What do you think?
Rate this book
The Duelist
Ivan Sergeyevich Turgenev November 9 [O.S. October 28] 1818 - September 3, 1883) was a Russian novelist, short story writer, and playwright. His first major publication, a short story collection entitled A Sportsman's Sketches (1852), was a milestone of Russian Realism, and his novel Fathers and Sons (1862) is regarded as one of the major works of 19th-century fiction. Ivan Sergeyevich Turgenev was born into a family of Russian land-owners in Oryol, Russia, on November 9, 1818 (October 28 Old Style). His father, Sergei Nikolaevich Turgenev, a colonel in the Russian cavalry, was a chronic philanderer. Ivan's mother, Varvara Petrovna Lutovinova, was a wealthy heiress, who had an unhappy childhood and suffered in her marriage. Ivan's father died when Ivan was sixteen, leaving him and his brother Nicolas to be brought up by their abusive mother. Ivan's childhood was a lonely one, in constant fear of his mother who beat him often. After the standard schooling for a son of a gentleman, Turgenev studied for one year at the University of Moscow and then moved to the University of Saint Petersburg from 1834 to 1837, focusing on Classics, Russian literature, and philology. He then studied, from 1838 until 1841, at the University of Berlin to study philosophy, particularly Hegel, and history. He returned to Saint Petersburg to complete his master's examination. Turgenev was impressed with German society and returned home believing that Russia could best improve itself by incorporating ideas from the Age of Enlightenment. Like many of his educated contemporaries, he was particularly opposed to serfdom. In 1841, Turgenev started his career in Russian civil service and spent two years working for the Ministry of Interior (1843-1845). When Turgenev was a child, a family serf had read to him verses from the Rossiad of Mikhail Kheraskov, a celebrated poet of the 18th century. Turgenev's early attempts in literature, poems, and sketches gave indications of genius and were favorably spoken of by Vissarion Belinsky, then the leading Russian literary critic. During the latter part of his life, Turgenev did not reside much in Russia: he lived either at Baden-Baden or Paris, often in proximity to the family of the celebrated opera singer Pauline Viardot, with whom he had a lifelong affair.
- GenresClassics
88 pages, Paperback
First published January 1, 1847
2 people are currently reading
43 people want to read
About the author
Ivan Turgenev
1,821 books2,777 followersIvan Sergeyevich Turgenev (Cyrillic: Иван Сергеевич Тургенев) was a novelist, poet, and dramatist, and now ranks as one of the towering figures of Russian literature. His major works include the short-story collection A Sportsman’s Sketches (1852) and the novels Rudin (1856), Home of the Gentry (1859), On the Eve (1860), and Fathers and Sons (1862).
These works offer realistic, affectionate portrayals of the Russian peasantry and penetrating studies of the Russian intelligentsia who were attempting to move the country into a new age. His masterpiece, Fathers and Sons, is considered one of the greatest novels of the nineteenth century.
Turgenev was a contemporary with Fyodor Dostoevsky and Leo Tolstoy. While these wrote about church and religion, Turgenev was more concerned with the movement toward social reform in Russia.
These works offer realistic, affectionate portrayals of the Russian peasantry and penetrating studies of the Russian intelligentsia who were attempting to move the country into a new age. His masterpiece, Fathers and Sons, is considered one of the greatest novels of the nineteenth century.
Turgenev was a contemporary with Fyodor Dostoevsky and Leo Tolstoy. While these wrote about church and religion, Turgenev was more concerned with the movement toward social reform in Russia.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
December 14, 2017
Ο Σοπενάουερ έλεγε πως αυτό που ξεχωρίζει τη μεγαλοφυϊα απ’ τον μεγάλο καλλιτέχνη είναι η ικανότητα να βγαίνεις απ’ τον εαυτό σου, απ’ το ιδιαίτερο θέλω σου και να αντιλαμβάνεσαι - ατενίζεις τον κόσμο εποπτικά, να αναλύεις, να σκέφτεσαι, να εκφράζεις την Ιδέα, διαπερνώντας με εργαλείο τη φαντασία, το ειδικό και να πορεύεσαι στο γενικό, στο συνδυασμένο ακόμη, αλλά στο μη αφηρημένο και χρειάζεται η φαντασία ώστε να βλέπουμε αυτό που ήταν προορισμένο να γίνει κι όχι εκείνο που εντέλει έγινε. Είναι εκείνη η ιδιαίτερη ικανότητα να βλέπεις τις δυο υποστάσεις του κόσμου, αυτό που παριστά κι εκείνο που θέλει, η παράσταση κι η βούληση. Με συγγραφείς σαν το Στεντάλ, σαν το Τουργκένιεφ, όπως θα χαρακτήριζε κι έχει τουλάχιστον χαρακτηρίσει για τον ένα απ’ τους δύο, ο Καμύ, συγγραφείς – φιλόσοφοι από θέση που ωστόσο προτιμούν τις αχνές γραμμές, την υπαινικτική γραφή, που αρνούνται το ξαπόστεμα στα αποστάγματα νου και συναισθημάτων, την οικονομία του λόγου που όμως ξεδιπλώνεται σαν τις σιδερένιες σκάλες κινδύνου, σαν τις μπαμπούσκες, με τρανταχτότερο παράδειγμα τον Τσβάϊχ, είναι δύσκολο για τους περισσότερους ανθρώπους να αντιληφθούν το μεγαλείο τους και την πολυπρισματικότητα με την οποία αντιλαμβάνονται την εικόνα και την ουσία. Αυτό δε σημαίνει πως ένας Μπαλζάκ, ή ένας Ντοστογιέφσκι είναι υποδεέστεροι, απλώς διαφορετικοί. Ωστόσο, στην ίδια γραμμή βρίσκονται κι εκείνοι, από άλλα άκρα.
