Jump to ratings and reviews
Rate this book

100 ლექსი

Rate this book
მირზა გელოვანის ლექსების კრებული სერიიდან "100 ლექსი". სერიაში გამოიცემა ქართული პოეზიის კლასიკოსთა კრებულები.

130 pages, Paperback

First published January 1, 2006

Loading...
Loading...

About the author

Mirza Gelovani

4 books8 followers
მირზა (რევაზ) გედეონის ძე გელოვანი - ქართველი პოეტი, შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1975, სიკვდილის შემდეგ). მირზა გელოვანი 1936–1939 წლებში ცხოვრობდა თბილისში, თავისუფალ მსმენელად დადიოდა უნივერსიტეტში. მუშაობდა გამომცემლობა „ფედერაციაში“, „საბჭოთა აფხაზეთის“ რედაქციაში. მისი ლექსები 1935 წლიდან იბეჭდებოდა „ჩვენს თაობაში“ და სხვა ჟურნალ გაზეთებში. 1939 წელს წითელ არმიაში გაიწვიეს. დაიღუპა სსრკ–გერმანიის ომის მიწურულს. დაკრძალულია ბელარუსიში, ვიტებსკის ოლქის ბერნეკოვიჩის რაიონის სოფელ სანიკის საძმო სასაფლაოზე.

მირზა გელოვანი იმ ახალგაზრდა პოეტთა თაობას ეკუთვნოდა, რომლებმაც თვითმყოფადი, ხალასი და ალალ–მართალი ლექსებით თავისებური ხიბლი შემატეს თბილისის ლიტერატურულ ცხოვრებას. მირზა გელოვანმა შექმნა თავისთავადი პოეტური სამყარო. მისი ლექსები (განსაკუთრებით სამიჯნურო) გამოირჩევა ნათელი სახეებით, ლაკონიზმით, ემოციურობითა და ექსპრესიულობით.

Ratings & Reviews

What do you think?
Rate this book

Friends & Following

Create a free account to discover what your friends think of this book!

Community Reviews

5 stars
11 (91%)
4 stars
1 (8%)
3 stars
0 (0%)
2 stars
0 (0%)
1 star
0 (0%)
Displaying 1 - 1 of 1 review
Profile Image for Tamar Més.
5 reviews8 followers
February 26, 2020
და სადმე ტყვია თუ გააციებს
გულს საშინელი განადგურებით,
თქვენ მაპატიეთ, ჰო, მაპატიეთ,
დანაშაული არდაბრუნების.

დღეს მირზა გელოვანის დაბადების დღეა და მეც (დიდი ხნის შემდეგ) მის ლექსებს დავუბრუნდი.
რაც თავი მახსოვს, ყოველ ზაფხულს ჩავდიოდით თიანეთში და მეც ყოველ ზაფხულს მივდიოდი მირზას სახლ-მუზეუმში. მახსოვს, სკოლაში "ცხრაკარა" გავიარეთ და იმ არდადეგებზე ერთი მთელი დღე მოვანდომეთ იმ ადგილის ძებნას. როცა მოვიხელთებდი ხოლმე, უფროსებს ვთხოვდი, მოეყოლათ მასზე, რაც თავად ენახათ და რაც სხვების მონაყოლისგან იცოდნენ: ოჯახურ ამბები, სასიყვარულო ისტორიები, გამოუქვეყნებელ ლექსები, წერილები... ასე ვაგროვებდი პატარ-პატარა დეტალებს, რომლებიც შემდეგ მისი პოეზიის გასაღები იქნებოდა ჩემთვის. თუმცა მირზას ლექსები საიდუმლოებით მოცული და იდუმალი კი არა, პირიქით, გულღია, გულწრფელი, შეულამაზებელი ემოციებია. როგორც თვითონ წერდა:
ვარ ერთი ვინმე, ცასავით სუფთა
და ცაზე ვრცელი გულის პატრონი.

სახლ-მუზეუმის გიდისგან ერთი ამბავი მოვისმინე, რომელიც განსაკუთრებულად დამამახსოვრდა: მირზას ფოტო ატელიეში ნიმუშად გამოფენილი გოგონას სურათი მოსწონებია, ჰოდა, არც მეტი, არც ნაკლები, მინა გაუტეხია და ფოტო მოუპარავს. ეს თავქარიანობა, ახალგაზრდული სითამამე კვალად გასდევს მის შემოქმედებას:
ო, მე ოდესმე მოვიპარავ თოვლივით ვარდებს
და შენს ბინის წინ თავს მოვიკლავ ვარდებიანად!

ახლა, როცა თიანეთში ჩავდივარ ხოლმე და ქუჩებში დავსეირნობ, თავში ჩემდა უნებურად მირზას ლექსები ამომიტივტივდება ხოლმე:
ოცნებას დავემონები
მუდამ ლაღი და იოლი,
რატომ არ ჩემი წნორები,
რატომ არ ჩემი იორი.

მე ვდგევარ მთაში,ცივ ღრუბლებში თავაწეული,
ია და ხავსი ჩავიქსოვე აწეწილ თმაში...

და ალბათ ამიტომ აღარ არის იმდენად ძნელი "არდაბრუნების დანაშაულის" პატიება.
Displaying 1 - 1 of 1 review