What do you think?
Rate this book
BLACK-OUT
‘Niemand had de zwarte SUV zien aankomen.’
De welgestelden in het villadorp Blankendaal, ‘het reservaat’, zoals ze het onder elkaar noemen, resideren veilig achter hun hekken en hagen en hebben niets in de gaten.
Aan het stuur zit Grace Rainville, stemactrice. Ze is niet van hier. De SUV is trouwens niet van haar, maar van haar ex. Ze is op weg naar diens turn-key droomvilla, waar hij met zijn nieuwe liefde aan een nieuwe fase is begonnen. Op de achterbank, in een kinderzitje, slaapt haar (en zijn) dochtertje Norah. Grace moet een verkeerde afslag hebben genomen.
Ergens vlakbij, achter een haag, klinkt het onbekommerde gekwetter van een kinderfeestje. Wat er een moment later gebeurt, krijgt ze al niet meer mee. Dat hoort ze pas wanneer ze ontwaakt te midden van de gevolgen.
En dan moeten de consequenties nog komen.
BLACK-OUT is P.F. Thomése op zijn best: aangrijpend, spannend ook, wreed, geestig op zijn tijd en onverwacht ontroerend. Een geweldige leeservaring.
De welgestelden in het villadorp Blankendaal, ‘het reservaat’, zoals ze het onder elkaar noemen, resideren veilig achter hun hekken en hagen en hebben niets in de gaten.
Aan het stuur zit Grace Rainville, stemactrice. Ze is niet van hier. De SUV is trouwens niet van haar, maar van haar ex. Ze is op weg naar diens turn-key droomvilla, waar hij met zijn nieuwe liefde aan een nieuwe fase is begonnen. Op de achterbank, in een kinderzitje, slaapt haar (en zijn) dochtertje Norah. Grace moet een verkeerde afslag hebben genomen.
Ergens vlakbij, achter een haag, klinkt het onbekommerde gekwetter van een kinderfeestje. Wat er een moment later gebeurt, krijgt ze al niet meer mee. Dat hoort ze pas wanneer ze ontwaakt te midden van de gevolgen.
En dan moeten de consequenties nog komen.
BLACK-OUT is P.F. Thomése op zijn best: aangrijpend, spannend ook, wreed, geestig op zijn tijd en onverwacht ontroerend. Een geweldige leeservaring.
341 pages, Hardcover
First published August 27, 2024
30 people are currently reading
946 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 109 reviews
January 15, 2025
“Niemand had de zwarte SUV zien aankomen.”
Het hele boek zit vervat in die ene zin.
Wat volgt is louter een gevolg.
In onnavolgbare stijl verteld.
Honderd bladzijden van dramatisch ongeval tot potsierlijke begrafenis.
Confronterend, zalvend, gruwelijk, grotesk en genadeloos geestig.
En dan moet de rest nog euh… volgen.
‘Black-out’ is geen rouwboek, geen diepgravend onderzoek naar de menselijke psyche.
Geen zaak van schuld of onschuld.
Het is een gedachte-experiment.
Een lesje in schrijfkunst.
“Buiten, door het open raam, klinken lome stadsgeluiden, maar in haar hoofd stormt de sprakeloosheid.”
Het is een proeve van virtuositeit.
Leesgeluk bij een ongeluk.
Het hele boek zit vervat in die ene zin.
Wat volgt is louter een gevolg.
In onnavolgbare stijl verteld.
Honderd bladzijden van dramatisch ongeval tot potsierlijke begrafenis.
Confronterend, zalvend, gruwelijk, grotesk en genadeloos geestig.
En dan moet de rest nog euh… volgen.
‘Black-out’ is geen rouwboek, geen diepgravend onderzoek naar de menselijke psyche.
Geen zaak van schuld of onschuld.
Het is een gedachte-experiment.
Een lesje in schrijfkunst.
“Buiten, door het open raam, klinken lome stadsgeluiden, maar in haar hoofd stormt de sprakeloosheid.”
Het is een proeve van virtuositeit.
Leesgeluk bij een ongeluk.
November 27, 2024
Valt erg tegen. Taalgebruik simpel en plat. Weinig karaktervorming van de personages. Thema's rouw en verlies worden aangestipt maar niet echt uitgewerkt. Daarvoor blijft het verhaal te oppervlakkig en soms zelfs ongeloofwaardig. Leest wel makkelijk weg.
December 6, 2024
Op 20 november kwam P.F. naar boekhandel Maximus. We waren meer dan welkom, maar moesten wel vast Black-Out, de jongste roman van P.F. hebben gelezen. Braaf hadden we dat dus gedaan om zo optimaal voorbereid te zijn. Het boek ging over een vreselijk ongeluk in Blankendaal, waarbij een kindje werd doodgereden door iemand van buiten het reservaat, een vrouw van kleur bovendien. De parallellen met Hillywood waar wij wonen waren niet van de lucht. Dit werd natuurlijk ook opgemerkt door de aanwezigen in de boekhandel, waar trouwens opvallend veel dames op leeftijd waren met een verleden in Bloemendaal.
