Azilant

by Arnon Grunberg

Misija Kristijana Beka je da unisti sve iluzije. On je „veliki raskrinkavac“ samoobmana, nemilosrdni realista koji govori sve sto misli, okrutno ravnodusan prema svemu i svima. Jedina koja jos uvek moze da ga dirne jeste njegova partnerka, zena koja veruje da je moralni imperativ pomoci drugima. Ona je jedina s kojom moze da podeli svoju usamljenost. Ali onda mu ona saopsti da umire i da zeli da se uda – ne za njega, vec za azilanta iz Alzira. Ono sto na prvi pogled deluje kao bizaran ljubavni trougao, u Grunbergovim rukama postaje portret coveka izgubljenog u svetu bez koherentnosti ili smisla, koji zarko zeli da pripada negde ali ne napreduje nigde. Iako neugodan i mracan, Azilant je sustinski dirljiv roman o tome da se, ma koliko slomljeni bili, ljudi i dalje drze nade i, iznad svega, ljubavi.

Genres: Fiction, Dutch Literature, Literature, Roman, Collections, School, Ebooks

Paperback

First published January 1, 2003

About the author

Arnon Yasha Yves (Arnon) Grunberg is a Dutch writer. Some of his books were written using the heteronym Marek van der Jagt.

In 1989 Grunberg made his acting debut in Maria's Cunt (de Kut van Maria); a short film by Dutch enfant terrible filmmaker Cyrus Frisch.

Grunberg made his literary debut in 1994 with the novel Blauwe maandagen (Blue Mondays), which won the Dutch prize for the best debut novel that year. In 2000, under the heteronym Marek van der Jagt, he won the best debut prize again for his novel De geschiedenis van mijn kaalheid (The History of My Baldness).

Grunberg publishes novels about once a year but also writes columns and essays in a wide variety of Dutch and international newspapers and magazines. He does not restrict himself only to the written media, but also reads a story for the radio every week and for some time he was host of a cultural television program. He also writes a blog for the literary Internet magazine Words Without Borders and his own site ArnonGrunberg.com.

His novel Tirza won the Dutch Golden Owl Prize for Literature and the Libris Prize.[1] His books have been translated into many languages, including English, German, Japanese and Georgian.

From 2006 Grunberg wrote various journalistic reports, for example about working undercover in a Bavarian hotel and his visit to Guantánamo Bay. Also he visited the Dutch troops in Afghanistan and the US Army in Iraq. In 2009 these reports were collected in the book Chambermaids and Soldiers.

Reviews

[Petra Jovanović]

O d l i č n a! Grunberg je vrhunski pisac.

[Vanja Šušnjar Čanković · Rating 3 out of 5]

Grunberg je ozbiljan pisac, ali nije za mene. Znala sam to i prije Tirze, sad sam potvrdila. Mislim da ćemo se ovdje pozdraviti.

[Job Bunt · Rating 4 out of 5]

Een bijzonder boek met scènes waarvan je je afvraagt hoe je ze had kunnen verzinnen en of ik het wilde lezen. Toch bleef ik doorlezen. Niet per se een aanrader, maar wel een mooi en uiterst goed geschreven boek.

[Marc Lamot · Rating 2 out of 5]

For one chapter I thought: this could be something, this book by Grunberg (the last three absolutely didn't resonate with me); the tone of that first chapter is to the point ànd interesting, and even though the atmosphere immediately is absurd and nihilistic, from a literary point of view, it is a genuine Grunberg. But then more than 300 pages follow in the same way. Ok, there is a certain story development, not really exciting, but what struck me was the unimaginable dullness of the story. Hence, with this novel once again it did not really work, even though it intrigued me more than the previous ones. I will be indulgent and award a second star for his literary merit!

[Matthijs Leest · Rating 4 out of 5]

'We zijn toch niet tot overlast?' vraagt Beck.
Wil schudt haar hoofd. 'Jullie zijn er al', herhaalt ze, en ze strooit zout op haar ei.
Ze zijn er, nu moeten ze leren geitenkaas maken, zo gaat dat in de wereld van Wil. Mensen komen als natuurrampen.

