What do you think?
Rate this book
Julia Keilowa. Metaloplastyczka na nowe czasy
Biografia przywracająca pamięć o Julii Keilowej – ikonie polskiego wzornictwa, wybitnej rzeźbiarce i metaloplastyczce.
W dwudziestoleciu międzywojennym projektowała dla największych polskich wytwórców platerów: Frageta, Norblina i braci Henneberg. Oszczędne w formie projekty Keilowej cieszyły się powodzeniem i znakomicie pasowały do modernistycznych wnętrz. Dzisiaj to ikony polskiego wzornictwa art déco, ale życiorys ich projektantki jest niemal nieznany. Małgorzata Czyńska rekonstruuje tę biografię.
Keilowa konsekwentnie budowała własną markę: w 1933 roku otworzyła prywatną pracownię metaloplastyki i stworzyła kilkaset różnych wzorów, które były powielane w wielu egzemplarzach. Jej prace były prezentowane na wystawach światowych w Paryżu i Nowym Jorku. W pracy projektowej operowała najprostszymi bryłami geometrycznymi: kulą, prostopadłościanem i stożkiem, a kształty jej przedmiotów odbiegały od zwyczajowych form. Do jej najsłynniejszych projektów należy cukiernica "Jabłko królewskie" dla Fabryki Wyrobów Srebrnych i Platerowanych J. Fraget.
Jej błyskotliwą karierę przerwała wojna – zginęła w 1943 roku, najprawdopodobniej na warszawskim Pawiaku.
W dwudziestoleciu międzywojennym projektowała dla największych polskich wytwórców platerów: Frageta, Norblina i braci Henneberg. Oszczędne w formie projekty Keilowej cieszyły się powodzeniem i znakomicie pasowały do modernistycznych wnętrz. Dzisiaj to ikony polskiego wzornictwa art déco, ale życiorys ich projektantki jest niemal nieznany. Małgorzata Czyńska rekonstruuje tę biografię.
Keilowa konsekwentnie budowała własną markę: w 1933 roku otworzyła prywatną pracownię metaloplastyki i stworzyła kilkaset różnych wzorów, które były powielane w wielu egzemplarzach. Jej prace były prezentowane na wystawach światowych w Paryżu i Nowym Jorku. W pracy projektowej operowała najprostszymi bryłami geometrycznymi: kulą, prostopadłościanem i stożkiem, a kształty jej przedmiotów odbiegały od zwyczajowych form. Do jej najsłynniejszych projektów należy cukiernica "Jabłko królewskie" dla Fabryki Wyrobów Srebrnych i Platerowanych J. Fraget.
Jej błyskotliwą karierę przerwała wojna – zginęła w 1943 roku, najprawdopodobniej na warszawskim Pawiaku.
- GenresArt
208 pages, Hardcover
First published August 21, 2024
27 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
September 5, 2025
Rozczarowanie. Zastanawiam się skąd wziął się pomysł na to, aby napisać biografię nie posiadając odpowiedniej wiedzy na temat omawianej postaci. W książce poświęconej Julii Keilowej momentami zupełnie brakowało samej Julii Keilowej, miałam wrażenie, że jest ona w tym wszystkim postacią drugoplanową i mało istotną. Mnóstwo wtrąceń, historii innych osób, będących luźno lub wcale niepowiązanych z samą artystką. Jeśli brakuje źródeł dotyczących życia Keilowej może lepiej byłoby zająć się jej sztuką - z zachwytem oglądałam fotografie z jej dziełami. Myślę, że artystka zasługuje na trochę więcej niż strzępki jej życia zagubione gdzieś w tle:-(
October 6, 2024
Małgorzata Czyńska w swojej najnowszej książce "Julia Keilowa. Metaloplastyka na nowe czasy" przywraca pamięć Juli Keilowej, utalentowanej rzeźbiarki i metaloplastyczki, która tworzyła w latach 30. XX wieku.
Zapomniana artystka powraca do świadomości dzięki nowej perspektywie badawczej, jaką jest herstoria, koncentrująca się na dziejowej roli kobiet.
Autorka podjęła się trudnego zadania składając życie Juli Keilowej z nielicznych skrawków informacji, szczególnie tych dotyczących jej prywatnego życia.
Keilowa osiągnęła ogromny sukces w czasach, w których przyszło jej żyć.
Potrafiła skorzystać z owoców emancypacji i wiedziała jak poprowadzić i rozwijać swoją karierę.
