir roman olarak Masumlar’a. Ben çok çok sevdim. Roman, üslubu ve anlattığı hikayeler açısından sardı, sarmaladı, kucakladı, öptü kokladı, merhemledi, en acıklı yerinde bile yanağımı okşayarak geçmeyi başardı.
Kurgu ve üslubun aynı anda çok iyi olduğu romanlar zirve yapıyor. Lakin Burhan Sönmez’in öyle bir tarzı var ki kurgu, üslubunda sanki. Bu, hiç B. Sönmez okumamış birine nasıl anlatılır bilemiyorum ama o üslupta o hikayeyi anlatmasa kurgu hasar görebilir sanki. Diğer yandan kurgu da aslında tek başına güçsüz değil. Hele hele İstanbul İstanbul ‘da. (Kıyaslamayayım dedim güya).
Yaşama daha sıkı tutunmak için ölmeyi deneyen İranlı Roya gibi Masumlar. Çok iç yakan hikayesi var ama tam da bu hikayelerdeki incelik, hayatı daha çok sevebilmeyi sağlıyor. İnceliksiz insanlardan yorgun düşmüş herkesin sıkıca sarılacağı bir roman olduğunu düşünüyorum.
Not: puanlamayı Burhan Sönmez romanlarını kıstas alarak yapıyorum. İstanbul İstanbul ‘a puanım 5’ti. O yüzden Masumlar 4.
July 15, 2021
‘Benim vatanım çocukluğumdu ve ben büyüdükçe uzaklaştım ondan, uzaklaştıkça da o büyüdü içimde.’
.
Brani uyuyamıyor. Uykusuna mâni olan toprağına özlem mi, dostlarının başına gelenler mi, siyah beyaz bir fotoğrafın kirpiğine düşürdüğü gölgesi mi bilmiyoruz. Sonra bir kadın çıkıyor karşısına (veya bir kadının karşısına Brani çıkıyor demeli).
Kadının adı Feruzeh, kadının elleri şiir dolu.
Bilirsiniz şiir uykusuz bırakır insanı ama uykunun da güzeli şiirle olur.
Brani’nin Feruzeh’le karşılaşması da bundan sebep güzel.
Onca günaha, suça rağmen güzel.
.
İstanbul İstanbul’u okuduktan sonra Burhan Sönmez’in tüm eserlerini edinmeli demiştim kendime. Sonra elime ilk gelen kitabı Masumlar oldu. Yine bölüm bölüm ayrılan, her bölümün odaklanılan karakterinin farklı olduğu bir kitaptı bu.
Bir masal gibi, severek okudum, içinde iliğe kemiğe işleyen bolca acıyı da. Sönmez, hasreti öyle hissettiriyor ki gitmediğiniz topraktan bir elma ağacını gözünüzde canlandırabiliyorsunuz.
.
Sıradaki Burhan Sönmez eserine henüz karar vermesem de arayı çok açmayacağım kesin ~
.
Suat Aysu kapak tasarımıyla ~
.
Brani uyuyamıyor. Uykusuna mâni olan toprağına özlem mi, dostlarının başına gelenler mi, siyah beyaz bir fotoğrafın kirpiğine düşürdüğü gölgesi mi bilmiyoruz. Sonra bir kadın çıkıyor karşısına (veya bir kadının karşısına Brani çıkıyor demeli).
Kadının adı Feruzeh, kadının elleri şiir dolu.
Bilirsiniz şiir uykusuz bırakır insanı ama uykunun da güzeli şiirle olur.
Brani’nin Feruzeh’le karşılaşması da bundan sebep güzel.
Onca günaha, suça rağmen güzel.
.
İstanbul İstanbul’u okuduktan sonra Burhan Sönmez’in tüm eserlerini edinmeli demiştim kendime. Sonra elime ilk gelen kitabı Masumlar oldu. Yine bölüm bölüm ayrılan, her bölümün odaklanılan karakterinin farklı olduğu bir kitaptı bu.
Bir masal gibi, severek okudum, içinde iliğe kemiğe işleyen bolca acıyı da. Sönmez, hasreti öyle hissettiriyor ki gitmediğiniz topraktan bir elma ağacını gözünüzde canlandırabiliyorsunuz.
.
Sıradaki Burhan Sönmez eserine henüz karar vermesem de arayı çok açmayacağım kesin ~
.
