What do you think?
Rate this book
The Confession of Augustine
This remarkable posthumous work by one of the leading philosophers of the twentieth century engages Augustine's Confessions , one of the major canonical works of world literature and the very paradigm of autobiography as a definable genre of writing. Lyotard approaches his subject by returning to his earliest phenomenological training, rearticulating Augustine's sensory universe from a vantage point imaginarily inside the confessant's world, a vantage point that reveals the intense point of conjuncture between the sensual and the spiritual, the erotic world and the mystical, being and appearance, sin and salvation. Lyotard reveals the very origins of phenomenology in Augustine's narrative, and in so doing also shows the origins of semiotics to lie there (in the explication of the Augustinian heavens as skin, as veil, as vellum). Lyotard's explication of Augustine is also a final survey of the entirety of the philosophical enterprise, a philosopher's profound reflections on the very basis of philosophy. He sees the Confessions as a major source of the Western—and decidedly modern—determination of the self and of its normativity, the point of departure for all reflection and the condition of possibility of all experience. Lyotard suggests that Augustine's "I," Descartes's "cogito," and Husserl's "transcendental ego" in essence or structurally say the same thing. Lyotard aims at no simple ascription of Augustine's position. Instead, his text centers on what he takes to be Augustine's central the repeated avowal of an essential uncertainty concerning the status of the faith confessed, of being in a sense already too late, of a difficulty in being no longer of this world while being in it all the same. Far from offering the foundation of all subsequent journeys to selfhood, Lyotard sees the Confessions as many evocations of a certain loss of self, of a temporality that is not given or recuperated all at once—or once and for all—but that time and again is lost or forgotten.
131 pages, Paperback
First published January 1, 1998
About the author
Jean-François Lyotard
126 books367 followersJean-François Lyotard (DrE, Literature, University of Paris X, 1971) was a French philosopher and literary theorist. He is well-known for his articulation of postmodernism after the late 1970s and for his analysis of the impact of postmodernity on the human condition.
He went to primary school at the Paris Lycées Buffon and Louis-le-Grand and later began studying philosophy at the Sorbonne. After graduation, in 1950, he took a position teaching philosophy in Constantine in French East Algeria. He married twice: in 1948 to Andrée May, with whom he had two daughters, and for a second time in 1993 to the mother of his son, who was born in 1986.
He went to primary school at the Paris Lycées Buffon and Louis-le-Grand and later began studying philosophy at the Sorbonne. After graduation, in 1950, he took a position teaching philosophy in Constantine in French East Algeria. He married twice: in 1948 to Andrée May, with whom he had two daughters, and for a second time in 1993 to the mother of his son, who was born in 1986.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
Read
April 27, 2016What a shame he didn't live to finish it. I should really quit smoking.
July 3, 2026
Me encanta cuando me encuentro con este tipo de ensayo, que aspira a lo pequeño y se abre a lo general, 160 páginas sobre las Confesiones que funcionan a la vez como una coda sobre fenomenología vista desde la perspectiva de Lyotard, como una exégesis de San Agustín (en la que no sabes cuál de las dos voces hablan) y un ensayo sobre el tiempo y la finitud que, irónicamente, queda inconcluso por la muerte de Lyotard.
Es por ello que tiene una estructura fragmentaria pero no carece precisamente de unidad, el ensayo está armado en torno a una serie de ideas que se despliegan con todo el sentido, empezando por el yo agustiniano formado de un alma-carne que habla (¿Desde dónde?) y dice confesar, pasando por todos los pliegues de esa confesión hasta llegar al Tú divino al que habla el texto que se revela como verdadero autor.
Hay aquí una culminación de muchas de las ideas de 'Discurso, Figura' sobre la posibilidad del texto y su sginificación, pero también hay una explicación fenomenal sobre la obra de Agustín y sobre la mecánica textual desplegada en el acto de contarse la vida a uno mismo y aprehender a través de ese relato la forma temporal que ha marcado la modernidad.
Es por ello que tiene una estructura fragmentaria pero no carece precisamente de unidad, el ensayo está armado en torno a una serie de ideas que se despliegan con todo el sentido, empezando por el yo agustiniano formado de un alma-carne que habla (¿Desde dónde?) y dice confesar, pasando por todos los pliegues de esa confesión hasta llegar al Tú divino al que habla el texto que se revela como verdadero autor.
Hay aquí una culminación de muchas de las ideas de 'Discurso, Figura' sobre la posibilidad del texto y su sginificación, pero también hay una explicación fenomenal sobre la obra de Agustín y sobre la mecánica textual desplegada en el acto de contarse la vida a uno mismo y aprehender a través de ese relato la forma temporal que ha marcado la modernidad.
April 13, 2026
lastig te volgen
wel goede vertaling
Niet echt geschikt voor gebruik voor mijn belijdenis.
De Belijdenissen
Augustinus’ bekendste werk is de Confessiones, de Belijdenissen. Augustinus vond dat belijden en lofprijzing samen op kunnen gaan (confessio heeft in het Latijn twee betekenissen: ‘belijdenis’ en ‘lofprijzing’). In het boek wisselen de lof op God en bekentenissen, in de zin van ontboezemingen, elkaar af. Het is een indrukwekkend getuigenis van een door God gegrepen ziel. Lof op Gods barmhartigheid, tranen om de zonde, zo zou je in navolging van de theoloog Noordmans de Belijdenissen kunnen kenschetsen [1]. Augustinus heeft zowel de zonde als de genade diep gepeild. Daarom zijn Augustinus woorden nooit goedkoop. De Belijdenissen schijnt een van de best verkochte boeken te zijn, na de Schrift zelf. Dat komt omdat Augustinus de harten van zijn lezers weet te raken door herkenbare, persoonlijke en zelfs intieme ontboezemingen [2].
Augustinus schreef de Belijdenissen na zijn bekering, toen hij een paar jaar bisschop van Hippo was [3]. Hij wilde inzicht (in zijn eigen leven) en onderricht (in de Heilige Schrift) geven. Er zijn diverse verklaringen met betrekking tot de reden waarom Augustinus dit werk schreef. Als bisschop genoot hij waarschijnlijk grote bekendheid. Waarschijnlijk waren velen geïnteresseerd in zijn leven en verleden. Hij schreef dit boek, niet met de bedoeling zichzelf de hemel in te prijzen, maar ‘om den onmatigen lof, dien men hem toezwaaide, af te wijzen’ [4] en hen vervolgens op God te wijzen.
Een andere verklaring is dat Paulinus van Nola, een Italiaanse bisschop en schrijver, graag meer over Augustinus wilde weten. Andere kenners houden het erop dat het geschrift vooral gericht is tegen de donatisten. Deze Noord-Afrikaanse sekte deed er alles aan om Augustinus zwart te maken. Zo beweerden ze dat zijn verleden zondiger was dan Augustinus deed voorkomen en beschuldigden ze hem ervan nog steeds een aanhanger te zijn van het manicheïsme. Augustinus verzet zich daar tegen en bestrijdt hen in de Belijdenissen te vuur en te zwaard.
