De havermelkelite

by Jonas Kooyman

Ben je twintiger of dertiger (of vooruit, veertiger)?




Woon in je in een voormalige volksbuurt in de Randstad?




Staat er een Aesop-zeep in je keuken?




Bestaat je dieet uit zuurdesembrood en natuurwijn?




Kom je vaker in het buitenland dan in de provincie?




Rijd je rond op een e-bike?




En haal je elke dag koffie of matcha buiten de deur, 'met haver'?




Ja? Dan ben jij ook onderdeel van de zogenoemde 'havermelkelite'- de term die journalist Jonas Kooyman gaf aan de nieuwe yup die hij steeds meer een stempel zag drukken op het stadse leven. Wat blijft er over van de stad als deze groep ongenadig voort blijft consumeren en etaleren?




In De havermelkelite houdt Jonas Kooyman jou én zichzelf een spiegel de elite waar we allemaal graag op haten, maar waar de Randstedeling toch in meer of mindere mate toe behoort.

Genres: Nonfiction, Audiobook, Society, Dutch Literature, 21st Century, Humor

135 pages, Kindle Edition

Published June 28, 2024

About the author

Jonas Kooyman (1989) studeerde journalistiek aan de Universiteit van Amsterdam en literatuur aan The New School in New York. Als journalist schreef hij voor NRC over de luxe-industrie, het stadsleven en de tijdsgeest, maar hij zegde zijn baan op om fulltime verslag te doen van de nieuwe stedelijke elite. Hij muntte de term havermelkelite en begon een Instagrampagina en een nieuwsbrief om deze yuppen en zichzelf een spiegel voor te houden. Inmiddels heeft hij meer dan 173.000 volgers en 18.000 abonnees.

Reviews

[Sophie · Rating 2 out of 5]

Het is een geestige en herkenbare analyse, maar vrijwel alles in dit boek heb ik al eens gelezen in de gelijknamige nieuwsbrief, gehoord in een podcast ("Voorheen Schaamteloos Randstedelijk", ook behoorlijk HME), of heeft de auteur zelf als een uit de doeken gedaan in een interview. Ik weet niet precies wat ik verwacht had, maar wellicht is dit boek leuker als je niet al zoveel HME-content voorgeschoteld krijgt. Ik ben ergens dat genavelstaar van mijn bubbel ook een beetje beu merk ik.

[Ief Stuyvaert · Rating 3 out of 5]

De mens is een kuddedier.

Meer woorden hoef je daar niet aan vuil te maken.

Dat doet Kooyman natuurlijk wel, anders heeft hij geen boek(je).

Af en toe doet hij dat bovendien best vermakelijk, maar als je alle herhalingen en hyperbolen schrapt, hou je niet veel meer over dan een overdreven dik aangezette thread op X. Een uit de hand gelopen commentaar bij een Instagram-post.

Wat getik op Tok - of hoe heten die media tegenwoordig?

Toegegeven: ‘De Havermelkelite’ is deze week talk of the town, niet alleen in Amsterdam, waar de elite zich ophoudt, maar ook hier in Gent (waar veel Nederlandse havermelkconsumenten heimelijk naar uit- en opkijken).

Zo gaat dat met trends.

Maar als er een boek over verschijnt, is de trend natuurlijk al weer grotendeels voorbij.

Of dat ook voor de havermelkhype geldt, weet ik niet, maar de signalen zijn er alvast. Zo werd in Amsterdam Noord onlangs een hippe influencer gesignaleerd die koemelk bestelde bij haar overprized koffie.

Melk van een kuddedier dus.

[Sam · Rating 4 out of 5]

Een mooie analyse van de ervaring van twintigers en dertigers in een veranderende stad. Ook als je jezelf niet tot de 'havermelkelite' telt is het opvallend hoe herkenbaar sommige passages zijn. Van vervreemding en overprikkeling tot overconsumptie en het sociale mediagebruik van deze groep, alles komt aan bod. Voor mijzelf was het interessant om Kooymans analyse tegen de sociaal-economische achtergrond van de ontwikkelingen te zien, ik wist zelf namelijk weinig over 'hoe het zover heeft kunnen komen'.