Ο Μονομάχος είναι ένα σπάνιο έργο, η διαχρονικότητα του είναι αδιαμφισβήτητη. Ο Ξενόπουλος στα περισσότερα μυθιστορήματα του ακόμη και παράπλευρα ασχολείται με το λανθάνοντα έρωτα, με κέφι και χαλαρότητα, κρύβοντας το πόσο άσκημα μπορούν να εξελιχθούν τα πράγματα και τον πόνο που κρύβουν πίσω τους. Τον Τουργκένιεφ απ’ την άλλη δεν τον απασχολεί αν θα στενοχωρηθείς, αυτή είναι η πρόθεση του, να προβληματιστείς, όσο προβληματιζόταν κι ο ίδιος, όσο μπερδευόταν. Δε μπορούμε να ξέρουμε για τους άλλους τίποτα περισσότερο απ’ εκείνο που μας επιτρέπουν να μάθουμε, τα υπόλοιπα είναι ερμηνείες και πόθοι δικοί μας, βασιζόμενοι στις εμπειρίες και τις αξίες μας κι αυτό δε σημαίνει πως ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
Πιστεύω με όλη μου την καρδιά πως δεν έχει υπάρξει άνθρωπος, που να μην έχει εμπλακεί σε τρίγωνο και εννοώ, είτε απ’ τη θέση του φίλου – μεσάζοντα, είτε απ’ τη θέση του φίλου που δέχεται την ‘’ευεργετική’’ επίδραση του μεσάζοντα. Κανένας απ’ τους ρόλους αυτούς, δεν απαλλάσσει απ’ τις ευθύνες, ούτε απ’ τον πόνο. Κι είναι ένας λόγος να διαβαστεί αυτό το βιβλίο, γιατί μερικές φορές αυτό οδηγεί να θυμηθούμε, να αναθεωρήσουμε, να κρίνουμε καλύτερα τον εαυτό μας.
Στην περίληψη, διαβάζουμε πως υπάρχουν δυο χαρακτήρες στο έργο, ο ένας ανώτερο πνεύμα κι ο άλλος τραμπούκος. Θα περιμέναμε ίσως ο αγαπημένος του συγγραφέα να είναι ο εκλεπτυσμένος Κίστερ και όχι ο τραχύς, ‘’αβαθής’’, άνθρωπος της δράσης και άξεστος Λουτσκόφ, όμως ο συγγραφέας θα μας εκπλήξει, γιατί τα φαινόμενα απατούν πάντοτε. Σα να τον βλέπεις να κουνάει με απαξίωση την πένα του, αφήνοντας τον Κίστερ στην άκρη του, σαν το καλόγουστο, μορφωμένο, παπαγαλάκι που είναι. Οι σκέψεις του πάντοτε ξεκινούν από γνώσεις αβάφτιστες σε εμπειρίες και πριν το επιστέγασμα, πάντα απουσιάζει η τελική φράση, εκείνη που θα τον κάνει να δει τον εαυτό του, όπως πραγματικά είναι και τα κίνητρα του που τον φέρνουν κοντά στον Λουτσκόφ. Εκλεπτυσμένος, καταλαβαίνει την υψηλή γλώσσα, αυτή που αρέσει, συγκινείται απ’ το ωραίο, μα παραδίδεται στη συμβατικότητα όπως κάθε άλλος, απλώς τα γούστα του διαφέρουν απ’ τους υπόλοιπους που βρίσκονται γύρω του, γι’ αυτό περνάει σαν ανώτερος, τόσο που να βαυκαλίζεται κι ο ίδιος. Μα ο Λούτσκοφ είναι κάτι άλλο, είναι αυτός που αγαπά ο συγγραφέας, εκείνος που εξελίσσεται στην πορεία, ώστε να φτάσει στο τέλος να ξεδιπλώσει όλο το σκεπτόμενο άνθρωπο μέσα του κι αυτό όμως δεν τον γλιτώνει απ’ τις συνέπειες του να μη συζητά ως τις αβύσσους με τον εαυτό του. Είναι εκείνος που απ’ αγάπη για το ωραίο που δεν του αναγνωρίζει κανείς, ανταλλάσσει τα αρώματα του πρώτου φίλου, με τη μόρφωση του δεύτερου, είναι εκείνος που δρα γιατί δεν έμαθε να εκφράζεται με το λόγο. Είναι το είδος του αδέξιου ανθρώπου, που η αμηχανία του βγαίνει σε θυμό, ειρωνεία, εριστικότητα και πρόκληση. Είναι εκείνος που θα σε χτυπήσει πρώτος με μπουκέτο χωρίς να αποδεχτεί τα προκαταρκτικά, μα είναι ο ίδιος που δε θα καταδεχτεί να πει ψέματα για γεγονότα, μόνο για τα συναισθήματα του κι είναι ο ίδιος που σαν οι άλλοι περιμένουν το χειρότερο απ’ αυτόν θα τους το δώσει. Κι όμως αυτή η φιλία θα μπορούσε να υπάρξει, να βρει το χώρο της, ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που κανένας δε μπορεί να αγγίξει το βάθος του, μπορεί να αναπτυχθεί μια πολύ εποικοδομητική φιλία. Όχι όμως όταν ανάμεσα τους παρεμβάλλεται ένας τρίτος άνθρωπος, που δεν ξέρει τι θέλει κι εκεί παραπέμπει η τελευταία φράση του βιβλίου. Εδώ που τα λέμε, σε περισσότερους υπαινιγμούς οδηγεί, αλλά είναι κι αυτός ένας απ’ τους βασικούς.