Suat Aysu kapak tasarımıyla ~
September 30, 2020
Haymana’dan İngiltere’ye uzanan bir hikâye Masumlar. İç içe geçmiş, memleketi Haymana’da geçen çocukluğunun ardından elinde kalan eski fotoğraflardaki insanların hayatına dokunan öykülerden oluşuyor kitap.
Masalsı bir dil ile akıcı, sade ve yer yer diyaloglar ile su gibi akıp gidiyor.
Masumlar bir solukta okunan ama etkisini uzun süre gösterecek bir kitap.
‘Sır kitabı taşıyan bir kadın şiirlere inanır. Uykusuz bir adam mezarlıklardan geçerek hayata tutunmaya çalışır. Batı Cephesi'nden bozkıra, kayıp bir yıldızdan kutsal elma ağacına, gül desenli aynadan fotoğraf makinesine... Herkesin sakladığı bir sırrı ve günahı vardır.’
Masalsı bir dil ile akıcı, sade ve yer yer diyaloglar ile su gibi akıp gidiyor.
Masumlar bir solukta okunan ama etkisini uzun süre gösterecek bir kitap.
‘Sır kitabı taşıyan bir kadın şiirlere inanır. Uykusuz bir adam mezarlıklardan geçerek hayata tutunmaya çalışır. Batı Cephesi'nden bozkıra, kayıp bir yıldızdan kutsal elma ağacına, gül desenli aynadan fotoğraf makinesine... Herkesin sakladığı bir sırrı ve günahı vardır.’
September 24, 2022
Şiir okudum sandım. Öyle güzeldi dili. Ancak geçmişte yaşananlarla ilgili bölümler çok güzel kurgulanmış ve samimilerken, bugünü anlattığı bölümler havada ve rotası kararsız kalmışlar. Belki de yazar bugüne hiç gelemeyip uzaklaştığı çocukluğunu içinde büyüttüğünden. Diğer kitaplarını okumayı da sabırsızlıkla bekliyorum.
July 10, 2018
Nasıl güzel bir kalem, nasıl içe işleyen karakterler...
İzmir Kitap Fuarı’ndan almıştım bu kitabı.Ben aslında sadece Kuzey’i alacaktım ama İletişim Yayınları çalışanı Masumlar’ı da çok önerdi ve bir baktım poşetimde...Buradan ona teşekkürlerimi iletiyorum.
Burhan Sönmez’i ilk olarak Murathan Mungan’ın Bir Dersim Hikayesi derlemesinde okumuştum ve yorumunda da belirttiğim gibi o kitabı aklıma kazıyan cümle Burhan Sönmez’in “Bizim bu kadar yaşamamız günahtır.” cümlesiydi.
Başından sonuna kadar bayılarak okudum, 5 yıldızı da gönül rahatlığıyla veriyorum.
“Devlet dersinde sınıfta kalmaya mahkum her çocuk gibi Deniz’i ömür boyu kimsenin bilmediği aynalar içinde saklamam gerektiğini anladım.”
İzmir Kitap Fuarı’ndan almıştım bu kitabı.Ben aslında sadece Kuzey’i alacaktım ama İletişim Yayınları çalışanı Masumlar’ı da çok önerdi ve bir baktım poşetimde...Buradan ona teşekkürlerimi iletiyorum.
Burhan Sönmez’i ilk olarak Murathan Mungan’ın Bir Dersim Hikayesi derlemesinde okumuştum ve yorumunda da belirttiğim gibi o kitabı aklıma kazıyan cümle Burhan Sönmez’in “Bizim bu kadar yaşamamız günahtır.” cümlesiydi.
Başından sonuna kadar bayılarak okudum, 5 yıldızı da gönül rahatlığıyla veriyorum.
“Devlet dersinde sınıfta kalmaya mahkum her çocuk gibi Deniz’i ömür boyu kimsenin bilmediği aynalar içinde saklamam gerektiğini anladım.”
January 2, 2023
Mecnun betekende ‘bezetene’. Daarmee werd iemand aangeduid die door liefde buiten zinnen was geraakt, die verdreven was naar het uiteinde van het leven. Waar de Mecnun van Leyla bezeten was van liefde, zijn verstand had verloren en in de woestijn eindigde, was Ferman een tweevoudige Mecnun, ten prooi gevallen aan de demon van de liefde en die van de dood.
Review :
Burhan Sönmez werd geboren in Turkije en groeide op in Turks en Koerdisch. Hij werkte als advocaat in Istanbul en was oprichter van de sociaal-activistische cultuur organisatie TAKSAV (Stichting voor sociaal onderzoek, cultuur en kunst).