Echt een must-read als je in de randstad (en specifiek Amsterdam e.o.) woont!

[Fabian · Rating 2 out of 5]

Natuurwijn, instagram, e-bike, yogaklas, geen aandachtsspanne, swipe

[Joan · Rating 2 out of 5]

Ik hoop dat dit boek snel vergeten wordt zodat mijn kinderen nooit zullen weten wat een groep jongeren in de Randstad deed met hun kostbare tijd; het nastreven van lucht en leegte.
Het is toch gênant hoe weinig diepgang de hoogopgeleide Randstedelingen hebben. Coke snuiven, meerdere keren op vakantie, veel consumeren, afgeven op het neoliberalisme en er vervolgens net zo hard aan meedoen met banen die veel betalen en niets toevoegen aan de maatschappij. Wat een armoede. En ook hier mis ik wel de diepere analyse. Economische tegenslag of een oververhitte woningmarkt is niet uitzonderlijk en troffen ook andere generaties.
Is het toch het doorgeschoten individualisme, versterkt door het feit dat velen geen onderdeel meer zijn van een gemeenschap, kerk, of levensbeschouwing? Daardoor missen we niet alleen datgene wat ons verbindt met iets hogers en buiten onszelf, maar ook met mensen uit andere klassen. Of speelt er nog wat anders? Nouja, zo’n analyse had ik gehoopt en gewenst.

Hoe dan ook, Jonas Kooyman schrijft leuk over zijn tijdsgenoten. Omdat dat met het nodige cynische gebeurd, zijn alleen wel de stukken over hoe zwaar zijn leven als influencer is, niet echt serieus te nemen.
Maar ik denk dat zijn stijl en verhaal beter tot zijn recht komt in artikelen, nieuwsbrieven en IG.

[Sam · Rating 3 out of 5]

Natuurwijn natuurwijn natuurwijn natuurwijn natuurwijn

Leuk maar valt ook constant in herhaling. Ik blijf er moeite mee hebben dat dit soort boeken 23 euro kosten, terwijl de minder dan 200 pagina's eigenlijk worden opgevuld met het telkens herhalen van hetzelfde argument. Verder leest het prima weg en heeft het zeker een paar goeie punten - maar ik denk dat dit leuker is voor mensen die niet al constant op insta HME-lore consumeren

[Jelle Havermans · Rating 4 out of 5]

Ik verwachtte essays maar het voelde uiteindelijk meer als een memoire. Ik vond het vlot geschreven en verrassend cynisch/(zelf)kritisch; aan de hand van persoonlijke anekdotes en grotere maatschappelijke observeringen beschrijft Jonas de veranderende stad Amsterdam. Het deed me denken aan Uncanny Valley van Anna Wiener en dat is een compliment. Soms wat selectief (zo voelt het bijvoorbeeld alsof het boek echt uitsluitend over Amsterdam gaat) maar dat zorgt ook wel weer voor focus. Het boek zal in de toekomst vast cruciaal naslagwerk worden voor sociologen en schrijvers die de tijd of stad tussen 2010 - 2025 willen duiden. In het heden een compact maar fijn boek voor op vakantie.

[Brecht Reintsema · Rating 3 out of 5]

Op de valreep (over drie weken verhuis ik uit Amsterdam, na er zo'n zes jaar gewoont te hebben) nog even gelezen. Ik volg het Instagramaccount al jaren en geniet altijd wel van de bizarre memes, maar ik had nog niet eerder de meer inhoudelijke essays van Jonas, de journalist achter het hele gebeuren, gelezen.

Het was allemaal niet echt nieuw, maar toch wel diepgaander dan ik tot nu toe had gezien/gelezen. Ik werd er vooral erg boos van. Nu ben ik al erg antikapitalistisch en tegen hyperindividualisme en overconsumptie, maar vergeet ik soms dat sommige mensen daadwerkelijk zo hun leven leiden. Sommige mensen moeten echt even een dag niet op hun telefoon kijken en een keer een boom aanraken ofzo. Waar gáát dit over, waar mensen zó veel geld uitgeven aan niche statussymbolen en een bepaalde levensstijl: niet altijd omdat ze er zelf gelukkig van worden, maar vooral omdat het een bepaald imago geeft.