Bloemendaal, het dorp dat zo overduidelijk model heeft gestaan voor Blankendeel. Wat een zwakte om het dan niet gewoon Bloemendaal te noemen zei de ene dame. Nee joh, heel goed om het Blankendaal te benoemen zei een ander. Ook de auteur vond het verstandig om de echte naam niet te noemen. Anders zouden jullie alleen maar kritiek hebben op dat dat ene weggetje of die boom toch echt net anders loopt of staat. Daar had ie zeker een punt. Hij had deze avond trouwens best wat te verduren. Veel van de dames spraken namens hun leesclub/leeskring/leescollectief. Wij hebben het gelezen en vonden het allemaal wat ongeloofwaardig dat. Wij hebben het met elkaar besproken in de leesXXX en vonden allemaal dat Grace. En dat Mark. Of dat Gert-Jan.
Knap hoe Thomése het luchtig houdt en zo goed weet te duiden waar het hém om te doen was. Hij had geen uitgebreid juridisch vooronderzoek willen doen. Sowieso had hij met veldwerk eigenlijk niet zoveel op. Het ging hem om zijn fantasie en de morele dilemma’s die hij opwerpt. Vanzelfsprekend met hier en daar een absurdistische noot. Hij snapte dat het hier en daar wat onbevredigend voelde voor de lezer dat bepaalde verhaallijnen niet verder werden uitgewerkt, maar het gaat hem dus uiteindelijk niet om de schuldvraag. Zeker met deze avond erbij is Black-Out een prima leeservaring. Voor mij komt het echter niet in de buurt van De Onderwaterzwemmer, waar ik nog meer van genoten heb.
Bloemendaal, het dorp dat zo overduidelijk model heeft gestaan voor Blankendeel. Wat een zwakte om het dan niet gewoon Bloemendaal te noemen zei de ene dame. Nee joh, heel goed om het Blankendaal te benoemen zei een ander. Ook de auteur vond het verstandig om de echte naam niet te noemen. Anders zouden jullie alleen maar kritiek hebben op dat dat ene weggetje of die boom toch echt net anders loopt of staat. Daar had ie zeker een punt. Hij had deze avond trouwens best wat te verduren. Veel van de dames spraken namens hun leesclub/leeskring/leescollectief. Wij hebben het gelezen en vonden het allemaal wat ongeloofwaardig dat. Wij hebben het met elkaar besproken in de leesXXX en vonden allemaal dat Grace. En dat Mark. Of dat Gert-Jan.
Knap hoe Thomése het luchtig houdt en zo goed weet te duiden waar het hém om te doen was. Hij had geen uitgebreid juridisch vooronderzoek willen doen. Sowieso had hij met veldwerk eigenlijk niet zoveel op. Het ging hem om zijn fantasie en de morele dilemma’s die hij opwerpt. Vanzelfsprekend met hier en daar een absurdistische noot. Hij snapte dat het hier en daar wat onbevredigend voelde voor de lezer dat bepaalde verhaallijnen niet verder werden uitgewerkt, maar het gaat hem dus uiteindelijk niet om de schuldvraag. Zeker met deze avond erbij is Black-Out een prima leeservaring. Voor mij komt het echter niet in de buurt van De Onderwaterzwemmer, waar ik nog meer van genoten heb.
December 13, 2024
Opgegeven na 40 bladzijden. Waarom krijgt dit boek in hemelsnaam zo veel sterren? Ergerlijke schrijfstijl en zeer cliché personages: de rijke villabewoonster, de advocaat, de ex, enz. Gelukkig was dit een bib-boek en kan ik het netjes weer inleveren. 🙄
October 31, 2024
Mooie schrijfstijl, makkelijk leesbaar maar toch met veel moeite het einde gehaald. Vaak gedacht om het boek niet uit te lezen. Teveel herhalingen en uitleg, té typische personages. Een kleine teleurstelling toch wel.
November 14, 2024
Het duurde even voordat ik doorhad wat voor verhaal dit was, maar na zo'n 50-60 pagina's viel het kwartje: dit is een klucht. Het is niet de bedoeling dat we meeleven met de personages of dat we sympathie voor ze hebben, nee, dit is een zwarte komedie waarbij we met leedverhaal kunnen grinniken om een stel onfortuinlijke rijke stinkerds. Veel verder dan dat gaat het helaas ook niet, het boek is nou niet bepaald erg goed geschreven. Op geen enkel punt overstijgt het het niveau 'kijk deze arme stumpers eens ongelukkig zijn'. Aan de ene kant zijn de hoofdpersonen eendimensionaal en weinig uitgewerkt; ze blijven steken in clichés en houterig spel. Anderzijds verworden ze nergens tot gierende karikaturen, uitvergrote spotprenten van de zogenaamde elite, die het verhaal zo goed zou kunnen gebruiken. Het resultaat is dat ze tussen beide vallen, nergens tot leven komen, en uiteindelijk stuk voor stuk volledig zelfingenomen, weinig complexe en vrij saaie karakters zijn. Daarmee is het verhaal, dat volledig op de hoofdpersonen steunt en op zichzelf weinig voorstelt (de 'schokkende gebeurtenis' wordt aan het begin volledig uit de doeken gedaan en er verandert verder niets aan; de plot is niet 'wat is er gebeurd, hoe gaat het nu verder' maar 'hoe gaan de hoofdpersonen hiermee om'), maar weinig interessant: omdat de verscheidene personages zo weinig te bieden hebben, zijn hun interacties tam, voorspelbaar, bij tijden enigszins ergerlijk, maar nooit verrassend of zelfs levendig.
