Jump to ratings and reviews
Rate this book

Батальоны просят огня

Rate this book
Ю. В. Бондарев (1924) – известный русский писатель, воевавший в годы войны под Сталинградом, в Польше и на границе с Чехословакией. В повести «Батальоны просят огня» Великая Отечественная война показана глазами русского солдата, это голая правда о войне. В повести был поставлен вопрос о средствах, которыми победа была достигнута. Можно ли жертвовать жизнями отдельных людей ради общей цели? Можно ли оправдывать такие жертвы? По повести «Батальоны просят огня» снят одноименный сериал.

230 pages, Paperback

First published January 1, 1957

44 people want to read

About the author

Yuri Bondarev

26 books15 followers
Юрий Бондарев

Yuri Vasilyevich Bondarev (Russian: Юрий Васильевич Бондарев, 15 March 1924, Orsk) is a Russian writer.

Bondarev took part in World War II as an artillery officer and became a member of the CPSU in 1944. He graduated in 1951 from the Maxim Gorky Literature Institute. His first collection of stories entitled On a Large River was published in 1953.

His first successes in literature, the novels The Battalions Request Fire (1957) and The Last Salvoes (1959) were part of a new trend of war fiction which dispensed with pure heroes and vile villains in favor of emphasizing the true human cost of war. The Last Salvos was adapted for the cinema in 1961. His next novels Silence (1962), The Two (1964) and Relatives (1969) established him as a leading Soviet writer. His novel Silence became a landmark as the first work to depict a citizen who had been wrongly sentenced to the Gulag. His novels generally cover topics of ethics and personal choices.

In the novel The Hot Snow (1969) he again used the theme of war, creating an epic canvas dealing with the Battle of Stalingrad from the viewpoint of its many participants including common soldiers and military commanders. In his novel The Shore (1975), a Soviet writer learns that a German woman, with whom he had a passionate love affair as a young officer, still loves him. He dies before reaching the promised "shore" of his youthful dream. In The Choice (1980) a terminally ill expatriate kills himself on a visit to Moscow so that he can be buried in the city of his youth. His fate causes an old Soviet friend of his to engage in a painful exploration of existencial questions.

Bondarev has also done much work for the cinema. Besides adapting his own novels for the screen, he co-authored the script for the serial film Liberation (1968-71).

In political life during the early 1990s, Bondarev participated in Russia's national-communist opposition politics, belonging to the National Salvation Front leadership. Bondarev was a member of the central committee of the hardline Communist Party of the RSFSR at the end of the Mikhail Gorbachev era; in July 1991 he signed the anti-Perestroika declaration "A Word to the People".

Ratings & Reviews

What do you think?
Rate this book

Friends & Following

Create a free account to discover what your friends think of this book!

Community Reviews

5 stars
18 (43%)
4 stars
12 (29%)
3 stars
9 (21%)
2 stars
1 (2%)
1 star
1 (2%)
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
Profile Image for Dilan.
109 reviews
May 3, 2020
Savaştan konuşurken hep ölen masum insanlardan bahsederiz ama bir askerin o meydanda neler yaşadığını asla tahmin edemeyiz. Nasıl iğrenç ve acımasız gerçeklerle karşı karşıya kaldığını,yalnız bırakıldığını,ölümle burun burunayken neler hissettiğini konuşmaktansa "kahraman" olduğunu vurgulamak hep en kolayıdır. Fakat ben Yuri Bondarev’in bu kitabını okurken bir savaş alanında yaşanabilecek en kötü şeylere tanık oldum,tankların korkutucu gölgesini ve gökyüzünde yıldız gibi görünen ateşleri izledim. Hem de abartısız bir gerçeklikle.

Kitap 1943’te Büyük Anayurt Savaşı’nda Rus taburlarının hazırlıklarıyla başlıyor. Bir grup asker Bulbanyuk,başka bir grup da Maksimov komutasında Dinyeper Nehri’nde Alman tanklarının önüne sürülüyor. Sonra gelen bir emir değişikliğiyle bu iki taburun piyon olarak kullanıldığını görüyoruz. Radyo bağlantıları kesilmiş bir biçimde çemberin içinde kalmak,ateş desteği istedikleri halde bunun gelmemesi,taburu ayakta tutmak için Yüzbaşı Yermakov’un verdiği mücadele,yaşı 25’i geçmeden yok olan hayatlar,son anında kendini vuran komutanlar. İşte bu yüzden "Taburlar Ateş İstiyor" ama kimse yardıma gelmiyor. Ve yapayalnız,düşman kuvvetleri karşısında kalmak okuru o kadar mahveden bir durum ki,bunu anlayabilmeniz için taburdaki askerlerle tek tek tanışmanız lazım. Ve sonra da onlara tek tek veda etmek zorunda kalmanız. Burada kızdığım nokta tam da bu. Yazar omuzlarımıza onlarca ölü yüklüyor.