Christian Beck - ooit schrijver, nu vertaler van gebruiksaanwijzingen - zoekt geen geluk meer in het leven, hij maakt zich geen illusies meer in het leven; Beck heeft geluk en hoop als illusie ontmaskerd. Begrijpelijk ook, want de plaatsen waar hij zich bevindt (een troosteloze geitenkaasboerderij in Frankrijk, een slaapstadje in Duitsland en een bordeel vol lelijke illegale hoeren in Eilat, Israël) geven voor Beck weinig aanleiding tot hoop. Vrienden heeft hij niet meer, sociale conventies vindt hij lastig. Hij vertrouwt alleen zijn vrouw, de 'vogel', met wie hij niet is getrouwd. Op een dag, als ze ongeneeslijk ziek blijkt te zijn, kondigt de vogel aan te gaan trouwen. Niet met Beck, maar met een asielzoeker die bij het stel intrekt.

Zo burgerlijk als het verhaal begint, zo bizar en vreemd wordt het al snel. Typisch Grunberg, maar in deze roman komt hij dichter bij het existentialisme van Hermans dan ooit; de beste en meest beklemmende scènes uit Eilat (het luchtalarm in het bordeel en zijn misdrijf t.o.v. illegale hoer Sosha) doen denken aan de paradox van een even gedetailleerde als verwarrende vertelling uit De donkere kamer van Damokles.

In Eilat komt Beck ermee weg - de al even illusieloze politiecommissaris Ron voelt er tot Becks teleurstelling weinig voor zich druk te maken om een misdrijf t.o.v. een illegale hoer - maar later, in Nederland, wordt Beck alsnog definitief als een verworpene gezien wanneer een bomaanslag in Yab Yum gebaseerd zou zijn op een van zijn oude verhalen. Beck probeert zich live op tv (geweldige satire; tv als machine) te verdedigen, maar loopt in de val van de maatschappij die mensen uitwerpt als verworpenen.

De asielzoeker raakt heel veel thema's en onderwerpen (is een schrijver verantwoordelijk voor wat hij schrijft? hoe kijken we als samenleving aan tegen asielzoekers en gelukszoekers? zijn we niet allemaal gelukszoekers? valt geluk wel te vinden? wat is een huwelijk eigenlijk waard, moet je elkaar daarvoor nog wel 'aanraken' en/of exclusief blijven?), wat het boek heel boeiend, maar ook wat richtingloos maakt. Maar zie daar dus W.F. Hermans' testament: valt er wel logica te halen uit het leven?

[Miroslav Maričić · Rating 5 out of 5]

"Brineš li se? Zbog rata?
Zbog rata? Ne, rat ide super, rat se odlično odvija, i bez mene."

Šta se krije iza četiri zida, iza privida normalnosti, iza osmeha u nečijoj glavi, šta skriva tišina u porodici prepunoj normalnosti? Tirza je doprinela da Azilant bude željno iščekivan, a Azilant je darivao još jednog antijunaka i to one najopasnije vrste pažljivog, tihog, nasmejanog, predusretljivog, onu vrstu antijunaka kog će vam nakon sve odvratnosti biti i žao. Gospodin Bek je čovek koji prevodi upustva, ranije je pisao kratke priče, voli tišinu, voli da ugađa svojoj supruzi koju zove Ptica i voli, odnosno voleo je da posećuje bordele i koristi usluge istih. Sa svojom suprugom seksualni odnos nije imao godinama, jer za ljubav seks nije presudan, to je životinjski poriv, prevaziđen u normalnim društvima, zagrljaj, dodir kose, lepa reč, ugađanje, od njegove Ptice, svog prijatelja, on ništa više ne očekuje. Ali on njoj ništa ni ne brani, oni žive u zajednici prepunoj slobode, bez ograničenja ili grubih reči, sve dok na scenu ne stupi smrt. Ptica se razbolela, vreme joj nije saveznik, a ona bi želela da se uda, ali ne za za svog partnera Beka već za Azilanta. Da li je to problem? Za Beka, želja koja dolazi od Ptice, uvek je dobrodošla, on je prihvata mirno, bez negodovanja, pa čak i kada se novi muž njegove žene useli u stan, i kada se iz sobe novog bračnog para začuju zvuci sreće, iz usta Beka ne čuje se negodovanje, nema promene raspoloženja, azilant biva prihvaćen sa uvažavanjem.

"...nakon nekog vremena odvranost više nema gradacije."