Over dit alles heen komt nog dat het boek stilistisch niet veel voorstelt. Zeker de helft van de tekst bestaat uit standaardzinnen en clichématige uitdrukkingen, met een absurde hoeveelheid herhaling van de inhoud: dezelfde gedachten komen keer op keer weer terug, in verschillende omstandigheden en bij verschillende personages, maar steeds weer hetzelfde. Nergens is de tekst spitsvondig, gevat, intelligent, of zelfs maar vermakelijk: het is plat en zonder stijl. Het constante gebruik van Engelse woorden en zinnen in de lopende tekst is vermoedelijk om de illusie van dynamische of realistische dialogen te geven, maar is in de praktijk vooral irritant: het breekt de zinnen enkel op en voegt niks toe, buiten dan dat het de hoofdpersonen pretentieuzer en onsympathieker maakt - tot de hoogte dat het op de schrijver afstraalt en het boek als geheel ergerlijk is om te lezen. Dat het verhaal abrupt begint kan verdedigd worden, maar het zeer plotselinge einde maakt eerder de indruk alsof in de slotfase van een toneelstuk per ongeluk het doek naar beneden is gekomen en niemand weet hoe ze het weer omhoog moeten halen, dus eindigt het stuk maar hier: er is niets opgelost, niets geleerd, niets bereikt, er was enkel een stel kakelende kakkers die in rondjes om elkaar heen liepen en nu is het klaar. Nog voordat men de foyer weer inloopt (of in dit geval het boek sluit) is alles vergeten, en zo is het ook maar goed: er zat hier niks in dat het onthouden waard was.
[NB: Als nu blijkt dat het boek toch met oprechtheid geschreven is en dat het onironisch dient te worden opgevat - als een tragisch verhaal met dramatische personages - verandert dat natuurlijk de zaak. In dat geval is het namelijk volledig mislukt.]
Over dit alles heen komt nog dat het boek stilistisch niet veel voorstelt. Zeker de helft van de tekst bestaat uit standaardzinnen en clichématige uitdrukkingen, met een absurde hoeveelheid herhaling van de inhoud: dezelfde gedachten komen keer op keer weer terug, in verschillende omstandigheden en bij verschillende personages, maar steeds weer hetzelfde. Nergens is de tekst spitsvondig, gevat, intelligent, of zelfs maar vermakelijk: het is plat en zonder stijl. Het constante gebruik van Engelse woorden en zinnen in de lopende tekst is vermoedelijk om de illusie van dynamische of realistische dialogen te geven, maar is in de praktijk vooral irritant: het breekt de zinnen enkel op en voegt niks toe, buiten dan dat het de hoofdpersonen pretentieuzer en onsympathieker maakt - tot de hoogte dat het op de schrijver afstraalt en het boek als geheel ergerlijk is om te lezen. Dat het verhaal abrupt begint kan verdedigd worden, maar het zeer plotselinge einde maakt eerder de indruk alsof in de slotfase van een toneelstuk per ongeluk het doek naar beneden is gekomen en niemand weet hoe ze het weer omhoog moeten halen, dus eindigt het stuk maar hier: er is niets opgelost, niets geleerd, niets bereikt, er was enkel een stel kakelende kakkers die in rondjes om elkaar heen liepen en nu is het klaar. Nog voordat men de foyer weer inloopt (of in dit geval het boek sluit) is alles vergeten, en zo is het ook maar goed: er zat hier niks in dat het onthouden waard was.
[NB: Als nu blijkt dat het boek toch met oprechtheid geschreven is en dat het onironisch dient te worden opgevat - als een tragisch verhaal met dramatische personages - verandert dat natuurlijk de zaak. In dat geval is het namelijk volledig mislukt.]
October 2, 2024
Vooropgesteld: ik ben een groot liefhebber van het werk van Thomése. Maar waar ik bij zijn andere boeken geniet van de lagen onder zijn afgemeten stijl, lukte het me (nog) niet om dat bij Black-out te ontdekken.
Het boek voelt, via de innerlijke stemmen, te uitleggerig aan. Alsof Thomése zijn personages net te veel zelfinzicht heeft meegegeven.