Ο φίλος και το φιλαράκι. Δε θυμάμαι άλλος συγγραφέας, να έχει υπαινιχθεί ποτέ τη διαφορά ανάμεσα στις δυο λέξεις και που παραπέμπει η μια και που η άλλη.
Ο συγγραφέας επιχειρεί τη δική του απάντηση απέναντι σε ένα απ’ τα μεγαλύτερα προβλήματα, που έχουν δημιουργήσει τεράστια δράματα: τη φιλία ανάμεσα στα φύλα. Ο καθένας μπορεί διαβάζοντας το να αναστοχαστεί πάνω στις δικές του εμπειρίες και σκέψεις.
Είναι ένα σπουδαίο βιβλίο που για άλλη μια φορά τυγχάνει της μεταχείρισης ενός ανεκδιήγητου μεταφραστή που λες και μπαίνει ο διάολος μέσα του ξαφνικά και πετάει λέξεις κι εκφράσεις που δεν έχουν καμιά θέση εδώ. Η μεγαλύτερη ακύρωση ήταν σε μια υποβλητική σκηνή για την οξύνοια με την οποία χαράζονται τα συναισθήματα, στη Μαρία και τον Λουτσκόφ στο λιβάδι, μια φράση του τύπου ‘’μήπως να την κάνουμε’’, πραγματικά ήθελα να πετάξω το βιβλίο. Έχει διαφορά η μετάφραση κειμένου, απ’ τη μετάφραση ύφους και απαιτεί την ίδια λεπτότητα. Δεν είναι πως δεν αναγνωρίζω τι προσπαθεί να συμβιβάσει ο μεταφραστής, αλλά διαφωνώ με το αποτέλεσμα.
Και πάλι όμως είναι ένα σπουδαίο βιβλίο που αποδίδονται εξαιρετικά και βαθειά οι χαρακτήρες, όσο και οι ρόλοι τους. Δε λείπουν τα κοινωνικά σχόλια, δοσμένα με ελλειπτικό χιούμορ και ο συνετός λόγος με τις κοφτές προτάσεις, δελεάζει τη σκέψη, αλλά δεν της επιτρέπει να γίνει ένας Κίστερ, παρά μόνο να τη μεταλάβει, να την απλώσει στον εαυτό του, να τη δοκιμάσει σα ρούχο, με όλες τις εμπειρίες και τη γνώση που απορρέει απ’ αυτές.
Ο Μονομάχος είναι ένα σπάνιο έργο, η διαχρονικότητα του είναι αδιαμφισβήτητη. Ο Ξενόπουλος στα περισσότερα μυθιστορήματα του ακόμη και παράπλευρα ασχολείται με το λανθάνοντα έρωτα, με κέφι και χαλαρότητα, κρύβοντας το πόσο άσκημα μπορούν να εξελιχθούν τα πράγματα και τον πόνο που κρύβουν πίσω τους. Τον Τουργκένιεφ απ’ την άλλη δεν τον απασχολεί αν θα στενοχωρηθείς, αυτή είναι η πρόθεση του, να προβληματιστείς, όσο προβληματιζόταν κι ο ίδιος, όσο μπερδευόταν. Δε μπορούμε να ξέρουμε για τους άλλους τίποτα περισσότερο απ’ εκείνο που μας επιτρέπουν να μάθουμε, τα υπόλοιπα είναι ερμηνείες και πόθοι δικοί μας, βασιζόμενοι στις εμπειρίες και τις αξίες μας κι αυτό δε σημαίνει πως ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
Πιστεύω με όλη μου την καρδιά πως δεν έχει υπάρξει άνθρωπος, που να μην έχει εμπλακεί σε τρίγωνο και εννοώ, είτε απ’ τη θέση του φίλου – μεσάζοντα, είτε απ’ τη θέση του φίλου που δέχεται την ‘’ευεργετική’’ επίδραση του μεσάζοντα. Κανένας απ’ τους ρόλους αυτούς, δεν απαλλάσσει απ’ τις ευθύνες, ούτε απ’ τον πόνο. Κι είναι ένας λόγος να διαβαστεί αυτό το βιβλίο, γιατί μερικές φορές αυτό οδηγεί να θυμηθούμε, να αναθεωρήσουμε, να κρίνουμε καλύτερα τον εαυτό μας.
