Titia De Haes aka Frommelrommel schreef een vervolg op ‘Liever niet eigenlijk’. In deze opvolger (een roman) neemt ze de lezer mee op een zonnige reis naar Portugal, op zoek naar zelfacceptatie. Dagen gevuld met zon, zee, yoga, kleine ontdekkingen, worstelingen met het verleden en knappe, maar foute mannen. Same old, of blaast er een nieuwe wind door Frommels chaotische bestaan?
Op de yogaretreat in Ericeira ontmoet ze een bende gekke vrouwen, de Sisterhood of the Traveling Yogapants, en Rosie. Ze heeft gestoord lange, bruine benen, de perfecte beach waves en de Birkenstocks die iedereen wil. Én ze heeft nog eens diepgang ook! De perfecte vrouw. Irritant, dus. Of zouden de Frommel en Rosie het dan toch goed met elkaar kunnen vinden? En hebben ze meer gelijkenissen dan eerst gedacht? En wat wanneer het gewone Antwerpse leventje weer start?
In ‘Me, myself & wij’ staat Frommels zoektocht naar hoop, verbinding, eigenwaarde en de verschillende deeltjes van haar persoonlijkheid centraal. Stilaan beseft ze dat gras niet per se groener is aan de overkant en dat het best leuk dansen is op je eigen heldergroene grasperkje. En dan nog het liefst op blote voeten.
Misschien moeten we stoppen met te zeggen dat mensen ‘het moeten loslaten’. Misschien moeten we ze helpen, aanmoedigen en vanop een veilige afstand zien hoe ze sukkelen.
Er hangt een soort van rust rond haar en ik word wat ongemakkelijk van haar uitstraling.
In Antwerpen leef ik als een briesend tornaadootje zonder veel richting en structuur. —— Razende liefde, woede, geld spenderen, drinken en eten.
Onzekerheid en angst zijn slechte raadgevers, maar ik heb ze volgens mij een vast contract aangeboden sinds mijn puberteit.
Het voelt alsof ik rondloop met een plakker op een wonde die al lang klaar is om blootgesteld te worden aan de buitenlucht.
Moest er even inkomen maar voor mij is dit boek talig merkelijk sterker en gestructureerder dan het eerste. Fijn te zien hoe de schrijfster groeit en haar eigen stem weet te vinden.
Frommelrommel (aka Titia De Haes) leerde ik kennen via haar geweldige Instagram-account, later verslond ik haar bundel kortverhalen en gedichten: Het kan niet alle dagen feest zijn. Daarna volgde haar eerste roman Liever niet eigenlijk die ik op de één of andere manier gemist heb.
Nu is er Me, myself & wij: een geweldig tof, grappig én triest boek dat ik gelukkig niet gemist heb maar wel in één ruk heb verslonden.
Titia doet wederom wat ze zo goed kan: de lezer heel direct aanspreken, met hedendaagse straattaal en al, die je op een schijnbaar achteloze manier recht in je hoofd, hart en buik weet te raken. Boordenvol humor, zelfspot, herkenbaarheid en kwetsbaarheid.
Haar hoofdpersoon (want hé: ‘het is echt ne roman’) is schaamteloos eerlijk en al loopt ze soms in zeven sloten tegelijk; je wil haar direct tegen je borst drukken en beloven dat alles goed komt. Je wil de zon persoonlijk vanachter de wolken trekken, speciaal voor haar.
Dit boek gaat over jou, mij, over ons. Over hoe we zijn, niet meer willen zijn, wie we willen worden en op welke manier. Daar heb je anderen voor nodig. In real life én op papier. Me, myself & wij is een grote pot proteïnepoeder in boekvorm. Het helpt je maar je moet het vooral zelf lezen om dat te ervaren. Laat je raken.