Vorm
De Belijdenissen is in feite de eerste westerse autobiografie [5]. In het werk daalt Augustinus diep in zichzelf af. Augustinus richt zich in de eerste plaats tot God, als ware Hij zijn eerste lezer. Het boek begint dan ook met: ‘Groot zijt gij, Heer, en ten zeerste lovenswaardig.’ [6] ‘In de Belijdenissen is er geen bladzijde waar God niet duidelijk als de aangesproken aanwezig is.’ [7]
De Belijdenissen is geen egodocument avant la lettre. Augustinus doet zich in Belijdenissen niet mooier voor. Hij wil zijn lezer inwijden in het karakter van de zonde, in de onrust die een mens van nature met zich meedraagt, maar vooral in de vrijmachtige genade van God. In een brief aan een zekere Darius beveelt Augustinus kennis te nemen van zijn Belijdenissen. Niet met het doel om vervolgens tegen Augustinus op te kijken, maar ‘zie wat ik geweest ben in mijzelf’. Hij vervolgt: ‘Prijs niet mij, want Hij [God] heeft ons gemaakt en niet wij; wij hadden ons verdorven, maar Hij die ons gemaakt heeft, heeft ons hersteld.’ [8]
Inhoud van de Belijdenissen
De Belijdenissen bestaan uit 13 boeken: de eerste tien gaan over het leven van Augustinus, in de laatste drie staat de Heilige Schrift centraal. Om specifieker te zijn: de Schepping zoals beschreven in de eerste twee hoofdstukken van Genesis. Wijdeveld merkt op dat in het eerste deel vooral Augustinus’ morele ontoereikendheid centraal staat en dat in het tweede deel de nadruk valt op Augustinus’ intellectuele betrekkelijkheid. Oftewel, als hij in de spiegel kijkt, valt hij zichzelf tegen; als hij in Gods spiegel kijkt, namelijk de Schepping, geeft Hij zich over aan Gods grootheid en majesteit. Ik heb, zo schrijft Augustinus, vooral willen benadrukken dat het Gods genade is die een mens tot het geloof bekeert. [9]
Centrale thematiek
De Belijdenissen is een toegankelijk boek. Verhalend, soms anekdotisch, dan weer spitsvondig of meditatief. ‘Het lezen en volgen van [Augustinus’] gedachten is nooit tevergeefs. Men moge het met hem eens zijn of niet, hij heeft altijd en in ieder woord iets te zeggen.’ [10]
Het is enigszins gewaagd om van een centrale thematiek te spreken – in de Belijdenissen passeren allerlei onderwerpen de revue. De Belijdenissen beginnen en eindigen met de rust – die alleen in God is te vinden. Ik zou dat toch als de centrale thematiek willen aanmerken. Zijn zoektocht naar het ware, goede en schone mondt uiteindelijk uit bij God. Alleen in God is de ware rust te vinden. Dat ligt opgesloten in het overbekende ‘Onrustig is ons hart, tot het rust vindt in U’ [11]. Minder bekend is overigens het zinnetje wat hieraan vooraf gaat: ‘Want Gij hebt ons geschapen tot U.’ Dat is altijd de richting bij Augustinus. Door God, tot God. De Belijdenissen eindigen met de eeuwige rust, de ‘zevende dag zonder avond’ [12]. Over God zegt Augustinus dan prachtig: ‘Gij zijt altijd rustig, omdat Gij zelf Uw rust zijt.’ Die rust, daar kunnen wij deel aan krijgen, mits het ‘aan u (…) gevraagd wordt [en] in U (…) gezocht wordt’. [13]
wel goede vertaling
Niet echt geschikt voor gebruik voor mijn belijdenis.
De Belijdenissen
Augustinus’ bekendste werk is de Confessiones, de Belijdenissen. Augustinus vond dat belijden en lofprijzing samen op kunnen gaan (confessio heeft in het Latijn twee betekenissen: ‘belijdenis’ en ‘lofprijzing’). In het boek wisselen de lof op God en bekentenissen, in de zin van ontboezemingen, elkaar af. Het is een indrukwekkend getuigenis van een door God gegrepen ziel. Lof op Gods barmhartigheid, tranen om de zonde, zo zou je in navolging van de theoloog Noordmans de Belijdenissen kunnen kenschetsen [1]. Augustinus heeft zowel de zonde als de genade diep gepeild. Daarom zijn Augustinus woorden nooit goedkoop. De Belijdenissen schijnt een van de best verkochte boeken te zijn, na de Schrift zelf. Dat komt omdat Augustinus de harten van zijn lezers weet te raken door herkenbare, persoonlijke en zelfs intieme ontboezemingen [2].
