รัก/หลง/เมือง

by อนุสรณ์ ติปยานนท์

การกลับคืนบ้านเกิด นำเขาไปสู่เหตุการณ์ประหลาด การปรากฎกายของหญิงสาวแปลกหน้า ห้องพักหมายเลข 19 ที่ไม่มีอยู่จริง ในเมืองที่อดีตเลอะเลือนสับสน เขาได้พบเจอความรัก

160 pages, Paperback

Published June 1, 2024

About the author

อนุสรณ์ ติปยานนท์ เป็นนักเขียน นักแปลผู้น่าจับตามองในยุคปัจจุบัน โดยเขามีผลงานรวมเรื่องสั้นเข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรท์ถึง 2 สมัย ได้แก่ รวมเรื่องสั้น เคหวัตถุ (พ.ศ. 2551) และนิมิตต์วิกาล (พ.ศ. 2554)

อนุสรณ์เข้าเรียนที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร (พ.ศ. 2526) ไปพร้อมๆกับ เข้าเรียนที่ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และตัดสินใจไม่ศึกษาต่อที่ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร แต่ยังคงตัดสินใจเรียนต่อเฉพาะที่ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จนจบการศึกษาระดับปริญญาตรี

เมืองเย็นเป็นผลงานเขียนเล่มแรกของเขา ผลงานที่สร้างชื่อให้กับอนุสรณ์ส่วนใหญ่เป็นงานเขียนทั้งสิ้น อาทิ เมืองเย็น (บทกวี พ.ศ. 2534), ลอนดอนกับความลับในรอยจูบ (นวนิยาย พ.ศ. 2547),H2O-ปรากฏการณ์แตกตัวของน้ำบนแผ่นกระดาษ (รวมเรื่องสั้น พ.ศ. 2548),Soul Stimulate-ใจออกเริงร่ายไม่หยุดหย่อน (ความเรียงและเรื่องสั้น พ.ศ. 2548), 8 1/2 ริกเตอร์ การตามหาหัวใจที่สาบสูญ (นวนิยาย พ.ศ. 2549),เคหวัตถุ (Household Objects) และล่าสุดกับนิมิตต์วิกาล (รวมเรื่องสั้น พ.ศ. 2554).

เขาได้ให้สัมภาษณ์กับสื่อหลายฉบับว่า เริ่มต้นจับปากกาด้วยการเป็นนักแปล แต่แล้ววันหนึ่ง เมื่อเพื่อนสนิทของเขาจากไปในเหตุการณ์ 11 กันยายน อนุสรณ์ก็เลยมีความคิดอยากเขียนหนังสือเล่มเล็กๆ สักเล่มหนึ่งเพื่อรำลึกถึงเพื่อน แต่พอเขียนขึ้นมันกลับเพิ่มจำนวนยาวขึ้น

Reviews

[Pawarut Jongsirirag]

เล่มนี้ อ.ต้นกลับมาคืนฟอร์มนิยายสายเหงาอีกครั้ง ในครั้งนี้เป็นความเหงาท่ามกลางเมืองใหญ่โต ที่ตอกย้ำความหมายของความหงาอีกครั้งว่า ความเหงาหาใช่การที่ชีวิตมีคนรายล้อบรอบตัวเป็นจำนวนน้อย แต่คือความรู้สึกของความไม่เชื่อมโยงกับผู้คนรอบตัว ไม่ว่าเราจะอยู่ท่ามกลางหมู่มวลผู้คนที่มากมายเพียงใด แต่หากตัวเราเองไม่รู้สึกถึงความเชื่อมโยง คุณค่าที่มีต่อกันแล้ว ความเหงาก็เกิดขึ้นในหัวใจของเราได้อยู่ตลอด

หากเราจะจับว่างานชิ้นนี้เป็นงานที่มีกลิ่นอายของมูราคามิแบบที่คนให้ฉายา อ.ต้น ว่ามูราคามิเมืองไทย ผมว่าเอาเข้าจริงความเหงาในแบบของ อ.ต้น ต่างจากมูราคามิอยู่นะครับ ความเหงาของ อ.ต้นจะชัดเจนว่าเชื่อมโยงกับความรักและความสัมพันธ์ เมือเทียบกับมูราคามิที่ไม่ได้เน้นเรื่องความรักมากขนาดนั้น แต่เชื่อมโยงกับสำนึกคุณค่าในตัวเองของตัวละครที่ใช้บรรยากาศความเหงาเป็นฉากหลังมากกว่า ผมเลยคิดว่างาน อ.ต้นกับ ลุงมูแตกต่างกันมากอยู่ครับ

โอเคกลับเข้าเรื่อง

พล็อตเรื่องในเล่มนี้ ขอเกริ่นแค่เล็กน้อยว่าเป็นการเล่าถึง ชายคนหนึ่งที่กำลังหนีไปเยียวยาตนเองจากความรักที่ไม่สมหวัง มวลอารมณ์ของเรื่องนั้นเต็มไปด้วยความเปล่าเปลี่ยว ความคาดหวังที่จะรักและถูกรัก ภายใต้ชีวิตในเมืองใหญ่ที่ผู้คนมากหน้าหลายตาแต่ไม่มีความหมายใดๆต่อตัวเอกของเราเลย

อ.ต้นพาเราไปสัมผัสความโดดเดี่ยวในเมืองใหญ่ที่เราอาจเคยสัมผัสความรู้สึกนี้

แต่ที่ผมพูดมาคือ 2/3 ของเล่มเท่านั้นครับ เพราะพอเข้าช่วงสุดท้าย คือ ...

เอ๊ะ !!!

ยังไงเนี่ย !

เอ้า ไหงไปงั้น !!

.... และผมก็ขอตัดจบการรีวิวแต่เพียงเท่านี้เลยครับ (โค้งคำนับ)

[Chiratikan Sanguancheep]

"ปริศนามีไว้ให้ไขในยามที่เราไม่พอใจคำตอบ แต่เมื่อเราพึงใจคำตอบเสียแล้ว ก็ทอดทิ้งมันไปได้"

ก่อนจะเริ่มอ่านหนังสือที่รู้ดีว่าชวนงงงวยและสัญญะหลายอย่างที่ต้องอาศัยการตีความ เรามักจะรู้สึกกลัว แต่หนังสือของคุณอนุสรณ์ไม่เคยทำให้เรารู้สึกแบบนั้น แม้เราจะไม่สามารถตีความอะไรจากสิ่งที่อ่านได้เลย ความมหัศจรรย์ในผลงานของคุณอนุสรณ์ก็ทำให้เรารู้สึกอิ่มเอมอยู่เสมอ สิ่งที่ตกค้างหลังอ่านจบไม่ใช่การขบคิดเพื่อหาคำตอบอะไรบางอย่าง แต่เป็นความรู้สึกที่ติดอยู่ตามเนื้อตัวและทรวงอก จะในเมืองใหญ่หรือโลกกว้างใบนี้ เราจะเป็นใครหรือไม่เป็นใครเลยก็ได้

[Chartree Jew]

กล่าวถึงความรักให้ผู้อ่านคิดตาม ตัวละครในเรื่องนี้ไม่มีชื่อ เพราะไม่สำคัญ ใจความสำคัญอยู่ที่ความรัก อ่านจบอยากหันไปบอกรักกับคนรักอีกครั้ง