Ik kan me herinneren hoe bij het lezen van het middendeel van De onderwaterzwemmer het plotselinge besef dat de hoofdpersoon het onheil tegemoet gaat omdat hij vrouwen en zwarten nooit serieus neemt, me trof als een mokerslag. Die slag bleef hier uit.
Dat doet er niet aan af dat de beschrijvingen van rouw en het gegeven dat het recht niet kan helen, interessant is. Maar meeslepend of beklemmend werd het niet voor me.
Het boek voelt, via de innerlijke stemmen, te uitleggerig aan. Alsof Thomése zijn personages net te veel zelfinzicht heeft meegegeven.
Ik kan me herinneren hoe bij het lezen van het middendeel van De onderwaterzwemmer het plotselinge besef dat de hoofdpersoon het onheil tegemoet gaat omdat hij vrouwen en zwarten nooit serieus neemt, me trof als een mokerslag. Die slag bleef hier uit.
Dat doet er niet aan af dat de beschrijvingen van rouw en het gegeven dat het recht niet kan helen, interessant is. Maar meeslepend of beklemmend werd het niet voor me.
November 11, 2024
Net 4, einde minder uitgewerkt….
January 15, 2026
Prachtig boek over verlies kind. Einde beetje rommelig niet in lijn met de rest van het verhaal.
October 19, 2024
‘Nergens wordt er intenser geleefd dan in huizen waar kinderen wonen,’ schrijft P.F. Thomése in zijn nieuwe roman Black-out. Het huis in kwestie is dat van Grace Rainville, die door toedoen van haar 4-jarige dochtertje Norah de chaos hand over hand ziet toenemen, en daar dolgelukkig van wordt. Want Norah is weer bij haar, ook al leek het er even op dat haar ex Dave hun dochtertje nooit meer zou laten gaan.
Reden daarvoor is het ongeval dat Grace veroorzaakte in het poepsjieke Blankendaal, waar je over de zakenlui en de advocaten struikelt en de kinderopvang Le Bonheur des Enfants heet. Grace was op weg naar Dave, met haar dochtertje op de achterbank, toen ze achter het stuur van zijn zware SUV opeens een appelflauwte kreeg en pardoes door een houten afsluiting de tuin in reed waar een verjaardagsfeestje aan de gang was. De jarige Pippa kwam onder het wiel van de SUV terecht, wat Thomése verleidt tot een bijzonder plastische en ironische beschrijving van het tafereel die hij beëindigt met ‘Nee, zo hoorde een kind van bijna zes er niet uit te zien.” Weet je wat, fluistert de advocaat die Dave benadert om de verdediging van zijn ex te voeren, als ze schuldig wordt bevonden, verdwijnt ze achter de tralies en dan krijg jij het hoederecht over Norah.
In een tweede verhaallijn focust Thomése op de ouders van de dode Pippa, hoe haar vader Mark een rouwkoets getrokken door witte paarden bestelt, hoe alles met drones gefilmd wordt en uitgezonden op de lokale tv, en hoe zijn vrouw Tessel in feite alleen maar in stilte wil rouwen. Alleen haar zus Stéphanie weet haar te troosten, niet door op haar in te praten zoals Mark doet, maar door een arm om haar schouder te leggen. Dat Tess niet geïnteresseerd is in het indienen van een reusachtige schadeclaim aan het adres van Grace, maar na een tijd zelfs begint mee te leven met haar, gaat helemaal zijn petje te boven. Het is trouwens om dit gevoel dat het Thomése, die in 2003 het bloedmooie Schadwkind schreef over de dood van zijn zes weken oude dochtertje Isa uiteindelijk ook te doen is, de machteloosheid en de stilte doordat er geen woorden zijn.
Thomése is een vakman die als geen ander een scène in elkaar kan zetten en weet dat literatuur bezwijkt onder een teveel aan tragiek. Zelfs in Shakespeares Hamlet zitten er grappen. De wijze waarop hij Maudy en haar man Herbert, de bezielers van actiegroep Bezorgde Blankendalers, portretteert als racistische egotrippers is bijvoorbeeld grandioos. En toch is Black-out geen volmaakte roman, daarvoor verdiept Thomése zich al te lang in de psychologie van Tessel en Grace, met een serieuze dip in het midden van het boek als gevolg en slaat hij al te veel wijdlopige zijpaden in. In de beperking toont zich de meester, zoals Goethe al wist.
Reden daarvoor is het ongeval dat Grace veroorzaakte in het poepsjieke Blankendaal, waar je over de zakenlui en de advocaten struikelt en de kinderopvang Le Bonheur des Enfants heet. Grace was op weg naar Dave, met haar dochtertje op de achterbank, toen ze achter het stuur van zijn zware SUV opeens een appelflauwte kreeg en pardoes door een houten afsluiting de tuin in reed waar een verjaardagsfeestje aan de gang was. De jarige Pippa kwam onder het wiel van de SUV terecht, wat Thomése verleidt tot een bijzonder plastische en ironische beschrijving van het tafereel die hij beëindigt met ‘Nee, zo hoorde een kind van bijna zes er niet uit te zien.” Weet je wat, fluistert de advocaat die Dave benadert om de verdediging van zijn ex te voeren, als ze schuldig wordt bevonden, verdwijnt ze achter de tralies en dan krijg jij het hoederecht over Norah.