Priča o toj neobičnoj porodici koju sačinjavaju Bek, njegova žena i muž njegove žene, prepliće se sa prošlošću, životom u izraelskom gradu Elijatu čime se postepeno uokviruje priča o Beku i Ptici, ali i azilantu. Prošlost pokazuje uzroke ponašanja glavnih junaka, pre svega Ptice, otkriva nam odakle zapravo azilant u čitavoj toj priči i da li je azilant izdvojeni slučaj u njihovim životnim navikama ili je i ranije bilo azilanata i stranaca u njihovom ljubavnom gnezdu. Naravno svoje mesto dobija i Bekov prozni rad, a o čemu bi ljubitelj bordela, on koji voli da raskrinka sve ljudske zablude mogao uopšte da piše, osim o bordelu, mestu u koje ide četiri puta nedeljno u Elijatu, ali i mesto gde je u domovini u Amsterdamu voleo da ide. Bordel koji krije tajne njegove istinske prirode koja se krije iza raskrinkivačke delatnosti i normalnosti, iza talasa galantnosi i pažnje upućene njoj, Ptici, jednoj novoj Boginji Sunca, bordel je njegova prošlost, bordel je i njegova budućnost koja ga vuče poput magneta i iznova ga podseća na greške iz prošlosti.
Ukoliko bih uporedio Tirzu sa Azilantom, a nemoguće je to ne učiniti, napisao bih da Grunberg dariva slične antijunake, na sličan način gradi priču, ali opet obe knjige su celina za sebe. Grunberg gradi priču originalno, bez nekih tenzija ili naglih dešavanja, ali u obe knjige privid normalnosti krije sve samo ne normalan ljudski um. I ako bih imao dozvolu da se izrazim, Tirza mi je za nijansu milija, ali Azilant je apsolutno vredan svakog mog čitalačkog trenutka. Originalno i zanimljivo.

"Hoda preko kanala, s torbom, pogleda usmerenog na pločnik pred sobom, hoda užurbano, znajući da se nikada više neće vratiti. Prošlost treba ostaviti na miru, mesta te prošlosti treba ostaviti na miru, treba im dati priliku da se oporave, da se povrate od tvog užasnog prisustva, treba ih ostaviti. Ovo je rastanak. Tako se rastaje od onoga što si bio, od grada u kom si rođen, u kom si izgubio nevinost, kao da je to i dalje neko postignuće. Ovako se od svega toga rastaje, brzim hodom, pogleda usmerenog na pločnik, možda i u sopstvene cipele, jakne zakopčane do grla, s torbom u ruci. Da, ovo je rastanak. Oseća hladnoću i mržnju i daleko posle toga gubitak koji zjapi, ali ništa novo, ništa nepremostivo, zapravo je oduvek i bilo tu."

[Esther · Rating 4 out of 5]

De Asielzoeker was jaren terug mijn eerste kennismaking met Grunberg. Ik ben sindsdien groot fan. Leuk om het boek nog eens te lezen.

"Niets is ondraaglijker dan geluk, het is alleen te doen als je weet dat je op het punt staat het te verliezen". Zo staat Christian Beck, vertaler van gebruiksaanwijzingen, in het leven. Samen met zijn vogel leeft hij een onzichtbaar leven. Hij is vervangbaar. "Beck ziet zijn vrouw. Het leven is een voorlopige mislukking, de dood een definitieve" (286). Beck is een eenling. Buiten zijn vrouw vertrouwt hij niemand. Omdat zijn vrouw graag andere mensen redt, belandt de asielzoeker in zijn huis. "Voor iemand die meent dat het belangrijkste wat kan sterven in een mens, het vermogen, het verlangen om anderen tot jouw leven toe te laten, in hem allang gestorven is, is de buitenwereld onherroepelijk abstract" (311).

[Palindrome · Rating 3 out of 5]

Solidan pisac čiji mrak me je zamorio.

[Tamara · Rating 1 out of 5]

Ovo je još gore od Tirze. Muški likovi sve na isti kalup pisani. Ženski likovi na marginama. Grunberg definitivno nije za mene.

[Biljana · Rating 4 out of 5]

‘’Raskrinkavač iluzija'', čovjek lišen sreće, sakupljač nevinosti, bivši pisac, sadašnji prevodilac uputstava za upotrebu, partner u (ne)partnerskom odnosu. Sve ovo je Kristijan Bek, kojeg upoznajemo u Getingenu, malom gradu u kojem njegova Ptica dovršava istraživanja, boluje od teške bolesti i saopštava da se udaje za mladog Alžirca.