Hij schreef in diverse kranten en tijdschriften over literatuur, cultuur en politiek.
Hij raakte ernstig gewond na een aanval door de politie in Turkije en moest verhuizen naar Groot-Brittannië om een behandeling te krijgen met de steun van de vrijheid van marteling in Londen.
Zijn eerste roman, North (Kuzey), werd gepubliceerd in 2009.Sins & Innocents (Masumlar) werd gepubliceerd in 2011 en Istanbul Istanbul werd gepubliceerd in 2015.
Zijn vierde roman, Labyrinth (Labirent), verscheen in 2018.
Hij vertaalde het poëzie boek van het huwelijk van hemel en hel door William Blake van Engels naar Turks in 2016.
De onschuldigen werd in 2011bekroond met de Sedat Simavi literatuurprijs – en daarmee werd Sönmez de jongste auteur ooit is om hem te winnen. In datzelfde jaar ontving hij ook de Izmir St. Joseph Best Novel Award.
Na publicatie van korte verhalen in verschillende anthologieën, kreeg Burhan Sönmez ook de BUYAZ Story Honor Prize in 2015.
Hij is lid van de Turkse PEN en de Engelse PEN.Hij is bestuurslid van PEN-International. Deze roman is gebaseerd op zijn ervaringen in Cambridge.
Het verhaal heeft twee afwisselende onderdelen. Het eerste deel gaat over zijn leven in Cambridge, terwijl het tweede deel zich in Turkije is gevestigd en de verhalen over zijn familie en de fotograaf, Tatar, door wiens ogen we verschillende gebeurtenissen volgen. De meeste verhalen zijn nogal somber.
Brani woont op zijn eigen in Cambridge studeren en, terwijl hij zich enigszins eenzaam voelt, lijkt hij toch gemakkelijk vrienden te maken..
Feruzeh, een Iraanse vrouw werkt parttime tijdens het volgen van een studie in Engelse literatuur (over de Engelse eerste Wereldoorlog dichters). Brani ontmoet haar en een groot deel van het boek gaat over hun relatie. Ze verliet Iran met haar moeder toen ze zeven was en is sindsdien niet meer terug geweest. Hun romantiek, die evenveel intellectueel als seksueel is, ontwikkelt zich langzaam. Ze hebben het onvermijdelijk over de kwestie van de verbanning en over hoe ze moeten omgaan met het leven in het buitenland en niet in staat zijn om terug te gaan naar het eigen land. Echter, Feruzeh zal plotseling teruggaan naar Iran later in het boek, in verband met haar tweelingzuster.
Het koppel geniet samen en afzonderlijk ze van het intellectuele leven van Cambridge, inclusief een ceremonie voor Rupert Brooke en een bezoek aan het graf van Wittgenstein, waar brani een vrouw ontmoet waarvan de man haar de dag daarvoor net heeft verlaten.
Ze wonen ook een ceremonie bij met betrekking tot Olaudah Equiano, een voormalige slaaf, die zijn vrijheid kocht, trouwde en in Cambridge woonde.
Sönmez vertelt de verhalen heel goed en alle personages weet hij geraffineerd aan mekaar te linken,en zo ontstaat er een mooi samenhangend verhaal van een Koerdische vluchteling en een jonge Perzische vrouw..
Zij heeft altijd een dichtbundel in haar tas om het leven het hoofd te bieden; hij worstelt met slapeloosheid en zoekt zijn heil bij Wittgenstein.
Hij begint haar verhalen te vertellen over zijn verleden: over een rondtrekkende fotograaf die zijn schoonzus zoekt in afgelegen streken, over de jonge vrouw die wacht op haar verdwenen verloofde,
over de grootmoeder in wier omgeving iedereen sterft. Zij leest hem gedichten voor en vindt troost in de poëzie.
Echt een mooi geschreven boek!
Review :
Burhan Sönmez werd geboren in Turkije en groeide op in Turks en Koerdisch. Hij werkte als advocaat in Istanbul en was oprichter van de sociaal-activistische cultuur organisatie TAKSAV (Stichting voor sociaal onderzoek, cultuur en kunst).
Hij schreef in diverse kranten en tijdschriften over literatuur, cultuur en politiek.
Hij raakte ernstig gewond na een aanval door de politie in Turkije en moest verhuizen naar Groot-Brittannië om een behandeling te krijgen met de steun van de vrijheid van marteling in Londen.