Στην περίληψη, διαβάζουμε πως υπάρχουν δυο χαρακτήρες στο έργο, ο ένας ανώτερο πνεύμα κι ο άλλος τραμπούκος. Θα περιμέναμε ίσως ο αγαπημένος του συγγραφέα να είναι ο εκλεπτυσμένος Κίστερ και όχι ο τραχύς, ‘’αβαθής’’, άνθρωπος της δράσης και άξεστος Λουτσκόφ, όμως ο συγγραφέας θα μας εκπλήξει, γιατί τα φαινόμενα απατούν πάντοτε. Σα να τον βλέπεις να κουνάει με απαξίωση την πένα του, αφήνοντας τον Κίστερ στην άκρη του, σαν το καλόγουστο, μορφωμένο, παπαγαλάκι που είναι. Οι σκέψεις του πάντοτε ξεκινούν από γνώσεις αβάφτιστες σε εμπειρίες και πριν το επιστέγασμα, πάντα απουσιάζει η τελική φράση, εκείνη που θα τον κάνει να δει τον εαυτό του, όπως πραγματικά είναι και τα κίνητρα του που τον φέρνουν κοντά στον Λουτσκόφ. Εκλεπτυσμένος, καταλαβαίνει την υψηλή γλώσσα, αυτή που αρέσει, συγκινείται απ’ το ωραίο, μα παραδίδεται στη συμβατικότητα όπως κάθε άλλος, απλώς τα γούστα του διαφέρουν απ’ τους υπόλοιπους που βρίσκονται γύρω του, γι’ αυτό περνάει σαν ανώτερος, τόσο που να βαυκαλίζεται κι ο ίδιος. Μα ο Λούτσκοφ είναι κάτι άλλο, είναι αυτός που αγαπά ο συγγραφέας, εκείνος που εξελίσσεται στην πορεία, ώστε να φτάσει στο τέλος να ξεδιπλώσει όλο το σκεπτόμενο άνθρωπο μέσα του κι αυτό όμως δεν τον γλιτώνει απ’ τις συνέπειες του να μη συζητά ως τις αβύσσους με τον εαυτό του. Είναι εκείνος που απ’ αγάπη για το ωραίο που δεν του αναγνωρίζει κανείς, ανταλλάσσει τα αρώματα του πρώτου φίλου, με τη μόρφωση του δεύτερου, είναι εκείνος που δρα γιατί δεν έμαθε να εκφράζεται με το λόγο. Είναι το είδος του αδέξιου ανθρώπου, που η αμηχανία του βγαίνει σε θυμό, ειρωνεία, εριστικότητα και πρόκληση. Είναι εκείνος που θα σε χτυπήσει πρώτος με μπουκέτο χωρίς να αποδεχτεί τα προκαταρκτικά, μα είναι ο ίδιος που δε θα καταδεχτεί να πει ψέματα για γεγονότα, μόνο για τα συναισθήματα του κι είναι ο ίδιος που σαν οι άλλοι περιμένουν το χειρότερο απ’ αυτόν θα τους το δώσει. Κι όμως αυτή η φιλία θα μπορούσε να υπάρξει, να βρει το χώρο της, ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που κανένας δε μπορεί να αγγίξει το βάθος του, μπορεί να αναπτυχθεί μια πολύ εποικοδομητική φιλία. Όχι όμως όταν ανάμεσα τους παρεμβάλλεται ένας τρίτος άνθρωπος, που δεν ξέρει τι θέλει κι εκεί παραπέμπει η τελευταία φράση του βιβλίου. Εδώ που τα λέμε, σε περισσότερους υπαινιγμούς οδηγεί, αλλά είναι κι αυτός ένας απ’ τους βασικούς.
Ο φίλος και το φιλαράκι. Δε θυμάμαι άλλος συγγραφέας, να έχει υπαινιχθεί ποτέ τη διαφορά ανάμεσα στις δυο λέξεις και που παραπέμπει η μια και που η άλλη.
Ο συγγραφέας επιχειρεί τη δική του απάντηση απέναντι σε ένα απ’ τα μεγαλύτερα προβλήματα, που έχουν δημιουργήσει τεράστια δράματα: τη φιλία ανάμεσα στα φύλα. Ο καθένας μπορεί διαβάζοντας το να αναστοχαστεί πάνω στις δικές του εμπειρίες και σκέψεις.
Είναι ένα σπουδαίο βιβλίο που για άλλη μια φορά τυγχάνει της μεταχείρισης ενός ανεκδιήγητου μεταφραστή που λες και μπαίνει ο διάολος μέσα του ξαφνικά και πετάει λέξεις κι εκφράσεις που δεν έχουν καμιά θέση εδώ. Η μεγαλύτερη ακύρωση ήταν σε μια υποβλητική σκηνή για την οξύνοια με την οποία χαράζονται τα συναισθήματα, στη Μαρία και τον Λουτσκόφ στο λιβάδι, μια φράση του τύπου ‘’μήπως να την κάνουμε’’, πραγματικά ήθελα να πετάξω το βιβλίο. Έχει διαφορά η μετάφραση κειμένου, απ’ τη μετάφραση ύφους και απαιτεί την ίδια λεπτότητα. Δεν είναι πως δεν αναγνωρίζω τι προσπαθεί να συμβιβάσει ο μεταφραστής, αλλά διαφωνώ με το αποτέλεσμα.