Augustinus schreef de Belijdenissen na zijn bekering, toen hij een paar jaar bisschop van Hippo was [3]. Hij wilde inzicht (in zijn eigen leven) en onderricht (in de Heilige Schrift) geven. Er zijn diverse verklaringen met betrekking tot de reden waarom Augustinus dit werk schreef. Als bisschop genoot hij waarschijnlijk grote bekendheid. Waarschijnlijk waren velen geïnteresseerd in zijn leven en verleden. Hij schreef dit boek, niet met de bedoeling zichzelf de hemel in te prijzen, maar ‘om den onmatigen lof, dien men hem toezwaaide, af te wijzen’ [4] en hen vervolgens op God te wijzen.
Een andere verklaring is dat Paulinus van Nola, een Italiaanse bisschop en schrijver, graag meer over Augustinus wilde weten. Andere kenners houden het erop dat het geschrift vooral gericht is tegen de donatisten. Deze Noord-Afrikaanse sekte deed er alles aan om Augustinus zwart te maken. Zo beweerden ze dat zijn verleden zondiger was dan Augustinus deed voorkomen en beschuldigden ze hem ervan nog steeds een aanhanger te zijn van het manicheïsme. Augustinus verzet zich daar tegen en bestrijdt hen in de Belijdenissen te vuur en te zwaard.
Vorm
De Belijdenissen is in feite de eerste westerse autobiografie [5]. In het werk daalt Augustinus diep in zichzelf af. Augustinus richt zich in de eerste plaats tot God, als ware Hij zijn eerste lezer. Het boek begint dan ook met: ‘Groot zijt gij, Heer, en ten zeerste lovenswaardig.’ [6] ‘In de Belijdenissen is er geen bladzijde waar God niet duidelijk als de aangesproken aanwezig is.’ [7]
De Belijdenissen is geen egodocument avant la lettre. Augustinus doet zich in Belijdenissen niet mooier voor. Hij wil zijn lezer inwijden in het karakter van de zonde, in de onrust die een mens van nature met zich meedraagt, maar vooral in de vrijmachtige genade van God. In een brief aan een zekere Darius beveelt Augustinus kennis te nemen van zijn Belijdenissen. Niet met het doel om vervolgens tegen Augustinus op te kijken, maar ‘zie wat ik geweest ben in mijzelf’. Hij vervolgt: ‘Prijs niet mij, want Hij [God] heeft ons gemaakt en niet wij; wij hadden ons verdorven, maar Hij die ons gemaakt heeft, heeft ons hersteld.’ [8]
Inhoud van de Belijdenissen
De Belijdenissen bestaan uit 13 boeken: de eerste tien gaan over het leven van Augustinus, in de laatste drie staat de Heilige Schrift centraal. Om specifieker te zijn: de Schepping zoals beschreven in de eerste twee hoofdstukken van Genesis. Wijdeveld merkt op dat in het eerste deel vooral Augustinus’ morele ontoereikendheid centraal staat en dat in het tweede deel de nadruk valt op Augustinus’ intellectuele betrekkelijkheid. Oftewel, als hij in de spiegel kijkt, valt hij zichzelf tegen; als hij in Gods spiegel kijkt, namelijk de Schepping, geeft Hij zich over aan Gods grootheid en majesteit. Ik heb, zo schrijft Augustinus, vooral willen benadrukken dat het Gods genade is die een mens tot het geloof bekeert. [9]
Centrale thematiek
De Belijdenissen is een toegankelijk boek. Verhalend, soms anekdotisch, dan weer spitsvondig of meditatief. ‘Het lezen en volgen van [Augustinus’] gedachten is nooit tevergeefs. Men moge het met hem eens zijn of niet, hij heeft altijd en in ieder woord iets te zeggen.’ [10]
Het is enigszins gewaagd om van een centrale thematiek te spreken – in de Belijdenissen passeren allerlei onderwerpen de revue. De Belijdenissen beginnen en eindigen met de rust – die alleen in God is te vinden. Ik zou dat toch als de centrale thematiek willen aanmerken. Zijn zoektocht naar het ware, goede en schone mondt uiteindelijk uit bij God. Alleen in God is de ware rust te vinden. Dat ligt opgesloten in het overbekende ‘Onrustig is ons hart, tot het rust vindt in U’ [11]. Minder bekend is overigens het zinnetje wat hieraan vooraf gaat: ‘Want Gij hebt ons geschapen tot U.’ Dat is altijd de richting bij Augustinus. Door God, tot God. De Belijdenissen eindigen met de eeuwige rust, de ‘zevende dag zonder avond’ [12]. Over God zegt Augustinus dan prachtig: ‘Gij zijt altijd rustig, omdat Gij zelf Uw rust zijt.’ Die rust, daar kunnen wij deel aan krijgen, mits het ‘aan u (…) gevraagd wordt [en] in U (…) gezocht wordt’. [13]
September 29, 2026
For such a small book, this one took me YEARS to finish! The writing is dense and so abstract it almost does not make any sense? It is Lyotard's personal reflections on Augustine's Confessions, and it is written as a conversation, but between WHOM? Sometimes it seems like Lyotard is talking to God *about* Augustine's writings, but other times maybe he is in dialogue with Augustine himself, or Augustine's narrative, or maybe Augustine is in conversation with Lyotard?