Zijn eerste roman, North (Kuzey), werd gepubliceerd in 2009.Sins & Innocents (Masumlar) werd gepubliceerd in 2011 en Istanbul Istanbul werd gepubliceerd in 2015.
Zijn vierde roman, Labyrinth (Labirent), verscheen in 2018.
Hij vertaalde het poëzie boek van het huwelijk van hemel en hel door William Blake van Engels naar Turks in 2016.
De onschuldigen werd in 2011bekroond met de Sedat Simavi literatuurprijs – en daarmee werd Sönmez de jongste auteur ooit is om hem te winnen. In datzelfde jaar ontving hij ook de Izmir St. Joseph Best Novel Award.
Na publicatie van korte verhalen in verschillende anthologieën, kreeg Burhan Sönmez ook de BUYAZ Story Honor Prize in 2015.
Hij is lid van de Turkse PEN en de Engelse PEN.Hij is bestuurslid van PEN-International. Deze roman is gebaseerd op zijn ervaringen in Cambridge.
Het verhaal heeft twee afwisselende onderdelen. Het eerste deel gaat over zijn leven in Cambridge, terwijl het tweede deel zich in Turkije is gevestigd en de verhalen over zijn familie en de fotograaf, Tatar, door wiens ogen we verschillende gebeurtenissen volgen. De meeste verhalen zijn nogal somber.
Brani woont op zijn eigen in Cambridge studeren en, terwijl hij zich enigszins eenzaam voelt, lijkt hij toch gemakkelijk vrienden te maken..
Feruzeh, een Iraanse vrouw werkt parttime tijdens het volgen van een studie in Engelse literatuur (over de Engelse eerste Wereldoorlog dichters). Brani ontmoet haar en een groot deel van het boek gaat over hun relatie. Ze verliet Iran met haar moeder toen ze zeven was en is sindsdien niet meer terug geweest. Hun romantiek, die evenveel intellectueel als seksueel is, ontwikkelt zich langzaam. Ze hebben het onvermijdelijk over de kwestie van de verbanning en over hoe ze moeten omgaan met het leven in het buitenland en niet in staat zijn om terug te gaan naar het eigen land. Echter, Feruzeh zal plotseling teruggaan naar Iran later in het boek, in verband met haar tweelingzuster.
Het koppel geniet samen en afzonderlijk ze van het intellectuele leven van Cambridge, inclusief een ceremonie voor Rupert Brooke en een bezoek aan het graf van Wittgenstein, waar brani een vrouw ontmoet waarvan de man haar de dag daarvoor net heeft verlaten.
Ze wonen ook een ceremonie bij met betrekking tot Olaudah Equiano, een voormalige slaaf, die zijn vrijheid kocht, trouwde en in Cambridge woonde.
Sönmez vertelt de verhalen heel goed en alle personages weet hij geraffineerd aan mekaar te linken,en zo ontstaat er een mooi samenhangend verhaal van een Koerdische vluchteling en een jonge Perzische vrouw..
Zij heeft altijd een dichtbundel in haar tas om het leven het hoofd te bieden; hij worstelt met slapeloosheid en zoekt zijn heil bij Wittgenstein.
Hij begint haar verhalen te vertellen over zijn verleden: over een rondtrekkende fotograaf die zijn schoonzus zoekt in afgelegen streken, over de jonge vrouw die wacht op haar verdwenen verloofde,
over de grootmoeder in wier omgeving iedereen sterft. Zij leest hem gedichten voor en vindt troost in de poëzie.
Echt een mooi geschreven boek!
January 20, 2024
اقيم الكتاب بـ2.5 لأن القصة لم تشدني وكانت عادية ببساطة
March 25, 2025
“Çaresizlik en büyük celladımızdı bu hayatta.”
“Bir ölüm yeter bir ömrü perişan etmek için.”
“İnsan, hakkında konuşamayacağı şeyi sessizliğe bırakmalı.”Wittgenstein!
“Ölüler sonsuza kadar iyidir, onların yanında kendi içimizdeki sonsuzluğu görürüz.”
“Bir ölüm yeter bir ömrü perişan etmek için.”
“İnsan, hakkında konuşamayacağı şeyi sessizliğe bırakmalı.”Wittgenstein!
“Ölüler sonsuza kadar iyidir, onların yanında kendi içimizdeki sonsuzluğu görürüz.”