Και πάλι όμως είναι ένα σπουδαίο βιβλίο που αποδίδονται εξαιρετικά και βαθειά οι χαρακτήρες, όσο και οι ρόλοι τους. Δε λείπουν τα κοινωνικά σχόλια, δοσμένα με ελλειπτικό χιούμορ και ο συνετός λόγος με τις κοφτές προτάσεις, δελεάζει τη σκέψη, αλλά δεν της επιτρέπει να γίνει ένας Κίστερ, παρά μόνο να τη μεταλάβει, να την απλώσει στον εαυτό του, να τη δοκιμάσει σα ρούχο, με όλες τις εμπειρίες και τη γνώση που απορρέει απ’ αυτές.
February 7, 2023
Era da alcuni anni che non leggevo un libro appartenente alla letteratura russa e quest'anno ho deciso a riavvicinarmici proprio grazie a quest'opera breve di Turgenev.
Lo spadaccino è un racconto che ha al centro un tipico triangolo amoroso: lui, lei, l'altro.
I protagonisti maschili del triangolo sono due amici – nemici ufficiali di cavalleria dell'esercito russo: il primo Andrej Ivànovič Lučkòv, lo spadaccino del titolo, è un ufficiale russo dagli occhi scuri, capelli radi e neri, di media statura e poco attraente; abile tiratore, sempre pronto a provocare risse, è arrogante, misantropo, cafone, rozzo, cupo e ignorante e dimostrerà tutta la sua cattiveria nel drammatico finale.
Il secondo Fjòdor Fjòdorovič Kìster, è un ufficiale di origine tedesca che è l'esatto opposto del primo: entrato a far parte dell'esercito per esaudire un desiderio della nonna, è un ragazzo brillante, modesto, cordiale, ordinato, simpatico, romantico, erudito e istruito, un po' troppo bonario.
I due non potrebbero essere più diversi ma, nonostante i caratteri opposti, i due stringono amicizia ma il loro rapporto è comunque altalenante. All'inizio hanno una antipatia/simpatia a pelle; poi dopo aver svolto un duello, in cui uno dei due rimane ferito, si passa all'amicizia schietta; e infine i due passano al disprezzo reciproco e alla tragedia. Oltre agli attriti caratteriali, il motivo che fa precipitare tutto è la presenza di una ragazza di buona famiglia, Maša. La giovane ragazza, ancora inesperta dei sentimenti data la sua giovane età, all'inizio è affascinata ed attratta dall'uomo scontroso, rissoso e cafone ma, dopo aver scoperto la pericolosità di un simile carattere, volge i suoi sentimenti a Fjòdor, ragazzo buono, onesto e dalla mente brillante, rimasto sempre al suo fianco nonostante tutto; insomma, come dice la quarta di copertina, un imbecille che è pronto a rinunciare all'amore pur di continuare ad essere amico sia di Maša che di Andrej.
Lo spadaccino è un racconto scorrevole e piacevole, in cui i personaggi sono ben delineati nonostante la brevità dell'opera. Un racconto in cui Turgenev, come sempre, riesce ad offrire e descrivere efficientemente un quadro preciso dell'ambiente di provincia della Russia della prima metà dell'Ottocento; un ambiente fatto di balli e inviti a casa di giovani ufficiali da parte genitori abbienti con lo scopo di trovar marito alle giovani figlie.
Un racconto di appena 90 pagine in cui sono condensati elementi tipici della letteratura russa e peculiarità proprie della bibliografia di Turgenev.
Non riusciva lo stesso a destar simpatia in alcuno: tale era il suo destino! Apparteneva al numero di quegli uomini che sembrano aver ricevuto il diritto di potere sopra gli altri; ma la natura gli aveva negato i requisiti indispensabili per la giustificazione di un simile diritto.
Lo spadaccino è un racconto che ha al centro un tipico triangolo amoroso: lui, lei, l'altro.
I protagonisti maschili del triangolo sono due amici – nemici ufficiali di cavalleria dell'esercito russo: il primo Andrej Ivànovič Lučkòv, lo spadaccino del titolo, è un ufficiale russo dagli occhi scuri, capelli radi e neri, di media statura e poco attraente; abile tiratore, sempre pronto a provocare risse, è arrogante, misantropo, cafone, rozzo, cupo e ignorante e dimostrerà tutta la sua cattiveria nel drammatico finale.
Il secondo Fjòdor Fjòdorovič Kìster, è un ufficiale di origine tedesca che è l'esatto opposto del primo: entrato a far parte dell'esercito per esaudire un desiderio della nonna, è un ragazzo brillante, modesto, cordiale, ordinato, simpatico, romantico, erudito e istruito, un po' troppo bonario.