Potencijalno komična situacija i borbe dva muškarca za jednu ženu samo je okvir romana u kojem Arnon Grunberg istražuje svjesno i nesvjesno sadržano u glavnom liku, čiji stavovi, ideali, traume i greške iz prošlosti vire iza svakog ugla, u svim njegovim postupcima i odnosom sa partnerkom i jedinom osobom kojoj vjeruje.

Dok traga za konačnošću, za koju ni sam Bek ne zna šta je - smrt, prezir zajednice, odustajanje od morala, upoznajemo i njegove prethodne živote, um ophrvan svakodnevnom šetnjom do bordela, duboku usamljenost i nemogućnost ostvarivanja komunikacije, utkano u svaki aspekt njegovog postojanja.

Grunberg je i ovaj put opisao mrak i nasilje u romanu o biću koje želi da pripada, dok se sabotira u tim nastojanjima, u romanu o besmislu pojedinca u odnosu na svijet oko sebe, koji svojom nemilosrdnošću ne ostavlja mjesto za novi početak i iskupljenje, već samo još dublji mrak.

[Karla Ubels · Rating 2 out of 5]

Grunberg kan lelijkheid mooi beschrijven. Een goed geschreven dodelijk saai boek met interessante personages. Vlak voor het einde wordt het even spannend en kan ik het boek niet wegleggen. Ik heb geen spijt dat ik het heb gelezen, maar ben wel blij dat ik het uit heb.

[Hanna · Rating 1 out of 5]

Ik zal nog niet te veel vertellen omdat ik dit ga bespreken met Marthe, maar ughhhhhhh dit boek.

[Mies Heerma · Rating 2 out of 5]

Tja tis literatuur en ik wou en zou hem uitlezen. Ik moet zeggen dat dhr Grunberg mooi kan schrijven maar waarover hij schrijft is triest en lelijk. Ik moest mezelf er echt een beetje toe dwingen om door te lezen maar ben toch blij dat ik het uitgelezen heb. Ik had Tirza gelezen en hoewel dat ook heel donker is intrigeerde me dat boek heel erg. De Asielzoeker vond ik toch wat minder.

[Emma Hilbrink · Rating 4 out of 5]

Weer zo absurd, maar zo mooi en interessant.

[Robbert · Rating 4 out of 5]

“Hij geeft de hoop niet op, hij weet niet hoe dat moet” komt al op de eerste pagina voorbij. Dat zet de toon voor geweldige dialogen en absurde plotwendingen.

“Pas als mensen van wie je dacht dat je in hun leven was, diep in hun leven, uit je leven verdwijnen, besef je dat je nooit in hun leven bent geweest, niet eens half. Misschien is dat de ware reden dat mensen bij elkaar blijven, om dat niet te hoeven beseffen, om te kunnen sterven zonder dat besef.” (Pagina 124)

[Becci · Rating 1 out of 5]

Die erste Seite war richtig gut, den Rest habe ich aus extrem fehlplatzierter Loyalität gelesen

[Sami Dogan · Rating 1 out of 5]

onnoemelijk, verschrikkelijk, hemeltergend saai boek met een compleet irrelevant, nietszeggend en absurd plot, maar dan niet op een goede manier à la Die Verwandlung. ten slotte: ongeveer hetzelfde idee als Tirza, maar dan slecht (en het démasque dat Tirza spannend maakt, zie je in dit boek van mijlenver aankomen)

[Jasmina K · Rating 1 out of 5]

Očekivala sam više, mnogo više od ove Grunbergove knjige, verovatno zato što mi se “Tirza” jako dopala.
Nemam puno reći o ovoj napornoj i dosadnoj priči, bez cilja, osim da je glavni protagonista, Bek, možda najantipatičniji lik u modernoj književnosti, totalno apatičan, neupadljiv i nedopadljiv.
Da rezimiram: ja sam čitala, da vi ne bi ste morali.

[Marc Keymeulen · Rating 5 out of 5]

“Deze werkelijkheid is door hem gemaakt, zij is hem niet opgelegd als een straf, zij is geen noodlot dat zich niet liet ontlopen, niet eens het resultaat van allerlei toevalligheden waarachter verder niets gezocht moet worden. Zij is het resultaat van wat Beck is, en is geweest. En Beck moet toegeven dat daar niet goed mee te leven valt. Niet met wat hij was, niet met wat hij is.”
Hoofdpersonage Beck belandt in een kafkaëske werkelijkheid wanneer zijn levenspartner - “koosnaam” vogel - aankondigt dat ze, ziek als ze is, van haar leven nog wat gaat maken door met de asielzoeker uit de titel te trouwen. Dit absurd maar consequent doorgedreven plot is het begin van een driehoeksrelatie waar het vervolg én de voorgeschiedenis systematisch ontvouwd wordt. En al snel is Beck veel minder het slachtoffer van zijn gek geworden vrouw, maar komt een patroon van oorzaak en gevolg bloot te liggen.