Read
December 15, 2024arkadaşımın bu kitap sana benziyor garip bir hüznü var demesi üzerine okudum şu an benzerliklerimiz uzerine düşüncem
July 2, 2022
burhan sönmez'i 'istanbul istanbul' ile tanıyanlardanım. belki de o çok iyi bir kitap olduğundan girdiğim beklentiyle yavan buldum masumlar'ı. anlatılan öyküyü sevsem de karakterler fazla steril, diyaloglar fazla gerçekdışı geldi bana. ama ilk cümlesi, okuduğum en güzel başlangıçlardandı.
Read
January 15, 2018📝
🔹
🔹
اسم الكتاب: #خطايا_الأبرياء
المؤلف: #برهان_سونماز
الترجمة: #محمد_أسامة
نوع الكتاب: رواية
مكان الشراء: ما أتذكر 🙈
عدد الصفحات: 223
الدار: العربي للنشر والتوزيع
📝
😊 يومي في (14 يناير) أفضل من أمسي 😊
🔹
رواية من الأدب التركي .، فازت بجائزة "سيدات سيمافي" الأدبية .، وهي من أكثر الجوائز الأدبية أهمية بتركيا .، ورُشحت الرواية كذلك لجائزة "رايتينج فور لاف" في إيطاليا عام 2014 .!
🔹
🔹
رواية ممتعة يحكيها بطل الرواية الشاب "براني تاو" لـ "فيروزة" الشابة الإيرانية التي تعرف عليها في إحدى محلات الهدايا والتحف في كامبريدج أثناء بحثه عن كاميرا من نوع معين .، كان يحملها المصور "تتار" المعروف في بلده .، وذلك في صورة التقطت له مع عم "براني تاو" .!
🔹
🔹
الرواية فيها الكثير من القصص التي يحكيها "براني" لـ "فيروزة" .، عن جدته .، عن المرأة ذات الوجه المشوه وبناتها .، عن "فرمان" العاشق لـ "آسية" والذي ارتكب خطيئة كبيرة من غير قصد .، إلى أن انتهى به الأمر أن فقد عقله وأخذ يعوي ككلب وعاش لسنوات في الكهوف والوديان وبين الصخور .، والكثير الكثير من الحكايات والقصص .!
🔹
🔹
فيها الكثير من الشخصيات والكثير من الأحداث .، ستتعرف على معلومات قد تكون جديدة وعادات وتقاليد أيضاً جديدة .، ثقافات مختلفة وشعراء كُثر .، ستستمتع مع الحكايات في هذه الرواية الجميلة بلا شك .!
¶ نعرف عن أنفسنا أقل مما يعرفه الآخرون عنا .، بسبب عجزنا عن النظر إلى أنفسنا من الخارج ¶
🔹
🕯️قال الإمام علي (عليه السلام) لكميل بن زياد: "يا كميل، العلم خير من المال، العلم يحرسك، وأنت تحرس المال، والمال تنقصه النفقة، والعلم يزكو على الإنفاق"
📝
#مثقفات #قارئات #محبي_القراءة #أصدقاء_القراءة #أصدقاء_الكتاب #كلنا_نقرأ #القراءة_للجميع #الحياة_بين_الكتب #تحدي_القراءة #تحدي_100_كتاب #كتبي #مكتبي #أمة_إقرأ_تقرأ #ماذا_تقرأ #القراءة_عالم_جميل #البحرين_تقرأ_10000_كتاب #الغرق_في_الكتب_نجاة #أحلم_بشغف #تحدي_الألم_بالقراءة
#أنا_وكتبي#نجاتي_تقرأ
#najati_books #ichooseabook #أنا_أختار_كتاب
🔹
🔹
اسم الكتاب: #خطايا_الأبرياء
المؤلف: #برهان_سونماز
الترجمة: #محمد_أسامة
نوع الكتاب: رواية
مكان الشراء: ما أتذكر 🙈
عدد الصفحات: 223
الدار: العربي للنشر والتوزيع
📝
😊 يومي في (14 يناير) أفضل من أمسي 😊
🔹
رواية من الأدب التركي .، فازت بجائزة "سيدات سيمافي" الأدبية .، وهي من أكثر الجوائز الأدبية أهمية بتركيا .، ورُشحت الرواية كذلك لجائزة "رايتينج فور لاف" في إيطاليا عام 2014 .!
🔹
🔹
رواية ممتعة يحكيها بطل الرواية الشاب "براني تاو" لـ "فيروزة" الشابة الإيرانية التي تعرف عليها في إحدى محلات الهدايا والتحف في كامبريدج أثناء بحثه عن كاميرا من نوع معين .، كان يحملها المصور "تتار" المعروف في بلده .، وذلك في صورة التقطت له مع عم "براني تاو" .!