Ik ben ook gewoon student in Amsterdam en bestel ook mijn cappuccino's met havermelk, en mensen moeten vooral ook lekker genieten van hun zuurdesembrood en gekke sportklasjes, maar dit boek geeft wel goed aan dat het echt te ver kan gaan. Dat een hele stad verandert, mensen uitsluit en onbetaalbaar wordt.

Goed en kritisch geschreven dus, maar echt baanbrekend is het ook niet. De essays gaan allemaal over net andere onderwerpen, en zijn wat mij betreft steeds nét te kort, waarbij ze nog verder de diepte in hadden kunnen gaan.

Wel leuk om in mn boekenkast te hebben, om ooit nog naar terug te kunnen kijken. 'Weet je nog, toen ik in Amsterdam woonde, waren VanMoofs nog een ding en dronken mensen oranje natuurwijn'. Ik ben benieuwd hoe de stad er over een paar jaar uitziet.

[Eline Wijnen · Rating 3 out of 5]

Een boek met observaties, maar geen verdergaande analyse. Ik mis nuance en ik vind vooral het 'vroeger was alles beter' erg naar voren komen, wat altijd erg bij mij irriteert. Ik vraag mij bij zulke vraagstukken altijd af, zijn we als generatie zielig omdat we dit ook echt zijn door alle crisissen of maken we onszelf net wat zieliger dan we al zijn en kopen we dit af met allerlei dure koffie's en spullen waardoor het groepsperspectief op het afnemen van zieligheid niet echt beter wordt. Maar misschien ben ik te veel onderdeel van de elite en kan ik dit daarom vinden. Al met al een leuke weglezer met veel herkenningspunten.

[Steven · Rating 2 out of 5]

Meh. Een beetje hetzelfde gevoel als ik had bij 'Ok dan niet', ook zo'n essaybundel die een doorsnede van een subgroep/generatie van de samenleving probeert te geven, maar vooral teert op herkenbaarheid en te weinig op kritische analyse. Ik denk dat Kooyman er te diep in zat (zit) om écht kritisch te kunnen kijken, en het slothoofdstuk - dat die kritische blik moet vatten - wordt te snel afgehaspeld om echt overtuigend te kunnen zijn. Anyway, op naar beter leesvoer!

[Zenne Bakens · Rating 2 out of 5]

2,5 ⭐️ Erg interessant boek om te lezen. Aantal herkenbare dingen en ook eye openers. Het boek zet me aan het denken. Verder wel veel herhaling, en ik denk dat het boek beter bij je past als je in Amsterdam of in een andere grote stad woont. Dan komt het nog dichterbij.

[Anne Lisa is overgestapt naar StoryGraph · Rating 2 out of 5]

Ik wilde het 2,5 sterren geven, maar dat kan niet.

Kooyman is een woordsmid maar als puntje bij paaltje komt, is dit boek niet meer dan dat. Mooie woorden die een verhaal met te weinig inhoud vormen. Daarmee reduceert de auteur zijn werk tot waar zijn oeuvre tot dan toe al uit bestond: clickbait.

[Malou Moen · Rating 4 out of 5]

Confronterend!! Aan de andere kant vind ik mezelf nog best wel down to earth vergeleken met andere mensen die in het boek beschreven worden ;) en ook weer nieuwe dingen over Amsterdam geleerd!

[Marit · Rating 3 out of 5]

Het boek bevatte hier en daar wel echt te veel herhaling -- zette toch ook aan tot gesprekken

[Liselot · Rating 2 out of 5]

Hallo allemaal, ik ben Jonas Kooyman, imitatie-antropoloog, influencer en ik heb eigenhandig een uniforme identiteitscategorie opgesteld waar ik jullie nu alles over ga vertellen. Het gaat ongeveer zo:

"Natuurwijn, Desembrood, Sportlesje, Natuurwijn, Legging, Matcha, Natuurwijn, Desembrood, Influencer, Influencer, Rijkdom, VanMoof, Natuurwijn."

Ik, als bedenker van desbetreffende identiteitscategorie - ergo autoriteit, ga dit nu duiden op een pseudo-analytische wijze. Kijk, je kan dus zien dat deze groep mensen die ik heb aangeduid middels hun gedrag, ALLEMAAL HETZELFDE DOEN, is dat niet gek? Ik vind dat gek.