Briljant verhaal verteld in een empirisch beschrijvende, afstandelijke toon, hier en daar doorspekt met Grunbergs sarcastische humor.

Het is over al die jaren nog maar de 3e van Arnon Grunberg die ik lees (al lees ik meestal wel zijn Humo column en ook de embedded journalist stukken vind ik erg sterk), ik heb nog wat inhaalwerk te doen!

[endrju]

Houellebecq, but more nihilistic and more grotesque. I enjoyed it as far as it showed the absurdities of post-Enlightenment secular white cishet European male subjectivity, but those are also its limits. The novel is rife with misogyny, of course, and one of key events is an attack on a cis woman who is also a sex worker. What did it for me, however, was transphobia. I'm not sure if it's due to translation - I read the novel in Serbian - or it's so in the original, but I did not appreciate the constant referring to the transgender Filipina as a "transvestite". Casting her as someone who blew herself and a brothel up also did not help. And also a whiff of a sense that dressing in other gender's clothes (oh, the cursed binarity) is a sign of madness in the closing scene. I suppose it is so for the subject depicted in the novel, but then again we already know what that means for normies. It is, I suppose also, a novel of its time - certain terminology as well as characterization that's utterly tedious now could pass twenty years ago.

[Joost · Rating 3 out of 5]

Wat leuk is aan Grunberg is ten eerste dat hij goed kan schrijven, ten tweede dat zijn verhalen zo absurd zijn dat ik voortdurend moet lachen, dat hij zijn personages vaak geen naam geeft maar vrolijk 'framet' en ten slotte dat hij mij voortdurend de indruk geeft dat hij gewoon in Blaue hinein begint te schrijven waardoor zich als vanzelf een idioot verhaal vormt dat eigenlijk nergens over gaat, maar gaandeweg toch enige inhoud krijgt, en omdat hijzelf een intelligent mens is met diepgang is heeft dat ontegenzeggelijk op een bepaalde manier invloed op de vertelling waardoor de lezer er zelfs gevoelens van 'ontroering' (Juryrapport ANO literatuurprijs) door kan krijgen. Nou, ontroerd ben ik bepaald niet door De asielzoeker. "Geraakt" is ook geen treffende omschrijving van de gemoedstoestand tijdens het lezen.
Ik vind Grunberg vooral "lekker vies". In Gstaad, De geschiedenis van mijn kaalheid en De man zonder ziekte heb ik al mogen smullen van de seksuele buitenissigheden van zijn personages. In De asielzoeker gaat hoofdpersoon machinaal naar de hoeren, doet zijn naamloze vrouw het met "verworpenen" en moet Beck -overigens zonder al te veel moeite- toestaan dat zijn vrouw het bed deelt met een knappe Algerijnse asielzoeker, die middels een schijnhuwelijk aan haar verbonden is.
Alle gekheid op een stokje weer. Grunberg kauwt met graagte op deze ingrediënten en alzo vormt zich een knotsgek verhaal over de intelligente, maar miskende kleinburgerij en het wantrouwen en ontkennen van de menselijke emotie.
Dolkomisch is dat Grunbergs personages vaak lelijke trekken hebben. Zo is Beck ziekelijk bleek, heeft zijn vrouw lelijke pukkels en is het belangrijkste kenmerk van de oerlelijke Poolse hoer Sosha, haar schaamstreek, bezaaid met scheeruitslag.
Grunberg is zo leuk, omdat zijn verhaalwerelden niet mooi hoeven te zijn, om toch grappig te zijn. Wim T Schippers bedacht ooit het woord 'dramady'. Die omschrijving heeft voor mij wel raakvlakken met het grunbergiaanse.

[Marko K.]