Ik was zot blij met de ontdekking van frommel’s nieuwe boek maaar Er is te veel herhaling, het boek leest heel snel en vlot maar soms ook heel erg en veel te traag. In het begin was het hoofdpersonage zeer herkenbaar daarna gwn irritant en te zelf destructief. Ik heb er zeker niet bij moeten huilen maar wel geleerd dat je een gevoel niet bent maar dat je je gewoon onzeker kan voelen zonder dan de hele persoonlijkheid die daarmee gepaard gaat op te nemen. De * die bij sommige woorden staan vind ik wat overbodig en hoeven ook niet om het beter te begrijpen. Het idee van dagboeksnipsels er in te verwerken vond ik tof, maar ik kan precies niet geloven dat een 36 jarige nog zo kinderachtig zou schrijven?? Ik begin te twijfelen of ik wel bij het doelpubliek hoor. Ondanks dat het fictie is wil ik toch graag weten wie Rosie uit Sint-Martens-Latem is met haar bruine lange benen en indonesische roots… misschien moet het volgende boek over haar gaan…
Ik had het book gekocht nog voor het uit was en wat een dankbare verrassing toen deze in de bus viel. Uitgelezen in de zon, hart vol en met hier en daar een traan van herkenbaarheid. Het begon nog maar met de heilige woorden ‘misschien moeten de mensen stoppen met zeggen dat we moeten loslaten’. Laat net dat zijn wat al maanden door mijn hoofd rondspookt. Frommelrommel, merci! Voor de herkenbaarheid, de warmte en ook gewoon met stip de liefde in dit boek
Super leuk boek. Frommel haar vorige boek was al leuk. Deze is nog vlotter leesbaar en houdt je nog meer in de ban. Heb hem op 2 dagen met plezier uitgelezen en heb spijt dat het uit is nu. Je hoeft het vorige boek niet persé gelezen te hebben, maar vind het een plus als dat wel zo is. Volgt elkaar op en schetst mooi het traject van iemand die zich met ups en downs toch weet te gaan beter voelen in haar vel. Mooi verhaal, heel herkenbaar, vlot leesbaar!
Een ideaal boek om op een zondagavond te verslinden. Wanneer je in je sundayblues zit met een nieuwe werkweek in zicht en je je keuzes van afgelopen week(end) in vraag stelt. Om te eindigen met een high en de nodige motivatie om die nieuwe week aan te vangen. JA GAST, I'VE GOT THIS - want ik ben exact waar & wie ik wil zijn. Merci, Frommel!
Waar haar ‘Liever niet eigenlijk’ nog af en toe zoekend was, heeft Titia met deze roman een duidelijke, af en toe heerlijk schurende, maar vooral heerlijk verslavende schrijfstijl gevonden. Dit boek blijft aan je kleven zoals de kruimels van een goei vettige 🥐
Dit was het boek dat ik nodig had. Het heeft me doen beseffen dat iedereen leeft op zijn tempo en mijlpalen haalt op zijn tempo met vallen en opstaan. Dat dit meer dan ok is! De golven kunnen soms hevig zijn, maar ze gaan voorbij! Het eerste boek was zeer goed en dit was super!
Het leven is een groot spiegelparadijs. Soms is dat zoals op de kermis, waardoor we er raar kunnen uitzien, twijfelen aan onszelf en daardoor op onszelf botsen.
Ik wil iemands zondagochtend zijn en niet zijn vrijdagavond.
Met 'Me, myself & wij' schreef Titia De Haes aka Frommelrommel een vervolg op het boek 'Liever niet eigenlijk'. Daarin schreef ze over haar ervaringen met depressies, verkeerde relaties en het ontbreken van moederschap. Dit boek is een geromantiseerde versie van de realiteit, waarbij realiteit en fictie elkaar dus overlappen.