Het zal allemaal ook wel overwaaien hoor. Want..... ik zag dat erwtenmelk opkomt. Kan je het geloven??? ERWTENMELK! Nouja, dan is het dus over met die havermelkelite. Heb ik al gezegd dat ik de havermelkelite bedacht heb? Ik heb ze ontdekt als het ware.

Anyways, mag ik jou eens even advies geven?? Misschien kan je eens naar een restaurant dat niet deel is van een keten. off eeeehhhhh.... lees een boek!! Ja ! Dat is goed advies. Hmmmm..... Misschien eeuuuhhh..... doe eens niet hypocriet? Ja! hahahaaa! Lekker op dreef Jonas! Lekker.

[Jochen · Rating 4 out of 5]

3.8* - Knappe observaties, weinig echte analyses. Vaak moeten gniffelen, al was dat misschien niet de bedoeling. Wel zin in natuurwijn gekregen (Ik volg blijkbaar de verkeerde influencers, die hype ging aan mij voorbij.)

[britney · Rating 3 out of 5]

zeker vermakelijk en herkenbaar, maar het boek is net niet wat het probeert te zijn. het is net niet analytisch, net wat oppervlakkig, opstapjes naar goede analyses worden niet volledig uitgewerkt waardoor de volle potentie van dit boek als spiegel voor de maatschappij niet tot z'n recht komt. daarnaast wordt er heel veel herhaald, constant worden dezelfde voorbeelden en merknamen benoemd en op bijna iedere pagina staat wel het woord 'natuurwijn', wat het boek ook wat oppervlakkig en eenzijdig doet aanvoelen
2,5⭐️

[Iris B · Rating 4 out of 5]

De hoeveelheid voorbeelden overheerste. Hoewel er hier en daar dieper op de herkomst van het gedrag van de jonge stedeling wordt ingegaan had ik daar graag meer over gelezen. Ook de “hoe nu verder” had van mij langer gemogen. Vier sterren, omdat het toch een paar nieuwe inzichten heeft gegeven. :)

[Hemel · Rating 1 out of 5]

Diepe zucht, oké, ik heb dit als audioboek geluisterd omdat het veels te warm is om over iets zinnigs na te denken en ik niet in de zon mag zitten. Er lopen vier grote dingen enorm scheef in dit boek:

1) De schrijver moraliseert, maar wil het luchtig houden (hij is immers de beheerder van een meme-account, it’s his brand!) en maakt niet politiek wat politiek is. Jonas Kooyman houdt het idee voor dat de 'nieuwe yup' de stad verandert, maar legt eigenlijk helemaal niets uit over hoe dit in z'n werk gaat. Dat is niet verrassend, want de ‘nieuwe yup’ is een tussenpersoon en niet de veroorzaker: de ‘nieuwe yup’ is de enige die nog kan overleven in de veranderende huizenmarkt van Amsterdam anno nu, vanwege de fiscale versoepelingen sinds de jaren 80–90 die vastgoed als speculatieobject aantrekkelijk maakten voor grote multinational beleggers. De schrijver weet eigenlijk helemaal niet zo goed wat hij aan moet met deze ‘nieuwe yup’: aan de ene kant wil hij ze agency aanschrijven en ze aansprakelijk houden voor de gentrificatie van wijken (i.e., ‘door hen moet je net zo rijk zijn om in Amsterdam te wonen!’), maar aan de andere kant wil hij ook duidelijk hebben dat deze groep niet meer rijk kan leven door die hoge huren en dus niet zo rijk meer is. Voor de lezer wordt dit extra verwarrend omdat de yup sowieso altijd al nooit ‘zo rijk’ zal zijn als ‘echt rijke mensen’ zoals Jeff Bezos en dergelijk, waardoor als lezer achterblijft met een soort ‘uhm, ja, oke, maar, hé, wacht, wat’-gevoel?

