Triumf zuchwałości, spektakularne kariery i druzgocące bankructwa.
Ekscytująca opowieść o czasach, w których rodził się kapitalizm.
Druga połowa XIX wieku, Drohobycz. Złoża ropy, które odkryto na terenie galicyjskiego miasteczka, przeistaczają je w stolicę bogactwa i przemysłu. Kalikst Cisek, człowiek znikąd, mimo że do miasta dotarł pieszo i w łachmanach, ma jednak ze sobą odpowiedni kapitał i konkretny plan. Pieniądze i znajomości sprawiają, że mężczyzna szybko awansuje, stając się jednym z bogatszych i dyktujących warunki drohobyczan.
Kalikst ma wszystko – liczne kopalnie, żonę, którą posyła na kuracje do Cannes, urządzony z przepychem pałac, służbę, latający balon, a nawet dwugłowego psa. Ma też jednak niebywałe poczucie wyższości, umiłowanie do hazardu i romansów.
Czy Kalikst to bezwzględny bandyta? Owładnięty żądzą pieniądza szaleniec? A może ofiara swoich czasów? Odpowiedzi na to pytanie poszukuje jego syn Leon, rozliczając ojca z nawet najdrobniejszych przewinień.
Historia, która tak jak Ziemia obiecana zapisuje się w pamięci na długo.
Kalikst Cisek, człowiek znikąd. Koniec XIX wieku. Borysław, Drohobycz i okolice, które stają się przemysłowym zagłębiem. Jedna po drugiej powstają kopalnie. Przemysłowcy zbijają fortuny, które równie szybko można stracić. Kalikst, nie jest w ciemię bity. Od razu wyczuwa koniunkturę i umie zakręcić wokół własnych interesów. Jest zawzięty, pozbawiony skrupułów i zdecydowany na, by po trupach iść do celu. Jego spryt, niczym Nikodema Dyzmę, wynosi go na sam szczyt.
Kalikst to z jednej strony zagubiony człowiek, z drugiej cwaniaczek, czyhający tylko na swoją okazję. Początkowo mały kombinator, potem największy gracz. Człowiek bez hamulców, bez litości i spadający zawsze na cztery łapy. Dokąd go to zaprowadziło? Byłam bardzo zaskoczona.
To powieść o męskości, dominacji, koniunkturalizmie, miłości i ropie naftowej. To też opowieść o tym, że w z zderzeniu z wielką historią, człowiek jest jak liść na wietrze. Historia skomplikowanych relacji rodzinnych, zaniedbań i emocjonalnych kosztów, które trzeba ponieść. Osobliwe połączenie? Może, ale na pewno nie ma nudy. Jest tu wszystko. Czeluść i wzniosłość, miłość i nienawiść, przyjaciele i wrogowie, wielkie pieniądze i równie wielka nędza. Całość umieszczona w realistycznym świecie końca XIX wieku.
Do tego trzy różne narracje. Matka, ojciec i syn. Ich osobne życia i diametralnie różne historie. Stylizacje językowe i niuanse obyczajowe. Autor bardzo zadbał o szczegół i solidne umocowanie fabuły w ówczesnej rzeczywistości.
Dobra powieść. Odrobina szaleństwa, humoru i konkretna historia. Proza smolista i gęsta, niczym ropa naftowa.
Nie wiem czy po prostu nie jestem w odpowiednim humorze czy ta książka jest tak toporna, że nie daję rady. Może kiedyś dam jej drugą szansę.
Teoretycznie jest tu wiele co powinno mnie zainteresować, bo lubię książki historyczne osadzone w 19 wieku lub na początku 20 wieku. Rewolucja przemysłowa to już w ogóle tło, które zazwyczaj przykuwa moją uwagę bez większego wysiłku. Toteż naprawdę próbowałam, ale nie daję rady przeczytać więcej niż 10-15 stron dziennie, bo mnie ta książka bardzo nuży i męczy. Przekartkowałam dalej i na pozór nie wiele się zmienia. Czemu tak ciężko mi to czytać? Powieść wydaje się po prostu być na siłę udziwniona. Mamy tutaj jakby 3 różne narracje: 1) w miarę normalny opis wydarzeń/życia Kaliksta. Intryga jest raczej powolna i w kółko dzieje się to samo. To jest najbardziej znośna część. 2) wewnętrzny komentarz wydarzeń napisany głosem Kaliksta, który tak jakby broni się przed sądem niebiańskim. Mogłoby to być ciekawe, gdyby nie było to powtórzenie dokładnie tego co było napisane w "normalnej części". Mało co to dodaje. Poza tym jest to napisane gwarą Kalista, która jest znośna w dialogach, ale katorgą w długich akapitach. Nie pomaga też, że wbrew pozorom i tego co mówi opis na okładce, Kalikst to bardzo prostacki człowiek bez głębii i drugiego dna. I może tak miało być, bo przyznam, że zamysł, że mamy sądzić okrutnego, głupiego i chciwego człowieka, i nigdy nie okazuje się, że jest coś więcej w tej osobie... jest ciekawy, zwłaszcza w obecnej modzie na "szarych" bohaterów. Niemniej +400 stron o tak płytkiej i okrutnej postaci, której nie da sie lubić, rozumieć ani współczuć jest wyzwaniem i ja temu nie sprostałam. Może gdyby to było opowiadanie lub nowela, to bym bardziej doceniła zabieg. 3) sceny z zaświatów, według mnie zupełnie niepotrzebne. Może zamysł był taki, żeby stworzyć kontrast między Drohobyczem, a piekłem - a właściwie nie tyle kontrast, co porównanie. Piekło na ziemi i takie tam. Tylko problem taki, że to nie działa, bo autor był nieco zbyt kreatywny w swoich torturach piekielnych, więc i tak wychodzi na to, że życie ziemskie, ciężkie jest, ale nie piekielne.
Nieszczególnie też chwytam humor autora. Zazwyczaj lubię czarny humor, ale tutaj wydaje mi się on bardziej obleśny i okrutny.
W skrócie, bardzo udziwniona książka i nie mogę przekonać siebie, żeby czytać dalej.
Czy po śmierci istnieje dla nas sprawiedliwy świat? Czy zostaniemy rozliczeni z tego, jak prowadzimy się tu - na ziemi? Jaki jest sens i czy warto? Takie pytania nasuwają mi się po lekturze Kaliksta. Powieść, która ma trzech narratorów - ojca, matkę i syna. Ostatni z nich jest ofiarą swoich własnych rodziców, próbuje ich rozliczyć z traum, jakie mu urządzili za życia. Ziemia obiecana, zalana ropą naftową, przesiąknięta krwią tych, którzy stali się jej ofiarami. Jeśli gdzieś istniało piekło na ziemi - to w Drohobyczu.