Ktoś tu przyjdzie. Sztuki teatralne

by Jon Fosse, Halina Thylwe (Translator), Elżbieta Frątczak-Nowotny (Translator)

Antologia ośmiu sztuk teatralnych noblisty pisanych w latach 1995-2000. Książkę uzupełnia mowa noblowska wygłoszona przez Jona Fossego oraz wstęp autorstwa Moniki Grossman-Kliber, która obok Elżbiety Frątczak-Nowotny oraz Haliny Thylwe dokonała przekładu dzieł na język polski. W tomie zawarto następujące sztuki: Imię (1995), Ktoś tu przyjdzie (1996), Dziecko (1997), Matka i dziecko (1997), Syn (1997), Noc śpiewa piosenki (1998), Letni dzień (1998), Odwiedziny (2000).

Urodzony w 1959 roku Jon Fosse jest powszechnie uważany za jednego z najważniejszych pisarzy naszych czasów. Przez niemal czterdzieści lat tworzył powieści, sztuki teatralne, wiersze, opowiadania, eseje i książki dla dzieci. Jego twórczość, wielokrotnie nagradzana, została przetłumaczona na ponad pięćdziesiąt języków, a sztuki były wystawione na świecie ponad tysiąc razy.

Genres: Plays

740 pages, Paperback

Published June 1, 2024

About the author

Jon Olav Fosse was born in Haugesund, Norway and currently lives in Bergen. He debuted in 1983 with the novel Raudt, svart (Red, black). His first play, Og aldri skal vi skiljast, was performed and published in 1994. Jon Fosse has written novels, short stories, poetry, children's books, essays and plays. His works have been translated into more than forty languages. He is widely considered as one of the world's greatest contemporary playwrights. Fosse was made a chevalier of the Ordre national du Mérite of France in 2007. Fosse also has been ranked number 83 on the list of the Top 100 living geniuses by The Daily Telegraph.

He was awarded The Nobel Prize in Literature 2023 "for his innovative plays and prose which give voice to the unsayable".

Since 2011, Fosse has been granted the Grotten, an honorary residence owned by the Norwegian state and located on the premises of the Royal Palace in the city centre of Oslo. The Grotten is given as a permanent residence to a person specifically bestowed this honour by the King of Norway for their contributions to Norwegian arts and culture.

Reviews

[Martyna Antonina]

Fosse swoim pisaniem zdaje się dążyć do czegoś, co, mimo prób zrozumiałej leksykalizacji, pozwala nazywać się tylko światłem. Choć światy, które tworzy cierpią na wieczną, bezsłoneczną jesień, a bohaterowie, którzy je zamieszkują nie potrafią ich oswoić, prześwituje – przez nie i przez nich – straszliwie niewymowna, ludzka do szpiku kości tęsknota za tym, co transcendentne i jednocześnie niezdolne do nazwania. Ludzie, o których pisze są uwikłani w samych siebie, bez określonego systemu komunikacji i (być może) bez chęci do jego powstania. Niebagatelną rolę przypisuje Fosse ciszy właśnie – utkanej z pauz, powtórzeń, speszeń, nieforemności materii słowa i krajobrazu, który jest tego wiecznym lustrem.

[Emocjonalna Ekshibicja · Rating 3 out of 5]

Fosse niewątpliwie jest reprezentantem ogromnej oryginalności w dramacie, forma którą wybiera (a więc minimum słów, maksimum ciszy) jest dość specyficzna dla gatunku, w którym tworzy. Czy do mnie to przemawia? Czasem tak, czasem nie. Obsesyjne milczenie i dumanie nad pewnymi tematami powtarzającymi się w sztukach, jest po prostu męczące.

Moje top trzy:
1. Ktoś tu przyjdzie
2. Noc śpiewa piosenki
3. Syn