2) Er mist de cruciale erkenning dat ‘alternatieve cultuur’ niet dood is (en nooit ook zal vergaan), maar juist tegelijkertijd dus mainstream en gemarginaliseerd is geworden. Dat is een superverwarrende spanning in dit boek, die Jonas bijna op een wereldvreemde manier niet lijkt te willen aanraken. Allereerst, deze zuurdesembroden, eco-zeep en yogaklasjes (zelfs survival pakketjes maken om een drugsdip tegen te gaan) bestonden allemaal al? In de surferkringen van Den Haag in ieder geval wel, en misschien liep Amsterdam dan altijd achter omdat ze niet echt strand hebben en dus ook niet echt een 'kumbaya'-gevoel, weet ik veel, maar de vraag naar deze producten bestond al, maar dit was kleiner en het was echt een beetje 'gek' om zo te willen leven. De millenials, waar de ‘havermelkelite’, ‘Dansaertvlamingen’ en ‘bobos’ tot behoren, zijn allemaal opgegroeid met tekenfilmseries als De Tofus, waar hippies werden aangewezen als overduidelijk uitschot, en met een internetcultuur die vegans als irritant beschouwden. Welnu, het is niet de eerste keer dat iets dat eerst een alternatieve subcultuur is, schoon wordt gespoten en vervolgens een hyperkapitalistische hype wordt. Maar is het dan niet gewoon zo dat deze 'havermelkelite' alleen zich zo zelfbewust voelt over hoe ze nu ‘gezonder leven, gezonder eten’ (en ondertussen twee keer zoveel betalen, en worstelen met dat ze verder geen engel zijn o.i.d.) gewoon toch ergens nog steeds neerkijken op deze levenswijze, die vanaf het begin af aan al niet aansloot op hun eigen normen en waarden? Zeker gezien hoe cynisch en nihilistisch deze groep eigenlijk blijkt te staan in het laatste hoofdstuk, volgens Kooyman zelf...? Vroeger noemden we dit soort mensen gewoon posers.

3) Dan is het dus ook zo dat er echt nog steeds genoeg alternatief is in Amsterdam! En ik hoor je denken, oh, maar dan is er dus eigenlijk niets aan de hand? Nou, nee, de meer eigenzinnige subcultuur in Amsterdam staat weldegelijk meer onder druk dan eerst. Maar Jonas laat ook hierover zoveel weg dat hij wel echt tegen de rand van pure misinformatie aan zit: volgens Jonas Kooyman is 'alternatief Amsterdam', 'bohemian Amsterdam', of zelfs *god forbid* 'avant-garde Amsterdam' (nee, maar, wat was volgens hem avant-garde aan Amsterdam, precies?) geheel verdwenen door de opmars van een homogene cultuur. En ik deel mijn kritiek hierover even in twee delen op: allereerst draagt hij uit dat er in heel Amsterdam er alleen upper middle class burgers wonen, in tegenstelling tot de kleine tijdsperiode waarin de arbeidersklasse in Amsterdam comfortabel heeft kunnen wonen (iets waar op zichzelf dus al haken en ogen aan zitten). Daarnaast houdt hij ook vol dat Amsterdam als stad daardoor saai is geworden en dat er geen ‘third spaces’ meer zijn (een inmiddels wel erg goedkope cultural analysis party trick, waarmee je eigenlijk verkondigt geen hobby’s te hebben…?) – of althans, geen third spaces die voor hem nog ‘interessant’ zijn... again, whatever that means, het blijft gewoon erg vaag wat Kooyman nu eigenlijk mist, zeker gezien hij 10 jaar oud was toen de Roxy, de nachtclub die hij dan wel weer noemt, afbrandde.

Het is sowieso niet zo dat je per se upper middle class moet zijn om in Amsterdam te wonen (en vervolgens dus niet upper middle class kan leven). Echter, als je echt wil kunnen leven als een kunstenaar die eruitziet alsof die nooit echt over zijn tijd als ‘Kinderen voor Kinderen’ zanger is heen gekomen, dan moet je wel al snel in de situatie zitten dat je ouders een klein huisje in Noord hebben gekocht toen dat nog zomaar kon. Die inwoners van Amsterdam betalen alleen lang geen duizenden euro's aan huur, maar iets van 300 euro per maand aan hun ouders, op wiens naam de hypotheek dan staat. We spreken hier dus *opnieuw* van een ‘omlaaggevallen middenklasse’, maar dit keer eerder een lagere middenklasse, die in zeker zin ‘geluk heeft gehad’ in het maken van beslissingen om de toekomst van hun kroost veilig te stellen. Volgens Jonas bestaan deze mensen echter gewoon niet, of zijn dit stiekem toch ook yuppen?