There were, however, a couple of passages that were both beautiful and made sense. The one on Angles and the one on Sin were particularly lovely.
Here are a couple of snippets. I do have to say: don't expect the whole book to be like this! These are, in my opinion, some of the more coherent passages.
"But the confessant who is writing here is not a philosopher. A creature at work, working for its conversion, one who does not stop turning toward the true light, so fearful is it of falling into delusion, into hallucination--a creature laments the anxiety of being abandoned to the night. Temporality blows death over things and signs. Wave of nothing breaking over wave of nothing." (45)
"The angelic beings have no need, like us, to gaze up at the enigmas of this firmament, and by reading to attain the knowledge of thy Word. For they always behold thy face, and there do they read, without any syllables measurable by time, what the meaning is of thy eternal will. O marvel, wonderful act of reading, without mediation. The very thought of the author, in pure love. Lectio, electio, dilectio: they are forever reading, and that never passes away which they read. They read the immutable--can one call this reading?--in an immutable way. Is it not said of a lover that he "reads" the emotion that moves across the face of his beloved? Similarly, it suffices for the angels to behold thy face to understand it. It conceals nothing within itself, nor anything that will change. A presence of which we have no idea, an infinite ocean of light without shadow. The book of the angels is never closed, nor is their scroll folded up since seeing thyself art this unto them, yea, thou art so eternally." (41-42)
"To confess in writing, through writing, to write out sin and obedience instead of confiding them to the inclined, immediate ear of the authorized priest or of the community living under the law: how does the confession of wrong and the request for forgiveness merit credence if their formulation has called for negotiation with language, bargaining--little matters whether it be long or short: whatever, it is treacherous and perverse--with the already said from which the written word ensues?
As soon as terror, love, that is, prayer have been brought under the written word, we sense that they have been affected. All the more so if the tones that the orant, the confessant presses upon his or her writing endeavor to be equal to the cries of the supplicants, the sighs that delay the inadmissible, each choking of shame, the guttural timbres that clothe self-hatred and self-indulgence. Never as much, perhaps, as in confession does the art of writing appear more out of place, more sham, more astray. One waits for panting words, hot off the breath, almost disgusting in pitch. Sin must be vomited out in spasms. Its confession will be seen as genuine only insofar as it is irrepressible, as if confession in itself was already due to the grace of the power it invokes, making the sinner unable to keep within his or her ignominy.
Sin is silence, it hides from the communal rule of conversation, of friendship its villainy. It holds in check words inclined to actions, separates, dissociates. Confession discharges the villainy that has been, amassed in secret. It turns into words, verba facit, things that have been committed, res actae. It is agreed that speaking can relieve. Whereas writing is an exercise, from which ensues a work which is not called upon to be sincere. The letter is not moved by the energy of having had enough, it precisely can, it can still defer expression, seek and choose its terms." (91-92)
There were, however, a couple of passages that were both beautiful and made sense. The one on Angles and the one on Sin were particularly lovely.