I due non potrebbero essere più diversi ma, nonostante i caratteri opposti, i due stringono amicizia ma il loro rapporto è comunque altalenante. All'inizio hanno una antipatia/simpatia a pelle; poi dopo aver svolto un duello, in cui uno dei due rimane ferito, si passa all'amicizia schietta; e infine i due passano al disprezzo reciproco e alla tragedia. Oltre agli attriti caratteriali, il motivo che fa precipitare tutto è la presenza di una ragazza di buona famiglia, Maša. La giovane ragazza, ancora inesperta dei sentimenti data la sua giovane età, all'inizio è affascinata ed attratta dall'uomo scontroso, rissoso e cafone ma, dopo aver scoperto la pericolosità di un simile carattere, volge i suoi sentimenti a Fjòdor, ragazzo buono, onesto e dalla mente brillante, rimasto sempre al suo fianco nonostante tutto; insomma, come dice la quarta di copertina, un imbecille che è pronto a rinunciare all'amore pur di continuare ad essere amico sia di Maša che di Andrej.
Lo spadaccino è un racconto scorrevole e piacevole, in cui i personaggi sono ben delineati nonostante la brevità dell'opera. Un racconto in cui Turgenev, come sempre, riesce ad offrire e descrivere efficientemente un quadro preciso dell'ambiente di provincia della Russia della prima metà dell'Ottocento; un ambiente fatto di balli e inviti a casa di giovani ufficiali da parte genitori abbienti con lo scopo di trovar marito alle giovani figlie.
Un racconto di appena 90 pagine in cui sono condensati elementi tipici della letteratura russa e peculiarità proprie della bibliografia di Turgenev.
Non riusciva lo stesso a destar simpatia in alcuno: tale era il suo destino! Apparteneva al numero di quegli uomini che sembrano aver ricevuto il diritto di potere sopra gli altri; ma la natura gli aveva negato i requisiti indispensabili per la giustificazione di un simile diritto.
November 7, 2017
Βλέπε Breter
February 16, 2018
Credo che questa sia la mia seconda esperienza con Turgenev. La prima volta non mi aveva colpita particolarmente, non come avrei immaginato/sperato, nonostante scriva in modo piacevole. Questa seconda volta ci ho riprovato con un racconto scovato quasi casualmente in biblioteca e, di nuovo, le impressioni sono state le stesse, anche se, trattandosi di uno scritto breve, non posso certo farne una colpa all’autore. Al centro del racconto c’è un tema ricorrente nella letteratura russa, ovvero il duello, che comincia però come uno scontro tra due caratteri diversi: da una parte l’ufficiale russo, lo spadaccino del titolo, poco incline ai sentimentalismi e non particolarmente brillante; dall’altra un ufficiale di origine tedesca che è il suo esatto opposto, romantico e intellettuale. Il loro è un rapporto altalenante, che va dall’iniziale antipatia/indifferenza a pelle, passa per l’amicizia, ritorna al disprezzo e si conclude tra tragedia e rimorso. Nel mezzo una giovane ragazza di buona famiglia, attratta dal mistero e la scontrosità e che, appena scoperta la loro pericolosità, rivolge i suoi sentimenti alla sicurezza che un cuore e una mente onesta riescono ad offrire. Breve, ben strutturato, ben eseguito, con molto da leggere tra le righe. Di più non si poteva chiedere al buon vecchio Turgenev.
June 26, 2022
Un triangolo amoroso che la penna di Turgenev sa raccontare da narratore di razza: due ufficiali di cavalleria quanto mai diversi e una giovanissima nobildonna alle prese con i primi palpiti d'amore, la difficoltà a distinguere l'infatuazione dall'amore, un errore di valutazione che metterà in gioco la sua felicità futura!
September 27, 2025
📖📖📖
“Τα μυστήρια της ψυχής του ανθρώπου είναι μεγάλα, αλλά ο έρωτας είναι το πιο ακατάληπτο απ΄όλα”.
📖📖📖
Αν αγαπώ κάτι ιδιαίτερα στους ρώσους δημιουργούς κυρίως του 19ου αιώνα είναι το πάθος τους. Ένα πάθος παράτολμο, που υμνεί τη ζωή ακόμα και μέσα στα τραγικά λάθη των ηρώων τους, που κινητοποιεί τη γλώσσα των αισθήσεων υποσκάπτοντας δημιουργικά και καλλιτεχνικά την αδράνεια και εξελίσσει την ποιητική τους σε μια αισθητικοποίηση της ζωής, ενώ επιτίθενται στην αμφιβολία όσο παράδοξο κι αν είναι αυτό που εκτυλίσσεται μπροστά σου, γιατί ο παρορμητικός τους λόγος, ο απόλυτα ωστόσο φροντισμένος και δουλεμένος με μεθοδικότητα, υπομονή και γνώση, έχει μια σαρωτική ενέργεια.
Πραγματικοί ψυχολόγοι, όχι θεωρητικοί της επιστήμης, ένα είδος εμπειρογνωμόνων του ανθρώπινου είναι και γίγνεσθαι, αναδεικνύουν τον άνθρωπο ιδωμένο μέσα από τις ιδιότητές του, όλες τις ιδιότητές του χωρίς να αποσιωπούν σκόπιμα την έλλειψη αρμονίας στις πράξεις του. Σκιαγραφούν το ον στην ενότητά του και αυτό τους κάνει ξεχωριστούς εξασφαλίζοντας τη διαχρονικότητα των κειμένων τους. Γι’ αυτό στους ρώσους λογοτέχνες θα βρεις πάντα μια σταθερά, σαν αποταμιευμένη γνώση που υπάρχει εκεί για να ανατρέχεις σ’αυτήν κάθε φορά που νιώθεις την ανάγκη.