En dan wordt er dus ook gedaan alsof 'alternatief Amsterdam’ niet meer bestaat in de gedeelde leefruimte van de stad, maar de schrijver maakt heel duidelijk dat hijzelf geen enkele moeite doet om deze ruimtes te vinden. Kooyman is geïnteresseerd in het volgen van trends en dat is begrijpelijk, want dit is zijn werk! Maar waarom doet hij alsof je op Instagram zou kunnen horen over waar er nog ruimte is voor experiment? Waarom denkt hij dat dit soort plekken überhaupt te vinden zijn voor mensen die echt alleen hun eigen consumptie willen vastleggen en verder niets willen toevoegen? Hij verwijst weleens naar dingen als Bar Shaffy, en hoe dus bruine kroegen worden opgeboend tot iets dat meer hip is, ja, maar correct me if I’m wrong — zijn er zelfs dan niet nog altijd veel en veel meer authentiek bruine kroegen in Amsterdam? Voor de beeldvorming van wat hij zegt te missen verwijst Jonas eigenlijk vooral steeds, onder het mom van 'dit is een mondiaal probleem', naar dingen als het New York dat Patti Smith heeft meegemaakt... zonder zich echt te beseffen dat hijzelf totaal niets gemeen heeft met haar als persoon? Patti Smith schreef muziek, dagboeken en zij vraagt nu als oudere vrouw halverwege een persoonlijke anecdote bij haar eigen kerkconcert aan het publiek hoe die automaten heten waar je hamburgers uit kan krijgen voor een euro! Je denkt toch niet echt dat jouw pad als influencer, waar je duidelijk heel veel passie voor hebt en waar je dan vooral mee moet doorgaan, zich dan zomaar kruist met dat van mensen die echt willen leven zoals Patti Smith vandaag de dag?

En dat brengt me eigenlijk op wat voor mij het vreemdste dat in dit boek naar voren komt:

4) Hoe kun je geboren en getogen zijn in Amsterdam en toch de stad navigeren als een 16-jarige op citytrip? En waarom ging het boek niet dáárover, als hij echt wilde focussen op de tragedie van de hippe Amsterdammer? Hoe kan het dat ik, terwijl ikzelf maar twee jaar heb gewoond in Amsterdam, echt ben gaan checken of hij wel echt uit Amsterdam komt door hoe hij gewoon zijn hele stad niet eens meer echt kan *zien*? En erger nog: hoe kan hij hier het hele boek lang zich niet bewust van wordt? Ik weet dat het geen roman is maar hij neemt zichzelf in dit zeer autobiografische verslag eigenlijk helemaal niet onder de loep, niet eens wat het betekent om een burn-out te hebben, en hij is buitengewoon zuinig met het citeren van mensen die hem van buitenaf inzicht hadden kunnen bieden. In plaats daarvan krijgen we een vage reflectie over dat in Amsterdam wonen dan als queer persoon toch het leven makkelijker maakt, ook geen inzicht dat niet gewoon een tweetje of een gevoelige Instagram-caption had kunnen zijn. En zo weet hij, los van Amsterdam, zélf geen indruk te maken die niet gewoon erg eenzaam en leeg is, en krijg je GoodReads-reviews van Joan die schrijft dat Jonas Kooyman Jezus nodig heeft in zijn leven om zijn randstedelijke individualiteit tegen te gaan. Wat dacht je van gewoon even wat spontaniteit! Of gewoon even wat spontaniteit, live a little, stop met enkel en alleen een rol spelen, want je wordt duidelijk zelf zo naar ervan dat je je eigen tegenstrijdigheden niet meer kan verzoenen met elkaar.

Als hij meent wat hij schrijft, in ieder geval, want dat vraag ik me ook erg af. Ik snap dat in een burn-out een coherent verhaal schrijven erg lastig is, maar had iemand niet even één goed gesprek met hem erover kunnen hebben of zo?

