Στη Λάρισα ακόμα και φτωχός; Δεν υπάρχουν διλήμματα τέτοιου είδους. Η σύγχρονη ηθογραφία στην πρωτεύουσα του θεσσαλικού κάμπου κάθε άλλο παρά συνυφασμένη με τη φτώχεια είναι.
Ο δημοσιογράφος που μεγάλωσε στο λεκανοπέδιο της Αττικής αλλά λόγω γάμου μετακόμισε στη Θεσσαλία, αναλαμβάνοντας την ιστοσελίδα ενός νεόπλουτου, το διαπιστώνει γρήγορα. Ωστόσο, η δεοντολογία ούτε στην επαρχία βρίσκει χώρο να ευδοκιμήσει. Η διαπλοκή κερδίζει τη μάχη και η δημοσιογραφία συνθηκολογεί για να επιβιώσει.
Στα μυστικά της πόλης τον ξεναγεί ένας αστικοποιημένος αγρότης, που τις Κυριακές επισκέπτεται τα χωράφια του στα Φάρσαλα με ένα μονοκινητήριο TL20 από την Αερολέσχη Λάρισας. Και οι δύο αποδεικνύονται ευάλωτοι στη γυναικεία ομορφιά.
Έρωτες και πάθη τον ακολουθούν παντού, αλλά ο δημοσιογράφος επιμένει στο ρεπορτάζ, που τον ανταμείβει με ενδιαφέρουσες εμπειρίες, οι οποίες καμιά φορά αποδεικνύονται επικίνδυνες. Όταν τα βάζεις με μια κακή τράπεζα, μπορεί να τα βάλει και εκείνη μαζί σου.
Ο υδροφόρος ορίζοντας στραγγίζει, η θεσσαλική πεδιάδα ουρλιάζει για νερό, ενώ τα φωτοβολταϊκά πάνελ απλώνονται στο κορμί της σαν μελανώματα. Το τσίπουρο στην περιοχή παράγεται και πίνεται με πάθος, η κοκαΐνη κάνει θραύση και ένας λεσβιακός γάμος έρχεται να ταράξει την ηρεμία του δημάρχου.
Η αλήθεια είναι ότι αρχικά βρήκα τον τίτλο προσβλητικό και ήθελα διακαώς να διαβάσω το βιβλίο για να δω τα επιχειρήματα που θα προβάλλει έχοντας ήδη αρνητική κριτική διάθεση. Τελικά, με διέψευσε πανηγυρικά. Αρχικά επειδή ο τίτλος δεν δικαιολογείται από πουθενά, είναι προκλητικός για να κινήσει το ενδιαφέρον κι αναφέρεται μία φορά σε όλο το βιβλίο δίχως προφανή λόγο. Δευτερευόντως επειδή αποτελεί ένα υπέροχο ανάγνωσμα για πολλούς λόγους : αιχμηρό χιούμορ ("δούλος κάθε σούβλας, το κεμπάπ είχε διαμορφώσει τη σιλουέτα του"), ξεκαρδιστικές μα απόλυτα αληθινές περιγραφές χαρακτήρων, ωραία αποφθέγματα ("η κουλτούρα είναι σαν τη μαρμελάδα, όσο λιγότερο διαθέτεις, τόσο περισσότερο την απλώνεις ","όταν έχεις βαρύ χαρτοφυλάκιο αμαρτιών, ο παράδεισος κοστίζει κάτι παραπάνω "). Και μπορεί σε μια πρώτη ανάγνωση να διασκεδασα με την σκωπτική διάθεση όμως σε δεύτερο επίπεδο θίγεται εμβριθως ένα οικονομικό σκάνδαλο. Εκεί η γραφή μού θύμισε αυτή του δημοσιογραφου και συγγραφεα, Γιώργου Παπαχρηστου. Ίσως μάλιστα το συμβάν να είναι πραγματικό, επομένως ύστερα από 12 χρόνια μπορεί άνετα να βγει στο φως. Οφείλω να πω ότι το βιβλίο ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη καθώς δεν βαρέθηκα σε κανένα σημείο και η γλώσσα ήταν ρέουσα, παρόλο που ήταν πολυσέλιδο. Τέλος, στην αρχή του κεφαλαίου 18 έκανα κοιλιακούς από τα γέλια!