📖📖📖
Στον Τουργκένιεφ, παρά το γεγονός πως εντόπισα ξεκάθαρες ντοστογιεφσκικές επιρροές (βρήκα έναν ηλίθιο να κάνει τη συνεσταλμένη του εμφάνιση με διακριτικότητα, έναν Νικολάι Σταυρόγκιν να μειδιάζει με την εξοργιστική του γοητεία) διέκρινα μια γραφή γνήσια, κίνητρα ξεκάθαρα πίσω από την ευηποληψία ή ανυποληψία των ηρώων του, ένα λόγο ζωντανό, που ορθώνεται με αυτοπεποίθηση χωρίς να προκύπτει από κάποιου είδους συμπτωματική ή ευκαιριακή δυναμική έκφραση. Η έκφρασή του είναι (καθ)ορισμένη από τη συγγραφική απόφαση του δημιουργού, όπου τίποτα δεν ξεφεύγει της προσοχής του, ούτε εξέχει ούτε υπολείπεται, αλλά αναφύεται σαν πεπερασμένη ολότητα.
📖📖📖
What I particularly cherish in the Russian creators of the nineteenth century is their passion. A reckless passion, one that celebrates life even in the tragic errors of their characters; a passion that animates the language of the senses, undermining inertia with creative force, evolving their poetics into an aestheticisation of existence itself. They confront doubt head-on, however paradoxical the unfolding may appear, because their impetuous speech -nonetheless carefully honed with method, patience, and knowledge- possesses a sweeping, irresistible energy.
They are true psychologists, not theoreticians of the science, but connoisseurs of human being and becoming. They illuminate man in all his attributes, never suppressing the disharmony of his actions. They sketch the human creature in its wholeness, and that is what renders them distinctive, securing the timelessness of their works. Thus, in Russian literature one always discovers a constant—like a hoarded wisdom to which one may return whenever the need arises.
📖📖📖
In Turgenev, though I discerned clear Dostoevskian resonances -I glimpsed an "Idiot" making his shy appearance with discretion, a "Nikolai Stavrogin" smiling with exasperating allure- I found a voice wholly his own. His motives are transparent behind the dignity or indignity of his characters; his language is alive, standing firm with confidence, never the by-product of accidental or opportunistic expression. His prose is defined -indeed confined- by a deliberate authorial decision, where nothing escapes his gaze, nothing protrudes or falls short, but rises instead as a finite and complete whole.
“Τα μυστήρια της ψυχής του ανθρώπου είναι μεγάλα, αλλά ο έρωτας είναι το πιο ακατάληπτο απ΄όλα”.
📖📖📖
Αν αγαπώ κάτι ιδιαίτερα στους ρώσους δημιουργούς κυρίως του 19ου αιώνα είναι το πάθος τους. Ένα πάθος παράτολμο, που υμνεί τη ζωή ακόμα και μέσα στα τραγικά λάθη των ηρώων τους, που κινητοποιεί τη γλώσσα των αισθήσεων υποσκάπτοντας δημιουργικά και καλλιτεχνικά την αδράνεια και εξελίσσει την ποιητική τους σε μια αισθητικοποίηση της ζωής, ενώ επιτίθενται στην αμφιβολία όσο παράδοξο κι αν είναι αυτό που εκτυλίσσεται μπροστά σου, γιατί ο παρορμητικός τους λόγος, ο απόλυτα ωστόσο φροντισμένος και δουλεμένος με μεθοδικότητα, υπομονή και γνώση, έχει μια σαρωτική ενέργεια.
Πραγματικοί ψυχολόγοι, όχι θεωρητικοί της επιστήμης, ένα είδος εμπειρογνωμόνων του ανθρώπινου είναι και γίγνεσθαι, αναδεικνύουν τον άνθρωπο ιδωμένο μέσα από τις ιδιότητές του, όλες τις ιδιότητές του χωρίς να αποσιωπούν σκόπιμα την έλλειψη αρμονίας στις πράξεις του. Σκιαγραφούν το ον στην ενότητά του και αυτό τους κάνει ξεχωριστούς εξασφαλίζοντας τη διαχρονικότητα των κειμένων τους. Γι’ αυτό στους ρώσους λογοτέχνες θα βρεις πάντα μια σταθερά, σαν αποταμιευμένη γνώση που υπάρχει εκεί για να ανατρέχεις σ’αυτήν κάθε φορά που νιώθεις την ανάγκη.
