به حق چیزهای ندیده: داستان‌واره‌هایی از اولین نویسنده پوچ‌گرای روس

by Daniil Kharms, بابک شهاب (-Translator)

Сборник ярчайшего представителя русского литературного авангарда XX века Даниила Хармса включает в себя почти всю его поэзию, прозаические, драматические произведения, трактаты и статьи, произведения для детей, а также письма, фрагменты записных книжек и дневника.
Внутри разделов соблюдается хронологический порядок.
Почти все тексты Хармса даны в его своеобразной орфографии и пунктуации. При этом издатели исходят из заявления Хармса о "поэтике "ошибки"": "На замечания: "Вы написали с ошибкой", отвечал: "Так всегда выглядит в моем написании"".

216 pages, Paperback

First published January 1, 2006

About the author

Daniil Ivanovich Yuvachev (Даниил Хармс) was born in St. Petersburg, into the family of Ivan Yuvachev, a well known member of the revolutionary group, The People's Will. By this time the elder Yuvachev had already been imprisoned for his involvement in subversive acts against the tsar Alexander III and had become a religious philosopher, acquaintance of Anton Chekhov during the latter's trip to Sakhalin.

Daniil invented the pseudonym Kharms while attending high school at the prestigious German "Peterschule". While at the Peterschule, he learned the rudiments of both English and German, and it may have been the English "harm" and "charm" that he incorporated into "Kharms". Throughout his career Kharms used variations on his name and the pseudonyms DanDan, Khorms, Charms, Shardam, and Kharms-Shardam, among others. It is rumored that he scribbled the name Kharms directly into his passport.

In 1924, he entered the Leningrad Electrotechnicum, from which he was expelled for "lack of activity in social activities". After his expulsion, he gave himself over entirely to literature. He joined the circle of Aleksandr Tufanov, a sound-poet, and follower of Velemir Khlebnikov's ideas of zaum (or trans-sense) poetry. He met the young poet Alexander Vvedensky at this time, and the two became close friends and inseparable collaborators.

In 1927, the Association of Writers of Children's Literature was formed, and Kharms was invited to be a member. From 1928 until 1941, Kharms continually produced children's works and had a great success.

In 1928, Daniil Kharms founded the avant-garde collective OBERIU, or Union of Real Art. He embraced the new movements of Russian Futurism laid out by his idols, Khlebnikov, Kazimir Malevich, and Igor Terentiev, among others. Their ideas served as a springboard. His aesthetic centered around a belief in the autonomy of art from real world rules and logic, and the intrinsic meaning to be found in objects and words outside of their practical function.

By the late 1920s, his antirational verse, nonlinear theatrical performances, and public displays of decadent and illogical behavior earned Kharms — who always dressed like an English dandy with a calabash pipe — the reputation of being a talented but highly eccentric “fool” or “crazy-man” in Leningrad cultural circles.

Even then, in the late 20s, despite rising criticism of the OBERIU performances and diatribes against the avant-garde in the press, Kharms nurtured a fantasy of uniting the progressive artists and writers of the time (Malevich, Filonov, Terentiev, Vladimir Mayakovsky, Kaverin, Zamyatin) with leading Russian Formalist critics (Tynianov, Shklovsky, Eikhenbaum, Ginzburg, etc.,) and a younger generation of writers (all from the OBERIU crowd—Alexander Vvedensky, Konstantin Vaginov, Nikolai Zabolotsky, Igor Bakhterev), to form a cohesive cultural movement of Left Art. Needless to say it didn't happen that way.

Kharms was arrested in 1931 together with Vvedensky, Tufanov and some other writers, and was in exile from his hometown (forced to live in the city of Kursk) for most of a year. He was arrested as a member of "a group of anti-Soviet children's writers", and some of his works were used as an evidence. Soviet authorities, having become increasingly hostile toward the avant-garde in general, deemed Kharms’ writing for children anti-Soviet because of its absurd logic and its refusal to instill materialist and social Soviet values.

He continued to write for children's magazines when he returned from exile, though his name would appear in the credits less often. His plans for more performances and plays were curtailed, the OBERIU disbanded, and Kharms receded into a very private writing life. He wrote for the desk drawer, for his wife, Marina Malich, and for a small group of friends, the “

Reviews

[Maziyar Yf]

کتاب به حق چیزهای ندیده یکی از عجیب ترین کتابهایی است که یک خواننده میتواند بخواند. این کتاب که مجموعهای از داستانهای بسیار کوتاه یا داستانواره ها از دانیل خارمس، نویسندهی پوچگرای روسی است، خواننده را به دنیایی می برد که در آن خبری از علت، منطق، شخصیت پردازی، پایان بندیِ مرسوم و هیچ چیز نرمال و عادی نیست.
خارمس ، موقعیت هایی به ظاهر عادی را چنان به تصویر کشیده که پوچیِ محض را به یاد می آورد. شخصیتهای او اغلب ، بی هدف و درمانده اند، گویی در جهانی زندگی میکنند که قوانینِ عقل سلیم در آن کاملاً از کار افتاده و مرگ و زندگی، یک اتفاقِ کسالت آور ، تکراری و معمولی است .
مهمترین ویژگی این کتاب را باید طنز سیاه آن دانست. جملات خارمس کوتاه و بریده است و هیچ توضیح اضافه ای درباره شخصیتها یا مکان نمی دهد. او با لحنی کاملاً رسمی، سرد و گزارشی، فاجعه بارترین وقایع را روایت میکند، مثلاً قتلِ یک شخصیت را به گونه ای می گوید که انگار دارد آب وهوای روز را میخواند. این تضاد میان لحنِ خشکِ و بی تفاوت و گزارش گونه و داستان های کاملاً دیوانه وار، شاید یکی از تکنیکهای طنز اوست که خواننده را در یک دوگانگیِ میان خنده و وحشت گیر می اندازد .
خارمس داستانهایی روایت می کند که هیچ علت و معلولی در آنها نیست ، شخصیتها بی منطقترین کارها را انجام میدهند و هیچکس برای کاری که میکند، دلیلی ندارد. بسیاری از داستانها ناگهان و در میانِ راه تمام میشوند، انگار که حوصله نویسنده ناگهان سر آمده و ترجیح داده نوشتن را قطع کند ، شاید این هم روش خارمس باشد که داستان او قرار نیست به جایی برسد یا پیامی اخلاقی داشته باشد .
به حق چیزهای ندیده را احتمالا نمی توان با هیچ کتاب دیگری مقایسه کرد ، او دنیایی آفرید که گویی نه گذشته ای دارد و نه آینده ای . فقط باید ایستاد و به پوچی وحشتناک آن نگاه کرد .

[Reza Tbrz]

خواندن این کتاب برای من تجربه‌ای بود بین حیرت، سردرگمی و گاهی حتی بی‌حوصلگی. این کتاب چیزی بود فراتر از تفاوت: مجموعه‌ای از روایت‌های کوتاه، گاه بی‌منطق، گاه بی‌نتیجه، و اغلب بی‌معنا .
نمی‌دانم مشکل از سطح سواد من بود یا از ذاتِ متن. شاید هر دو. خارمس نویسنده‌ای‌ست که منطق را عمداً کنار می‌گذارد، با ساختارهای روایی بازی می‌کند، و خواننده را در جهانی رها می‌کند که در آن علت و معلول، شخصیت‌پردازی، و حتی زبان، گاه بی‌ثبات و بی‌هدف‌اند. این سبک، که به ادبیات پوچ و آوانگارد نزدیک است، برای من بیشتر گیج‌کننده بود تا لذت‌بخش
با این حال، نمی‌توان انکار کرد که در پسِ این بی‌منطقی، نوعی اعتراض به نظم تحمیلی، به سانسور، و به واقعیتِ تلخِ زمانه‌ی نویسنده نهفته است. شاید اگر با زمینه‌ی تاریخی و فلسفی آثار خارمس آشنا بودم، بیشتر از دو ستاره به این کتاب می‌دادم. اما در وضعیت فعلی، تجربه‌ی من بیشتر شبیه به تماشای یک نمایش سوررئال بود که نه داستان داشت، نه پایان، و نه حتی نقطه‌ی شروع مشخص.
اگر به دنبال معنا، روایت منسجم، یا شخصیت‌های قابل‌درک هستید، این کتاب احتمالاً شما را ناامید خواهد کرد. اما اگر به دنبال تجربه‌ای هستید که منطق را به چالش بکشد و شما را در مرز بین شوخی و کابوس رها کند، شاید خارمس همان نویسنده‌ای باشد که باید بخوانید.

[Maryna Ponomaryova]

Щоденники, листи, твори для дітей, повість Старуха (завжди харашо), твори для дорослих, твори незрозуміло для кого, трактати, п’єси. Хармс або псих, або геній, а скоріш за все, щось посередині. Люблю.

[Ali Kabiri]

خارمس

خوانندگان عزیز
بعضی از انسان‌ها از ناکجاآباد در لمحه‌ای سر می‌رسند و نیامده به ناکجاآباد خودشان می‌روند. چیز کمی از فرهنگ به آن‌ها می‌رسد و در بافت تاریخی نمی‌توان حضور آنان را توضیح داد، بیگانه‌هایی‌اند میان قبل و بعد. و اگر این انسان نویسنده‌ی صادقی باشد آثارش هم به همین سرنوشت و اثر دچار می‌شود.
من خارمس را دوست دارم.
فرض کنیم انسانی به همه چیز از فاصله‌ای زیباشناسانه نگاه می‌کند، از قضا داستان می‌نویسد و شعر می‌گوید. به روایت از فاصله زیباشناسانه نگاه می‌کند، به کاراکترها هم همین‌طور. شاید به عقلانیت و هر عنصری که می‌توان در ذهن نویسنده به آن اشاره کرد دارای یک فاصله‌ی زیباشناسانه است. خارمس خود را در خلاء زیباشناسانه قرار می‌دهد و همین باعث پوچی و بیگانگی او از همه چیز می‌شود. طبیعی است که فرم قدرتمندترین حضور را دارد، این را از مربعی بپرسید که از دهان پیرمردی در حال مرگ بیرون آمد.

[Vida Eslami]

داستان هایی کوتاه
که احتمالا خیلی هاش رو یا درک نمیکنیم یا درست درک نمیکنیم!
یکی از کتاب هایی که با کمتر از ۱۰ خط هم میتونه کاری کنه خیلی عمیق برید توی فکر

[Hesam Mousavi]

عجیب بود
درعین زیبایی گیج کننده بود
درعین پوچ بودن پر محتوا
عجیب بود
عجیب...