🔹
🔹
الرواية فيها الكثير من القصص التي يحكيها "براني" لـ "فيروزة" .، عن جدته .، عن المرأة ذات الوجه المشوه وبناتها .، عن "فرمان" العاشق لـ "آسية" والذي ارتكب خطيئة كبيرة من غير قصد .، إلى أن انتهى به الأمر أن فقد عقله وأخذ يعوي ككلب وعاش لسنوات في الكهوف والوديان وبين الصخور .، والكثير الكثير من الحكايات والقصص .!
🔹
🔹
فيها الكثير من الشخصيات والكثير من الأحداث .، ستتعرف على معلومات قد تكون جديدة وعادات وتقاليد أيضاً جديدة .، ثقافات مختلفة وشعراء كُثر .، ستستمتع مع الحكايات في هذه الرواية الجميلة بلا شك .!
¶ نعرف عن أنفسنا أقل مما يعرفه الآخرون عنا .، بسبب عجزنا عن النظر إلى أنفسنا من الخارج ¶
🔹
🕯️قال الإمام علي (عليه السلام) لكميل بن زياد: "يا كميل، العلم خير من المال، العلم يحرسك، وأنت تحرس المال، والمال تنقصه النفقة، والعلم يزكو على الإنفاق"
📝
#مثقفات #قارئات #محبي_القراءة #أصدقاء_القراءة #أصدقاء_الكتاب #كلنا_نقرأ #القراءة_للجميع #الحياة_بين_الكتب #تحدي_القراءة #تحدي_100_كتاب #كتبي #مكتبي #أمة_إقرأ_تقرأ #ماذا_تقرأ #القراءة_عالم_جميل #البحرين_تقرأ_10000_كتاب #الغرق_في_الكتب_نجاة #أحلم_بشغف #تحدي_الألم_بالقراءة
#أنا_وكتبي#نجاتي_تقرأ
#najati_books #ichooseabook #أنا_أختار_كتاب
April 29, 2019
Faklı zaman dilimlerinde geçip birbiriyle bağlantıların olduğu kitapları hep sevmişimdir. Burhan Sönmez ile tanışmam bu kitap ile oldu. iyi ki de olmuş.
April 20, 2020
Ova se knjiga čita u jednom dahu, kratka je, a ispunjena je prošlošću, budućnošću, životom i smrću, borbom i predajom...
"Želja da joj ispričam priču bila je znak moje ljubavi".
"Svaki čovek je jedno jezero i pun mesec se ogleda u njemu. Ja tražim svoj pun mesec".
"U detinjstvu me je dodir zemlje i pšenice oživljavao... Koliko već godina nisam ležao ovako na zemlji. Moja koža je puštala korenje u zemlju".
"Fotografija je čvrsto hvatala ljudsku dušu, na njoj niko nije mogao da sakrije pravo lice. Iz jedne kapi izvlačila je hiljadu suza, iz jednog osmeha hiljadu značenja".
"Kad bih znao kraj, bio bih strpljiv. Ali neizvesnost je teža od vremena".
"Kada čovek prihvati svoju sudbinu, ne ostaje mu ništa drugo do da čeka smrt".
"Jednoga dana čovek je skupio hrabrost i rekao ženi ono čega mu se um plašio, ali što je srce želelo".
"Želja da joj ispričam priču bila je znak moje ljubavi".
"Svaki čovek je jedno jezero i pun mesec se ogleda u njemu. Ja tražim svoj pun mesec".
"U detinjstvu me je dodir zemlje i pšenice oživljavao... Koliko već godina nisam ležao ovako na zemlji. Moja koža je puštala korenje u zemlju".
"Fotografija je čvrsto hvatala ljudsku dušu, na njoj niko nije mogao da sakrije pravo lice. Iz jedne kapi izvlačila je hiljadu suza, iz jednog osmeha hiljadu značenja".
"Kad bih znao kraj, bio bih strpljiv. Ali neizvesnost je teža od vremena".
"Kada čovek prihvati svoju sudbinu, ne ostaje mu ništa drugo do da čeka smrt".
"Jednoga dana čovek je skupio hrabrost i rekao ženi ono čega mu se um plašio, ali što je srce želelo".
February 10, 2020
Dit boek bevat verhaal en kracht voor mooie literatuur. In haar vertaling komt dit niet tot recht. Misschien is het origineel meer sterren waard. Ik bleef hongerig naar meer en mooier.