📖📖📖
Στον Τουργκένιεφ, παρά το γεγονός πως εντόπισα ξεκάθαρες ντοστογιεφσκικές επιρροές (βρήκα έναν ηλίθιο να κάνει τη συνεσταλμένη του εμφάνιση με διακριτικότητα, έναν Νικολάι Σταυρόγκιν να μειδιάζει με την εξοργιστική του γοητεία) διέκρινα μια γραφή γνήσια, κίνητρα ξεκάθαρα πίσω από την ευηποληψία ή ανυποληψία των ηρώων του, ένα λόγο ζωντανό, που ορθώνεται με αυτοπεποίθηση χωρίς να προκύπτει από κάποιου είδους συμπτωματική ή ευκαιριακή δυναμική έκφραση. Η έκφρασή του είναι (καθ)ορισμένη από τη συγγραφική απόφαση του δημιουργού, όπου τίποτα δεν ξεφεύγει της προσοχής του, ούτε εξέχει ούτε υπολείπεται, αλλά αναφύεται σαν πεπερασμένη ολότητα.
📖📖📖
What I particularly cherish in the Russian creators of the nineteenth century is their passion. A reckless passion, one that celebrates life even in the tragic errors of their characters; a passion that animates the language of the senses, undermining inertia with creative force, evolving their poetics into an aestheticisation of existence itself. They confront doubt head-on, however paradoxical the unfolding may appear, because their impetuous speech -nonetheless carefully honed with method, patience, and knowledge- possesses a sweeping, irresistible energy.
They are true psychologists, not theoreticians of the science, but connoisseurs of human being and becoming. They illuminate man in all his attributes, never suppressing the disharmony of his actions. They sketch the human creature in its wholeness, and that is what renders them distinctive, securing the timelessness of their works. Thus, in Russian literature one always discovers a constant—like a hoarded wisdom to which one may return whenever the need arises.
📖📖📖
In Turgenev, though I discerned clear Dostoevskian resonances -I glimpsed an "Idiot" making his shy appearance with discretion, a "Nikolai Stavrogin" smiling with exasperating allure- I found a voice wholly his own. His motives are transparent behind the dignity or indignity of his characters; his language is alive, standing firm with confidence, never the by-product of accidental or opportunistic expression. His prose is defined -indeed confined- by a deliberate authorial decision, where nothing escapes his gaze, nothing protrudes or falls short, but rises instead as a finite and complete whole.
Read
February 4, 2020Turgenev's second published story takes place in a military camp where a punctilious Russian nobleman of German extraction, Kister, encounters the duellist of the title, Lutchkov, a psychopath straight from the pages of Lermontov. Either Russia was awash with these reckless 'Byronic' characters (Dolokhov is another, in War and Peace) or their inclusion was a sure way to get a story published.
At their first meeting Kister is childishly insulted by Lutchkov (he calls him Mr. Kinderbalsam) and then slightly wounded in the resulting duel that earns him Lutchkov's surprising apology and dangerous friendship. The long short story records how the mis-matched friendship is affected by the introduction of the love interest. You see we are definitely in a fictional world, here, and the plot is predicatble - it is a hare and tortoise race for love; the girl (Masha) is at first swayed by Lutchkov's brash charm while Kister is too diffident to approach her. After Lutchkov shows the selfishness of his character, it is time for Kister to win the prize.
The denouement is a piece of literary workmanship that is perfectly accomplished and yet is not worthy of the Turgenev we will come to love in later works. His bad conscience is revealed in the final line: 'Masha... is living to this day.' It is as if Turgenev senses that it is not good enough to treat your characters like puppets if you want us to respond emotionally to them like human beings.
At their first meeting Kister is childishly insulted by Lutchkov (he calls him Mr. Kinderbalsam) and then slightly wounded in the resulting duel that earns him Lutchkov's surprising apology and dangerous friendship. The long short story records how the mis-matched friendship is affected by the introduction of the love interest. You see we are definitely in a fictional world, here, and the plot is predicatble - it is a hare and tortoise race for love; the girl (Masha) is at first swayed by Lutchkov's brash charm while Kister is too diffident to approach her. After Lutchkov shows the selfishness of his character, it is time for Kister to win the prize.
The denouement is a piece of literary workmanship that is perfectly accomplished and yet is not worthy of the Turgenev we will come to love in later works. His bad conscience is revealed in the final line: 'Masha... is living to this day.' It is as if Turgenev senses that it is not good enough to treat your characters like puppets if you want us to respond emotionally to them like human beings.
June 22, 2021
Читатель из названия сразу понимает, о чём будет вестись речь. Бретёрами называли людей, проявлявших излишнюю склонность к проведению дуэлей. Но разве можно о подобном писать в николаевской России? Само понимание дуэли заключало в себе противозаконное деяние. Невзирая на это, дуэли постоянно проводились, чаще заканчиваясь устным предупреждением, после чего горячий порыв остывал, и намерение быстро забывалось. Иной читатель вспомнит, насколько Александр Пушкин подходил под описание бретёра, столь же скорый на желание стреляться, как и отходчивый. Но у Тургенева был представлен другой персонаж. Конечно, вновь дуэль из-за желания защищать честь, стремление оберегать непорочность женщин. Окончание у повести вышло кровавым. Писал ли кто о подобном до Тургенева?
(c) Trounin
(c) Trounin
July 1, 2024
Нормальная, интересная, не картонная, хоть и предсказуемая чуть ли с самого начала история про любовь. 3.5/5.
August 28, 2021
Nice Storyline mit einem Erzählstil ähnlich wie Gontscharow
Displaying 1 - 10 of 10 reviews