In een tweede verhaallijn focust Thomése op de ouders van de dode Pippa, hoe haar vader Mark een rouwkoets getrokken door witte paarden bestelt, hoe alles met drones gefilmd wordt en uitgezonden op de lokale tv, en hoe zijn vrouw Tessel in feite alleen maar in stilte wil rouwen. Alleen haar zus Stéphanie weet haar te troosten, niet door op haar in te praten zoals Mark doet, maar door een arm om haar schouder te leggen. Dat Tess niet geïnteresseerd is in het indienen van een reusachtige schadeclaim aan het adres van Grace, maar na een tijd zelfs begint mee te leven met haar, gaat helemaal zijn petje te boven. Het is trouwens om dit gevoel dat het Thomése, die in 2003 het bloedmooie Schadwkind schreef over de dood van zijn zes weken oude dochtertje Isa uiteindelijk ook te doen is, de machteloosheid en de stilte doordat er geen woorden zijn.
Thomése is een vakman die als geen ander een scène in elkaar kan zetten en weet dat literatuur bezwijkt onder een teveel aan tragiek. Zelfs in Shakespeares Hamlet zitten er grappen. De wijze waarop hij Maudy en haar man Herbert, de bezielers van actiegroep Bezorgde Blankendalers, portretteert als racistische egotrippers is bijvoorbeeld grandioos. En toch is Black-out geen volmaakte roman, daarvoor verdiept Thomése zich al te lang in de psychologie van Tessel en Grace, met een serieuze dip in het midden van het boek als gevolg en slaat hij al te veel wijdlopige zijpaden in. In de beperking toont zich de meester, zoals Goethe al wist.
February 25, 2025
slechtste boek dat ik in tijden heb gelezen
September 10, 2024
In 2003 verscheen Schaduwkind van P.F. Thomese, een even aangrijpend als indrukwekkend boek waarin hij het verlies van zijn dochtertje verwerkte. De boeken die hij nadien publiceerde konden m.i. niet op tegen dit eerder vroege meesterwerk. Met Black-out raakt hij opnieuw het heikele thema van het verlies van een kind aan en weer slaagt hij er in de lezer ongemeen te boeien en zelfs een beetje in spanning te houden. Een vrouw verliest de controle over het stuur van haar SUV en duikelt in een sjieke wijk een tuin binnen waar een kinderfeest aan de gang is. Dat is het opzet van waaruit Thomese in een honderdtal korte hoofdstukjes de verschillende perspectieven aan bod laat komen om vervolgens met een grote mate aan empathisch vermogen de uiteenlopende belevingen te beschrijven. De toon is nochtans ietwat afstandelijk en ironiserend en doet sterk denken aan de stijl van Juli Zeh , die daar haar waarmerk van heeft gemaakt, maar net als Zeh slaagt ook hij erin om desondanks diep door te dringen in de menselijke psyche en meesterlijk de botsingen te beschrijven die een dergelijke cesuur veroorzaakt. Het helpt ook dat het ongeval plaats vindt in een gegoede buurt waar het gehalte aan bespottelijke eigenwaan gewoon hoger dan doorsnee en dus ook bevattelijker is voor de mild lijkende maar in werkelijkheid striemende kommentaar die Thomese hier en daar hanteert.
God was beter met dieren dan met mensen, laat hij op een bepaald ogenblik één van de personages zeggen. Afgaande op het boek was hij ook beter met vrouwen dan met mannen want die komen er in het boek wel erg bekaaid van af.
Black-out is een hard-boiled psychologische thriller over schuld en aansprakelijkheid , maar net zo goed over rouw en verlies , het menselijk tekort in de rechtsregelgeving of over de schone schijn als eerste slachtoffer van elke traumatische ruptuur.
God was beter met dieren dan met mensen, laat hij op een bepaald ogenblik één van de personages zeggen. Afgaande op het boek was hij ook beter met vrouwen dan met mannen want die komen er in het boek wel erg bekaaid van af.
Black-out is een hard-boiled psychologische thriller over schuld en aansprakelijkheid , maar net zo goed over rouw en verlies , het menselijk tekort in de rechtsregelgeving of over de schone schijn als eerste slachtoffer van elke traumatische ruptuur.
December 17, 2024
Een dikke 4!
Straf boek, je wordt meegezogen in de tragedie die zoveel mensen raakt, elk op een eigen unieke manier. Heel eenvoudig en pakkend geschreven. Less is all.
Straf boek, je wordt meegezogen in de tragedie die zoveel mensen raakt, elk op een eigen unieke manier. Heel eenvoudig en pakkend geschreven. Less is all.