November 17, 2020
Yeni bir soluk ve baska kitaplari okunacak👍
Insan insanin siginagidir!
Insan insanin siginagidir!
March 18, 2020
Wat een mooi melancholisch boek. Twee culturen komen bij elkaar waarin gedichten en verhalen (over tradities en het verleden) belangrijk zijn.
March 28, 2021
bittiğine üzüldüm. zira bu romandan daha 20 roman çıkarmış gibi hissettim. aynı şeyi yazar da bir söyleşisinde ifade etmiş. kısa ve öz bir roman. sade bir dille yazılmış. hatta bir satır bir cümleyle sonlanıyor çoğu bölümde. ama hikaye içinde hikaye gizli.
roman iki bölümden oluşuyor. biri; haymanada, yazarın ailesinin geçmişinden bahsediyor. diğeri ise ingiltere'deki yazarın, hayatından bahsediyor. ilk bölümde; Anadolu'nun efsaneleri, masalları roman kahramanlarıyla bir arada anlatılıyor.ve bu bölümlere bayıldım! belki yakın zamanda okuduğum için marquezin masalsı anlatımına, yüzyıllık yalnızlıktaki nesiller boyu masallara yakışır hayatlara benzettim. zira kewe bence ursulaya benziyor. böyle düşünürken romanda da marquez'in adının geçmesi hoşuma gitti:) Anadolu da efsaneleriyle ünlü bir coğrafya iken bunu anadilimde okumak çok keyifli.
kitabın sonunu da birkaç gözyaşıyla taçlandırdım.
roman iki bölümden oluşuyor. biri; haymanada, yazarın ailesinin geçmişinden bahsediyor. diğeri ise ingiltere'deki yazarın, hayatından bahsediyor. ilk bölümde; Anadolu'nun efsaneleri, masalları roman kahramanlarıyla bir arada anlatılıyor.ve bu bölümlere bayıldım! belki yakın zamanda okuduğum için marquezin masalsı anlatımına, yüzyıllık yalnızlıktaki nesiller boyu masallara yakışır hayatlara benzettim. zira kewe bence ursulaya benziyor. böyle düşünürken romanda da marquez'in adının geçmesi hoşuma gitti:) Anadolu da efsaneleriyle ünlü bir coğrafya iken bunu anadilimde okumak çok keyifli.
kitabın sonunu da birkaç gözyaşıyla taçlandırdım.
August 31, 2017
Kitap iki ayrı dünyada geçiyor diyebiliriz. Haymana Ovası kısımları, kendi içinde birer hikaye ve bu hikayeler de birbiri içine geçmiş. Bu yapısıyla, masalsı ve kasvetli atmosferiyle beni büyüledi adeta. Öte yandan İngiltere'de geçen kısımlarını bir nebze daha sönük buldum. Yine de ilk defa okuduğum bu kalemi çok sevdim. İyi edebiyat okumak isteyenler kaçırmasın.
May 19, 2018
الرواية فيها عدة قصص.. قصة فرمان سمت بدني.. وكتير كانت غبية.. يعني حب الصبية هلقد وع أساس العاشق الولهان وآخر شي بتركها وبضل بالجبال.. وااااو ع التفاهة (بغض النظر عن أسبابو)..
ما حبيت المبالغة بطرح فكرة القدر بالرواية.. كان إشي سيء..
بشكل عام الرواية مش سيئة بس ما بنصح حدا يقرأها.. في روايات بتستحق أكتر إنها تاخد من وقتنا..
ما حبيت المبالغة بطرح فكرة القدر بالرواية.. كان إشي سيء..
بشكل عام الرواية مش سيئة بس ما بنصح حدا يقرأها.. في روايات بتستحق أكتر إنها تاخد من وقتنا..
September 3, 2014
"Bir kitabı bitirdiğinizde, yazar yakın bir arkadaşım olsaydı da, istediğimde onu arayıp konuşabilseydim diyorsanız, o kitap gerçekten iyidir." demiş Salinger. Masumlar'ı okurken hissettiğim tam da bu.
December 21, 2021
Burhan Sönmez ile bu yıl tanıştım. Çok güzel, masal gibi bir anlatımı var. Haymana 'dan Cambrige 'e uzanan yolda, genç bir adamın yaşamı gibi görünse de pek çok izleği içinde barındırıyor. Bir solukta okudum, keşke bitmeseydi dedim...
