Poolreiziger: De ontdekking van mijn bipolaire stoornis

by Mike Boddé

In 2010 verscheen Pil, waarin cabaretier Mike Boddé openhartig vertelde over de depressie die hem begin jaren negentig over­viel en hoe humor en de farmaceutische industrie hem uiteinde­lijk door deze gitzwarte periode heen hielpen.
Door schade en schande ontdekte Boddé echter dat het verhaal van zijn bestseller inmiddels achterhaald is. In dit nieuwe boek doet hij op een indringende manier verslag van de achtbaan waarin hij te­rechtkwam toen hij te horen kreeg dat alles in zijn hoofd net even anders blijkt te zitten.


Een eerlijk verhaal doorspekt met schaamte, woede en radeloosheid, maar zeker ook met humor.

150 pages, Kindle Edition

Published July 2, 2024

Reviews

[Thera · Rating 3 out of 5]

Knap hoe Mike de grilligheid van zijn bipolariteit weet uit te drukken in dit boek. In bijvoorbeeld een mix van de meest vreemde gedichten en rake poëzie. Beschrijvingen met rauwe humor, cynisme en vol van beeldspraak. Ik geef het een gemiddelde drie sterrenscore, omdat er ook wat meningen over behandelingen in staan, die voor Mike ongetwijfeld enorm waar waren in zijn situatie, maar voor anderen wellicht niet helpen. Zelf werkzaam in de hoog complexe (s)GGZ vind ik dat wat spannend. Hij oefent hiermee invloed uit, waar ik persoonlijk heel wat voorzichtiger zou zijn geweest.

Quote: ‘Rijmt het niet, dan botst het wel.’

[Loes Lammertink · Rating 4 out of 5]

‘Ik ben een los mens’. Erg herkenbaar. Een mooi boek, met veel zelfspot en grappige gedichtjes (al heb ik die af en toe wel geskipt). Als je constant woekert tussen de ene pool en de andere pool, tussen hoog en tussen laag, tussen duisterheid en lichtvoetigheid ben je nooit echt stabiel en verandert je perspectief op jezelf en op de wereld continu. Omdat je identiteit steeds wisselt is de enige zekerheid, de zekerheid dat je eigenlijk niet op je hoofd kunt vertrouwen. Boddé geeft woorden aan de chaos in het bipolaire hoofd. En dit boek bevestigt nogmaals: doe mij maar een lekker saai leven, want mijn hoofd danst al genoeg op en neer :) maar dat zijn dan weer mijn eigen woorden.

[Cees Oomens · Rating 4 out of 5]

Ik weet niet zo goed wat ik van dit boekje moet denken. Ik heb het in één adem uitgelezen, want het leest als een cabaretvoorstelling, doorspekt met ironie, metaforen, directe (soms harde) grappen, met tussendoor gedichten (liedjes?), terwijl er een zeer ernstig onderwerp wordt behandeld: “wat betekent het om een bipolaire stoornis te hebben, die ook nog eens 30 jaar op de verkeerde manier gediagnosticeerd en behandeld is?”. In 2010 schreef Mike Boddé “Pil” een boek over zijn depressies en hoe hij die dacht overwonnen te hebben. Pas in 2019 kreeg hij de “juiste” diagnose dat hij een bipolaire stoornis, type 2 heeft. Hij is “Manisch Depressief”. Type 2 betekent dat zijn uitersten in deze minder heftig zijn dan bij type 1. Hij krijgt nu de juiste behandeling en vond het nodig een aantal dingen recht te zetten uit zijn boekje “Pil” die niet kloppen. Wat blijft hangen is een voorstelling van wat het is om chaos in je hoofd te hebben en hoe bipolariteit je onberekenbaar maakt en daarom heel moeilijk voor jezelf, je naasten en je omgeving. Wat mij verbijstert is dat het zo lang geduurd heeft om de diagnose bipolair te stellen, terwijl hij toch al vanaf vrij jonge leeftijd onder behandeling was van deskundigen. Die verbijstering wordt compleet als hij een lange lijst opsomt van bekende mensen die bipolair waren. Als dat bekend is zou je toch verwachten dat iemand eerder op dit idee kwam. Misschien komt dat omdat zijn manische en depressieve periodes niet zo extreem waren dat het tot absurd abnormaal gedrag leidde?
Ik vind het een leerzaam boekje en al klink het vreemd bij dit beladen onderwerp prettig om te lezen, omdat het veel humor en zelfspot bevat.

[Tanja DGS · Rating 4 out of 5]

Vooral om de eerste helft erg gelachen. Tweede helft was minder maar toch erg de moeite waard, dit inkijkje in het hoofd van deze geestige originele getalenteerde man met een bipolaire stoornis.

[John Tetteroo · Rating 2 out of 5]

Het beste bewijs dat Mike Boddé hypomaan bipolair is, is dit boekje. Het leest alsof het in een manische periode is neergeschreven en halverwege gaat de kracht dan ook van het verhaal af. Mike deelt enthousiast de ontdekking van zijn nieuwste diagnose en het laatste wondermiddel dat hem beter doet voelen. En ontkracht alles weer naar het einde van het boekje, om in een naschrift ook het laatste medicijn weer als een teleurstelling naast de andere onwerkzame middelen te zetten.

Ik heb medelijden met Mike dat hij al zoveel jaren kampt met een aandoening die hem de levensvreugde ontneemt en hem een moeilijk mens maakt voor zijn directe omgeving. Helaas heeft niemand ingegrepen toen hij deze eruptie op papier gekladderd had. Het is niet grappig, het biedt geen inzicht, het leidt nergens naartoe en gaat na een krachtig begin (fanfare) uit als een nachtkaars (zoom in op een langzaam induttende dronkaard die nog wat onsamenhangend mompelt).

Het is niet verbazingwekkend dat dit werkje al in het jaar van uitkomen in de minibieb belandde. Op zijn best is het een deprimerend relaas van de voortgaande en ongelijke strijd die Mike Boddé voert tegen zijn ziekte. Ik wens de man en zijn omgeving voorwaar wat meer rust en vreugde toe en vooral een uitgever die iets kritischer is op het materiaal dat in het boek belandt. Dit boekje kun je het beste links laten liggen. Mike heeft veel beter werk geleverd en doet dat in de toekomst hopelijk weer. Twee sterren gegeven uit compassie, volgende keer beter Mike!

[Christe · Rating 3 out of 5]

Valt wel een beetje tegen na de vorige. Hoewel ik van mening blijf dat het mega belangrijk is om zulke onderwerpen te bespreken en het taboe rondom mentale ziekte te doorbreken.
Het leest heel fijn, met de nodige zelfspot, grappen en gedichten. Hij laat ook zien dat niet alleen somatische ziektes complex zijn en aandacht en een goede behandeling even belangrijk zijn bij mentale stoornissen.

“en toch,
Toch hef ik graag het glas
Op de lul die ik ben
En de lul die ik was”

Hij slaat ook echt de spijker op z’n kop:

“Waarom ben je meteen antisemitisch als je het beleid van de Israëlische regering bekritiseert?
Waarom ben je niet antikaukasisch als je het Nederlandse beleid bekritiseert?”

[Roy · Rating 2 out of 5]

Ik las het boek werkgerelateerd. Ik word er altijd blij van als mensen het aandurven om psychiatrische kwetsbaarheden bespreekbaar te maken. Maar dit boek vond ik best hard werken. Misschien scheelt het als je liefhebber bent van Boddé of hem op zijn minst kent. Ik kende hem niet. Indrukwekkende staat van dienst wel!

Het boek is chaotisch, wat prima is. Maar de 10 pogingen tot humor per bladzijde zijn best wel vermoeiend.

Op pagina 2 staat dat Boddé nooit een dagboek heeft gehad. Misschien wel een idee om te doen.

[Barbara Bruin · Rating 5 out of 5]

Hartverscheurend en zo grappig tegelijk. Een eerlijk boek over zijn bipolariteit. Een taalvirtuoos die Mike Boddé.

[Michelle Berghoef · Rating 3 out of 5]

En opnieuw raakt ie de juiste snaar

[Yara · Rating 3 out of 5]

Mijn moeder heeft me dit boek uitgeleend. Ik heb Pil niet gelezen en wist verder vrijwel niks over Mike Boddé, dus ik had geen idee wat ik moest verwachten.
Aan de ene kant ben ik enorm geraakt door sommige passages in dit boek. Het biedt troost, herkenning en erkenning. Je bent niet alleen en je bent nooit de eerste die iets overkomt. Ik heb richting het einde ook zeker wat tranen gelaten. Zijn stoornis en zijn ervaringen daarmee zijn onderwerpen die dicht bij mij liggen. Zijn eerlijkheid raakte me.
Daar staat tegenover dat ik zijn schrijfstijl niet zo goed kan hebben. Hij grapt veel, maar de humor slaat bij mij niet zo goed aan. Hij doet net iets te hard zijn best om grappig te zijn naar mijn smaak. Bovendien zijn veel van zijn grappen een poging om maar lekker controversieel te zijn en een beetje tegen de "woke" beweging in te gaan. Dat kan ik prima hebben, maar dan wel met een beetje onderbouwing. Dit voelde meer als tegendraads zijn puur om het tegendraads zijn en daar hou ik niet zo van. Vandaar dus de drie sterren in plaats van vier of vijf.