To je to, mislim da sam pronašao još jednog go-to pisca koga ću čitati kad god mu se objavi roman na srpskom jeziku. Ali potpuno mi je jasno zašto Grunberg nekom ne bi pasao. Ima momente kada je odvratan, njegovi muški likovi su skotovi, ali neverovatno mi je kako ih gradi i kakvu atmosferu gradi u romanima. Prvi dokaz za to je bila je “Tirza”, koja me doslovno oborila s nogu. Znam, mnogima se nije dopala zbog tog jednog momenta (za koji se slažem da je užasan, ali ne osuđujemo kvalitet knjige prema tome), ali ja sam je zgutao u samo nekoliko dana jer me uhvatila i nije me puštala. I znao sam da mi se neće isto dogoditi sa “Azilantom”. Prvo, teško je da bilo šta nadmaši “Tirzu” u tom smislu, a pod dva, vidim komentare - čak i kome se svideo “Azilant”, napisao je ili rekao da je mnogo slabiji od “Tirze”. I to jeste tačno, ali je bgm meni i “Azilant” bila super knjiga.

Premisa je sledeća: Glavni junak je Kristijan Bek, nekadašnji pisac koji sada radi kao prevodilac raznih priručnika. Živi sa svojom partnerkom, koju od milja zove Ptica, i mi njeno ime ne saznajemo u toku romana. Dakle, Ptica i on žive zajedno, ali nisu venčani. Kada Ptica otkriva da umire od teške bolesti (što se saznaje u prvoj rečenici romana), ona odlučuje da se venča - ali ne sa njim, već sa jednim azilantom kome je potrebna pomoć, i tako pomogne još jednoj osobi pre nego što umre. Od tog trenutka mi pratimo ovaj throuple - Kristijana, Pticu i azilanta kako pokušavaju da žive zajedno u ovim jako bizarnim i čudnim okolnostima.

Iako je sama premisa romana jako specifična, nije njegov zaplet ono što čini ovaj roman, već genijalan lik Kristiana Beka. On je stvarno užasan partner - iako je godinama sa Pticom u romantičnom odnosu, njihov seks je vrlo redak, jer je on stalno umoran. Ali isto tako, on posećuje bordele, ima seks sa kurvama, i na užasan način se ophodi prema njima. Ali sve je to odraz njegovog nezadovoljstva i sopstvenih snova koje uspeva da baci niz vodu. Poslednja scena u romanu je neverovatno moćna i totalno opisuje njegovo ludilo i stanje svesti. Mislim da mi se knjiga posebno dopala nakon poslednje scene.

Kristijan je odlično stvoren anti-heroj, i evidentno je Grunberg stvarao lik Jergena iz “Tirze” na isti način. Kad porazmislite, ima sličnosti tu. Kristijan je zaslepljen njegovom idejom stvarnosti, ne sagledava probleme u pravom smislu, što je upravo i razlog zašto pokušava da održi živim odnos koji je davno umro. Toliko, da Pticu gubi dvaput - jednom emotivno, a drugi put fizički. Na razne načine pokušava da pobegne od sebe, i svaki se teško opravdava. Upravo zbog takvog sebičnog ponašanja, za koje i ne shvata da je sebično, uništava i život Ptice, dok ona ne shvati da je njena misija ipak da još jednom učini dobro delo i pruži jednom azilantu pomoć u svojim poslednjim danima. Kroz roman ćemo shvatiti i zašto je to učinila - kakva je njena priroda, i šta je njoj bitno.

Dakle, roman koji se ne čita nužno zbog zapleta već zbog kompleksnih likova u čije misli možemo da prodremo već od prvih stranica. Nekima hoće biti možda biti dosadna, razumem i zašto bi bila, ali ako uzmete “Azilanta” radi analize ličnosti glavnog lika, verujem da ćete se mnogo zabaviti.

[Frank Beijen · Rating 3 out of 5]

Lang geleden, ik was nog student, stelde ik mensen soms de vraag: houd je van Grunberg en Tarantino of niet? Mijn favoriete auteur en regisseur waren voor mij samen het toppunt van smaak. Met hun anti-helden als hoofdpersonen en absurdistische en vaak gewelddadige humor stonden ze voor mij op eenzame hoogte. En wie dat niet snapte was in mijn ogen behoorlijk af.

Veel mensen om mij heen waren dat met me eens. Andere mensen, die ik erg waardeer, ook niet. Raar genoeg blijk ik 20 jaar later ook bij die andere mensen te horen.