Julia Keilowa, z domu Ringel, była rzeźbiarką, projektantką sztuki użytkowej, metaloplastyczką. To ikona polskiego Art Deco.
Urodziła się 1902 roku w Stryju w rodzinie żydowskiej, co miało duży wpływ na jej życie.
Małgorzacie Czyńskiej udało się odwzorować tło polityczne i społeczne tamtych czasów według mnie bardzo obrazowo i trafnie, korzystając z materiałów, do których udało jej się dotrzeć.
Julia uczęszczała do gimnazjum we Lwowie i Wiedniu. W 1922 roku wyszła za mąż za Ignacego Keila, a rok później urodziła syna. Od 1923 roku rodzina osiedliła się w Warszawie.
Autorka opisuje rodzinę Julii, jej środowisko oraz towarzystwo, w którym obracała się podczas studiów i rozwoju kariery zawodowej.
Julia Keilowa studiowała w Państwowej Szkole Sztuk Pięknych na wydziale rzeźby.
W 1932 roku nawiązała współpracę z firmą platerniczą Fraget, a następnie z fabrykami Norblin i Bracia Henneberg. Posiadała również własną pracownię metaloplastyczną, a jej projekty trafiały do masowej produkcji.
Julia Keilowa zdobyła dużą rozpoznawalność jako metaloplastyczka i projektantka przedmiotów użytkowych. Świadomie budowała swoją markę, podpisując projekty własnym nazwiskiem i dbając o dokumentację fotograficzną, której autorem był znany fotograf Benedykt Jerzy Dorys.
"W latach trzydziestych cała śmietanka towarzyska stolicy fotografowała się w słynnym atelier Foto Dorys w Alejach Jerozolimskich 41, przy skrzyżowaniu z ulicą Poznańską."
"To tutaj Eugeniusz Bodo pozował ze swoim potężnym dogiem arlekinemSambo, s generał Rydz- Śmigły, który przyszedł bez zapowiedzi, prosto z ulicy, został przez znanego fotografa odprawiony z kwitkiem."
Dzięki tym fotografiom zachowały się informacje o wielu pracach artystki, które zaginęły podczas II wojny światowej.
Keilowa aktywnie uczestniczyła w życiu kulturalnym przedwojennej Warszawy.
Jej kariera trwała zaledwie 7 lat, w tym czasie stała się rozpoznawalną i cenioną artystką i projektantką.
Jako projektantka, Keilowa inspirowała się estetyką art deco, a jej pracę charakteryzowały się prostymi, geometrycznymi formami.
Szczególnie przyciągnęły moją uwagę okrągłe formy, takie jak Cukiernica "Kula" (1935), cukiernica "Jabłko królewskie", (około 1933), oraz kałamarz do wiecznego pióra z około 1936 roku.
"Cukiernica stała się jednym z jej najbardziej rozpoznawalnych projektów i uczyniła z niej królową polskich platerów."
Wspaniale rozwijającą się karierę Juli przerwała wojna.
Małgorzata Czyńska swoją opowieść o Keilowej rozpoczyna okolicznościami aresztowania artystki i przyznam, że jest to mocny początek, który wywołał we mnie smutek i nostalgię. Te uczucia nie opuściły mnie już do końca lektury.
Podczas okupacji życie Juli i jej rodziny toczyło się w Warszawie, po stronie aryjskiej, w ukryciu.
Keilowa została aresztowana prawdopodobnie w październiku 1943 roku przez funkcjonariuszy niemieckiej policji. Najpierw trafiła do więzienia w Alejach Ujazdowskich, a następnie do siedziby Gestapo w Alei Szucha. Prawdopodobnie została rozstrzelana. " O okolicznościach śmierci Julii Keilowej nie ma jednoznacznych informacji w archiwach. Są zaledwie ślady. Wiemy tyle, co z nadzwyczaj skąpych relacji bliskich, męża i syna."
Premiera książki zbiegła się z wystawą w Muzeum Warszawy (21/03.-1.09.2024). poświęconą artystce. Ogromnie się cieszę, że mogłam w niej uczestniczyć. To była wspaniała kolekcja projektów Juli, oraz dwie imponujące rzeźby, które przetrwały do dzisiaj (Portret Cypriana Kamila Norwida (rzeźba w drewnie, 1937) oraz Portret aktorki Elżbiety Barszczewskiej (rzeźba w drewnie gruszy, 1937).
