… Μέσα µου ζει ένας σκάνταλος τύπος, ένας καλικάντζαρος. Θα λαχταρούσε η ζωή µου όλη να είναι πιρουέτες. Να ακροβατώ έξω νου και νόµου, να παραβιάζω ωράρια και να γονιµοποιώ ωάρια, να αδιαφορώ για τις συνέπειες των πράξεών µου – σάµπως αυτοί που τις µετρούν και τις ξαναµετρούν βγάζουν καµία άκρη; ξεφεύγουν µήπως από το τυχαίο κι από το πρόσκαιρο της ύπαρξης; Να νιώθω τις στιγµές σαν νότες, να υπακούω στον εσωτερικό µου µονάχα ρυθµό… Μέσα µου επιµένει να χοροπηδάει το πιτσιρίκι εκείνο που έκανε διαρκώς ζηµιές, που έβγαζε σε όλους γλώσσα, που ο κόσµος του ήταν άγραφο χαρτί, άλλοτε το ζωγράφιζε, άλλοτε το µουτζούρωνε, κάποτε του έβαζε φωτιά...
Θαυµάζω όσους ξεκινούν για το περίπτερο και βρίσκονται στην άλλη άκρη του κόσµου. Τους όπου γης και πατρίς, τους ανθρώπους-πουλιά. Εγώ είµαι δέντρο. Γίνεται δέντρο το πουλί, πουλί το δέντρο; Ως δέντρο τι µπορείς να ελπίζεις;
Να δροσίζεις όποιους ξαποσταίνουν στον ίσκιο σου. Να σε προτιµούν τα φτερωτά, για να φτιάχνουν τις φωλιές τους. Να απολαµβάνουν τους καρπούς σου τα σκιούρια και οι αλεπουδίτσες. Κυρίως δε, όταν σηκώνεται άνεµος, να φουσκώνουν οι φυλλωσιές σου σαν πανιά καραβιού κι ας σε κρατούν οι ρίζες σου στο ίδιο µέρος. Να κάνεις τον αέρα µουσική κι η µουσική σου να φτάνει εκεί που εσύ δεν θα βρεθείς ποτέ. «Πάλι τραγουδάει το δέντρο…» να λένε.
Το λάτρεψα, θα ήθελα να διαβάσω όλες τις «ιστορίες» σε ένα βράδυ και να μπορώ μετά να τις διαβάσω για πρώτη φορά. Άλλες μου άρεσαν περισσότερο, άλλες λιγότερο, με άλλες γέλασα, σκέφτηκα, χαλάρωσα, «διαφώνησα». Τέλειο καλοκαιρινό ανάγνωσμα
Ένα βιβλίο με πολλές διαφορετικές ιστορίες (ποτέ δεν το συμπάθησα αυτό) , με λίγο αυτόβιογραφία, λίγο ημερολόγιο, λίγο μυθοπλασία. Τα 3 αστέρια πάνε στη πρώτη και στη τελευταία ιστορία. Οι ενδιάμεσες - που ήταν και πολλές - μου φάνηκαν βαρετές και θα έβαζα δύο αστέρια. Προσπαθώ να καταλάβω το νόημα του βιβλίου...
If you like this author you will like this collection too. Συλλογή άρθρων, ανεκδοτολογικών αφηγήσεων και μικρών ιστοριών, πολύ διαφορετικών μεταξύ τους. Όπως συμβαίνει συνήθως με τέτοια βιβλία κάποιες ιστορίες/άρθρα είναι καλύτερα από άλλα, σε γενικές γραμμές όμως μου αρέσει η ευθυκρισία του Χωμενίδη και η διεισδυτική ματιά του στα πράγματα. Μου αρέσει επίσης που ως ένα βαθμό δεν διστάζει να εκτεθεί, ενώ στις πιο σουρεαλιστικές ιστορίες πραγματικά απορείς με την φαντασία του. Αν σας αρέσει ο συγκεκριμένος συγγραφέας θα σας αρέσει και αυτό πιστεύω.
Όταν ένας ρηξικέλευθος και χαρισματικός συγγραφέας νιώθει την ανάγκη να τοποθετηθεί για τα τρέχοντα κοινωνικά φαινόμενα και πέφτει στην παγίδα να το κάνει, ενώ δεν ανήκει πια στην νέα γενιά, τότε καταλαβαίνει κανείς ότι ο συγγραφέας αυτός έχει γεράσει. Καλώς ή κακώς η κοινωνία και η γλώσσα εξελίσσεται. Είτε μας αρέσει το προς τα πού πηγαίνει είτε όχι. Το αν αυτό θα αποβεί καλό ή μοιραίο θα φανεί στο χειροκρότημα. Και σίγουρα όχι το δικό του ή το δικό μας. Εμάς (κι αυτόν) θα μάς έχουν φάει τα σκουλήκια μέχρι τότε.
Το βιβλίο αποτελείται από πολλές ιστοριες- όχι διηγηματα- ιστορίες. 4-5 από αυτές είναι πολύ καλές. "Το σαλάχι ', "θα έπρεπε πιστεύετε ν αυτοκτονήσω " και η ομότιτλη "ξέρει η πάπια που είναι η λίμνη" μεταξύ αυτών. Οι υπόλοιπες δε με γοήτευσαν. Τις βρήκα άνευρες, σαν αρθρα σε κυριακάτικη εφημερίδα. Η δε ιστορία- ωδη στον Κώστα Σημίτη είναι απλώς ανεκδιήγητη .
This entire review has been hidden because of spoilers.
Προσωπικά δε μου αρέσουν τα ανθολόγια ιστοριών. Παρ’όλ’αυτά το συγκεκριμένο το λάτρεψα. Περιέχει πολλές ιστορίες βιωματικές κατά βάση του συγγραφέα, μερικές άλλες από την επικαιρότητα και λίγες μυθοπλαστικές. Δεν έβαλα τη μέγιστη βαθμολογία γιατί θα ήθελα μια υπόκρυφη σύνδεση μεταξύ των ιστοριών αυτών, έστω και αν είναι χρονολογική αυτή η σύνδεση, κάτι που δεν υπάρχει.
Παραλίας ανάγνωσμα που μάλλον φέρνει σε cashgrab, με πολλές αυτοτελείς ιστορίες εκ των οποίων αρκετές είναι ήδη με τον έναν ή τον άλλο τρόπο δημοσιευμένες (podcast κλπ).