Mijn liefde voor Arnon Grunberg ontstond door boeken als De geschiedenis van mijn kaalheid, De joodse messias en Tirza. De asielzoeker (2003) las ik nu voor het eerst.

Zoals vaker is de hoofdpersoon van De asielzoeker een enorme sul. Deze Christian Beck, vertaler van gebruiksaanwijzingen, ziet toe hoe zijn eigen terminaal zieke vrouw trouwt met een Algerijnse asielzoeker die anders het land had moeten verlaten. Hij laat zich verbannen uit het echtelijke bed, blijft liefhebben maar geen liefde ontvangen en het eindigt allemaal tragisch.

De asielzoeker zelf is een oud-crimineel die gulzig eet en geen enkele inhoudelijke diepte krijgt. In het boek zit ook een flinke dosis hoerenloperij. Plus een paar verwijzingen naar de Holocaust, die er nogal aan de haren bij gesleept zijn. Het is een literaire ‘cringe comedy’ met een verhouding cringe-comedy van 10 staat tot 1.

Ik ben nu lichtelijk in verwarring over de vraag wat ik vroeger van dit boek zou hebben gevonden. Ja, Grunberg is een meesterlijke scèneschrijver en sommige stukken zijn nog steeds grappig. Maar zijn diepe nihilisme vind ik nu naar, en vooral: heel erg makkelijk.

Voor mij voorlopig geen Grunberg meer! Maar Tarantino? Die maakt nog steeds geweldige films. Daarvan blijf ik overtuigd.

[Jan Koster · Rating 3 out of 5]

De hoofdpersoon Christian Beck, niet die van de titel, is een uitermate naargeestig persoon die niet alleen uit zichzelf alles heeft laten verdwijnen wat op leven lijkt, maar dat ook bij zijn naamloze partner, Vogel, voor elkaar heeft gekregen. Waarom zij bij hem is gebleven is misschien wel het grootste raadsel van dit boek.
Het verhaal vind ik vrij vervelend, maar ik krijg het gevoel dat het niet vooral daarom draait, maar dat het een handige kapstok is voor Grunberg om het boek vol te plempen met aforismen en andere 'wijsheden'. Beetje te veel van het goede. De humor, die ook aan die kapstok hangt, is bij vlagen wel aardig, maar af en toe ook erg gezocht. Doseren is niet zijn grootste kwaliteit, blijkbaar.

Grunberg noemde dit boek de beste entree tot zijn oeuvre. Hmmm, ik ben nog niet overtuigd, misschien dat een volgend boek, welke weet ik nog niet, dat wel voor elkaar krijgt.

[Guido Groenescheij · Rating 1 out of 5]

Hij voelde zich verdwaald in een toneelstuk waarvoor hij geen auditie had gedaan. (p.55)

***

Wat een lijdensweg was dit zeg... mijn god. 280 pagina's aan zelfmedelijden, inactie, neppe intellectualiteit en zelfingenomenheid. De hoofdpersoon is vanaf hoofdstuk één onuitstaanbaar, en dat wordt ook nooit meer beter. Er is vrijwel geen plot en de asielzoeker is er ook maar gewoon een beetje bij... Het is een soort waarschuwing actief in het leven te blijven staan denk ik (?) Dat is Grünberg aardig gelukt, maar een leuk boek vond ik het niet.

Niet mijn ding 1/5

[Nathan borger · Rating 4 out of 5]

Dammm. Oke in de eerste plaats vond ik dit vooral een heel raar boek maar hoe verder ik las hoe zieliger het eigenlijk werd. Het gaat over een man die soort van ‘naast’ het leven leeft en dit wordt steeds extremer totdat hij totaal vervreemd is. Het mooie van dit boek vind ik dat het me heel goed lukte om mee te leven met hem ondanks dat zijn ervaring zo ver van mij afstond.

[Arne Wesstra · Rating 3 out of 5]

"Huiselijkheid kan nooit genoeg geprezen worden. De mens is een zoogdier dat zich er niet bij kan neerleggen dat er geen veiligheid bestaat en die dat tekort compenseert met een intense verspreiding van huiselijkheid."

"Samen zwijgen is anders dan alleen zwijgen."

[Romy · Rating 2 out of 5]

Een saai boek gevuld met lelijkheid.

[Kiki · Rating 2 out of 5]

Hmmm normaal wel fan van zijn werken, maar dit boek vond ik minder

[Sem · Rating 4 out of 5]

Drie enûn half, bovenwaards afgerond