Here are a couple of snippets. I do have to say: don't expect the whole book to be like this! These are, in my opinion, some of the more coherent passages.
"But the confessant who is writing here is not a philosopher. A creature at work, working for its conversion, one who does not stop turning toward the true light, so fearful is it of falling into delusion, into hallucination--a creature laments the anxiety of being abandoned to the night. Temporality blows death over things and signs. Wave of nothing breaking over wave of nothing." (45)
"The angelic beings have no need, like us, to gaze up at the enigmas of this firmament, and by reading to attain the knowledge of thy Word. For they always behold thy face, and there do they read, without any syllables measurable by time, what the meaning is of thy eternal will. O marvel, wonderful act of reading, without mediation. The very thought of the author, in pure love. Lectio, electio, dilectio: they are forever reading, and that never passes away which they read. They read the immutable--can one call this reading?--in an immutable way. Is it not said of a lover that he "reads" the emotion that moves across the face of his beloved? Similarly, it suffices for the angels to behold thy face to understand it. It conceals nothing within itself, nor anything that will change. A presence of which we have no idea, an infinite ocean of light without shadow. The book of the angels is never closed, nor is their scroll folded up since seeing thyself art this unto them, yea, thou art so eternally." (41-42)
"To confess in writing, through writing, to write out sin and obedience instead of confiding them to the inclined, immediate ear of the authorized priest or of the community living under the law: how does the confession of wrong and the request for forgiveness merit credence if their formulation has called for negotiation with language, bargaining--little matters whether it be long or short: whatever, it is treacherous and perverse--with the already said from which the written word ensues?
As soon as terror, love, that is, prayer have been brought under the written word, we sense that they have been affected. All the more so if the tones that the orant, the confessant presses upon his or her writing endeavor to be equal to the cries of the supplicants, the sighs that delay the inadmissible, each choking of shame, the guttural timbres that clothe self-hatred and self-indulgence. Never as much, perhaps, as in confession does the art of writing appear more out of place, more sham, more astray. One waits for panting words, hot off the breath, almost disgusting in pitch. Sin must be vomited out in spasms. Its confession will be seen as genuine only insofar as it is irrepressible, as if confession in itself was already due to the grace of the power it invokes, making the sinner unable to keep within his or her ignominy.
Sin is silence, it hides from the communal rule of conversation, of friendship its villainy. It holds in check words inclined to actions, separates, dissociates. Confession discharges the villainy that has been, amassed in secret. It turns into words, verba facit, things that have been committed, res actae. It is agreed that speaking can relieve. Whereas writing is an exercise, from which ensues a work which is not called upon to be sincere. The letter is not moved by the energy of having had enough, it precisely can, it can still defer expression, seek and choose its terms." (91-92)
October 30, 2020
Một tác phẩm cực kỳ khó đọc nhưng đầy suy tư của thánh Augustine. Xuyên suốt tác phẩm là những ký ức của thánh nhân về quá khứ đầy tội lỗi của mình, rồi được hoán cải và soi sáng. Bao trùm lấy cuốn sách này là một tâm hồn khiêm hạ, luôn hướng lòng về Đấng Tối Cao, vì thế, người đọc luôn cảm thấy đang say sưa trong dòng cảm xúc của thánh nhân.
January 2, 2024
I'm pretty sure going through Lyotard is one of the only ways I can stomach Augustine: "... the divine solicitor, the judge wonders.... What game is he playing with me, pleading one hundred percent guilty? Trying to snatch some sympathy from me."
Read
January 20, 2019Jean-Francois Lyotard nije uspio dovršiti Augustinovu ispovijest. Ovo izdanje predstavlja polovinu knjige koju je namjeravao napisati. Samo bilješke prikupljene u zadnjih nekoliko godina daju naslutiti razmjere koncipiranog djela.
Read
June 18, 2015good insights but too wordy
Displaying 1 - 8 of 8 reviews