February 17, 2025
Grace en Dave leven gescheiden. Dave woont samen met zijn nieuwe vriendin Kelsey, die hoogzwanger is. Op weg naar Dave's huis in Blankendaal, een 'reservaat' van dure villa's en even dure ego's, verliest Grace de controle over Dave's Volvo. Hierdoor rijdt ze in op het kinderfeestje van Pippa, vanaf die dag voor altijd vijf jaar oud.
Aanvankelijk dringt het gebeuren niet tot Grace door - na een wekenlange coma, houdt Ron, de advocaat die Dave uitzocht, haar ook grotendeels in het ongewisse. Wiens belangen dient Ron eigenlijk echt?
Dit boek is een bevreemdende ervaring. Personages voelen soms bijzonder onthecht; zo voelt het alsof Grace nergens echt eigenaar is van haar eigen leven. Voor haar collega Gertjan is ze zelfzeker, besluitvaardig en aantrekkelijk - of zegt deze perceptie toch weer meer over het leven van GJ, die haar vanuit de schaduw bewondert? Langzaam maar zeker dringt de reikwijdte van het overlijden bij Grace door en word je meegenomen in haar proces van vreselijk schuldbesef en de vraag hoe ze haar identiteit moet laten evolueren van 'actrice' naar 'ook kindermoordenaar'.
Ook de ouders van Pippa, Tessel en Mark, houden met moeite het hoofd boven water na het verlies van hun oudste kind. Bijzonder zijn de scènes op de dag van de begrafenis en vooral de interne dialogen van beide partners - wiens perceptie van het gedrag van de ander steeds pijnlijker verder uit elkaar gaan drijven.
Opvallend is de enorme emotionele armoede bij de mannelijke personages: de ex Dave, die helemaal gefocust lijkt op zijn tweede kans binnen dit nieuwe gezin, zonder enig mededogen voor het mogelijke lot van zijn ex Grace. Vooral Mark spant echter de kroon: hij kampt zich wanhopig vast aan zijn broodwinnaarsrol en het stereotype van de sterke man die de rug moet rechten en vanalles voor zijn gezin moet doen om ‘alles recht te houden'. Tegelijk vindt hij het normaal dat iedereen doet wat hij wil - want hij weet wat best is voor iedereen. En als dat niet gebeurt, krijgt hij even een woedeaanval, die Tessel gewoon laat betijen. Bijzonder hoe het dan de fout van de crèche wordt als de zoontjes daar de pestkop gaan uithangen... Vreselijk antipathieke kerel, die door zijn compleet onvermogen om zich kwetsbaar en open op te stellen of zijn 'hysterische' vrouw bij te staan, stap voor stap zijn hele leven in duigen lijkt te zullen gaan gooien.
Middenin zakte het boek voor mij wat in, pas wanneer het O.M. beslist wat het wel/niet wil gaan goed in de vervolging van Grace, komt er wat meer vaart in de morele dilemma's. Toch bleef ik achter met het gevoel dat er meer zat in deze verhaallijnen.
Aanvankelijk dringt het gebeuren niet tot Grace door - na een wekenlange coma, houdt Ron, de advocaat die Dave uitzocht, haar ook grotendeels in het ongewisse. Wiens belangen dient Ron eigenlijk echt?
Dit boek is een bevreemdende ervaring. Personages voelen soms bijzonder onthecht; zo voelt het alsof Grace nergens echt eigenaar is van haar eigen leven. Voor haar collega Gertjan is ze zelfzeker, besluitvaardig en aantrekkelijk - of zegt deze perceptie toch weer meer over het leven van GJ, die haar vanuit de schaduw bewondert? Langzaam maar zeker dringt de reikwijdte van het overlijden bij Grace door en word je meegenomen in haar proces van vreselijk schuldbesef en de vraag hoe ze haar identiteit moet laten evolueren van 'actrice' naar 'ook kindermoordenaar'.
Ook de ouders van Pippa, Tessel en Mark, houden met moeite het hoofd boven water na het verlies van hun oudste kind. Bijzonder zijn de scènes op de dag van de begrafenis en vooral de interne dialogen van beide partners - wiens perceptie van het gedrag van de ander steeds pijnlijker verder uit elkaar gaan drijven.
Opvallend is de enorme emotionele armoede bij de mannelijke personages: de ex Dave, die helemaal gefocust lijkt op zijn tweede kans binnen dit nieuwe gezin, zonder enig mededogen voor het mogelijke lot van zijn ex Grace. Vooral Mark spant echter de kroon: hij kampt zich wanhopig vast aan zijn broodwinnaarsrol en het stereotype van de sterke man die de rug moet rechten en vanalles voor zijn gezin moet doen om ‘alles recht te houden'. Tegelijk vindt hij het normaal dat iedereen doet wat hij wil - want hij weet wat best is voor iedereen. En als dat niet gebeurt, krijgt hij even een woedeaanval, die Tessel gewoon laat betijen. Bijzonder hoe het dan de fout van de crèche wordt als de zoontjes daar de pestkop gaan uithangen... Vreselijk antipathieke kerel, die door zijn compleet onvermogen om zich kwetsbaar en open op te stellen of zijn 'hysterische' vrouw bij te staan, stap voor stap zijn hele leven in duigen lijkt te zullen gaan gooien.