Książka wydana przez wydawnictwo Marginesy jest elegancka i starannie wzbogacona o fotografie oraz dokumentację związaną z życiem, twórczością i karierą artystki.
Zapomniana artystka powraca do świadomości dzięki nowej perspektywie badawczej, jaką jest herstoria, koncentrująca się na dziejowej roli kobiet.
Autorka podjęła się trudnego zadania składając życie Juli Keilowej z nielicznych skrawków informacji, szczególnie tych dotyczących jej prywatnego życia.
Keilowa osiągnęła ogromny sukces w czasach, w których przyszło jej żyć.
Potrafiła skorzystać z owoców emancypacji i wiedziała jak poprowadzić i rozwijać swoją karierę.
Julia Keilowa, z domu Ringel, była rzeźbiarką, projektantką sztuki użytkowej, metaloplastyczką. To ikona polskiego Art Deco.
Urodziła się 1902 roku w Stryju w rodzinie żydowskiej, co miało duży wpływ na jej życie.
Małgorzacie Czyńskiej udało się odwzorować tło polityczne i społeczne tamtych czasów według mnie bardzo obrazowo i trafnie, korzystając z materiałów, do których udało jej się dotrzeć.
Julia uczęszczała do gimnazjum we Lwowie i Wiedniu. W 1922 roku wyszła za mąż za Ignacego Keila, a rok później urodziła syna. Od 1923 roku rodzina osiedliła się w Warszawie.
Autorka opisuje rodzinę Julii, jej środowisko oraz towarzystwo, w którym obracała się podczas studiów i rozwoju kariery zawodowej.
Julia Keilowa studiowała w Państwowej Szkole Sztuk Pięknych na wydziale rzeźby.
W 1932 roku nawiązała współpracę z firmą platerniczą Fraget, a następnie z fabrykami Norblin i Bracia Henneberg. Posiadała również własną pracownię metaloplastyczną, a jej projekty trafiały do masowej produkcji.
Julia Keilowa zdobyła dużą rozpoznawalność jako metaloplastyczka i projektantka przedmiotów użytkowych. Świadomie budowała swoją markę, podpisując projekty własnym nazwiskiem i dbając o dokumentację fotograficzną, której autorem był znany fotograf Benedykt Jerzy Dorys.
"W latach trzydziestych cała śmietanka towarzyska stolicy fotografowała się w słynnym atelier Foto Dorys w Alejach Jerozolimskich 41, przy skrzyżowaniu z ulicą Poznańską."
"To tutaj Eugeniusz Bodo pozował ze swoim potężnym dogiem arlekinemSambo, s generał Rydz- Śmigły, który przyszedł bez zapowiedzi, prosto z ulicy, został przez znanego fotografa odprawiony z kwitkiem."
Dzięki tym fotografiom zachowały się informacje o wielu pracach artystki, które zaginęły podczas II wojny światowej.
Keilowa aktywnie uczestniczyła w życiu kulturalnym przedwojennej Warszawy.
Jej kariera trwała zaledwie 7 lat, w tym czasie stała się rozpoznawalną i cenioną artystką i projektantką.
Jako projektantka, Keilowa inspirowała się estetyką art deco, a jej pracę charakteryzowały się prostymi, geometrycznymi formami.
Szczególnie przyciągnęły moją uwagę okrągłe formy, takie jak Cukiernica "Kula" (1935), cukiernica "Jabłko królewskie", (około 1933), oraz kałamarz do wiecznego pióra z około 1936 roku.
"Cukiernica stała się jednym z jej najbardziej rozpoznawalnych projektów i uczyniła z niej królową polskich platerów."
Wspaniale rozwijającą się karierę Juli przerwała wojna.
Małgorzata Czyńska swoją opowieść o Keilowej rozpoczyna okolicznościami aresztowania artystki i przyznam, że jest to mocny początek, który wywołał we mnie smutek i nostalgię. Te uczucia nie opuściły mnie już do końca lektury.
Podczas okupacji życie Juli i jej rodziny toczyło się w Warszawie, po stronie aryjskiej, w ukryciu.
Keilowa została aresztowana prawdopodobnie w październiku 1943 roku przez funkcjonariuszy niemieckiej policji. Najpierw trafiła do więzienia w Alejach Ujazdowskich, a następnie do siedziby Gestapo w Alei Szucha. Prawdopodobnie została rozstrzelana. " O okolicznościach śmierci Julii Keilowej nie ma jednoznacznych informacji w archiwach. Są zaledwie ślady. Wiemy tyle, co z nadzwyczaj skąpych relacji bliskich, męża i syna."