[ro · Rating 2 out of 5]

Ik zou iedereen aanraden om de BoekenFM-aflevering te luisteren in plaats van dit boek: een uurtje en toch meer analyse en diepgang!

Link: https://open.spotify.com/episode/6jAk...

[Robert Lambregts · Rating 2 out of 5]

Wat een eerste wereldproblemen toch allemaal weer. Soms kwamen er wel geinige weetjes voorbij, maar het aantal 'eyeroll' momenten was niet te tellen. Meermaals dacht ik, wat ben ik toch blij dat dit niet mijn leven is. Authenticiteit is ver te zoeken en het komt op mij zo leeg en zinloos over om zo je leven in te vullen. bah bah. Ieder z'n ding hoor, maar ben blij dat ik hier niet bij hoor.

[Paula · Rating 3 out of 5]

Goede tijdschets van Amsterdam. Als je Havermelkelite en Schaamteloos Randstedelijk volgt, veel hetzelfde. Dit werkt voor mij beter in podcastvorm dan in een boek, maar als luisterboek ging het prima.

[Helena · Rating 3 out of 5]

3.5* 'Hoe kan een nieuwe generatie stedelingen -onder wie ik- die zo bezig is met het streven naar een smaakvol opwindend stadsleven, tegelijkertijd een monocultuur aanjagen?'

Mijn partner en ik bestelden onlangs een cappuccino op een terrasje in Gent. Bleek dat die standaard met havermelk werd geserveerd. Wij vonden dat grappig. Tijd dus voor 'De havermelkelite', een leuk tussendoortje waarin de jonge middenklasse op de korrel genomen wordt. Ik waardeerde vooral de stukken over de stad-in-de-stad, waarbij de beschrijving van de nieuwe yups vanuit een kritisch sociologisch oogpunt overschouwd wordt en de gevolgen van de verregaande gentrificatie worden geschetst.

[Siendevreese · Rating 3 out of 5]

Ik ga goe op het thema, maar de uitwerking was matig. De auteur maakt zelf deel uit van de havermelkelite en geeft dit ook toe, maar vervalt snel in zelfverheerlijking. Hij herhaalt zichzelf vermoeiend veel en gebruikt excuses voor zijn gedrag waardoor hij niet tot een concreet besluit/ oplossing komt

[Valentijn Van Der Stap · Rating 4 out of 5]

Prima analyses, zet je wel aan het denken. Voor de gemiddelde lezer van het boek zal er niet zo heel veel nieuws in staan. Het laatste hoofdstuk vond ik het interessantste, had langer door mogen gaan.

[Kirsten Gorter · Rating 3 out of 5]

Als je fan bent van de podcast (en het andere werk) van Jonas is dit zeker leuk om te lezen. Prettige schrijfstijl, goede inzichten en herkenbare dingen. Leuke tips ook op het einde.

[Chantal · Rating 4 out of 5]

Gelukkig maak ik mijn matcha lattes tegenwoordig zelf thuis.

[Dani Reijers · Rating 3 out of 5]

was prima, op een gegeven moment een beetje veel van hetzelfde, maar fijne bevestiging dat het altijd erger kan ❤️

[Lotte Meisters · Rating 3 out of 5]

Op zich een goed verhaal en zeer herkenbaar maar het einde en de aanbevelingen wat voor de hand liggend

[Wouter · Rating 4 out of 5]

Ik vond dit vooral interessant als autobiografisch verhaal van de auteur; Kooyman lijkt zich enerzijds fel te distantiëren van de havermelkelite om af en toe toch toe te geven dat hij onderdeel van die groep is, maar het voelt toch vooral alsof hij tussen alle humblebrags over het influencerbestaan door wil laten merken hoe ongemakkelijk hij zich voelt over zijn omstandigheden, ook al lijkt hij daar niet veel mee te doen. Dat is geen sneer naar Kooyman - zijn hele punt lijkt te zijn dat onderdeel worden van de havermelkelite bijna automatisch gaat, en dat weerstand bieden nauwelijks kan. Toch had ik graag meer kritische noten willen lezen over zijn eigen positionering ten opzichte van zijn onderzoeksgroep. Hoe dan ook erg interessant.