Peki ya zafer? Belki de böyle bir yok oluşun üstünü örten,onların kahraman olarak anılmasını sağlayan şey buydu. Öldükten sonra alınan bir nişanın insan hayatına karşılık değeri nedir bilmiyorum ama belli ki birilerinin vicdanını susturabilmesini sağlayan bir şey bu. Hiç kimse burada Teğmen Yeroşin’in son anlarında "ölümün böyle bir şey olup olmadığını" nasıl sorguladığını ve ne kadar çabuk olduğunu konuşmuyor. Ya da Beryozkin kardeşlerin birbirlerini sımsıkı ve sonsuza dek kucakladıklarını,Şuroçka’nın ağzından çıkan "Çocuk daha" tarzı cümleler. Ve bunları maskeleyen zaferler geliyor ardından. Yine de bu maske insanların öldüğü gerçeğini yumuşatamaz. Çünkü "Savaşta tek tek,her insanın hayatı değerlidir."
1 review
May 12, 2018
Война... Война - это живая иллюстрация выражения "Цель оправдывает средства". В головах у генералов есть стратегия ведения боевых действий для достижения победы. Это напоминает компьютерные игры, в которые играет современное поколение: есть ресурсы, есть цель, а давайте сделаем вот так! Ой, всё нарисованное войско погибло, осуществляя наш замысел. Ну, ладно, сделаем новое и будем пробовать другую тактику.

Только разница в том, что на настоящей войне и люди настоящие, живые. Но чем выше командующий, тем меньше он это чувствует, тем меньше у него перед глазами реальные смерти, героизм, трагедии отдельных людей. И только "обмакнувшись" в настоящий бой, будучи раненым, посмотрев в глаза солдат, вернувшихся из атаки, и на тела тех, кто не вернулся, узловые винтики военной машины - командиры - начинают понимать цену каждой атаки, каждого стратегического действия, обозначенного на их картах лишь цветными линиями и крестиками.

А солдаты - простые люди с чувствами и надеждами. Они так хотят жить дальше! Так хотят, чтобы весь этот ад закончился, и они смогли бы вернуться к прежней жизни. Они на себе познают все тяготы войны, это они отдают жизни, и каждая смерть - это трагедия, а не просто строчка в военных документах. В книге очень хорошо прорисованы разные персонажи. Для кого то война - азартная игра, адреналин, испытание себя. А кто-то так и не вписался в эту новую действительность, что и неудивительно. Но все они воюют за Родину, идут в бой, идут иногда на верную смерть ради далёкой победы, спокойно, достойно, самоотверженно...

Книга очень сильная, пробуждает эмоции, сострадание, понимание цены победы, завоёванной нашими дедами для нас. Она превращает абстрактное слово "война" в живую страшную действительность, погружает тебя в гущу боя, заставляет задуматься о настоящих трудностях. По сравнению с войной все наши каждодневные проблемы - не более чем самодурство. Сразу все переживания, прокрастинация, чистоплюйство кажутся настолько мелкими и незначительными, что просто стыдно обращать на них внимание.

А ещё книга даёт надежду, открывает глубину отношений между людьми, оголяет чувства. Даже на войне есть место дружбе, поддержке, любви, красоте... Так давайте помнить и жить, радоваться тому, что есть у нас, и не забывать фразу "Только б не было войны!"
Profile Image for Trounin.
1,967 reviews45 followers
December 8, 2016
И воюет человек, защищается, нападает, побеждает, либо проигрывает. И живёт потом с чувством пройденных испытаний, заново пытаясь переосмыслить былое. Что дала ему война? Что он дал войне? Почему уцелел, а товарищи пали? И приходит к объективному выводу — благодарить нужно не себя, благодарить нужно везение. Его не послали на тот участок, где бойцы должны были погибнуть полным составом, выполняя приказ командования, не зная истинную сторону задания, заключавшуюся в отвлекающем манёвре. Кто-то должен был обязательно погибнуть. Сможет ли человек пережить подобное испытание? Юрий Бондарев попытался дать ответ на этот вопрос.

(c) Trounin
Displaying 1 - 3 of 3 reviews

Can't find what you're looking for?

Get help and learn more about the design.