March 28, 2021
“benim vatanım çocukluğumdu ve ben büyüdükçe uzaklaştım ondan, uzaklaştıkça da o büyüdü içimde” cümlesiyle başlayan roman, içindeki tüm masalsı dille anlatılan köy anılarının, “şimdiki” duygusunu içinde barındırıyor.
İstemeden memleketinden uzakta Cambridge’de büyümüş ve hala orada yaşayan Brani Tawo’ nun, Haymana Ovası’ nda bir köyde geçen çocukluğuna duyduğu özlem… Aslında hiç de öyle rahat geçmemiştir çocukluğu; ailede onca çileler, absürt gelenekler ve trajik ölümler, kayıplar vardır, ama yine de bir arada yaşanmışlık duygusu, anneye özlem, aileye belki de daha derin köklerine duyulan gittikçe artan hasretlik durumu söz konusudur. Sanki, yarım kalanları aramakla, bir türkü bazen bir ağaçla derinleşen sıla hikayesi… Özellikle köyde geçen hikayeler, okuyanı alıp bazen tarihsel bazen geleneksel adeta bu diyarlara götürür.
Kitabın adı niye “masumlar” diye düşündüğümde, sanırım, annenin yıllar sonra yaşadığı yerdeki iyi ya da kötü herkes için “masum” demesi, olumlu bir kabullenişiyle bağlantılı.
Gurbet konusunda düşündüren, yaşanmışlıkların değerini hatırlatan ve memleket konusunu irdeleyen güzel bir roman.
İstemeden memleketinden uzakta Cambridge’de büyümüş ve hala orada yaşayan Brani Tawo’ nun, Haymana Ovası’ nda bir köyde geçen çocukluğuna duyduğu özlem… Aslında hiç de öyle rahat geçmemiştir çocukluğu; ailede onca çileler, absürt gelenekler ve trajik ölümler, kayıplar vardır, ama yine de bir arada yaşanmışlık duygusu, anneye özlem, aileye belki de daha derin köklerine duyulan gittikçe artan hasretlik durumu söz konusudur. Sanki, yarım kalanları aramakla, bir türkü bazen bir ağaçla derinleşen sıla hikayesi… Özellikle köyde geçen hikayeler, okuyanı alıp bazen tarihsel bazen geleneksel adeta bu diyarlara götürür.
Kitabın adı niye “masumlar” diye düşündüğümde, sanırım, annenin yıllar sonra yaşadığı yerdeki iyi ya da kötü herkes için “masum” demesi, olumlu bir kabullenişiyle bağlantılı.
Gurbet konusunda düşündüren, yaşanmışlıkların değerini hatırlatan ve memleket konusunu irdeleyen güzel bir roman.
April 21, 2017
Kitaptan bana kalan güzel sözler :
Aklımın korktuğu ama kalbimin istediği şey...
Yaşlıların mezarlarının yanında gençlerin ve çocukların mezarları vardı. Ölüm herkese eşit mesafedeydi.
Ölülerin arasında ölümü değil hayatı hissederiz.
Kendimizden çok, başkalarını anlamaya yatkınız. Zaten kendimizi tanımak da, başkalarının gözüyle mümkün oluyor. Başkaları bizim aynamızdır.
Her ölüm, geride kalanları eksiltirdi.
Köydeki dünya ile şehirdeki dünyanın farkını yavaş yavaş öğrendi. Biri içe doğru, ötekiyse dışa doğru genişlerdi.
Aklımın korktuğu ama kalbimin istediği şey...
Yaşlıların mezarlarının yanında gençlerin ve çocukların mezarları vardı. Ölüm herkese eşit mesafedeydi.
Ölülerin arasında ölümü değil hayatı hissederiz.
Kendimizden çok, başkalarını anlamaya yatkınız. Zaten kendimizi tanımak da, başkalarının gözüyle mümkün oluyor. Başkaları bizim aynamızdır.
Her ölüm, geride kalanları eksiltirdi.
Köydeki dünya ile şehirdeki dünyanın farkını yavaş yavaş öğrendi. Biri içe doğru, ötekiyse dışa doğru genişlerdi.
February 20, 2021
Prachtige roman, tamelijk poëtisch.
Prachtige recensie van Truusje Truffel:
https://www.goodreads.com/review/show...
Prachtige recensie van Truusje Truffel:
https://www.goodreads.com/review/show...
September 26, 2024
Eerste boek dus nog een beetje onbekend terrein maar wel genoten
Displaying 1 - 30 of 59 reviews