Premiera książki zbiegła się z wystawą w Muzeum Warszawy (21/03.-1.09.2024). poświęconą artystce. Ogromnie się cieszę, że mogłam w niej uczestniczyć. To była wspaniała kolekcja projektów Juli, oraz dwie imponujące rzeźby, które przetrwały do dzisiaj (Portret Cypriana Kamila Norwida (rzeźba w drewnie, 1937) oraz Portret aktorki Elżbiety Barszczewskiej (rzeźba w drewnie gruszy, 1937).
Książka wydana przez wydawnictwo Marginesy jest elegancka i starannie wzbogacona o fotografie oraz dokumentację związaną z życiem, twórczością i karierą artystki.
September 7, 2024
Nawet tak małą ilość faktów o życiu Keilowej można było ubrać w dużo lepszą formę BEZ literówek
Zaczynamy książkę od tego, że dowiadujemy się jak Keilowa umiera. Przechodzimy przez życiorysy wszystkich ludzi, którzy byli z nią mniej lub bardziej związani, dowiadujemy się kilkukrotnie, jak duża była dyskryminacja kobiet zajmujących się metaloplastyką i na sam koniec dostajemy minimalistyczny opis jej najsłynniejszego projektu - królewskiej cukiernicy.
Zaczynamy książkę od tego, że dowiadujemy się jak Keilowa umiera. Przechodzimy przez życiorysy wszystkich ludzi, którzy byli z nią mniej lub bardziej związani, dowiadujemy się kilkukrotnie, jak duża była dyskryminacja kobiet zajmujących się metaloplastyką i na sam koniec dostajemy minimalistyczny opis jej najsłynniejszego projektu - królewskiej cukiernicy.
March 18, 2025
To byłaby bardzo ciekawa książka, gdyby istniało więcej informacji na temat artystki rzeźbiarki i prekursorki metaloplastyki. Niestety, Kelilowa umarła młodo w czasie wojny i nie pozostało zbyt wielu świadków jej życia, stąd w książce podziwiać możemy zdjęcia przedstawiające jej prace. Mimo to warto zajrzeć do książki, by ocalić od zapomnienia tę ważną postać dla polskiego wzornictwa.
Read
October 13, 2024Jestem ogromnie zirytowana i zawiedziona. Nie rozumiem, dlaczego ta książka powstała w takiej formie. Małgorzata Czyńska przychodzi z kolejną książką o kobietach artystkach. Tym razem główną bohaterką jest Julia Keilowa - wybitna polska projektantka, rzeźbiarka i artystka działająca w międzywojniu. Pięknie wydana pozycja składa się w połowie ze zdjęć, dokumentów i ciekawych reprodukcji dzieł Keilowej. Druga połowa książki, ta z tekstem, to w 80% kontekst społeczny i historyczny, a kiedy autorka natrafia na ciekawy trop, w postaci twórczości metaloplastyczek niemieckich czy twórczyń Bauhausu, nie rozwija tego zagadnienia w kontekście naszej artystki. Nad dziełami Keilowej można było się pochylić i poddawać je wnikliwej analizie. Zamiast tego dostajemy zlepek mglistych faktów z życia artystki i domniemań. Być może na głębszą opowieść brakowało materiałów źródłowych, ale to nie powód, aby książkę o sztuce i projektowaniu poświęcić w większości kontekstom wojennym i historycznym, które, choć istotne, nie powinny zdominować tej i tak krótkiej książeczki. Moim zarzutem nie jest tutaj brak informacji o artystce, ale sposób, w jaki autorka książki owe znikome informacje ubrała.
December 13, 2024
Mam mieszane uczucia co do tej książki. Wiadomo, dlaczego jest krótka i często oparta głownie na domniemaniach: bo Julia Keilowa zginęła młodo i wiele pamiątek po niej pochłonęła wojna. Pytanie "czy warto w ogóle pisać, jeśli źródeł jest tak mało" nasuwa się w trakcie lektury bardzo często. No, ale z drugiej strony, niepisanie w ogóle też nie jest wyjściem.
December 4, 2024
Bez wątpienia wielce utalentowana artystka, ale jeśli chodzi o życiorys, to nie jest on szczególnie ciekawy, albo zbyt mało o niej wiadomo.
Displaying 1 - 7 of 7 reviews