Middenin zakte het boek voor mij wat in, pas wanneer het O.M. beslist wat het wel/niet wil gaan goed in de vervolging van Grace, komt er wat meer vaart in de morele dilemma's. Toch bleef ik achter met het gevoel dat er meer zat in deze verhaallijnen.
December 15, 2024
Het boek leest vlot, maar vanaf het begin had ik er moeite mee en die moeite bleef. De combinatie van de karikaturale, soms geestige, maar vaak wel erg clichématige beschrijving van Blankendaal/Bloemendaal met de afschuwelijke dood van een jong meisje bleef me tegenstaan.
De diepe ellende van de moeder en van degene die het ongeluk veroorzaakt had, vond ik aanvankelijk wel goed beschreven, maar het kreeg geen diepte en dat maakte dat je toch geen verbinding met deze vrouwen kreeg. En verbinding kreeg je al helemaal niet met de andere, nogal merkwaardige personen in dit boek.
De diepe ellende van de moeder en van degene die het ongeluk veroorzaakt had, vond ik aanvankelijk wel goed beschreven, maar het kreeg geen diepte en dat maakte dat je toch geen verbinding met deze vrouwen kreeg. En verbinding kreeg je al helemaal niet met de andere, nogal merkwaardige personen in dit boek.
November 25, 2024
4.8/10
Duurde me heel lang voordat k er echt in kwam (laatste 50blz) koste moeite om uit te lezen, onderwerp is opzich wel leuk maar t gevoel alsof de schrijver beetje blijft hangen bij de begin setting
Duurde me heel lang voordat k er echt in kwam (laatste 50blz) koste moeite om uit te lezen, onderwerp is opzich wel leuk maar t gevoel alsof de schrijver beetje blijft hangen bij de begin setting
December 4, 2024
Op de valreep 4 * in plaats van 3 gegeven door het sterke slot. Dit is schitterende satire op 'le beau monde' maar ik had moeite met het onderwerp waartegen die satire neergezet werd: een kleuter die omkomt door een bizar verkeersongeval. Black-out heeft heel sterke vrouwelijke personages, de mannen komen er maar miezerig uit.
May 4, 2025
Geen geweldige fan van de taal, en valt iets te veel in herhaling. Het verhaal is wel boeiend: hoe een ´rijkeluis’dorp reageert op de dood van een zesjarig meisje.
March 22, 2025
Het boek kabbelde maar wat voort, en ik wachtte tevergeefs op een clou. Bovendien sprak de schrijfstijl me niet aan, en ben ik geen fan van open eindes. Geen succes dus.
March 19, 2025
4,5 sterren
Op zich kan je het verhaal een beetje afdoen als een soap op het eerste zicht, maar Thomése slaagt er in de nodige diepgang in het verhaal te leggen, met oog voor kleine details, en psychologische tekeningen.
Hij schrijft in een taal van behoorlijk hoog literair niveau , wat het tot een heel aangenaam lezen maakt.
Wat kan die man toch schrijven!
Op zich kan je het verhaal een beetje afdoen als een soap op het eerste zicht, maar Thomése slaagt er in de nodige diepgang in het verhaal te leggen, met oog voor kleine details, en psychologische tekeningen.
Hij schrijft in een taal van behoorlijk hoog literair niveau , wat het tot een heel aangenaam lezen maakt.
Wat kan die man toch schrijven!
April 1, 2025
Thriller vol emoties en verschillende verhaallijnen na een noodlottig ongeval.
Soms iets te veel uitgeweid, maar knap hoe hij de verschillende betrokkenen in hun tragiek en verdriet weet te typeren.
Soms iets te veel uitgeweid, maar knap hoe hij de verschillende betrokkenen in hun tragiek en verdriet weet te typeren.
July 5, 2025
Een heerlijk boek om te lezen!
September 18, 2024
De ironie redt dit boek, wat mij betreft. De perspectiefwisselingen - het vertelperspectief ligt respectievelijk bij wel heel veel personages van dit verhaal - geven wat mij betreft wat veel ruim baan aan breedsprakigheid. Het is me daardoor allemaal een beetje te veel: tell, don’t show lijkt een beetje het adagium te zijn.
Het meest beklijft bij mij Tessa, de moeder wier dochtertje van zes verongelukt als een grove automobiel een kinderfeestje dramatisch verstoort. Een aantal van de andere personages blijven me te veel van bordkarton en daardoor wat karikaturaal. Daar komt bij dat het boek me te veel in de sfeer en leefomgeving van parvenus afspeelt. Wufte, canailleuze vrouwen en omhooggevallen nieuwe rijken, die hun geld verdienen met schimmige zakentransacties, leeg vermaak en ordinair modellenwerk.