Tijdens een yoga-retraite in Ericeira, Portugal, gaat Frommelrommel op zoek naar zichzelf, naar zelfacceptatie over lichaam en geest, en daar ter plekke ontmoet ze een aantal mensen waaronder een groep gekke luidruchtige vrouwen die Frommel de naam 'The Sisterhood of the Travelling Yogapants' heeft gedoopt. Deze groep zorgt ervoor dat zij zich heel zelfbewust wordt van haar eigen lichaam en kledij waardoor ze zich gigantisch irriteert aan hen. Maar dan komt Rosie in haar leven. Rosie is perfect! De Gentse Rosie neemt Frommel mee op een pad naar zelfacceptatie. De tijd in Portugal is dan ook verhelderend maar wat als Frommel dat achter zich laat en terugkeert naar Antwerpen? Vervalt ze dan terug in haar oude patronen of heeft ze geleerd uit de fouten van voorheen en zal ze de technieken uit Ericeira toepassen in haar nieuwe leven?
Daar komt Sabr op de proppen. Afstoten en aantrekken en een uiteindelijke ontmoeting zullen Frommel inzichten geven in haar keuzes en haar pad een nieuwe richting bezorgen. Tot blijkt dat Rosie en Sabr iets samen hebben!
In het nawoord staat dat Rosie en Sabr niet hebben bestaan en dat het pure fictie is. Dus dat deel van het verhaal is (vermoedelijk) geromantiseerd. Maar die zoektocht naar zichzelf en de keuzes die worden gemaakt in het leven (zowel de goede als de slechte) zijn duidelijk gebaseerd op haar persoonlijke ervaringen. Dit boek is dan ook een perfect slotstuk van een tweeluik dat begon met 'Liever niet eigenlijk' en biedt opnieuw een beetje meer inzicht in het leven van Frommelrommel (al dan niet alles) en in het leven (vermoed ik) van veel vrouwen in het algemeen. Omgaan met slechte relaties, moederschap, job en leven combineren.
Sowieso merk je wel dat dit ook op haar leven is gebaseerd want de publicatie van het vorige boek, de oorlog in Gaza en Oekraïne komen allemaal aan bod. Ook al heeft ze nooit een Rosie of Sabr ontmoet, ik heb echt de indruk dat Frommel een gelijkaardige situatie in het echte leven kan hebben meegemaakt.
Haar boeken zijn heel toegankelijk, ook voor mannen, zeker en vooral voor vrouwen! Puur door de herkenbaarheid. Ook de ideologie van de fictieve Sabr (ook al wordt het niet zo benoemd, vermoedelijk is hij van Noord-Afrikaanse afkomst en moslim) betreffende de queer community worden, tussen de lijnen door, ook heel duidelijk (als Frommel een foto van haar klaslokaal stuurt, zegt hij dat ze 'te veel boeken met regenbogen' staan heeft!)
De vraag is in relaties wanneer wint het hart het over het verstand. Dat zal deze (fictieve?) Frommel in dit boek zelf ervaren en moeten uitmaken. En die keuze kan bepalen of ze terug in haar oude leventje terechtkomt of dat ze toch stappen vooruit heeft gezet!
Rosie is haar tegenpool in dit verhaal: open, luid, extravert... en zij kan fungeren als een manier voor Frommel om uit haar oude leventje te stappen maar ook nu weer hangt er veel vanaf, want Sabr kan daar een stokje voor steken!
Ik had het niet verwacht, maar van beide boeken heb ik eigenlijk genoten. Enerzijds door hoe ze zijn geschreven (allebei zit er redelijk wat humor in verwerkt), anderzijds heb ik elk boek gelezen op een moment dat de inhoud resoneerde met mijn eigen leven... Het vorige boek las ik in april, in een periode dat ik heel depressief was door gezondheidsproblemen en ik zwaar twijfelde of alles goed zou komen. En nu lees ik de opvolger net op het moment dat het goed is gekomen en ik terug kan vooruitkijken! Dus de herkenbaarheid in het verhaal van Frommelrommel maakt het voor mij een heel aangenaam boek om in weg te vluchten!
Ik heb ook intussen besloten de beide boeken aan een goede vriend(in) te bezorgen via een giveaway, die waarschijnlijk ook wel iets zou kunnen hebben aan de inhoud ervan en hopelijk er iets uit kan halen om in haar eigen leven toe te passen!
De recensie voor haar voorgaande boek ‘Liever niet eigenlijk’ kan je hier vinden: