Անկեղծ լինեմ, սկզբի մի 50 էջից կիսատ թողեցի, պարզ ու հասարակ ոճի պատճառով:
Բայց մի երկու օր հետո որոշեցի ամեն դեպքում շանս տամ:
Ու հետաքրքիր, սահուն մի գիշերում կարդացի:
Սյուժեի մասով, միտքը լավն էր, բայց հերոսները շատ սառն էին: Մի տեսակ կյանք չկար:
Ես որ դետեկտիվներում ոչ մի անգամ հստակ համոզված չեմ լինում թե ով ա հանցագործը, էս դեպքում հենց սկզբից կասկածեցի ու մինչև վերջ մնացի իմ համոզմունքին և չսխալվեցի:
Եթե ինչ որ թույն գեղարվեստական ոճով, ինտրիգով ու զարգացող էմոցիոնալ բան եք սպասում էս գրքից ուրեմն ձեզ համար չի, բայց այնուամենայնիվ հետաքրքիր էր:
Գրքի վերաբերյալ սենց աժոտաժը հասկանում եմ, որովհետև իսկը դեռահասների ու սենց դպրոցականների համար ա:
Մի նիարդայնացնող բան կար որը հեղինակը շատ օգտագործեց:
Էդ երազների հաշվին ինտրիգ պահելը, հա մի անգամ, բայց ոչ ամեն իրադարձությունից առաջ:
Հեղինակի առաջին գիրքը չեմ կարդացել, ուստի համեմատելու բան չունեմ: Ամեն դեպքում՝ վատիկը չէր: