What do you think?
Rate this book
猫を処方いたします。 #3
猫を処方いたします。3
重要なプレゼンを控えた会社員、育児に疲れた父親、コンプレックスを抱えたイラストレーター……様々な悩みを持つ患者に薬ではなく、本物の猫を処方する不思議なクリニック「中京こころのびょういん」。愛らしい「処方猫」と調子のいいニケ先生に翻弄されながらも、患者たちは少しずつ心の傷を癒やしていく。そんな中、ニケ先生たちが待っていた「予約の患者さん」がついに来院して――大人気シリーズ第三弾！
242 pages, Kindle Edition
First published July 8, 2024
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
April 15, 2026
Totalnie moja comfort seria, potrzebuje kolejnego tomu na wczoraj…
Kocham koty that’s all
Kocham koty that’s all
April 17, 2026
W ciszy, która zdaje się rozciągać między jednym oddechem a drugim, powieść „Kot pierwszego kontaktu” autorstwa Shō Ishida otwiera przed nami przestrzeń nie tyle fabularną, co emocjonalną – delikatną jak ślad łapy na świeżym śniegu i równie ulotną. To książka, która nie krzyczy, nie narzuca się, lecz trwa – jak obecność kota siedzącego obok, cichego świadka ludzkich rozterek.
Narracja rozwija się niespiesznie, niemal ceremonialnie, jakby każdy rozdział był osobnym rytuałem uzdrawiania. Klinika Kokoro jawi się jako miejsce zawieszone między rzeczywistością a snem – gdzie terapia nie polega na słowach, lecz na byciu. Koty, te enigmatyczne istoty, nie rozwiązują problemów bohaterów w sposób bezpośredni. One raczej rozplątują węzły ciszy, w których ludzie skrywają swoje lęki, winy i niespełnione pragnienia.
Melancholia tej książki nie jest ciężka – przypomina raczej wiosenny deszcz, który nie przytłacza, lecz oczyszcza. Historie bohaterów, takich jak Fūko czy Ao, unoszą się na granicy kruchości i siły. Ich samotność nie jest dramatyczna, lecz świadoma – jak wybór milczenia w świecie pełnym hałasu. Ishida z niezwykłą subtelnością pokazuje, że najtrudniejsze emocje nie wymagają walki, lecz uznania ich istnienia.
Szczególną rolę odgrywa tu kontrast: surowość syjamskiego kota i łagodność ragdolla, groteskowość doktora Nike i powściągliwość Chitose. To zestawienia, które przypominają o dualizmie ludzkiej natury – o tym, że w każdym z nas współistnieją sprzeczności, które dopiero razem tworzą pełnię.
Najbardziej poruszające jest jednak to, jak książka redefiniuje pojęcie pomocy. Nie jako ingerencji, lecz jako obecności. Nie jako rozwiązania, lecz jako towarzyszenia. Koty nie prowadzą bohaterów za rękę – one po prostu są. A czasem to właśnie wystarczy, by człowiek odnalazł drogę.
Styl Ishidy, zakorzeniony w estetyce realizmu magicznego, przypomina japońskie haiku – oszczędny, lecz nasycony znaczeniem. Każde zdanie wydaje się przemyślane, każde milczenie – celowe. W tej prostocie kryje się głęboka refleksja nad współczesnym życiem: nad wypaleniem, lękiem przed odrzuceniem, ucieczką od samego siebie.
„Kot pierwszego kontaktu” nie oferuje katharsis w klasycznym rozumieniu. Zamiast tego zostawia nas z czymś bardziej subtelnym – z miękkim poruszeniem serca, z cichym pytaniem o własne emocje, z nieoczywistym poczuciem, że nawet w najbardziej zagubionych momentach można odnaleźć sens.
Bo może rzeczywiście – jak sugeruje ta książka – nie potrzebujemy wielkich zmian. Może wystarczy zacząć od czegoś małego. Od oddechu. Od chwili uważności. Od bycia obok.
Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa @wydawnictwo_marginesy (współpraca reklamowa) 🩷.
Narracja rozwija się niespiesznie, niemal ceremonialnie, jakby każdy rozdział był osobnym rytuałem uzdrawiania. Klinika Kokoro jawi się jako miejsce zawieszone między rzeczywistością a snem – gdzie terapia nie polega na słowach, lecz na byciu. Koty, te enigmatyczne istoty, nie rozwiązują problemów bohaterów w sposób bezpośredni. One raczej rozplątują węzły ciszy, w których ludzie skrywają swoje lęki, winy i niespełnione pragnienia.
Melancholia tej książki nie jest ciężka – przypomina raczej wiosenny deszcz, który nie przytłacza, lecz oczyszcza. Historie bohaterów, takich jak Fūko czy Ao, unoszą się na granicy kruchości i siły. Ich samotność nie jest dramatyczna, lecz świadoma – jak wybór milczenia w świecie pełnym hałasu. Ishida z niezwykłą subtelnością pokazuje, że najtrudniejsze emocje nie wymagają walki, lecz uznania ich istnienia.
Szczególną rolę odgrywa tu kontrast: surowość syjamskiego kota i łagodność ragdolla, groteskowość doktora Nike i powściągliwość Chitose. To zestawienia, które przypominają o dualizmie ludzkiej natury – o tym, że w każdym z nas współistnieją sprzeczności, które dopiero razem tworzą pełnię.
Najbardziej poruszające jest jednak to, jak książka redefiniuje pojęcie pomocy. Nie jako ingerencji, lecz jako obecności. Nie jako rozwiązania, lecz jako towarzyszenia. Koty nie prowadzą bohaterów za rękę – one po prostu są. A czasem to właśnie wystarczy, by człowiek odnalazł drogę.