Hoogtepunt vind ik de begrafenisscènes rond de uitvaart van Pippa, het omgekomen dochtertje. Maar nogmaals, het is vooral de stijl van Thomése die me door het boek hielp.
Het meest beklijft bij mij Tessa, de moeder wier dochtertje van zes verongelukt als een grove automobiel een kinderfeestje dramatisch verstoort. Een aantal van de andere personages blijven me te veel van bordkarton en daardoor wat karikaturaal. Daar komt bij dat het boek me te veel in de sfeer en leefomgeving van parvenus afspeelt. Wufte, canailleuze vrouwen en omhooggevallen nieuwe rijken, die hun geld verdienen met schimmige zakentransacties, leeg vermaak en ordinair modellenwerk.
Hoogtepunt vind ik de begrafenisscènes rond de uitvaart van Pippa, het omgekomen dochtertje. Maar nogmaals, het is vooral de stijl van Thomése die me door het boek hielp.
August 25, 2025
Pfff, wat was dit boek moeilijk om te lezen. Niet owv de schrijfstijl of het woordgebruik. Maar, als moeder vond ik dit echt moeilijk. De (voor mij aanvoelend als) hoofdpersonages zijn twee moeders. De ene is verantwoordelijk voor de dood van het kind van de ander. In beide rollen wil/kan ik mij niet inleven. Moeilijk dus.
Het boek gaat verder in korte hoofdstukjes, telkens vanuit de standpunten van verschillende personages. Wat voor mij zeker een plus was. We worden blootgesteld aan hun innerlijke dialoog. Soms voelt het net wat te karikaturaal, vaak is er veel herhaling. Een korter boek had misschien wel een extra ster opgeleverd.
Het boek gaat verder in korte hoofdstukjes, telkens vanuit de standpunten van verschillende personages. Wat voor mij zeker een plus was. We worden blootgesteld aan hun innerlijke dialoog. Soms voelt het net wat te karikaturaal, vaak is er veel herhaling. Een korter boek had misschien wel een extra ster opgeleverd.
This entire review has been hidden because of spoilers.
November 19, 2024
Tja. Hij kan zich niet echt inleven in de personages (of ik kan dat gewoon niet) maar de reacties zijn totaal uit proportie, zonder dat de schrijver hiermee een breder thema bespreekt. Goed voorbeeld is het racisme in witte rijke buurten want enkel dubbeldik erbovenop werd benoemd (laat de lezer een beetje werken) zonder dat hier een diepere laag werd aangesneden zoals waar dit intern bij die mensen vandaan komt en wat dit doet met de dynamiek in een buurt.
Voelde vooral als een particulier, bizar verhaal wat je met verbazing en afschuw las. Wat heb ik daaraan?
Voelde vooral als een particulier, bizar verhaal wat je met verbazing en afschuw las. Wat heb ik daaraan?
March 8, 2025
Mijn eerste boek van deze schrijver.
Een verschrikkelijk ongeluk door een black out van een van de hoofdpersonen. Verder kan ik er niet veel over zeggen. De schrijver beschrijft keer op keer het verdriet dat door de black out is veroorzaakt, maar kan tegelijkertijd niet nalaten het dorp en zijn bewoners met veel overdrijving op de hak te nemen. Is dit nu een boek over verlies en verdriet of wil Thomése een humoristisch boek schrijven over een verwende gemeenschap?
Een verschrikkelijk ongeluk door een black out van een van de hoofdpersonen. Verder kan ik er niet veel over zeggen. De schrijver beschrijft keer op keer het verdriet dat door de black out is veroorzaakt, maar kan tegelijkertijd niet nalaten het dorp en zijn bewoners met veel overdrijving op de hak te nemen. Is dit nu een boek over verlies en verdriet of wil Thomése een humoristisch boek schrijven over een verwende gemeenschap?
January 19, 2025
Ik lees in de pers veel lovende recensies maar kan die niet volgen. Vlot geschreven, zeker. Page turner, bijna. Maar zo goed als nergens nergens voelde ik ook echt iets. Veel personages lijken van bordkarton omdat ze samenvallen met het cliché dat er al over bestaat. De advocaat, de vastgoedmakelaar, de welgestelde huismoeder. Daar komt bij dat ik als lezer alles wat ik moet zien of ervaren zo expliciet wordt ingelepeld dat ik nergens nog de kans had zelf een kleine aha te erleben.
Maar goed geschreven, dus ik lees zeker nog een Thomése.
Maar goed geschreven, dus ik lees zeker nog een Thomése.
October 22, 2024
3,5 ⭐️
January 6, 2025
Dnf. Niet mijn ding, de schrijfstijl kon me niet bekoren, ik geraakte niet in het verhaal.
Displaying 1 - 30 of 109 reviews