Styl Ishidy, zakorzeniony w estetyce realizmu magicznego, przypomina japońskie haiku – oszczędny, lecz nasycony znaczeniem. Każde zdanie wydaje się przemyślane, każde milczenie – celowe. W tej prostocie kryje się głęboka refleksja nad współczesnym życiem: nad wypaleniem, lękiem przed odrzuceniem, ucieczką od samego siebie.
„Kot pierwszego kontaktu” nie oferuje katharsis w klasycznym rozumieniu. Zamiast tego zostawia nas z czymś bardziej subtelnym – z miękkim poruszeniem serca, z cichym pytaniem o własne emocje, z nieoczywistym poczuciem, że nawet w najbardziej zagubionych momentach można odnaleźć sens.
Bo może rzeczywiście – jak sugeruje ta książka – nie potrzebujemy wielkich zmian. Może wystarczy zacząć od czegoś małego. Od oddechu. Od chwili uważności. Od bycia obok.
Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa @wydawnictwo_marginesy (współpraca reklamowa) 🩷.
April 10, 2026
Jeśli jest komuś smutno, to fajnie przesłuchać/przeczytać; duży plus za bohaterkę Fūko i kota Fuku 🙌🏼, coś pięknego
April 15, 2026
„Kot pierwszego kontaktu” to właściwie tom trzeci świetnej serii, opowiadającej o tym jak ważne dla naszego zdrowia psychicznego są zwierzęta, w tym przypadku koty. Do lektury przyciągnęła mnie oczywiście przeurocza okładka oraz to, że jest to japoński bestseller. Fascynuje się Japonią od kilku lat, uwielbiam to społeczeństwo, ich kulturę i zwyczaje, dlatego nie mogłam przejść obok tego tytułu obojętnie. I uprzedzam, środek jest równie uroczy i cudowny jak ta okładka. Wciąga bez reszty, otula i zachęca do dalszej lektury, ale także i do zatrzymania się i pochylenia nad nią. To opowieść dojrzała zwracająca uwagę na to, że warto zajrzeć gdzieś w głąb siebie, a czasami w tym pomagają właśnie zwierzęta. To także historia o tym, jaką odpowiedzialność bierzemy na siebie przygarniając zwierzę, czym dla nas mogą być puchaci przyjaciele i jak skutecznie mogą uleczyć naszą duszę. „Kot pierwszego kontaktu” to opowieść pełna wrażliwości, takich momentów, które trzeba zauważać, to przypominajka o tym czym naprawdę jest szczęście i że można go odnaleźć naprawdę w małych rzeczach. Historia kilku ludzi, każdy jest zupełnie inny i nosi w sobie inne problemy, żal, smutek, brak nadziei lub brak siły do wstania rano z łóżka, recepta zostaje wystawiona – potrzeba kota. Kotem można się zająć, to ktoś kto nie ocenia ale wysłucha, ktoś kto da nadzieję, otuli i zamruczy. Uwielbiam takie powieści, są jak uroczy promyk słońca w te brzydkie wiosenne dni.
Review of advance copy received from Publisher
ZAJEBISTA. Sorki, ale OMG XD! 1. tom bardzo mi się podobał, był po prostu cudowny. 2. tom też był świetny, choć pierwsze trzy opowieści wypadły odrobinę gorzej niż w jedynce. Za to czwarta historia... totalnie mnie sponiewierała. Wypłakałam się za wsze czasy! XD 3. tom to już w ogóle inna liga.
Wzruszał, bawił, ale przede wszystkim byłam pod ogromnym wrażeniem powagi przesłania na temat opieki nad zwierzętami. To nie jest żadne „hop siup”, tylko ogromna odpowiedzialność - świetna lekcja dla każdego, kto zastanawia się nad nowym członkiem rodziny. No i tradycyjnie popłakałam się na ostatniej historii. Była pełna bólu, nieco drastyczna, ale opowiadała o wyrzutach sumienia i pewnego rodzaju odkupieniu. REWELACJA! Ten tom zostawia mnie z chyba nawet lepszymi wrażeniami niż pierwszy.
Wzruszał, bawił, ale przede wszystkim byłam pod ogromnym wrażeniem powagi przesłania na temat opieki nad zwierzętami. To nie jest żadne „hop siup”, tylko ogromna odpowiedzialność - świetna lekcja dla każdego, kto zastanawia się nad nowym członkiem rodziny. No i tradycyjnie popłakałam się na ostatniej historii. Była pełna bólu, nieco drastyczna, ale opowiadała o wyrzutach sumienia i pewnego rodzaju odkupieniu. REWELACJA! Ten tom zostawia mnie z chyba nawet lepszymi wrażeniami niż pierwszy.
Review of advance copy received from Publisher
W każdym z nas drzemie ogrom emocji, a po lekturze tej książki okazuje się, że jest na nie uniwersalna recepta - na wszystkie troski... zaleca się kota. To nie są tylko zwierzęta, one są lekiem na całe zło. Czy potrafią rozwiązać wszystkie problemy? Nie. Ale potrafią zmiękczyć każde serce, a to prosta droga do rozwiązania wielu problemów.
April 12, 2026
Bardzo słodkie, śmieszne i smutne historie. Popłakałam się już na poprzednich, ale ostatnia całkowicie mnie rozwaliła. Wiedziałam, że się źle skończy i z przerażeniem odkrywałam kolejne fragmenty tej opowieści. Jednak nawet po czymś tak okropnym trzeba żyć dalej, a ja nie mogę się doczekać kolejnego tomu
February 23, 2026
uma leitura bastante agradável e muito, muito reconfortante, entregando absolutamente tudo o que os outros livros da coleção entregam, não perdendo a qualidade, sendo uma obra que acaba encantando e deixando o coração bem quentinho
Displaying 1 - 9 of 9 reviews